Pięć dni po incydencie w komnatach drugiej żony, jak to teraz nazywają, ubierają mnie w czarny jedwab na publiczne upokorzenie.
Suknia jest piękna — doskonale skrojona, odpowiednia dla pierwszej żony księcia na królewskiej uroczystości i jednocześnie na cichej stypie własnych dzieci.
Strażnicy odprowadzają mnie do wielkiej sali. To nie straż honorowa — to strażnicy więzienni. Ich dłonie unoszą się niebezpiecznie blisko broni, jakby obawiali się, że nagle stanę się agresywna. Szlachta z całego królestwa wypełnia przestrzeń — panowie i panie w najwspanialszych jedwabiach i klejnotach, wszyscy zgromadzeni, by być świadkami tej doniosłej chwili.
Świętują narodziny królewskich dziedziców.
Świętują narodziny moich synów, podczas gdy ja jestem wystawiona przed nimi jak przestępczyni.
Strażnicy ustawiają mnie na skraju tłumu, na tyle blisko, by widzieć wszystko, ale z dala od arystokracji. Każde oko w sali w końcu mnie odnajduje, a ja czuję ich spojrzenia jak żelazne rozgrzane piętna na mojej skórze.
„To ona… Pierwsza żona.”
„Dziewięć strat, wyobrażasz sobie…”
„Mówią, że całkiem postradała zmysły.”
Zmuszam się, by spojrzeć w stronę podwyższenia, próbując ignorować szepty wokół mnie.
Leander stoi tam w pełnym królewskim stroju następcy tronu — głęboka zieleń aksamitu podkreślająca uderzająco błękitne oczy, złote hafty odbijają światło świec, diadem jego rangi lśni na ciemnych włosach.
Wysoki i szerokoramienny, jego postawa jest władcza, w każdym calu przyszły król. Światło świec igra na mocnej szczęce, którą kiedyś obrysowywałam palcami, na zmysłowych ustach, które szeptały mi obietnice w ciemności jego sypialni.
„Jesteś dla mnie wszystkim, Rosetto… Moją duszą, sercem, powodem, by oddychać. Na tym świecie jest dla mnie tylko ty.”
To wspomnienie uderza mnie z fizyczną siłą.
Wciąż pamiętam jego głos przy moim uchu, gdy leżeliśmy spleceni, oboje nadzy, bez tchu, nasyceni sobą nawzajem. Jak jego dłonie z głodem badały każdą krzywiznę mojego ciała. Żar w jego niebieskich oczach, kiedy na mnie patrzył.
Nie rozumiem, jak do tego doszło.
Cecily stoi obok niego, promienna w bladym różowym jedwabiu, złote włosy opadają w idealnych lokach. Przy piersi trzyma niemowlę, jednego z moich synów, tuląc go z wprawną czułością. Za nią stoi mamka, trzymając drugie dziecko.
W mojej piersi trzepocze rozpaczliwa, naiwna nadzieja. Może Leander też to zauważył. Może, gdy przynieśli mu dzieci, dostrzegł znamię — charakterystyczną czteropromienną gwiazdę na ramieniu niemowlęcia, tę samą, którą noszę przez całe życie.
Może to rozpoznał, połączył niemożliwą prawdę, a teraz rozwieje wszystkie wątpliwości przed wszystkimi. Ogłosi, że to ja byłam matką jego dziedziców. Zdemaskuje kłamstwa Cecily i wyśle ją na wygnanie, na jakie zasługuje.
Może człowiek, który kiedyś kochał mnie na tyle, by sprzeciwić się konwenansom i poślubić sierotę z drobnej szlachty, wciąż istnieje gdzieś pod koroną i obowiązkiem.
„Moi panowie i panie.” Głos Leandera rozbrzmiewa po sali i tłum natychmiast milknie. „Dziękuję, że zebraliście się, by uczcić tę radosną okazję. Dziś stoję przed wami nie tylko jako wasz następca tronu, ale też jako ojciec.”
Na sali wybuchają oklaski, a Cecily uśmiecha się, opuszczając głowę z udawaną skromnością, jednocześnie mocniej przyciskając do siebie mojego syna.
„Po latach niepewności bogowie pobłogosławili Reaton nie jednym, lecz dwoma zdrowymi synami. Dwoma dziedzicami tronu, narodzonymi tydzień temu z mojej drugiej żony, hrabiny Cecily.”
Oklaski narastają, ktoś zaczyna skandować: „Niech żyją dziedzice!” Inni podchwytują, aż sala rozbrzmiewa ich głosami.
Podłoga przechyla się pod moimi stopami i muszę zablokować kolana, by nie upaść.
„Hrabina Cecily wykazała się niezwykłą siłą i oddaniem.” Leander kontynuuje, zwracając się do niej z uśmiechem, który rozpoznaję — tym, którym obdarzał mnie, gdy jeszcze mnie kochał. „Za pierwszym razem dała mi to, za czym tęskniłem: żywe dzieci, które zapewnią ciągłość rodu.”
Bierze jej dłoń i całuje ją.
Potem spojrzenie Leandera odnajduje mnie w tłumie i to, co w nich widzę, to nie miłość ani nawet gniew. To litość zmieszana z czymś gorszym. Z rozczarowaniem.
To samo rozczarowane spojrzenie, które widziałam po każdej porażce, po każdym martwym urodzeniu. Za każdym razem, gdy moje ciało zawiodło w jedynej rzeczy, jaką miało spełnić jako jego żona, jako przyszła królowa tego królestwa. Za każdym razem, gdy czekałam na jego pocieszenie i wsparcie.
„Jednakże,” kontynuuje Leander, „ta chwila radości przesiąknięta jest smutkiem. Moja pierwsza żona, Lady Rosetta, bardzo cierpiała, próbując wypełnić swoje obowiązki jako Następczyni Tronu.” Sala cichnie, wszystkie oczy zwracają się na mnie. „Przeżyła swoją dziewiątą tragedię—kolejne martwe urodzenie.”
Głos Leandera jest łagodny, niemal czuły, co w jakiś sposób czyni to jeszcze gorszym.
„Nie…” próbuję powiedzieć, ale słowo brzmi ledwie jak szept.
Dłoń strażnika zaciska się na moim łokciu. Ostrzeżenie.
„I jak pewnie już słyszeliście, pięć dni temu, w szaleństwie wywołanym żalem, wtargnęła do komnat hrabiny Cecily i próbowała porwać żyjące niemowlęta, przekonana, że są jej.”
Szlachta wzdycha, niektórzy patrzą na mnie z przerażeniem, inni z takim współczuciem, że mam ochotę krzyczeć.
„Dlatego też,” mówi Leander, a ja wiem, co zaraz nastąpi, „z litości za wszystko, co Lady Rosetta przeszła, nie zostanie ukarana za zdradę korony jako przestępczyni. Zostanie wysłana na królewski majątek na wsi, gdzie otrzyma leczenie i odpoczynek. Być może, z czasem i odpowiednią opieką, jej kruchy umysł zdoła się uleczyć.”
Dwór mruczy z aprobatą. Jacyż miłosierni. Jakiż łaskawy ich przyszły król.
Ale nie mogę uwierzyć w to, co słyszę. On… zsyła mnie?
„Nasze małżeństwo z Lady Rosettą zostaje od tej chwili unieważnione, a hrabina Cecily pozostanie moją jedyną żoną. Udowodniła, że jest godna korony, godna stać u mego boku jako przyszła Królowa Reatonu.”
Moje serce opada, gdy sala wybucha oklaskami i wiwatami. Szlachta kłania się nisko w stronę podwyższenia, w stronę Cecily. Ktoś woła: „Niech żyje Następczyni Tronu Cecily!” i okrzyk ten podchwytuje kilkadziesiąt głosów.
Stoję samotnie na skraju tłumu. Niewidzialna, choć jestem w centrum uwagi. Wymazana, choć jestem obiektem tylu rozmów. Cecily łapie mój wzrok z oddali i uśmiecha się—małym, prywatnym uśmiechem absolutnego zwycięstwa.
Gdy dłonie strażników zaciskają się mocniej na moich ramionach, zaczynając ciągnąć mnie w stronę wyjścia, coś we mnie pęka.
„Nie!” Mój głos rozcina powietrze, przerywając oklaski, i nawet mnie zaskakuje. „Nie, nie odejdę cicho, gdy wystawiacie moich synów jako cudze dzieci!”
Sala zamiera, zszokowane twarze zwracają się w moją stronę. Strażnicy próbują mnie odciągnąć, ale szarpię się w ich uścisku, moje ciało krzyczy z bólu, lecz moja wola nagle staje się ze stali.
„To są moi synowie! Nosilam ich dziewięć miesięcy. Czułam ich ruchy w sobie. Urodziłam ich tydzień temu, i byli żywi!”
Krzyczę w stronę podwyższenia, w stronę Leandera, mój głos łamie się, ale nie pęka, gdy patrzę mu prosto w oczy.
„Znajesz prawdę, musisz ją znać! Człowiek, który obiecał podpalić dla mnie całe królestwa… gdzie on jest? Co się z nim stało, Leander?”
Przez ułamek sekundy, jedno ulotne uderzenie serca, widzę jak coś pęka w starannie utrzymanej postawie Leandera.
Jego szczęka się zaciska, dłoń ściska się przy boku. A w jego niebieskich oczach, za maską królewskiego autorytetu i wyćwiczonego współczucia, dostrzegam błysk czegoś surowego i bezbronnego.
Ból. Głęboki, rozdzierający ból. Coś, co wygląda jak żal, jak smutek, jak człowiek patrzący, jak umiera coś cennego i nie mogący—albo nie chcący—temu zapobiec.
„Wyprowadźcie ją,” mówi cicho, odwracając się ode mnie, znów do Cecily i niemowląt, jakbym w ogóle nic nie powiedziała. „Ale ostrożnie. Jest chora, nie wie, co mówi.”
„Wiem doskonale, co mówię!” Szarpię się jeszcze mocniej, gdy strażnicy zaczynają ciągnąć mnie do drzwi. „To są moi synowie, Leander! Nasi synowie! I odbierasz mi ich!”
Ale oni są zbyt silni, a ja zbyt słaba. Moje ciało, wciąż złamane po porodzie, nie może walczyć tak, jak pragnie tego moje serce. Przeciągają mnie przez drzwi, gdy wiję się w ich uścisku, próbując spojrzeć na podwyższenie jeszcze raz.
Przez zwężający się otwór widzę Cecily trzymającą mojego syna. Widzę dwór kłaniający się jej. I widzę Leandera stojącego tam, już odwróconego do mnie plecami.
On cierpi. Mimo wszystko, mimo kłamstw, zdrady i publicznego upokorzenia, jakaś jego część też się łamie.
Ale pozwala, by to się działo.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Pozwalają mi na jedną ostatnią wizytę przed moim wygnaniem.
Strażnicy odprowadzają mnie do łoża chorego króla Wiliusa przez korytarze, którymi chodziłam tysiąc razy, mijając gobeliny i portrety, które kiedyś były dla mnie domem. Wszystko wygląda tak samo, ale nic nie jest już takie samo.
Jestem duchem we własnym życiu, obdarzona tą jedyną łaską, zanim zostanę zupełnie wymazana.
Komnaty Króla pachną chorobą—ziołami i lekarstwami, które nie potrafią do końca zamaskować zapachu ciała powoli poddającego się śmierci. Zasłony są zaciągnięte przed popołudniowym światłem, pozostawiając pokój w półmroku i duszności.
Król Wilius leży oparty na poduszkach, jego niegdyś krzepka sylwetka teraz wychudzona, skóra jak stara pergaminowa karta. Ale kiedy wchodzę, jego oczy natychmiast odnajdują moje—wciąż są przenikliwe. Wciąż życzliwe.
"Wasza Wysokość." Podchodzę do jego łóżka po krótkim ukłonie, a gdy tylko jestem wystarczająco blisko, chwytam jego wątłą dłoń obiema rękami. "Jak się dziś czujecie? Czy ból trochę ustąpił? Udało się Wam przespać noc? Lekarze mówili, że próbują nowego specyfiku—czy to w ogóle pomogło?"
Pytania wylewają się ze mnie, zanim zdołam je powstrzymać; szczera troska przeważa nad wszystkim innym. Bo ten umierający człowiek mnie wychował.
Kiedy jako niemowlęca sierota o niskim szlacheckim imieniu przybyłam na dwór, król Wilius spoglądał na mnie zawsze z łagodnością i prawdziwą dobrocią. Dał mi dom, miejsce. Cel.
Nigdy nie sprawił, żebym czuła się jak obowiązek czy przypadek losu. Sprawił, że czułam się chciana.
Na jego pooranej twarzy pojawia się delikatny uśmiech. "Rosetto, kochana," mówi, jego głos ledwie ponad szeptem, lecz ciepły od uczucia. "Zawsze najpierw myślisz o innych… Nawet teraz."
"Oczywiście, że teraz."
Ostrożnie siadam na skraju jego łóżka, wciąż trzymając jego dłoń, jakbym samym dotykiem mogła przywiązać go do tego świata.
"Jesteś... byłeś dla mnie bardziej ojcem niż ktokolwiek inny. Stałeś przy mnie we wszystkim. Każda strata, każde rozczarowanie, każdy moment, gdy myślałam, że nie przetrwam kolejnego dnia... Wierzyłeś we mnie, gdy nikt inny nie wierzył. Nawet… on."
Mój głos załamuje się na ostatnich słowach. Po trzecim martwym porodzie, kiedy damy dworu zaczęły szeptać, że jestem przeklęta, gdy nawet służące patrzyły na mnie z litością, król Wilius wezwał mnie do swojej prywatnej komnaty.
Wziął moje ręce, tak jak ja teraz trzymam jego, i powiedział mi, że moja wartość nie zależy od mojego łona. Że jestem cenna już tylko dlatego, że istnieję.
Uwierzylam mu. Starałam się wierzyć mu przez wszystkie kolejne straty.
"Drogie dziecko." Jego palce ściskają moje z niespodziewaną siłą. "Słyszałem, co się stało. Wczorajsza uroczystość… to, co mój syn ogłosił na dworze…" Jego oczy szukają mojej twarzy, a w nich dostrzegam ból, który dorównuje mojemu. "Powiedz mi. Powiedz prawdę. Co naprawdę się wydarzyło?"
Zezwolenie, by mówić szczerze, by wypowiedzieć słowa, których nikt inny nie pozwala mi wypowiedzieć, coś we mnie otwiera.
Moje oczy pieką od łez, które tłumiłam przez dni.
"Moi synowie... oni żyli, Wasza Wysokość," szepczę. "Widziałam znamię na jego ramieniu—takie samo, jak mam ja. Zabrali mi ich z ramion, a następnego dnia powiedzieli, że urodzili się martwi… Że wyobraziłam sobie ich płacz, że żal złamał mi umysł i ja..."
Nie mogłam dokończyć, dławiąc się łzami, a szczęka króla Wiliusa zaciska się. "Mów dalej."
"Znalazłam ich w komnacie Cecylii. Obojga. Żywych i zdrowych i... i moich. Znam własne dzieci, Wasza Wysokość." Teraz łzy spływają mi gorącymi strużkami po policzkach. "Ale gdy podniosłam jednego, by sprawdzić znamię, Cecylia mnie przyłapała. Krzyczała, przyszli strażnicy…"
Mój głos całkiem się łamie, gdy znów przeżywam torturę tych wspomnień.
"A wczoraj Leander stanął przed całym dworem i ogłosił te dzieci swoimi. Wypędza mnie, unieważnił nasze małżeństwo, a moi synowie będą dorastać przekonani, że Cecylia jest ich matką..."
Cisza, która zapada, ciężka jest od gniewu i żalu. Oddech króla Wiliusa staje się płytki, a wolna dłoń zaciska się na kocu.
„Muszę ci coś dać”, mówi w końcu. „Coś, co powinienem był ci przekazać lata temu, ale czekałem na odpowiedni moment. Może... może nie ma odpowiedniego momentu. Może jest tylko teraz.”
Odwraca głowę w stronę okna. „W moim biurku—w szufladzie po lewej stronie. Jest tam małe drewniane pudełko. Przynieś mi je, dziecko.”
Natychmiast wstaję i podchodzę do ozdobnego biurka ustawionego tak, by łapało poranne światło. Lewa szuflada otwiera się z łatwością, a w środku, spoczywając na aksamicie, znajduje się rzeźbione, drewniane pudełko nie większe niż moja dłoń.
Niosę je z powrotem do łóżka, ostrożnie kładąc w dłoniach króla Wiliusa.
Jego palce drżą, gdy otwiera pudełko. W środku, zatopiony w jeszcze większej ilości aksamitu, leży medalion na srebrnym łańcuszku. Jest stary—nawet starożytny—metal spatynowany przez czas. Dziwne symbole wyryto wokół krawędzi, otaczające frazę w języku, którego nie rozpoznaję.
„Weź go”, mówi król Wilius, z trudem podnosząc medalion. „Noś go zawsze. Trzymaj w ukryciu pod ubraniem, blisko serca. Nie pozwól nikomu go zobaczyć. Nie mów nikomu, że go masz.”
Przyjmuję medalion drżącymi rękami. Metal jest zaskakująco ciepły, jakby ktoś trzymał go chwilę temu. „Co to jest? Co znaczą te słowa?”
„Jeszcze nie zrozumiesz.” Jego głos słabnie, z każdym słowem coraz bardziej wysilony. „Ale kiedy nadejdzie czas… a nadejdzie, Rosetto, obiecuję ci, że nadejdzie… wszystko stanie się jasne. Ten medalion to twoja prawda. Twoja tożsamość, twoja…”
Nagle jego uścisk na mojej dłoni się zaciska, jakby był imadłem. Jego oczy rozszerzają się. „Wasza Wysokość?” Serce mi zamiera. „Co się dzieje? Co…”
„Jest jeszcze więcej…” Słowa są naglące, rozpaczliwe. „Jest o wiele więcej, co muszę ci powiedzieć…” Wtedy jego ciało nagle drży, a medalion wysuwa się z jego palców.
Łapię go odruchowo, przyciskając do piersi jedną ręką, podczas gdy drugą chwytam jego dłoń. Jego plecy wyginają się w łuk nad łóżkiem, twarz wykrzywia się w bólu, a z gardła wyrywa się straszliwy, charczący dźwięk.
„Pomocy!” krzyczę w stronę drzwi. „Ktoś, pomocy! Król… Proszę, niech ktoś przyjdzie!”
Drzwi gwałtownie się otwierają i do środka wpadają służący, za nimi lekarze z torbami pełnymi lekarstw i narzędzi. Ręce delikatnie, ale stanowczo odsuwają mnie od łóżka, i nagle stoję przy ścianie, podczas gdy ciała otaczają króla Wiliusa.
„Wasza Wysokość, czy mnie słyszycie?” Głos mistrza Aldrica jest ostry, choć podszyty opanowaną paniką. „Wasza Wysokość, zostańcie z nami. Zaraz wam pomożemy.”
Patrzę, jak pracują z ziołami i miksturami, z modlitwami i desperackimi lekarstwami. Jeden z lekarzy przykłada ucho do piersi króla. Drugi wlewa mu płyn między wargi. Trzeci trzyma go za nadgarstek, szukając pulsu.
Nie mogę oderwać wzroku. Nie mogę się ruszyć. Nie mogę oddychać.
Oczy króla Wiliusa odnajdują moje pośród tłumu ciał. Jego usta poruszają się, formując słowa, których nie słyszę przez chaos. Pochylam się bliżej, próbując zrozumieć, ale ramię służącej zasłania mi widok.
Gdy odsuwa się, jego oczy są już zaszklone.
„Nie…” szepczę. „Nie, proszę. Wasza Wysokość, proszę…”
„Odszedł,” mówi cicho mistrz Aldric. Prostuje się przy łóżku, jego twarz jest ponura. „Jego Królewska Mość nie żyje.”
Te słowa nie mają sensu. Nie mogą mieć sensu.
Król Wilius jeszcze przed chwilą ze mną rozmawiał. Jeszcze przed chwilą trzymał moją dłoń. Jeszcze przed chwilą próbował mi coś ważnego powiedzieć—coś o mojej tożsamości, o czymś ważnym, co powinnam wiedzieć, o…
Medalion wciąż przyciska się do mojej dłoni, wciąż ciepły.
Służący zaczynają przykrywać ciało króla prześcieradłem, ich ruchy są wprawne i pełne powagi. Ktoś już kieruje się do drzwi, by ogłosić wieści na dworze. Mistrz Aldric mruczy coś o przygotowaniu ciała.
Stoję tam, ściskając medalion tak mocno, że jego krawędzie wbijają mi się w skórę, i z przerażającą ostatecznością uświadamiam sobie, że jestem całkowicie sama.
Król Wilius nie żyje. Moi synowie zostali odebrani. Leander mnie wymazał. A jedyna osoba w całym tym królestwie, która naprawdę mnie kochała—która znała tajemnice, których nie zdążyła mi wyjawić—odeszła na zawsze.
Przekładam medalion przez głowę, wsuwam go pod suknię, gdzie nikt go nie zobaczy. Metal osiada na mostku, dokładnie nad sercem, tak jak nakazał król Wilius.
Cokolwiek oznacza ten medalion, jakąkolwiek prawdę skrywa, to jedyna rzecz, która mi pozostała.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Powóz podskakuje na kolejnym wyboju, a ból przeszywa moje wciąż gojące się ciało. Naprzeciwko mnie siedzą dwie służące—kobiety, których nie rozpoznaję, nie moje zwykłe damy dworu.
Dzieło Cecily, bez wątpienia. Teraz wszystko jest dziełem Cecily.
Opieram się o drewniane siedzisko, dłonie złożone na kolanach, próbując zachować choć odrobinę godności, nawet teraz. Nawet gdy wiozą mnie na wygnanie przebrane za akt łaski.
Za oknem rozciąga się wieś—pola ustępują miejsca lasom, cywilizacja rzednie. Zmierzamy ku krańcom królestwa, do odległej królewskiej posiadłości, gdzie mam być „leczona” z mojej rzekomej obłąkanej duszy. Tam mnie zamkną i zapomną.
„Jak długo jeszcze?”—jedna ze służących pyta drugą. Jej głos jest cichy, ledwie szept, ale w ciasnej przestrzeni słyszę każde słowo.
„Jeszcze godzina do niebezpiecznego przesmyku, potem dwie kolejne za nim.” Druga kobieta przesuwa się na siedzeniu, odpowiada równie cicho, najwyraźniej nieświadoma, że je słyszę. „Niedługo się zatrzymamy, żeby dać koniom odpocząć.”
„Dobrze. Im szybciej to będzie z głowy, tym lepiej. Chętnie odbiorę zapłatę i wrócę do porządnego towarzystwa…”
A co to niby ma znaczyć?
Wzrok mam wciąż utkwiony w oknie, ale każda komórka mojego ciała skupia się teraz na ich cichej rozmowie.
Powóz zaczyna zwalniać. Przez okno widzę polanę, gdzie strumień przecina drogę.
„Zatrzymamy się tu, żeby konie odpoczęły!”—woła woźnica.
Powóz gwałtownie staje. Jedna ze służących pochyla się do mnie z wyćwiczonym uśmiechem. „Lady Rosetto, lepiej zostać w środku, tu jest wygodniej. Za moment wrócimy. Świeże powietrze mogłoby pani zaszkodzić w pani delikatnym stanie.”
„Tak,” dodaje druga. „Proszę, niech pani zostanie i odpocznie. Przyniesiemy wodę.”
Wychodzą razem, zamykając za sobą drzwi z niezwykłą ostrożnością. Ich kroki oddalają się, skrzypiąc na polanie.
Powinnam posłuchać, siedzieć potulnie jak to złamane, szalone stworzenie, za jakie mnie mają. Ale coś w ich tonie, sposobie, w jaki wymieniły spojrzenia, nacisk na to, żebym została w środku…
Czekam, aż ich głosy lekko się oddalą, potem ostrożnie otwieram drzwi i wychodzę z powozu. Ciało buntuje się przy każdym ruchu, wciąż goi się po porodzie, ale zmuszam się, by cicho obejść powóz, pozostając w cieniu.
Ich głosy docierają do mnie wyraźniej.
„Hrabina była hojna,” mówi pierwsza służąca. „Pięćdziesiąt sztuk złota dla każdej, nie ma się z czego śmiać.”
„Teraz, gdy jest następczynią tronu, może sobie pozwolić na hojność.” Starsza kobieta ciemno się śmieje. „A będzie jeszcze hojniejsza, gdy już wykonamy zadanie. Kolejne pięćdziesiąt dla każdej, kiedy będzie po wszystkim.”
Zadanie. To słowo przeszywa mnie lodem po kręgosłupie.
„Zdradliwy odcinek koło Diabelskiego Grzbietu nada się idealnie,” ciągnie młodsza. „Tyle tam wypadków. Wozy się przewracają, ludzie wypadają. Straszna tragedia, ale takie rzeczy się zdarzają, szczególnie gdy ktoś jest w tak kruchym stanie.”
„Albo mogłybyśmy po prostu dodać coś do jej jedzenia dziś wieczorem. Nalewkę, może. Przy całym tym żalu i stratach, teraz po śmierci króla—to byłoby naturalne, gdyby jej serce po prostu nie wytrzymało. To byłoby nawet miłosierdzie, biorąc pod uwagę stan biednej, szalonej damy.”
Rozmawiają o moim morderstwie. Stoją zaledwie kilka kroków ode mnie, omawiając, jak mnie zabiją, z tą samą swobodą, z jaką planowałyby menu.
Przerażenie rozdziera otępienie, które owijało mnie jak całun. Serce wali mi w piersi. Przylegam do powozu, starając się nie zdradzić, walcząc o cichy oddech mimo paniki zalewającej moje wnętrze.
Cecily im zapłaciła, żeby mnie zabiły. Oczywiście, że tak. Po co pozwalać mi żyć na wygnaniu, skoro mogę umrzeć w dogodnym wypadku? Nie będzie już ryzyka, że wyjawię prawdę, nie będzie kłopotliwej pierwszej żony. Po prostu tragiczny koniec tragicznej historii.
„Którą metodę wolisz?” pyta młodsza służąca.
„Wypadek, myślę. To czystsze, bardziej wiarygodne. Możemy powiedzieć, że próbowała uciec w swoim obłędzie, wypadła z powozu, złamała kark. Kto by to kwestionował?”
Obie się śmieją, a dźwięk ten sprawia, że krew w moich żyłach zamarza.
Nie czekam, żeby usłyszeć więcej. W chwili, gdy ich śmiech cichnie, ruszam. Nie myślę, nie planuję. Po prostu biegnę.
„Hej! Zatrzymajcie ją!”
Gałęzie smagają mnie po twarzy. Moje spódnice zahaczają o ciernie. Przy każdym kroku ból eksploduje w moim wnętrzu—moje ciało krzyczy, że to za wcześnie, że rozrywają się rany, które ledwo się zagoiły.
Nie zatrzymuję się. „Pani Rosetto! Wróć!”
Zamierzają mnie zabić. Mogą to ubrać w piękne słowa, nazwać miłosierdziem, sprawić, że będzie to wyglądać na wypadek—ale zamierzają mnie zabić. Więc biegnę.
Las gęstnieje wokół mnie. Drzewa zbliżają się do siebie. Nie mam pojęcia, dokąd zmierzam. Po prostu uciekam od głosów, od śmierci. Płuca płoną. Każdy oddech jest jak połykanie ognia. Ból w moim wnętrzu stał się stały, agonalny.
Głosy cichną za mną, ale biegnę, dopóki nogi po prostu odmawiają mi posłuszeństwa.
Wtedy idę, potykam się. Jeden krok za drugim, podpierając się o pnie drzew, gdy zawroty głowy stają się zbyt silne. Mijają godziny. Słońce przesuwa się po niebie. Gardło mam tak suche, że aż boli przełykanie.
Kiedy znajduję strumień, padam na kolana i piję jak zwierzę.
Jestem zagubiona, całkowicie zagubiona. Nie znam tych lasów, nie wiem, gdzie jestem ani jak znaleźć cywilizację.
Moje ciało decyduje za mnie, nogi po prostu przestają działać. Wspinam się po łagodnym zboczu, gdy nagle ziemia usuwa mi się spod stóp. Świat przechyla się, spadam, staczam się po wąwozie, moje ciało obija się o skały i korzenie. Coś pęka—żebro, może inna kość.
Ból eksploduje wszędzie naraz, gdy uderzam o dno tak mocno, że z piersi ucieka mi oddech. Przez chwilę mogę tylko leżeć, czując ciepłą krew sączącą się skądś. Czując każdy siniak, skaleczenie i złamaną rzecz we mnie.
Ciemność wkrada się na obrzeża mojego widzenia i próbuję z nią walczyć, ale moje ciało nie ma już sił.
Czas staje się dziwny. Mijają minuty lub godziny—nie wiem. Cienie się wydłużają, powietrze staje się chłodniejsze. Myślę o moich synach. Zastanawiam się, czy teraz płaczą za mną. Czy jakoś wiedzą, że ich matka umiera właśnie teraz w lesie, samotnie.
Medalion przyciska się do mojej piersi i cokolwiek skrywa, umrę, nie poznawszy tej prawdy.
Wtedy to słyszę. Szczekanie.
Psy, blisko, coraz bliżej. Wiele głosów wyje, podekscytowanych.
Mokre nosy dotykają mojej twarzy, obwąchują, szturchają. Coś szorstkiego i ciepłego liże moje policzki. Zmuszam się, by choć trochę otworzyć oczy i widzę trzy ogromne psy myśliwskie otaczające mnie.
„Wróć!” — rozkazuje głos, głęboki i autorytatywny. „Saxon, Bran, Luna—wróćcie.”
Psy natychmiast posłusznie się cofają, ale zostają blisko.
Przez drzewa zbliża się wysoka sylwetka. Mężczyzna, poruszający się z łatwą gracją. Gdy podchodzi bliżej, dostrzegam ciemne włosy, szerokie ramiona i praktyczne ubranie myśliwskie, które świadczy o jego szlachectwie.
Klęka przy mnie, ale jego twarz nie wyostrza się.
„Bogowie…” — szepcze, widząc mój stan. „Co ci się stało?”
Próbuję mówić, ale wydobywa się tylko chrapliwy dźwięk. Jego ręce poruszają się ostrożnie, sprawdzając obrażenia z wprawną skutecznością, aż ciepłe palce odnajdują puls na mojej szyi.
„Jak długo tu jesteś?”
Nie mogę odpowiedzieć. Ledwo utrzymuję oczy otwarte.
„Możesz powiedzieć mi swoje imię?” Gdy nie odpowiadam, przesuwa się i czuję, jak silne ramiona wsuwają się pod moje ciało, unosząc mnie z zaskakującą delikatnością. „Zostań ze mną. Zaprowadzę cię w bezpieczne miejsce. Wszystko będzie dobrze.”
Jestem otulona mocną, szeroką i ciepłą piersią, a ciepło drugiego człowieka po tylu godzinach zimna i bólu sprawia, że coś we mnie pęka.
Chcę mu powiedzieć wszystko.
O moich synach, o Leandrze, o Cecily, o spisku na morderstwo… ale słowa nie chcą nadejść.
Psy idą przy nas, gdy niesie mnie przez las. Czuję każdy jego krok, czuję rytm jego oddechu, czuję solidną siłę ramion, które mnie trzymają. Moja ręka słabo zaciska się na jego koszuli, czuję, jak medalion przesuwa się pod moją suknią.
Dar króla Wiliusa. Moje ostatnie połączenie z prawdą.
„Już prawie,” jego głos dochodzi skądś z góry, teraz odległy, zanikający. „Trzymaj się. Jesteśmy już prawie na miejscu, zostań ze mną.”
Ale nie mogę. Ciemność, która czyhała, w końcu spada, pochłaniając wszystko—ból, strach, żal, nikły płomień nadziei.
Ciemność pochłania mnie całkowicie.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować