passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Stupid sister, ILY - Rozdział #3 - autor Tessa Kelwyn

Stupid sister, ILY

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Cisza, która następuje, jest ogłuszająca.

Trzy miesiące. Mieszkać z Jaxsonem. W tym domu.

„Chyba żartujesz”, mówi Jaxson beznamiętnie.

James kręci głową. „Obawiam się, że nie.”

Szczęka Jaxsona napina się, pierwszy pęknięcie w jego pancerzu. „Chcesz mi powiedzieć, że nie mogę wrócić do Włoch przez trzy miesiące?”

„Nie, jeśli chcesz otrzymać spadek”, potwierdza James. „Testament jest bardzo precyzyjny. Co więcej, współzamieszkanie musi być ciągłe. Żadne z was nie może wyjechać na dłużej niż dwadzieścia cztery godziny w ciągu tych trzech miesięcy, inaczej licznik się zeruje. Jeśli licznik zostanie zresetowany po raz drugi, żadne z was nic nie dziedziczy.”

Usta mi wysychają. Pokój nagle wydaje się zbyt mały, ściany napierają, jakby próbowały nas razem uwięzić.

Patrzę, jak Jaxson przetwarza te informacje, jego palce bębnią o podłokietnik w wzorze, który pamiętam sprzed lat—jego znak, gdy kalkuluje następny ruch.

„To nie wszystko”, ciągnie James, a ja nienawidzę przepraszającego tonu w jego głosie. „Na koniec tych trzech miesięcy każde z was będzie mieć głos w sprawie tego, czy drugie zasługuje na swoją część firmy. Harper, ocenisz, czy Jaxson powinien otrzymać swoją część. Jaxson, ty zrobisz to samo wobec Harper.”

Zdrada uderza mnie jak fizyczna siła, odbierając oddech. Mój ojciec, człowiek, który nauczył mnie uczciwości i zaufania, zaplanował tę manipulację zza grobu.

Po raz pierwszy w życiu rozumiem wściekłość, która kiedyś paliła się w oczach Jaxsona, gdy patrzył na Richarda. Rozumiem, dlaczego jego pięść przebiła wtedy ścianę.

„Zamierzasz coś powiedzieć?” pyta Jaxson, jego głos przecina mgłę przed moimi oczami.

Odwracam się od Jaxsona, skupiając się zamiast tego na Jamesie. „Czy istnieje jakiś sposób prawny, żeby to podważyć? Jakaś luka, dzięki której moglibyśmy dostać spadek bez tego absurdalnego warunku wspólnego zamieszkania?”

James niespokojnie przesuwa się na krześle. „Twój ojciec był bardzo skrupulatny. Testament jest nie do podważenia i był sprawdzany przez różne kancelarie, żeby nie było żadnych słabości.”

„Wciąż udajesz, że nie istnieję, Harper?”

Głos Jaxsona przesuwa się po pokoju jak jedwab na rozbite szkło.

„Najpierw Richard wysyła mnie jak niechciany bagaż, a teraz nie możesz nawet na mnie spojrzeć, kiedy omawiasz resztki, które po nim zostały. Zaczynam dostrzegać tu pewien schemat.”

To przyciąga moją uwagę z powrotem do niego i wybucham.

„Nie waż się robić z tego kolejnego numeru ze swojej wiecznej pozycji ofiary”, syknęłam, obracając się gwałtownie, by stawić mu czoło. „On próbował być dla ciebie ojcem. Próbował cię włączyć, dać ci szanse, ale ty wszystko odrzuciłeś, bo wolałeś pielęgnować swoje urazy zamiast przyjąć, że ktoś naprawdę chciał ci pomóc.”

„Pomóc mi?” Jaxson unosi brwi w udawanym zaskoczeniu. „To tak nazywasz wysłanie mnie do Włoch w momencie, gdy nie pasowałem do jego przedmiejsko-rodzinnej bajki? Jego wersja pomocy to próba przerobienia mnie na kolejnego korporacyjnego pajaca.”

„Przynajmniej próbował dać ci jakąś przyszłość zamiast pozwolić ci się zniszczyć”, odbijam. „Bo, bądźmy szczerzy, dokładnie tam zmierzałeś ze swoimi barowymi bójkami i małymi zemstami.”

Wstaje z krzesła, jego spojrzenie omiata mnie pogardliwie. „Nie zrozumiesz, o czym mówię, prawda? Biedna mała Harper, tak wdzięczna za miłość tatusia, że nigdy nie zauważyłaś sznurków przywiązanych do prezentów.”

„Ty nieznośny—”

„Co? Śmiało, Harper. Powiedz, co naprawdę myślisz.”

Jad, który zbierałam przez siedem lat, podnosi się do gardła, gotowy się wylać.

„Och, chcesz wiedzieć, co myślę? Myślę, że jesteś żałosny. Odszedłeś na siedem lat i teraz pojawiasz się tu w kilka godzin po tym, jak usłyszałeś, że w grę wchodzą pieniądze.”

Jego oczy ciemnieją do tego odcienia głębokiej nocy, który pamiętam.

„A ty jesteś tak zdesperowana, żeby zdobyć aprobatę tatusia, że ukształtowałaś się na jego idealną protegowaną. Powiedz mi, Harper, czy Preston wie, że jest tylko kolejnym elementem do odhaczenia na liście Richarda? Dobra rodzina, dobre kontakty, wystarczająco dobry, żeby się nim pochwalić na firmowych imprezach?”

„Przynajmniej potrafię utrzymać związek, który trwa dłużej niż weekend”, odbijam.

Tak, sprawdzałam jego Instagram z mojego fałszywego profilu.

Tego, który specjalnie założyłam, by patrzeć, jak żyje najlepszym życiem w Mediolanie z rotacyjną obsadą kobiet wyglądających jak z włoskiego Vogue’a.

„Utrzymać? Tak nazywasz tę letnią układankę z tym chodzącym profilem LinkedIn?”

Mówi to z miną, która zdradza, że sam również mnie obserwował. A ta pokręcona myśl wywołuje we mnie żałosny dreszczyk, który od razu chcę zdusić.

Najgorsze jest to, że ma rację.

Pomysł Prestona na spontaniczność to zamówienie innego wina do kolacji. Ale przynajmniej Preston nie sprawia, że całe moje ciało płonie tylko przez to, że jest w tym samym pokoju.

„Lepiej niż twoje drzwi obrotowe włoskich modelek, które pewnie nie potrafią nawet przeliterować twojego imienia”, odcinam się.

„Moje włoskie modelki potrafią całkiem nieźle literować, dzięki. Potrafią też robić wiele innych rzeczy, do których twój chłopiec z Princeton pewnie potrzebuje instrukcji.”

Pewnie i w tym ma rację. Preston podchodzi do seksu jak do punktów z listy kontrolnej na kwartalny przegląd wyników.

„Jesteś obrzydliwy”, syknęłam.

„A ty jesteś zablokowana.”

„Jeśli mogę przerwać to... spotkanie…” James głośno chrząka, „są jeszcze dodatkowe dokumenty.” Wyciąga dwie koperty ze swojej teczki, nasze imiona wypisane na nich charakterystycznym pismem ojca. „Richard zostawił też osobiste listy dla was obojga, do przekazania podczas odczytania testamentu.”

Widok pisma ojca odbiera mi ochotę do walki. Ręka lekko mi drży, gdy biorę kopertę. Jaxson bierze swoją, ale jej nie otwiera, tylko chowa do kieszeni marynarki, jakby nic dla niego nie znaczyła.

To niedbałe zlekceważenie ostatnich słów ojca ściska mi klatkę piersiową emocją, której nie potrafię nazwać.

„Muszę zaczerpnąć powietrza”, mówię, gwałtownie wstając.

List pali mnie w dłoni, nieotwarty. Nie mogę go przeczytać tutaj, nie przy Jaxsonie, gotowym wyśmiać każde odsłonięcie wrażliwości, jakie mogą ujawnić słowa ojca.

„Już uciekasz?” Głos Jaxsona podąża za mną w stronę drzwi. „Trzy miesiące nawet się jeszcze nie zaczęły.”

Zatrzymuję się w progu, nie odwracając się. „James, kiedy zaczyna się odliczanie?”

„W poniedziałek w południe”, odpowiada James. „Przedtem będę potrzebował waszych podpisów na kilku dokumentach.”

„Dobrze.” Rzucam ostatnie spojrzenie na Jaxsona, a mój zdradziecki umysł z odległą klarownością zauważa, że Włochy uczyniły go jeszcze przystojniejszym.

Śródziemnomorskie słońce nadało jego skórze złocisty odcień, a w postawie jest pewność siebie, której wcześniej nie miał. Jakby wreszcie dorósł z dala od tego miejsca.

Z dala ode mnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Koperta od mojego ojca leży na siedzeniu pasażera, jakby została osobiście skrzywdzona przez moje dwudziestominutowe wpatrywanie się w nią na tym parkingu.

Kremowy papier niemalże świeci ojcowskim autorytetem—Richard Sloan utrzymuje żelazny uścisk perfekcji nawet po faktycznej śmierci.

Przyjechałam tu, kierując się wyłącznie pamięcią mięśniową i z czystej złośliwości, bo mój mózg wyłączył się gdzieś pomiędzy codziennym okrucieństwem Jaxsona a prawniczym tańcem Jamesa.

No dalej, Harper. Zedrzyj plasterek.

Co najgorszego może się stać?

Palce mi drżą, gdy rozdzieram kopertę z gracją szopa pracza otwierającego śmietnik. List zaczyna się od typowego ojcowskiego chrząknięcia, ale przeskakuję od razu do tego, co się liczy:

...Na swoim ślubie z Rachel obiecałem, że będę prawdziwym ojcem dla Jaxsona. Spektakularnie zawiodłem w tej obietnicy. Próbowałem go uformować na swoje podobieństwo, zamiast pomóc mu odnaleźć siebie. Wysłanie go do Włoch było moim tchórzliwym wyjściem. Moja porażka z Jaxsonem i to, że nie umiałem uszanować miłości Rachel do naszej patchworkowej rodziny—oto największe żale mojego życia. To będzie moja ostatnia próba naprawienia wielkiego błędu. Proszę cię, zrób to, czego ja nie umiałem. Bądź dobrym wpływem na Jaxsona, którego ja nie potrafiłem być. Znajdź sposób, by stać się rodziną, o której Rachel marzyła. Z całą miłością, córeczko. Tata

Łzy pojawiają się idealnie na czas, gorące i gorzkie.

On wiedział. Dokładnie wiedział, co rozbił, i uznał, że śmierć to doskonały pretekst, żeby zrobić z tego mój problem. Sama bezczelność umierania przed naprawieniem własnych błędów—typowy Richard Sloan.

Wycieram twarz rękawem jak maluch robiący aferę w Targecie i zataczam się w stronę mieszkania. Winda jedzie na moje piętro jakieś trzydzieści lat, każde ding odlicza czas do mojego nieuchronnego załamania.

Ale gdy otwieram drzwi, Preston stoi tam, wyglądając jak zamówiony z katalogu „Chłopaków, Których Polubiliby Twoi Rodzice”.

Szampan w jednej ręce, białe róże w drugiej, jego koszula Brooks Brothers tak nieskazitelna, że pewnie prasuje się sama.

Cała scena krzyczy „romantyczny gest”, tylko ja kompletnie zapomniałam o naszej rocznicy, bo byłam zbyt zajęta mentalnym przygotowywaniem się do wojny emocjonalnej z moim przyrodnim bratem.

— Niespodzianka — mówi, jego uśmiech Ken-dolla drży, gdy zauważa moje oczy jak szopa pracza. — Harper, płakałaś? Co się stało?

— Preston, ja…

Słowa grzęzną mi w gardle. Dwa lata. Jesteśmy razem dwa lata, a ja zapomniałam, bo Jaxson Reid zamieszkał mi w głowie na stałe.

— Boże, jestem okropna. Zupełnie zapomniałam.

— Hej, nic się nie stało — mówi, odkładając rekwizyty i obejmuje mnie tak, jakby przytulało mnie mleko o temperaturze pokojowej. — Ostatnio masz dużo na głowie. Możemy świętować innym razem.

Nie zasługuję na tego człowieka.

Ta myśl przychodzi z ciężarem prawdy. Preston Matthews to chodząca zielona flaga—MBA z Harvardu, emocjonalna stabilność, człowiek, który pewnie nitkuje zęby dwa razy dziennie.

Całuje mnie delikatnie, a ja czuję smak mięty i stabilności, i absolutnie nic, co sprawia, że moje neurony iskrzą w ciekawy sposób.

Czuję tylko echo tego, co mogłyby zrobić usta Jaxsona.

— Powinniśmy najpierw porozmawiać — mówię, odsuwając się, zanim jego ręce zaczną swoją przewidywalną wędrówkę na południe. — Opowiedz mi o swoim dniu. Odwróć moją uwagę od mojego śmietnika emocji.

Nalewa szampana i zaczyna fascynującą opowieść o dramatach w klubie golfowym.

— Nie uwierzyłabyś, jaki dziś był skandal na zebraniu członków. Żona Harrisona chce zmienić dress code, bo Jennifer Walsh ciągle przychodzi na brunch w Lululemon. Chociaż między nami, to chyba nie chodzi o sportowe ubrania, tylko o bardzo entuzjastyczne nawiązywanie kontaktów Jennifer przy barze. Szczególnie polubiła żonatych panów po swoich sesjach pilatesu.

Szampan smakuje drogo i pusto. Przytakuję w odpowiednich momentach, podczas gdy Preston kontynuuje swoją dysertację o podmiejskiej wojnie.

— Miała wręcz tupet, by usiąść Thompsonowi na kolanach podczas aukcji — ciągnie, dolewając mi szampana bez pytania. — Jego żona stała tuż obok. No dobra, kobieta była pięć martini głębiej, ale i tak. Są pewne zasady.

Panie z jego klubu krążą wokół niego jak rekiny, które czują zapach funduszy powierniczych w wodzie.

Wiem, bo widziałam ich rytuały godowe. Taktyczne dotknięcia ramienia, wyćwiczone śmiechy z jego żartów o inwestycjach, sposób, w jaki pochylają się akurat tyle, by mógł zajrzeć w głąb ich markowych bluzek.

Znów znika więcej wina.

Z ust Prestona wydobywają się kolejne dźwięki, które może i są słowami, ale dla mnie to już tylko biały szum.

W głowie odtwarzam highlighty, jak Jaxson opowiada o włoskich modelkach i ich szczególnych umiejętnościach, podczas gdy Preston mówi o kwartalnych portfelach i kimś o imieniu Brad, który ponoć sprzeniewierzył pieniądze z funduszu na dzieci.

— Wyobrażasz to sobie? Z funduszu dla dzieci — mówi Preston, kręcąc głową z dezaprobatą. — Jego żona zostawiła go dla trenera w zeszłym miesiącu. Tego z siłowni CrossFit w centrum? Podobno miała prywatne sesje już od dawna.

Kiedy w końcu milknie i zaczyna mnie całować, pozwalam mu poprowadzić się do sypialni, gdzie wszystko przebiega z namiętnością godną czyszczenia zębów u dentysty.

Dokładnie, higienicznie i skończone równo po dziesięciu minutach.

Podchodzi do intymności jak do prowadzenia posiedzenia zarządu, odhaczając kolejne punkty agendy: całowanie, gra wstępna głównie polegająca na pytaniu „dobrze tak?” co trzydzieści sekund, danie główne i końcowe uwagi o tym, jaka jestem piękna, podczas gdy ja zastanawiam się, czy ustawiłam nagrywanie na dekoderze.

Realizuje swój rytuał z oddaniem godnym kogoś, kto skrupulatnie śledzi instrukcję z IKEI, a ja gapię się w sufit i zastanawiam, czy tak wygląda śmierć, tylko cieplej. Jego dłonie poruszają się z taką namiętnością, jakby sprawdzał dojrzałość owoców na targu.

W pewnym momencie łapię się na tym, że w myślach układam listę zakupów. To chyba metafora naszego związku, która sprawiłaby, że moja terapeutka sięgnęłaby po receptę.

Potem on już zasypia, jego ramię spoczywa na mnie jak trofeum za samo uczestnictwo.

— Kocham cię — mamrocze w egipską bawełnę.

— Ja ciebie też — szepczę w odpowiedzi.

Boże, jestem tak sfrustrowana seksualnie. Może dlatego nie potrafię przestać wyobrażać sobie zakazanych rzeczy z zakazanym człowiekiem, który zdecydowanie nie jest moim byłym przyrodnim bratem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Poranne światło przecina okna mojego mieszkania ostrymi kątami i bezlitosną przejrzystością. To ten rodzaj światła, który obnaża każdą drobinkę kurzu, każdą niedoskonałość, każde kłamstwo, jakie sobie wmawiasz na temat życia, które wybrałaś.

Preston śpi obok mnie z nieskazitelną doskonałością zdjęcia stockowego.

Szczęka rozluźniona pod idealnym kątem. Klatka piersiowa unosi się w równych odstępach. Jedno ramię ułożone tak, jakby pozował do magazynu o zdrowiu mężczyzn, nawet nieprzytomny.

Jego rysy układają się w konwencjonalną urodę: mocna linia żuchwy, prosty nos, taki rodzaj kości policzkowych, który dobrze wychodzi na zdjęciach z charytatywnych gal.

Mógłby być idealnym partnerem dla każdego, ludzkim odpowiednikiem pięciogwiazdkowej recenzji na Yelp—zawsze dobry, niezawodnie miły, zero niespodzianek.

Nudny znaczy bezpieczny, powtarzam sobie, jak mantrę, od kiedy zaczęliśmy się spotykać.

Bezpieczny to brak ścian z dziurami po pięściach. Bezpieczny to brak nocnych spojrzeń, które sprawiają, że twoje organy wewnętrzne zmieniają położenie. Bezpieczny to Preston Whitmore i jego przewidywalne rytmy.

Ale wspomnienie wczorajszego dnia przylega do mnie jak szkody po dymie.

Głos Jaxsona, sposób, w jaki powiedział "siostro", jakby wbijał nóż, pęknięcie w tej ścianie, które wciąż istnieje siedem lat później.

Duch tego, co czułam w wieku szesnastu lat, nawiedza to nieskazitelne mieszkanie, sprawiając, że bezpieczeństwo Prestona wydaje się mniej ochroną, a bardziej więzieniem o zaostrzonym rygorze, w którym jestem jednocześnie więźniem i strażnikiem.

Preston porusza się, otwierając oczy z natychmiastową czujnością kogoś, kto przed pierwszą kawą nigdy nie miał skomplikowanych myśli. "Dzień dobry, piękna."

"Dzień dobry," udaje mi się wydusić, patrząc, jak się przeciąga z łatwością człowieka ćwiczącego jogę tylko dla postów na Instagramie.

Znika w kuchni, wracając po kilku minutach z dwiema filiżankami kawy przygotowanymi dokładnie tak, jak lubimy—jego z mlekiem owsianym i stewią, moja czarna z domieszką wstydu i narastającego niepokoju.

Łóżko ugina się, gdy siada na brzegu, pomijając wszelkie pozory porannej czułości, by przejść od razu do rzeczy.

"Harper, musimy porozmawiać o efektywności," oznajmia, dzierżąc to słowo tak, jak inni mówią "kocham cię".

"Efektywności?" powtarzam, już wiedząc, dokąd zmierza ta rozmowa, i gorączkowo szukając wyjścia awaryjnego.

"Utrzymywanie dwóch mieszkań, skoro większość nocy spędzamy razem, nie ma sensu finansowego. Same koszty stałe można by lepiej zainwestować. Powinniśmy połączyć nasze miejsca zamieszkania."

"Chcesz, żebyśmy zamieszkali razem," tłumaczę, a mój głos brzmi, jakby dochodził z bardzo daleka.

"Dokładnie. Twoje czy moje, bez znaczenia. Chociaż u mnie lepszy parking i nowa kuchenka Thermador."

Sączy kawę, wyraźnie zadowolony z prezentacji PowerPoint kolejnego etapu w naszym związku.

"Jesteśmy razem od dwóch lat. Naturalny rozwój sugeruje wspólne zamieszkanie jako logiczny kolejny krok."

Słowo "tak" wymyka się z moich ust, zanim mózg zdąży zareagować, odruch wypracowany przez dwadzieścia trzy lata spełniania oczekiwań innych ludzi.

Gdy tylko pada w powietrzu między nami, mój żołądek wykonuje pełną gimnastykę artystyczną, z kilkoma saltem w tył i zejściem wprost w mdłości. Twarz Prestona rozjaśnia się satysfakcją po udanym wrogim przejęciu.

"Idealnie. W ten weekend możemy zacząć pakować zbędne rzeczy. Już sprawdziłem firmy przeprowadzkowe z najlepszymi ocenami efektywności."

Panika zalewa mój organizm jak pęknięta tama.

Myśl o monogramowanych ręcznikach Prestona w mojej łazience, jego opisanych pojemnikach kolonizujących moją lodówkę, jego obecności rozrastającej się na każdy kąt mojej oazy… fizycznie się cofam, niemal rozlewając kawę na pościel.

"Właściwie," wyrzucam z siebie, chwytając się ostatniej deski ratunku—manipulacji mojego ojca zza grobu, "jest komplikacja."

Jego brwi odgrywają sceptyczny taniec, zwykle zarezerwowany dla kelnerów, którzy twierdzą, że w kuchni zabrakło trzech pierwszych pozycji z menu.

"Jaki rodzaj komplikacji?"

"Testament." Wkładam w głos tyle powagi, by ta półprawda brzmiała wiarygodnie. "Muszę mieszkać w posiadłości Sloan przez pełne trzy miesiące. To ścisły warunek dziedziczenia. Bez wyjątków."

"Posiadłość? Ta ogromna rezydencja na Beacon Hill?" Jego oczy nabierają błysku charakterystycznego dla pożądania nieruchomości. "Ta z podgrzewanymi podłogami i piwniczką na wino?"

"Właśnie ta. Ale Preston, Jaxson też tam będzie, zapewne po to, by uprzykrzyć mi życie."

Rysuję obraz szerokimi pociągnięciami męczeństwa, mając nadzieję, że wycofa się z tego fatalnego pomysłu. Zamiast tego jego twarz rozjaśnia się, jakby właśnie odkrył lukę w podatkach.

"Kochanie, to nie kara, to szansa. Czy masz pojęcie, ile ta nieruchomość jest warta?"

"Preston…"

"Nie, posłuchaj." Odkłada filiżankę z decydującym stuknięciem kogoś, kto uważa, że rozwiązał problem głodu na świecie. "Nie powinnaś mierzyć się z tym domem sama. Ani znosić wrogości przyrodniego brata bez wsparcia."

"Testament wyraźnie mówi—"

"Że musisz tam mieszkać. Nie że musisz mieszkać tam sama." Jego uśmiech poszerza się z korporacyjną skutecznością. "Jestem twoim narzeczonym."

"Nie jesteśmy zaręczeni," zauważam, a mój głos wchodzi na rejestry, o których nie wiedziałam, że istnieją.

"Szczegóły. Jesteśmy w poważnym związku zmierzającym do małżeństwa. Na pewno prawnik nie odmówi ci moralnego wsparcia. Napisz do niego maila już teraz, zapytaj o możliwość gości."

"Nie sądzę, żeby to było—"

"Nalegam." Już kieruje się do łazienki, decyzję ma podjętą. "Sprawdź to u Jamesa Kimmonssa. Gwarantuję, że nic nie stoi na przeszkodzie, żebym tam z tobą zamieszkał. Zmuszanie cię do spędzenia trzech miesięcy sam na sam z kimś, kto cię ewidentnie skrzywdził jako nastolatkę, byłoby okrutne i nienormalne."

Drzwi łazienki zamykają się z satysfakcjonującym kliknięciem, zostawiając mnie samą z telefonem i szybko narastającym niepokojem.

Ręce drżą mi, gdy chwytam urządzenie, gotowa napisać do Jamesa błagając go, by ustanowił zasadę zakazu gości, by uratować mnie przed zderzeniem mojego najgorszego koszmaru z nijaką rzeczywistością.

Ale w skrzynce odbiorczej już czeka nieprzeczytana wiadomość, siedząc na górze jak list-bomba.

Temat: AKTUALIZACJA BEZPIECZEŃSTWA: Autoryzacja gościa Od: James Kimmons Do: Harper Sloan

Droga Harper, Zgodnie z wyraźnymi zaleceniami Jaxsona z dzisiejszego rana, uprawnienia bezpieczeństwa dla pana Prestona Whitmore zostały przyznane z wyprzedzeniem na cały okres twojego pobytu. Apartament dla gości w skrzydle wschodnim—naprzeciwko apartamentu głównego—został przygotowany na jego przyjazd. Jaxson podkreślił, że chce, byś miała wszystko, czego potrzebujesz, by czuć się komfortowo. Nalega na to. Do zobaczenia w domu. Pozdrawiam, James

Godzina wysłania: 6:00 rano. Kilka godzin zanim Preston w ogóle się obudził. Telefon wyślizguje mi się z bezwładnych palców, z brzękiem lądując na drewnianej podłodze.

Jaxson nie tylko wiedział, że Preston będzie próbował przyjechać—on mu to ułatwił.

On czeka na nas. Na mnie.

A ja boję się tego, co się stanie, gdy utknę w tym domu z mężczyzną, którego powinnam kochać i z tym, którego nigdy nie przestałam pragnąć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Stupid sister, ILY

Stupid sister, ILY

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa