POV Harper
Pamięć ma zęby, a moje właśnie wgryzają się we mnie, gdy wpatruję się w schody.
Siedzę sztywno w skórzanym fotelu, palcami wodząc po wytartym podłokietniku, podczas gdy wzrok mam utkwiony w to konkretne miejsce na klatce schodowej.
Trzeci stopień od dołu. Miejsce, w którym pierwszy raz poczułam, jak przez moją pierś przeczołguje się coś całkowicie złego i brzydkiego—pragnienie wobec mojego przybranego brata. Pęknięcie w farbie na ścianie nadal tam jest, tam gdzie kiedyś jego pięść spotkała się z tynkiem.
Nie ze mną, choć wiem, że chciałby to zrobić.
Pamiętam dokładnie ten odcień wściekłości, który zamienił jego oczy z ciemnobrązowych w coś przypominającego północ. Właśnie odkrył, że Richard, mój ojciec, wysyła go do szkoły z internatem we Włoszech.
I miałam to nieszczęście, że weszłam przez drzwi w najgorszym możliwym momencie.
"Wiedziałaś o tym." Jego głos był śmiertelnie cichy, bardziej przerażający niż gdyby krzyczał. "Tatuś idealnej księżniczki wiedział, że się mnie pozbywa."
Nie wiedziałam. Ale tłumaczenie tego osiemnastoletniemu Jaxsonowi w pełni furii byłoby jak próba negocjacji z huraganem.
Przyszpilił mnie do ściany, jego oddech gorący na mojej twarzy, szepcząc najokrutniejsze rzeczy. Ale moje szesnastoletnie serce tego dnia zrobiło coś zdradzieckiego. Zadrżało.
To drżenie wynikało z bliskości. Z tej niszczącej intensywności jego obecności. Z tego, jak jego perfumy mieszały się z gniewem i tworzyły coś odurzającego.
Siedem lat później moje serce nadal popełnia tę samą zdradę, ilekroć pomyślę o Jaxsonie.
Podnoszę się z fotela i podchodzę do okna, potrzebując dystansu od tego wspomnienia. Przed moimi oczami rozciąga się przedmiejska ulica, cicha i zwodniczo spokojna.
Może widok jego nadjeżdżającego samochodu pomoże mi się przygotować.
Może patrzenie, jak nadchodzi, przypomni mi, że nie jestem już tą szesnastoletnią dziewczyną.
Teraz mam Prestona. Prestona, który wpisuje się w wizję mojego ojca na moje życie jak dobrze skrojony garnitur. Prestona, który nigdy nie sprawia, że moje serce drży, przyspiesza, albo robi cokolwiek poza regularnym, przewidywalnym biciem.
Boże, nienawidzę tego domu.
Każdy kąt skrywa wspomnienie o specyficznym rodzaju tortur Jaxsona.
Jadalnia, gdzie podczas rodzinnych kolacji siedział naprzeciwko mnie, rzucając cięte uwagi przebrane za braterskie przekomarzania, podczas gdy nasi rodzice byli nieświadomi.
Domek przy basenie, gdzie urządzał imprezy dokładnie w noc przed moimi ważnymi egzaminami, nie pozwalając mi spać przez muzykę, śmiech i odgłosy dziewczyn, które mogły go dotykać tak, jak ja nigdy nie mogłam.
Korytarz, w którym mijał mnie, wystarczająco blisko, bym poczuła ciepło jego ciała. A potem patrzył na mnie jak na coś przykrego przyklejonego do jego buta.
Byłam wystarczająco żałosna, by czuć do niego współczucie.
Jego matka, Rachel, wyszła za mojego ojca, kiedy Jaxson miał piętnaście lat i był wściekły z tego powodu. Stracił ojca wcześnie, został wyrwany ze swojego życia w mieście do tego przedmiejskiego więzienia i zyskał ojczyma, który próbował go uformować na kogoś szanowanego.
Oczywiście nas nienawidził.
Oczywiście się buntował.
Ale zrozumienie jego bólu nie sprawiało, że mój bolał mniej. A zakochanie się w nim? To była po prostu masochistyczna głupota przebrana za pierwszą miłość.
Od dumania odrywa mnie odgłos kroków. James Kimmons pojawia się w drzwiach, jego srebrne włosy są perfekcyjnie ułożone mimo wczesnej pory. Rodzinny prawnik wygląda na zmęczonego, niosąc skórzaną aktówkę, która wydaje się ciężka.
"Dzień dobry, Harper," mówi James, stawiając aktówkę na stoliku kawowym. "Jaxson spóźni się około dziesięciu minut. Podobno korki z lotniska."
"Oczywiście, że tak," mruczę, odwracając się od okna. "James, czemu to musi się odbywać tutaj? I dlaczego Jaxson musi być obecny przy odczytaniu testamentu? Przecież on i Richard ledwo rozmawiali przez ostatnie lata."
James poprawia okulary, nerwowy nawyk, który pamiętam z dzieciństwa. "Warunki testamentu twojego ojca są bardzo konkretne. Zarówno ty, jak i Jaxson musicie być obecni przy odczytaniu, i musi się ono odbyć w tym domu."
"Ale dlaczego?" naciskam, czując jak coś zimnego osiada mi w żołądku. "Co ojciec mógł zostawić, co wymaga nas obojga?"
"Harper, zrozum, proszę, że nie mogę mówić o szczegółach, dopóki oboje beneficjenci nie są obecni," mówi James, choć jego mina sugeruje, że chciałby powiedzieć więcej. "Twój ojciec był bardzo drobiazgowy, jeśli chodzi o warunki."
"Warunki," powtarzam, smakując to słowo jak truciznę. "Nawet po śmierci wciąż próbuje kontrolować nasze życie."
James otwiera usta, by odpowiedzieć, ale dźwięk trzaśnięcia drzwi samochodu go przerywa. Moje tętno przyspiesza, ten znajomy wzór przeskakiwania i galopowania, który wywołał tylko jeden człowiek. Słyszę kroki na ganku, pewne siebie, niespieszne.
Łup.
To był mój puls czy torba?
Drzwi wejściowe otwierają się bez pukania, bo oczywiście Jaxson wciąż ma klucz. Dźwięk ciężkiego bagażu odkładanego w przedpokoju odpowiada na moje pytanie. Przyjechał z walizkami, co oznacza, że zamierza zostać w domu, z którego kiedyś został wyrzucony.
Totalna bezczelność tego człowieka.
Staje w drzwiach jak burzowa chmura, cały w ciemnym garniturze i jeszcze ciemniejszym wyrazie twarzy. Włosy ma krótsze niż wtedy, gdy widziałam go ostatni raz siedem lat temu, tuż przed wyjazdem do Włoch, i pojawiły się nowe zmarszczki wokół oczu, które w jakiś sposób czynią go jeszcze bardziej atrakcyjnym.
Co jest, swoją drogą, wyjątkowo niesprawiedliwe.
Nie przyszedł nawet na pogrzeb ojca, ale teraz jest tu, gotowy, by odebrać swoje. Jego wzrok przechodzi z Jamesa na mnie, a jego usta wykrzywiają się w ten uśmiech, który wcale nie jest uśmiechem.
"Witaj, siostrzyczko ."
Włada tym słowem jak kimś, kto dokładnie wie, co ze mną robi, jak buduje mury tam, gdzie kiedyś wyobrażałam sobie drzwi. Zmuszam się, by nie zareagować.
"Jaxson," odzywam się, dumna z tego, jak spokojnie brzmi mój głos. "Miło, że w końcu raczyłeś nas swoją obecnością."
"Niektórzy z nas mieli życie do uporządkowania we Włoszech," mówi, wchodząc do pokoju z tą irytującą, drapieżną gracją. "Nie wszyscy mogliśmy siedzieć w biurze tatusia, bawiąc się w prezesa."
"Mam nadzieję, że nie uporządkowałeś go zbyt dokładnie," odpowiadam, dorównując mu tonem. "Jestem pewna, że Mediolan już za tobą tęskni. Na pewno chcesz wrócić do swoich aperitivów i wszystkiego, co cię tam trzymało przez siedem lat."
"Jeśli już skończyliście," przerywa James, wyraźnie spięty od napięcia, które rozbłysło wraz z pojawieniem się Jaxsona. "Musimy przejść do odczytania testamentu."
Jaxson opada na fotel naprzeciwko mnie, z długimi nogami niedbale wyciągniętymi, zajmując zbyt dużo miejsca.
Wszystko w nim zajmuje zbyt dużo przestrzeni.
James odchrząkuje i otwiera aktówkę, wyciągając gruby dokument.
"To ostatnia wola i testament Richarda Sloana, datowany na sześć miesięcy przed jego śmiercią." Spogląda na nas ponad okularami. "Jest tu kilka standardowych zapisów dotyczących różnych aktywów i darowizn, ale główna część spadku dotyczy tej nieruchomości i większości majątku."
"Po prostu powiedz, czego chciał," rzuca Jaxson, niecierpliwość słychać w jego głosie.
James bierze oddech, który mówi mi, że cokolwiek powie dalej, nie będzie proste.
"Dom i większość płynnych środków zostanie podzielona równo między Harper i Jaxsona, ale najpierw musi zostać spełniony pewien warunek."
"Klasyka," mamrocze Jaxson.
"Warunek," kontynuuje James, dobierając słowa ostrożnie i precyzyjnie, "jest taki, że oboje musicie zamieszkać w tym domu razem przez okres trzech miesięcy. Dopiero po pomyślnym zakończeniu tej współpracy otrzymacie swoje udziały."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Cisza, która następuje, jest ogłuszająca.
Trzy miesiące. Mieszkać z Jaxsonem. W tym domu.
„Chyba żartujesz”, mówi Jaxson beznamiętnie.
James kręci głową. „Obawiam się, że nie.”
Szczęka Jaxsona napina się, pierwszy pęknięcie w jego pancerzu. „Chcesz mi powiedzieć, że nie mogę wrócić do Włoch przez trzy miesiące?”
„Nie, jeśli chcesz otrzymać spadek”, potwierdza James. „Testament jest bardzo precyzyjny. Co więcej, współzamieszkanie musi być ciągłe. Żadne z was nie może wyjechać na dłużej niż dwadzieścia cztery godziny w ciągu tych trzech miesięcy, inaczej licznik się zeruje. Jeśli licznik zostanie zresetowany po raz drugi, żadne z was nic nie dziedziczy.”
Usta mi wysychają. Pokój nagle wydaje się zbyt mały, ściany napierają, jakby próbowały nas razem uwięzić.
Patrzę, jak Jaxson przetwarza te informacje, jego palce bębnią o podłokietnik w wzorze, który pamiętam sprzed lat—jego znak, gdy kalkuluje następny ruch.
„To nie wszystko”, ciągnie James, a ja nienawidzę przepraszającego tonu w jego głosie. „Na koniec tych trzech miesięcy każde z was będzie mieć głos w sprawie tego, czy drugie zasługuje na swoją część firmy. Harper, ocenisz, czy Jaxson powinien otrzymać swoją część. Jaxson, ty zrobisz to samo wobec Harper.”
Zdrada uderza mnie jak fizyczna siła, odbierając oddech. Mój ojciec, człowiek, który nauczył mnie uczciwości i zaufania, zaplanował tę manipulację zza grobu.
Po raz pierwszy w życiu rozumiem wściekłość, która kiedyś paliła się w oczach Jaxsona, gdy patrzył na Richarda. Rozumiem, dlaczego jego pięść przebiła wtedy ścianę.
„Zamierzasz coś powiedzieć?” pyta Jaxson, jego głos przecina mgłę przed moimi oczami.
Odwracam się od Jaxsona, skupiając się zamiast tego na Jamesie. „Czy istnieje jakiś sposób prawny, żeby to podważyć? Jakaś luka, dzięki której moglibyśmy dostać spadek bez tego absurdalnego warunku wspólnego zamieszkania?”
James niespokojnie przesuwa się na krześle. „Twój ojciec był bardzo skrupulatny. Testament jest nie do podważenia i był sprawdzany przez różne kancelarie, żeby nie było żadnych słabości.”
„Wciąż udajesz, że nie istnieję, Harper?”
Głos Jaxsona przesuwa się po pokoju jak jedwab na rozbite szkło.
„Najpierw Richard wysyła mnie jak niechciany bagaż, a teraz nie możesz nawet na mnie spojrzeć, kiedy omawiasz resztki, które po nim zostały. Zaczynam dostrzegać tu pewien schemat.”
To przyciąga moją uwagę z powrotem do niego i wybucham.
„Nie waż się robić z tego kolejnego numeru ze swojej wiecznej pozycji ofiary”, syknęłam, obracając się gwałtownie, by stawić mu czoło. „On próbował być dla ciebie ojcem. Próbował cię włączyć, dać ci szanse, ale ty wszystko odrzuciłeś, bo wolałeś pielęgnować swoje urazy zamiast przyjąć, że ktoś naprawdę chciał ci pomóc.”
„Pomóc mi?” Jaxson unosi brwi w udawanym zaskoczeniu. „To tak nazywasz wysłanie mnie do Włoch w momencie, gdy nie pasowałem do jego przedmiejsko-rodzinnej bajki? Jego wersja pomocy to próba przerobienia mnie na kolejnego korporacyjnego pajaca.”
„Przynajmniej próbował dać ci jakąś przyszłość zamiast pozwolić ci się zniszczyć”, odbijam. „Bo, bądźmy szczerzy, dokładnie tam zmierzałeś ze swoimi barowymi bójkami i małymi zemstami.”
Wstaje z krzesła, jego spojrzenie omiata mnie pogardliwie. „Nie zrozumiesz, o czym mówię, prawda? Biedna mała Harper, tak wdzięczna za miłość tatusia, że nigdy nie zauważyłaś sznurków przywiązanych do prezentów.”
„Ty nieznośny—”
„Co? Śmiało, Harper. Powiedz, co naprawdę myślisz.”
Jad, który zbierałam przez siedem lat, podnosi się do gardła, gotowy się wylać.
„Och, chcesz wiedzieć, co myślę? Myślę, że jesteś żałosny. Odszedłeś na siedem lat i teraz pojawiasz się tu w kilka godzin po tym, jak usłyszałeś, że w grę wchodzą pieniądze.”
Jego oczy ciemnieją do tego odcienia głębokiej nocy, który pamiętam.
„A ty jesteś tak zdesperowana, żeby zdobyć aprobatę tatusia, że ukształtowałaś się na jego idealną protegowaną. Powiedz mi, Harper, czy Preston wie, że jest tylko kolejnym elementem do odhaczenia na liście Richarda? Dobra rodzina, dobre kontakty, wystarczająco dobry, żeby się nim pochwalić na firmowych imprezach?”
„Przynajmniej potrafię utrzymać związek, który trwa dłużej niż weekend”, odbijam.
Tak, sprawdzałam jego Instagram z mojego fałszywego profilu.
Tego, który specjalnie założyłam, by patrzeć, jak żyje najlepszym życiem w Mediolanie z rotacyjną obsadą kobiet wyglądających jak z włoskiego Vogue’a.
„Utrzymać? Tak nazywasz tę letnią układankę z tym chodzącym profilem LinkedIn?”
Mówi to z miną, która zdradza, że sam również mnie obserwował. A ta pokręcona myśl wywołuje we mnie żałosny dreszczyk, który od razu chcę zdusić.
Najgorsze jest to, że ma rację.
Pomysł Prestona na spontaniczność to zamówienie innego wina do kolacji. Ale przynajmniej Preston nie sprawia, że całe moje ciało płonie tylko przez to, że jest w tym samym pokoju.
„Lepiej niż twoje drzwi obrotowe włoskich modelek, które pewnie nie potrafią nawet przeliterować twojego imienia”, odcinam się.
„Moje włoskie modelki potrafią całkiem nieźle literować, dzięki. Potrafią też robić wiele innych rzeczy, do których twój chłopiec z Princeton pewnie potrzebuje instrukcji.”
Pewnie i w tym ma rację. Preston podchodzi do seksu jak do punktów z listy kontrolnej na kwartalny przegląd wyników.
„Jesteś obrzydliwy”, syknęłam.
„A ty jesteś zablokowana.”
„Jeśli mogę przerwać to... spotkanie…” James głośno chrząka, „są jeszcze dodatkowe dokumenty.” Wyciąga dwie koperty ze swojej teczki, nasze imiona wypisane na nich charakterystycznym pismem ojca. „Richard zostawił też osobiste listy dla was obojga, do przekazania podczas odczytania testamentu.”
Widok pisma ojca odbiera mi ochotę do walki. Ręka lekko mi drży, gdy biorę kopertę. Jaxson bierze swoją, ale jej nie otwiera, tylko chowa do kieszeni marynarki, jakby nic dla niego nie znaczyła.
To niedbałe zlekceważenie ostatnich słów ojca ściska mi klatkę piersiową emocją, której nie potrafię nazwać.
„Muszę zaczerpnąć powietrza”, mówię, gwałtownie wstając.
List pali mnie w dłoni, nieotwarty. Nie mogę go przeczytać tutaj, nie przy Jaxsonie, gotowym wyśmiać każde odsłonięcie wrażliwości, jakie mogą ujawnić słowa ojca.
„Już uciekasz?” Głos Jaxsona podąża za mną w stronę drzwi. „Trzy miesiące nawet się jeszcze nie zaczęły.”
Zatrzymuję się w progu, nie odwracając się. „James, kiedy zaczyna się odliczanie?”
„W poniedziałek w południe”, odpowiada James. „Przedtem będę potrzebował waszych podpisów na kilku dokumentach.”
„Dobrze.” Rzucam ostatnie spojrzenie na Jaxsona, a mój zdradziecki umysł z odległą klarownością zauważa, że Włochy uczyniły go jeszcze przystojniejszym.
Śródziemnomorskie słońce nadało jego skórze złocisty odcień, a w postawie jest pewność siebie, której wcześniej nie miał. Jakby wreszcie dorósł z dala od tego miejsca.
Z dala ode mnie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Koperta od mojego ojca leży na siedzeniu pasażera, jakby została osobiście skrzywdzona przez moje dwudziestominutowe wpatrywanie się w nią na tym parkingu.
Kremowy papier niemalże świeci ojcowskim autorytetem—Richard Sloan utrzymuje żelazny uścisk perfekcji nawet po faktycznej śmierci.
Przyjechałam tu, kierując się wyłącznie pamięcią mięśniową i z czystej złośliwości, bo mój mózg wyłączył się gdzieś pomiędzy codziennym okrucieństwem Jaxsona a prawniczym tańcem Jamesa.
No dalej, Harper. Zedrzyj plasterek.
Co najgorszego może się stać?
Palce mi drżą, gdy rozdzieram kopertę z gracją szopa pracza otwierającego śmietnik. List zaczyna się od typowego ojcowskiego chrząknięcia, ale przeskakuję od razu do tego, co się liczy:
...Na swoim ślubie z Rachel obiecałem, że będę prawdziwym ojcem dla Jaxsona. Spektakularnie zawiodłem w tej obietnicy. Próbowałem go uformować na swoje podobieństwo, zamiast pomóc mu odnaleźć siebie. Wysłanie go do Włoch było moim tchórzliwym wyjściem. Moja porażka z Jaxsonem i to, że nie umiałem uszanować miłości Rachel do naszej patchworkowej rodziny—oto największe żale mojego życia. To będzie moja ostatnia próba naprawienia wielkiego błędu. Proszę cię, zrób to, czego ja nie umiałem. Bądź dobrym wpływem na Jaxsona, którego ja nie potrafiłem być. Znajdź sposób, by stać się rodziną, o której Rachel marzyła. Z całą miłością, córeczko. Tata
Łzy pojawiają się idealnie na czas, gorące i gorzkie.
On wiedział. Dokładnie wiedział, co rozbił, i uznał, że śmierć to doskonały pretekst, żeby zrobić z tego mój problem. Sama bezczelność umierania przed naprawieniem własnych błędów—typowy Richard Sloan.
Wycieram twarz rękawem jak maluch robiący aferę w Targecie i zataczam się w stronę mieszkania. Winda jedzie na moje piętro jakieś trzydzieści lat, każde ding odlicza czas do mojego nieuchronnego załamania.
Ale gdy otwieram drzwi, Preston stoi tam, wyglądając jak zamówiony z katalogu „Chłopaków, Których Polubiliby Twoi Rodzice”.
Szampan w jednej ręce, białe róże w drugiej, jego koszula Brooks Brothers tak nieskazitelna, że pewnie prasuje się sama.
Cała scena krzyczy „romantyczny gest”, tylko ja kompletnie zapomniałam o naszej rocznicy, bo byłam zbyt zajęta mentalnym przygotowywaniem się do wojny emocjonalnej z moim przyrodnim bratem.
— Niespodzianka — mówi, jego uśmiech Ken-dolla drży, gdy zauważa moje oczy jak szopa pracza. — Harper, płakałaś? Co się stało?
— Preston, ja…
Słowa grzęzną mi w gardle. Dwa lata. Jesteśmy razem dwa lata, a ja zapomniałam, bo Jaxson Reid zamieszkał mi w głowie na stałe.
— Boże, jestem okropna. Zupełnie zapomniałam.
— Hej, nic się nie stało — mówi, odkładając rekwizyty i obejmuje mnie tak, jakby przytulało mnie mleko o temperaturze pokojowej. — Ostatnio masz dużo na głowie. Możemy świętować innym razem.
Nie zasługuję na tego człowieka.
Ta myśl przychodzi z ciężarem prawdy. Preston Matthews to chodząca zielona flaga—MBA z Harvardu, emocjonalna stabilność, człowiek, który pewnie nitkuje zęby dwa razy dziennie.
Całuje mnie delikatnie, a ja czuję smak mięty i stabilności, i absolutnie nic, co sprawia, że moje neurony iskrzą w ciekawy sposób.
Czuję tylko echo tego, co mogłyby zrobić usta Jaxsona.
— Powinniśmy najpierw porozmawiać — mówię, odsuwając się, zanim jego ręce zaczną swoją przewidywalną wędrówkę na południe. — Opowiedz mi o swoim dniu. Odwróć moją uwagę od mojego śmietnika emocji.
Nalewa szampana i zaczyna fascynującą opowieść o dramatach w klubie golfowym.
— Nie uwierzyłabyś, jaki dziś był skandal na zebraniu członków. Żona Harrisona chce zmienić dress code, bo Jennifer Walsh ciągle przychodzi na brunch w Lululemon. Chociaż między nami, to chyba nie chodzi o sportowe ubrania, tylko o bardzo entuzjastyczne nawiązywanie kontaktów Jennifer przy barze. Szczególnie polubiła żonatych panów po swoich sesjach pilatesu.
Szampan smakuje drogo i pusto. Przytakuję w odpowiednich momentach, podczas gdy Preston kontynuuje swoją dysertację o podmiejskiej wojnie.
— Miała wręcz tupet, by usiąść Thompsonowi na kolanach podczas aukcji — ciągnie, dolewając mi szampana bez pytania. — Jego żona stała tuż obok. No dobra, kobieta była pięć martini głębiej, ale i tak. Są pewne zasady.
Panie z jego klubu krążą wokół niego jak rekiny, które czują zapach funduszy powierniczych w wodzie.
Wiem, bo widziałam ich rytuały godowe. Taktyczne dotknięcia ramienia, wyćwiczone śmiechy z jego żartów o inwestycjach, sposób, w jaki pochylają się akurat tyle, by mógł zajrzeć w głąb ich markowych bluzek.
Znów znika więcej wina.
Z ust Prestona wydobywają się kolejne dźwięki, które może i są słowami, ale dla mnie to już tylko biały szum.
W głowie odtwarzam highlighty, jak Jaxson opowiada o włoskich modelkach i ich szczególnych umiejętnościach, podczas gdy Preston mówi o kwartalnych portfelach i kimś o imieniu Brad, który ponoć sprzeniewierzył pieniądze z funduszu na dzieci.
— Wyobrażasz to sobie? Z funduszu dla dzieci — mówi Preston, kręcąc głową z dezaprobatą. — Jego żona zostawiła go dla trenera w zeszłym miesiącu. Tego z siłowni CrossFit w centrum? Podobno miała prywatne sesje już od dawna.
Kiedy w końcu milknie i zaczyna mnie całować, pozwalam mu poprowadzić się do sypialni, gdzie wszystko przebiega z namiętnością godną czyszczenia zębów u dentysty.
Dokładnie, higienicznie i skończone równo po dziesięciu minutach.
Podchodzi do intymności jak do prowadzenia posiedzenia zarządu, odhaczając kolejne punkty agendy: całowanie, gra wstępna głównie polegająca na pytaniu „dobrze tak?” co trzydzieści sekund, danie główne i końcowe uwagi o tym, jaka jestem piękna, podczas gdy ja zastanawiam się, czy ustawiłam nagrywanie na dekoderze.
Realizuje swój rytuał z oddaniem godnym kogoś, kto skrupulatnie śledzi instrukcję z IKEI, a ja gapię się w sufit i zastanawiam, czy tak wygląda śmierć, tylko cieplej. Jego dłonie poruszają się z taką namiętnością, jakby sprawdzał dojrzałość owoców na targu.
W pewnym momencie łapię się na tym, że w myślach układam listę zakupów. To chyba metafora naszego związku, która sprawiłaby, że moja terapeutka sięgnęłaby po receptę.
Potem on już zasypia, jego ramię spoczywa na mnie jak trofeum za samo uczestnictwo.
— Kocham cię — mamrocze w egipską bawełnę.
— Ja ciebie też — szepczę w odpowiedzi.
Boże, jestem tak sfrustrowana seksualnie. Może dlatego nie potrafię przestać wyobrażać sobie zakazanych rzeczy z zakazanym człowiekiem, który zdecydowanie nie jest moim byłym przyrodnim bratem.
Przesuń w górę, aby kontynuować