Nie waham się. Moja dłoń zaciska się na ozdobnej klamce prowadzącej do komnat Cecily i popycham drzwi. Otwierają się niemal bezszelestnie, odsłaniając pokój skąpany w popołudniowym słońcu.
Wszystko tutaj jest ciepłe, złote i luksusowe. Wysokie okna wpuszczają strumienie światła, które sprawiają, że jedwabne obicia ścian lśnią, a w ogromnym kominku wesoło trzaska ogień, mimo łagodnej pogody.
I tam, stojące blisko kominka, gdzie ciepło zapewniałoby im wygodę, stoją dwie kołyski. Oddech więźnie mi w gardle.
W środku leżą dwaj niemowlęcy chłopcy, owinięci w niebieską tkaninę.
Przez chwilę nie mogę się ruszyć. Nie potrafię zrobić nic poza patrzeniem na te dwa maleńkie ciała, opatulone w najdelikatniejsze lniane tkaniny, jakie kiedykolwiek widziałam—znacznie delikatniejsze niż to, co było w moich komnatach wczoraj.
Jeden śpi spokojnie, jego maleńka klatka piersiowa unosi się i opada z każdym oddechem. Drugi ma otwarte oczy, wpatruje się gdzieś niewyraźnie w pustkę, jedna doskonała, malutka piąstka powoli unosi się w powietrzu.
Moje nogi niosą mnie naprzód, drżą tak bardzo, że prawie upadam. Chwytam brzeg najbliższej kołyski, by się podeprzeć, i w chwili, gdy spoglądam w dół na śpiącego niemowlęcia, rozpoznanie uderza mnie z siłą fizycznego ciosu.
Znam go. Nie w taki sposób, w jaki rozpoznaje się dziecko jako po prostu niemowlę—kształtne i urocze. Znam go.
Dokładny kształt jego maleńkiego noska. Linia ust, wygięcie górnej wargi. Sposób, w jaki piąstka jest przyciśnięta do policzka, kciuk schowany pod palcami, a nie na wierzchu.
Zwykłam przykładać dłoń do miejsca, gdzie jego mała piąstka wypychała się przez skórę. I śmiałam się oraz płakałam równocześnie, bo to znaczyło, że żyje, że się rusza, że jest mój.
To jest mój syn.
Spoglądam na drugą kołyskę i to samo przytłaczające przekonanie zalewa mnie na nowo. Oczy tego drugiego—szare, niewyraźne, ale bez wątpienia szare jak moje. Kształt uszu, małych i delikatnych. Sposób, w jaki włosy układają się w lekki wir na czubku głowy.
To są moi synowie.
Każda cząsteczka mojego ciała krzyczy prawdę. Każdy instynkt, każda nić mojego istnienia, każda kropla krwi w moich żyłach zna te dzieci z absolutną pewnością.
Matka zna swoje dzieci. Matka wie.
Moje ręce drżą, gdy sięgam do pierwszej kołyski, ostrożnie wsuwając dłonie pod ciepły, solidny ciężar śpiącego niemowlęcia. Wydaje cichy dźwięk protestu, ale nie budzi się, gdy przytulam go do piersi.
To uczucie—wreszcie, wreszcie znów go trzymać—niemal powala mnie na kolana. Jest cięższy niż pamiętam z tych krótkich chwil po porodzie. Pachnie mlekiem i czymś nieuchwytnie słodkim, co sprawia, że piersi zaczynają boleć z tęsknoty.
„Cześć…” szepczę w jego miękkie włosy. „Cześć, mój kochany. Mój słodki chłopcze… Jestem tutaj. Mama tutaj jest.”
Palce mi drżą, gdy poprawiam jego otulacz, gorączkowo szukając jego małej rączki. Muszę to zobaczyć. Potrzebuję dowodu. Znamię, które pasuje do mojego, ta czteroramienna gwiazda, która uczyniła go moim ponad wszelką wątpliwość.
Len opada i serce mi zamiera.
Jest. Właśnie tutaj. Znamie w kształcie gwiazdy, dokładnie tam, gdzie powinno być. Dokładnie takie samo jak to, które noszę na swoim ramieniu przez całe życie.
Szloch wyrywa się z mojego gardła. „Jesteś mój… Jesteś mój, a oni cię zabrali, oni—”
„Co ty tu robisz, ty plugawa kreaturo?”
Głos przecina pokój niczym ostrze, ostry i zimny, pełen jadu. Odwracam się gwałtownie, tuląc syna do piersi i widzę Cecily stojącą w progu.
Jest piękna jak zawsze—nieskazitelnie porcelanowa cera, złote włosy ułożone w idealne loki, sylwetka już prawie wróciła do siebie po porodzie, czego mnie nigdy się nie udało. Ale jej twarz jest wykrzywiona gniewem, a oczy płoną czymś, co wygląda jak prawdziwa nienawiść.
„Nie mogłaś po prostu zaakceptować kolejnej swojej porażki jak godna kobieta?” syczy, robiąc krok do pokoju. „Musiałaś tu przyjść i…”
„To są moi synowie.” Mój głos nie drży, mimo wszystko. Jest czysty, mocny i absolutnie pewny. „Urodziłam ich dwa dni temu. Ty o tym wiesz. Akuszerki o tym wiedzą. Wszyscy, którzy brali udział w tym… tym niewyobrażalnym kradzieży… o tym wiedzą.”
Oczy Cecily rozszerzają się, a przez chwilę widzę coś, co przebłyskuje na jej twarzy. Coś, co wygląda niemal jak strach, jakby maska opadła zanim zdążyła ją z powrotem założyć. Potem jej wyraz gwałtownie się zmienia.
Dzieje się to tak szybko, że prawie tego nie zauważam—jej rysy przechodzą od furii do przerażenia, od nienawiści do teatralnego szoku. Otwiera szeroko usta i krzyczy.
„Pomocy!” wrzeszczy. „Ktoś pomocy! Jest intruz! Ona próbuje zabrać moje dzieci! Straż! Ktoś, błagam!”
„Przestań!” Tulę syna mocniej, cofając się przed nią. „Przestań. To są moje dzieci! Ty wiesz—”
Drzwi wybuchają otwarciem, kiedy do pokoju wlewają się strażnicy, za nimi służba, która wzdycha i krzyczy na widok tej sceny. Jakby odkryli coś strasznego. Jakby znaleźli szaloną kobietę próbującą porwać cudze dzieci.
Ręce chwytają mnie ze wszystkich stron—szorstkie, pospieszne i bezlitosne, niezważające na moje wciąż gojące się ciało ani niemowlę w ramionach. „Nie!” Próbuję się wyrwać, ale jest ich zbyt wielu. „Nie dotykajcie go! On jest mój! On jest—”
Strażnik wyrywa niemowlę z mojego uchwytu. Mój syn budzi się z wrzaskiem—tym samym ostrym, czystym płaczem, który słyszałam przy jego narodzinach. Dźwiękiem, który nawiedzał moje sny przez dwa dni.
Dźwiękiem, który dowodzi, że żyje, że zawsze żył. Że okłamywali mnie od chwili, gdy go zabrali.
„Oddajcie go!” Rzucam się w stronę strażnika, który trzyma moje dziecko, ale inne ręce chwytają mnie mocno, przytrzymując w miejscu. „To mój syn! To są obaj moi synowie! Urodziłam ich! Puśćcie mnie!”
„Ta wariatka całkowicie postradała zmysły!” Głos Cecily przebija się ponad chaos, drżąc idealnie odegranym rozpaczą. „Straciła własne dzieci, a teraz próbuje ukraść moje!”
„To kłamstwo!” Szarpię się w uścisku strażników, ale są zbyt silni, a moje ciało wciąż zbyt słabe. „To są moje dzieci, zabraliście mi je. Niech ktoś je obejrzy! Znamie, on ma znamię na ramieniu, takie samo jak ja!”
„Pani.” Jeden ze strażników, kapitan sądząc po insygniach, patrzy na mnie z czymś, co w innych okolicznościach mogłoby być litością. „Włamała się pani do prywatnych komnat hrabiny, została pani znaleziona z jednym z jej nowonarodzonych synów, bez pozwolenia.”
„Bez pozwolenia?” Słowa wybuchają złamanym śmiechem. „To moi synowie. Nie potrzebuję pozwolenia, by trzymać własne dzieci!”
„Ona jest całkowicie szalona…” szepcze służąca, wystarczająco głośno, by wszyscy usłyszeli. W jej głosie czuć obrzydzenie. „Biedna hrabina, musi to znosić zaledwie po porodzie…”
„Nie!” szlocham, wciąż wyciągając ręce do synów, nawet gdy strażnicy zaczynają ciągnąć mnie ku drzwiom.
Obaj chłopcy teraz płaczą, ich żałosne lamenty wypełniają pokój, i znam te płacze. Znam je jak własne bicie serca.
„Błagam. Błagam, niech ktoś na nich spojrzy. Sprawdźcie znamię. Zróbcie cokolwiek. Musi być sposób, żeby udowodnić…”
„Wyprowadzić ją. Natychmiast.” Głos Cecily staje się lodowaty, wyniosły. „Zanim zrobi coś naprawdę niebezpiecznego. To biedne stworzenie wyraźnie przeszło całkowite załamanie nerwowe. To tragiczne, naprawdę, ale musimy myśleć o bezpieczeństwie dzieci.”
„To moje dzieci!” Krzyczę, gdy strażnicy ciągną mnie ku drzwiom, pięty suną po podłodze. „To moje! Cecily, wiesz, że to moje! Ty—”
Słowa grzęzną mi w gardle, gdy wyciągają mnie przez próg.
Szamoczę się w ich objęciach, wykręcając szyję, by jeszcze raz spojrzeć do pokoju. Przez szczelinę w zamykających się drzwiach widzę Cecily, jak trzyma jednego z moich synów, kołysząc go z fałszywą czułością. Mamka podnosi drugiego. Obaj chłopcy wciąż płaczą, a ich płacz rozdziera we mnie coś żywego, coś niezbędnego.
Drzwi zatrzaskują się z ciężkim, ostatecznym hukiem, a płacz cichnie za grubym dębem i kamieniem.
Moi synowie przepadli. Znów.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Pięć dni po incydencie w komnatach drugiej żony, jak to teraz nazywają, ubierają mnie w czarny jedwab na publiczne upokorzenie.
Suknia jest piękna — doskonale skrojona, odpowiednia dla pierwszej żony księcia na królewskiej uroczystości i jednocześnie na cichej stypie własnych dzieci.
Strażnicy odprowadzają mnie do wielkiej sali. To nie straż honorowa — to strażnicy więzienni. Ich dłonie unoszą się niebezpiecznie blisko broni, jakby obawiali się, że nagle stanę się agresywna. Szlachta z całego królestwa wypełnia przestrzeń — panowie i panie w najwspanialszych jedwabiach i klejnotach, wszyscy zgromadzeni, by być świadkami tej doniosłej chwili.
Świętują narodziny królewskich dziedziców.
Świętują narodziny moich synów, podczas gdy ja jestem wystawiona przed nimi jak przestępczyni.
Strażnicy ustawiają mnie na skraju tłumu, na tyle blisko, by widzieć wszystko, ale z dala od arystokracji. Każde oko w sali w końcu mnie odnajduje, a ja czuję ich spojrzenia jak żelazne rozgrzane piętna na mojej skórze.
„To ona… Pierwsza żona.”
„Dziewięć strat, wyobrażasz sobie…”
„Mówią, że całkiem postradała zmysły.”
Zmuszam się, by spojrzeć w stronę podwyższenia, próbując ignorować szepty wokół mnie.
Leander stoi tam w pełnym królewskim stroju następcy tronu — głęboka zieleń aksamitu podkreślająca uderzająco błękitne oczy, złote hafty odbijają światło świec, diadem jego rangi lśni na ciemnych włosach.
Wysoki i szerokoramienny, jego postawa jest władcza, w każdym calu przyszły król. Światło świec igra na mocnej szczęce, którą kiedyś obrysowywałam palcami, na zmysłowych ustach, które szeptały mi obietnice w ciemności jego sypialni.
„Jesteś dla mnie wszystkim, Rosetto… Moją duszą, sercem, powodem, by oddychać. Na tym świecie jest dla mnie tylko ty.”
To wspomnienie uderza mnie z fizyczną siłą.
Wciąż pamiętam jego głos przy moim uchu, gdy leżeliśmy spleceni, oboje nadzy, bez tchu, nasyceni sobą nawzajem. Jak jego dłonie z głodem badały każdą krzywiznę mojego ciała. Żar w jego niebieskich oczach, kiedy na mnie patrzył.
Nie rozumiem, jak do tego doszło.
Cecily stoi obok niego, promienna w bladym różowym jedwabiu, złote włosy opadają w idealnych lokach. Przy piersi trzyma niemowlę, jednego z moich synów, tuląc go z wprawną czułością. Za nią stoi mamka, trzymając drugie dziecko.
W mojej piersi trzepocze rozpaczliwa, naiwna nadzieja. Może Leander też to zauważył. Może, gdy przynieśli mu dzieci, dostrzegł znamię — charakterystyczną czteropromienną gwiazdę na ramieniu niemowlęcia, tę samą, którą noszę przez całe życie.
Może to rozpoznał, połączył niemożliwą prawdę, a teraz rozwieje wszystkie wątpliwości przed wszystkimi. Ogłosi, że to ja byłam matką jego dziedziców. Zdemaskuje kłamstwa Cecily i wyśle ją na wygnanie, na jakie zasługuje.
Może człowiek, który kiedyś kochał mnie na tyle, by sprzeciwić się konwenansom i poślubić sierotę z drobnej szlachty, wciąż istnieje gdzieś pod koroną i obowiązkiem.
„Moi panowie i panie.” Głos Leandera rozbrzmiewa po sali i tłum natychmiast milknie. „Dziękuję, że zebraliście się, by uczcić tę radosną okazję. Dziś stoję przed wami nie tylko jako wasz następca tronu, ale też jako ojciec.”
Na sali wybuchają oklaski, a Cecily uśmiecha się, opuszczając głowę z udawaną skromnością, jednocześnie mocniej przyciskając do siebie mojego syna.
„Po latach niepewności bogowie pobłogosławili Reaton nie jednym, lecz dwoma zdrowymi synami. Dwoma dziedzicami tronu, narodzonymi tydzień temu z mojej drugiej żony, hrabiny Cecily.”
Oklaski narastają, ktoś zaczyna skandować: „Niech żyją dziedzice!” Inni podchwytują, aż sala rozbrzmiewa ich głosami.
Podłoga przechyla się pod moimi stopami i muszę zablokować kolana, by nie upaść.
„Hrabina Cecily wykazała się niezwykłą siłą i oddaniem.” Leander kontynuuje, zwracając się do niej z uśmiechem, który rozpoznaję — tym, którym obdarzał mnie, gdy jeszcze mnie kochał. „Za pierwszym razem dała mi to, za czym tęskniłem: żywe dzieci, które zapewnią ciągłość rodu.”
Bierze jej dłoń i całuje ją.
Potem spojrzenie Leandera odnajduje mnie w tłumie i to, co w nich widzę, to nie miłość ani nawet gniew. To litość zmieszana z czymś gorszym. Z rozczarowaniem.
To samo rozczarowane spojrzenie, które widziałam po każdej porażce, po każdym martwym urodzeniu. Za każdym razem, gdy moje ciało zawiodło w jedynej rzeczy, jaką miało spełnić jako jego żona, jako przyszła królowa tego królestwa. Za każdym razem, gdy czekałam na jego pocieszenie i wsparcie.
„Jednakże,” kontynuuje Leander, „ta chwila radości przesiąknięta jest smutkiem. Moja pierwsza żona, Lady Rosetta, bardzo cierpiała, próbując wypełnić swoje obowiązki jako Następczyni Tronu.” Sala cichnie, wszystkie oczy zwracają się na mnie. „Przeżyła swoją dziewiątą tragedię—kolejne martwe urodzenie.”
Głos Leandera jest łagodny, niemal czuły, co w jakiś sposób czyni to jeszcze gorszym.
„Nie…” próbuję powiedzieć, ale słowo brzmi ledwie jak szept.
Dłoń strażnika zaciska się na moim łokciu. Ostrzeżenie.
„I jak pewnie już słyszeliście, pięć dni temu, w szaleństwie wywołanym żalem, wtargnęła do komnat hrabiny Cecily i próbowała porwać żyjące niemowlęta, przekonana, że są jej.”
Szlachta wzdycha, niektórzy patrzą na mnie z przerażeniem, inni z takim współczuciem, że mam ochotę krzyczeć.
„Dlatego też,” mówi Leander, a ja wiem, co zaraz nastąpi, „z litości za wszystko, co Lady Rosetta przeszła, nie zostanie ukarana za zdradę korony jako przestępczyni. Zostanie wysłana na królewski majątek na wsi, gdzie otrzyma leczenie i odpoczynek. Być może, z czasem i odpowiednią opieką, jej kruchy umysł zdoła się uleczyć.”
Dwór mruczy z aprobatą. Jacyż miłosierni. Jakiż łaskawy ich przyszły król.
Ale nie mogę uwierzyć w to, co słyszę. On… zsyła mnie?
„Nasze małżeństwo z Lady Rosettą zostaje od tej chwili unieważnione, a hrabina Cecily pozostanie moją jedyną żoną. Udowodniła, że jest godna korony, godna stać u mego boku jako przyszła Królowa Reatonu.”
Moje serce opada, gdy sala wybucha oklaskami i wiwatami. Szlachta kłania się nisko w stronę podwyższenia, w stronę Cecily. Ktoś woła: „Niech żyje Następczyni Tronu Cecily!” i okrzyk ten podchwytuje kilkadziesiąt głosów.
Stoję samotnie na skraju tłumu. Niewidzialna, choć jestem w centrum uwagi. Wymazana, choć jestem obiektem tylu rozmów. Cecily łapie mój wzrok z oddali i uśmiecha się—małym, prywatnym uśmiechem absolutnego zwycięstwa.
Gdy dłonie strażników zaciskają się mocniej na moich ramionach, zaczynając ciągnąć mnie w stronę wyjścia, coś we mnie pęka.
„Nie!” Mój głos rozcina powietrze, przerywając oklaski, i nawet mnie zaskakuje. „Nie, nie odejdę cicho, gdy wystawiacie moich synów jako cudze dzieci!”
Sala zamiera, zszokowane twarze zwracają się w moją stronę. Strażnicy próbują mnie odciągnąć, ale szarpię się w ich uścisku, moje ciało krzyczy z bólu, lecz moja wola nagle staje się ze stali.
„To są moi synowie! Nosilam ich dziewięć miesięcy. Czułam ich ruchy w sobie. Urodziłam ich tydzień temu, i byli żywi!”
Krzyczę w stronę podwyższenia, w stronę Leandera, mój głos łamie się, ale nie pęka, gdy patrzę mu prosto w oczy.
„Znajesz prawdę, musisz ją znać! Człowiek, który obiecał podpalić dla mnie całe królestwa… gdzie on jest? Co się z nim stało, Leander?”
Przez ułamek sekundy, jedno ulotne uderzenie serca, widzę jak coś pęka w starannie utrzymanej postawie Leandera.
Jego szczęka się zaciska, dłoń ściska się przy boku. A w jego niebieskich oczach, za maską królewskiego autorytetu i wyćwiczonego współczucia, dostrzegam błysk czegoś surowego i bezbronnego.
Ból. Głęboki, rozdzierający ból. Coś, co wygląda jak żal, jak smutek, jak człowiek patrzący, jak umiera coś cennego i nie mogący—albo nie chcący—temu zapobiec.
„Wyprowadźcie ją,” mówi cicho, odwracając się ode mnie, znów do Cecily i niemowląt, jakbym w ogóle nic nie powiedziała. „Ale ostrożnie. Jest chora, nie wie, co mówi.”
„Wiem doskonale, co mówię!” Szarpię się jeszcze mocniej, gdy strażnicy zaczynają ciągnąć mnie do drzwi. „To są moi synowie, Leander! Nasi synowie! I odbierasz mi ich!”
Ale oni są zbyt silni, a ja zbyt słaba. Moje ciało, wciąż złamane po porodzie, nie może walczyć tak, jak pragnie tego moje serce. Przeciągają mnie przez drzwi, gdy wiję się w ich uścisku, próbując spojrzeć na podwyższenie jeszcze raz.
Przez zwężający się otwór widzę Cecily trzymającą mojego syna. Widzę dwór kłaniający się jej. I widzę Leandera stojącego tam, już odwróconego do mnie plecami.
On cierpi. Mimo wszystko, mimo kłamstw, zdrady i publicznego upokorzenia, jakaś jego część też się łamie.
Ale pozwala, by to się działo.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Pozwalają mi na jedną ostatnią wizytę przed moim wygnaniem.
Strażnicy odprowadzają mnie do łoża chorego króla Wiliusa przez korytarze, którymi chodziłam tysiąc razy, mijając gobeliny i portrety, które kiedyś były dla mnie domem. Wszystko wygląda tak samo, ale nic nie jest już takie samo.
Jestem duchem we własnym życiu, obdarzona tą jedyną łaską, zanim zostanę zupełnie wymazana.
Komnaty Króla pachną chorobą—ziołami i lekarstwami, które nie potrafią do końca zamaskować zapachu ciała powoli poddającego się śmierci. Zasłony są zaciągnięte przed popołudniowym światłem, pozostawiając pokój w półmroku i duszności.
Król Wilius leży oparty na poduszkach, jego niegdyś krzepka sylwetka teraz wychudzona, skóra jak stara pergaminowa karta. Ale kiedy wchodzę, jego oczy natychmiast odnajdują moje—wciąż są przenikliwe. Wciąż życzliwe.
"Wasza Wysokość." Podchodzę do jego łóżka po krótkim ukłonie, a gdy tylko jestem wystarczająco blisko, chwytam jego wątłą dłoń obiema rękami. "Jak się dziś czujecie? Czy ból trochę ustąpił? Udało się Wam przespać noc? Lekarze mówili, że próbują nowego specyfiku—czy to w ogóle pomogło?"
Pytania wylewają się ze mnie, zanim zdołam je powstrzymać; szczera troska przeważa nad wszystkim innym. Bo ten umierający człowiek mnie wychował.
Kiedy jako niemowlęca sierota o niskim szlacheckim imieniu przybyłam na dwór, król Wilius spoglądał na mnie zawsze z łagodnością i prawdziwą dobrocią. Dał mi dom, miejsce. Cel.
Nigdy nie sprawił, żebym czuła się jak obowiązek czy przypadek losu. Sprawił, że czułam się chciana.
Na jego pooranej twarzy pojawia się delikatny uśmiech. "Rosetto, kochana," mówi, jego głos ledwie ponad szeptem, lecz ciepły od uczucia. "Zawsze najpierw myślisz o innych… Nawet teraz."
"Oczywiście, że teraz."
Ostrożnie siadam na skraju jego łóżka, wciąż trzymając jego dłoń, jakbym samym dotykiem mogła przywiązać go do tego świata.
"Jesteś... byłeś dla mnie bardziej ojcem niż ktokolwiek inny. Stałeś przy mnie we wszystkim. Każda strata, każde rozczarowanie, każdy moment, gdy myślałam, że nie przetrwam kolejnego dnia... Wierzyłeś we mnie, gdy nikt inny nie wierzył. Nawet… on."
Mój głos załamuje się na ostatnich słowach. Po trzecim martwym porodzie, kiedy damy dworu zaczęły szeptać, że jestem przeklęta, gdy nawet służące patrzyły na mnie z litością, król Wilius wezwał mnie do swojej prywatnej komnaty.
Wziął moje ręce, tak jak ja teraz trzymam jego, i powiedział mi, że moja wartość nie zależy od mojego łona. Że jestem cenna już tylko dlatego, że istnieję.
Uwierzylam mu. Starałam się wierzyć mu przez wszystkie kolejne straty.
"Drogie dziecko." Jego palce ściskają moje z niespodziewaną siłą. "Słyszałem, co się stało. Wczorajsza uroczystość… to, co mój syn ogłosił na dworze…" Jego oczy szukają mojej twarzy, a w nich dostrzegam ból, który dorównuje mojemu. "Powiedz mi. Powiedz prawdę. Co naprawdę się wydarzyło?"
Zezwolenie, by mówić szczerze, by wypowiedzieć słowa, których nikt inny nie pozwala mi wypowiedzieć, coś we mnie otwiera.
Moje oczy pieką od łez, które tłumiłam przez dni.
"Moi synowie... oni żyli, Wasza Wysokość," szepczę. "Widziałam znamię na jego ramieniu—takie samo, jak mam ja. Zabrali mi ich z ramion, a następnego dnia powiedzieli, że urodzili się martwi… Że wyobraziłam sobie ich płacz, że żal złamał mi umysł i ja..."
Nie mogłam dokończyć, dławiąc się łzami, a szczęka króla Wiliusa zaciska się. "Mów dalej."
"Znalazłam ich w komnacie Cecylii. Obojga. Żywych i zdrowych i... i moich. Znam własne dzieci, Wasza Wysokość." Teraz łzy spływają mi gorącymi strużkami po policzkach. "Ale gdy podniosłam jednego, by sprawdzić znamię, Cecylia mnie przyłapała. Krzyczała, przyszli strażnicy…"
Mój głos całkiem się łamie, gdy znów przeżywam torturę tych wspomnień.
"A wczoraj Leander stanął przed całym dworem i ogłosił te dzieci swoimi. Wypędza mnie, unieważnił nasze małżeństwo, a moi synowie będą dorastać przekonani, że Cecylia jest ich matką..."
Cisza, która zapada, ciężka jest od gniewu i żalu. Oddech króla Wiliusa staje się płytki, a wolna dłoń zaciska się na kocu.
„Muszę ci coś dać”, mówi w końcu. „Coś, co powinienem był ci przekazać lata temu, ale czekałem na odpowiedni moment. Może... może nie ma odpowiedniego momentu. Może jest tylko teraz.”
Odwraca głowę w stronę okna. „W moim biurku—w szufladzie po lewej stronie. Jest tam małe drewniane pudełko. Przynieś mi je, dziecko.”
Natychmiast wstaję i podchodzę do ozdobnego biurka ustawionego tak, by łapało poranne światło. Lewa szuflada otwiera się z łatwością, a w środku, spoczywając na aksamicie, znajduje się rzeźbione, drewniane pudełko nie większe niż moja dłoń.
Niosę je z powrotem do łóżka, ostrożnie kładąc w dłoniach króla Wiliusa.
Jego palce drżą, gdy otwiera pudełko. W środku, zatopiony w jeszcze większej ilości aksamitu, leży medalion na srebrnym łańcuszku. Jest stary—nawet starożytny—metal spatynowany przez czas. Dziwne symbole wyryto wokół krawędzi, otaczające frazę w języku, którego nie rozpoznaję.
„Weź go”, mówi król Wilius, z trudem podnosząc medalion. „Noś go zawsze. Trzymaj w ukryciu pod ubraniem, blisko serca. Nie pozwól nikomu go zobaczyć. Nie mów nikomu, że go masz.”
Przyjmuję medalion drżącymi rękami. Metal jest zaskakująco ciepły, jakby ktoś trzymał go chwilę temu. „Co to jest? Co znaczą te słowa?”
„Jeszcze nie zrozumiesz.” Jego głos słabnie, z każdym słowem coraz bardziej wysilony. „Ale kiedy nadejdzie czas… a nadejdzie, Rosetto, obiecuję ci, że nadejdzie… wszystko stanie się jasne. Ten medalion to twoja prawda. Twoja tożsamość, twoja…”
Nagle jego uścisk na mojej dłoni się zaciska, jakby był imadłem. Jego oczy rozszerzają się. „Wasza Wysokość?” Serce mi zamiera. „Co się dzieje? Co…”
„Jest jeszcze więcej…” Słowa są naglące, rozpaczliwe. „Jest o wiele więcej, co muszę ci powiedzieć…” Wtedy jego ciało nagle drży, a medalion wysuwa się z jego palców.
Łapię go odruchowo, przyciskając do piersi jedną ręką, podczas gdy drugą chwytam jego dłoń. Jego plecy wyginają się w łuk nad łóżkiem, twarz wykrzywia się w bólu, a z gardła wyrywa się straszliwy, charczący dźwięk.
„Pomocy!” krzyczę w stronę drzwi. „Ktoś, pomocy! Król… Proszę, niech ktoś przyjdzie!”
Drzwi gwałtownie się otwierają i do środka wpadają służący, za nimi lekarze z torbami pełnymi lekarstw i narzędzi. Ręce delikatnie, ale stanowczo odsuwają mnie od łóżka, i nagle stoję przy ścianie, podczas gdy ciała otaczają króla Wiliusa.
„Wasza Wysokość, czy mnie słyszycie?” Głos mistrza Aldrica jest ostry, choć podszyty opanowaną paniką. „Wasza Wysokość, zostańcie z nami. Zaraz wam pomożemy.”
Patrzę, jak pracują z ziołami i miksturami, z modlitwami i desperackimi lekarstwami. Jeden z lekarzy przykłada ucho do piersi króla. Drugi wlewa mu płyn między wargi. Trzeci trzyma go za nadgarstek, szukając pulsu.
Nie mogę oderwać wzroku. Nie mogę się ruszyć. Nie mogę oddychać.
Oczy króla Wiliusa odnajdują moje pośród tłumu ciał. Jego usta poruszają się, formując słowa, których nie słyszę przez chaos. Pochylam się bliżej, próbując zrozumieć, ale ramię służącej zasłania mi widok.
Gdy odsuwa się, jego oczy są już zaszklone.
„Nie…” szepczę. „Nie, proszę. Wasza Wysokość, proszę…”
„Odszedł,” mówi cicho mistrz Aldric. Prostuje się przy łóżku, jego twarz jest ponura. „Jego Królewska Mość nie żyje.”
Te słowa nie mają sensu. Nie mogą mieć sensu.
Król Wilius jeszcze przed chwilą ze mną rozmawiał. Jeszcze przed chwilą trzymał moją dłoń. Jeszcze przed chwilą próbował mi coś ważnego powiedzieć—coś o mojej tożsamości, o czymś ważnym, co powinnam wiedzieć, o…
Medalion wciąż przyciska się do mojej dłoni, wciąż ciepły.
Służący zaczynają przykrywać ciało króla prześcieradłem, ich ruchy są wprawne i pełne powagi. Ktoś już kieruje się do drzwi, by ogłosić wieści na dworze. Mistrz Aldric mruczy coś o przygotowaniu ciała.
Stoję tam, ściskając medalion tak mocno, że jego krawędzie wbijają mi się w skórę, i z przerażającą ostatecznością uświadamiam sobie, że jestem całkowicie sama.
Król Wilius nie żyje. Moi synowie zostali odebrani. Leander mnie wymazał. A jedyna osoba w całym tym królestwie, która naprawdę mnie kochała—która znała tajemnice, których nie zdążyła mi wyjawić—odeszła na zawsze.
Przekładam medalion przez głowę, wsuwam go pod suknię, gdzie nikt go nie zobaczy. Metal osiada na mostku, dokładnie nad sercem, tak jak nakazał król Wilius.
Cokolwiek oznacza ten medalion, jakąkolwiek prawdę skrywa, to jedyna rzecz, która mi pozostała.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować