passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Stupid sister, ILY - Rozdział #4 - autor Tessa Kelwyn

Stupid sister, ILY

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Koperta od mojego ojca leży na siedzeniu pasażera, jakby została osobiście skrzywdzona przez moje dwudziestominutowe wpatrywanie się w nią na tym parkingu.

Kremowy papier niemalże świeci ojcowskim autorytetem—Richard Sloan utrzymuje żelazny uścisk perfekcji nawet po faktycznej śmierci.

Przyjechałam tu, kierując się wyłącznie pamięcią mięśniową i z czystej złośliwości, bo mój mózg wyłączył się gdzieś pomiędzy codziennym okrucieństwem Jaxsona a prawniczym tańcem Jamesa.

No dalej, Harper. Zedrzyj plasterek.

Co najgorszego może się stać?

Palce mi drżą, gdy rozdzieram kopertę z gracją szopa pracza otwierającego śmietnik. List zaczyna się od typowego ojcowskiego chrząknięcia, ale przeskakuję od razu do tego, co się liczy:

...Na swoim ślubie z Rachel obiecałem, że będę prawdziwym ojcem dla Jaxsona. Spektakularnie zawiodłem w tej obietnicy. Próbowałem go uformować na swoje podobieństwo, zamiast pomóc mu odnaleźć siebie. Wysłanie go do Włoch było moim tchórzliwym wyjściem. Moja porażka z Jaxsonem i to, że nie umiałem uszanować miłości Rachel do naszej patchworkowej rodziny—oto największe żale mojego życia. To będzie moja ostatnia próba naprawienia wielkiego błędu. Proszę cię, zrób to, czego ja nie umiałem. Bądź dobrym wpływem na Jaxsona, którego ja nie potrafiłem być. Znajdź sposób, by stać się rodziną, o której Rachel marzyła. Z całą miłością, córeczko. Tata

Łzy pojawiają się idealnie na czas, gorące i gorzkie.

On wiedział. Dokładnie wiedział, co rozbił, i uznał, że śmierć to doskonały pretekst, żeby zrobić z tego mój problem. Sama bezczelność umierania przed naprawieniem własnych błędów—typowy Richard Sloan.

Wycieram twarz rękawem jak maluch robiący aferę w Targecie i zataczam się w stronę mieszkania. Winda jedzie na moje piętro jakieś trzydzieści lat, każde ding odlicza czas do mojego nieuchronnego załamania.

Ale gdy otwieram drzwi, Preston stoi tam, wyglądając jak zamówiony z katalogu „Chłopaków, Których Polubiliby Twoi Rodzice”.

Szampan w jednej ręce, białe róże w drugiej, jego koszula Brooks Brothers tak nieskazitelna, że pewnie prasuje się sama.

Cała scena krzyczy „romantyczny gest”, tylko ja kompletnie zapomniałam o naszej rocznicy, bo byłam zbyt zajęta mentalnym przygotowywaniem się do wojny emocjonalnej z moim przyrodnim bratem.

— Niespodzianka — mówi, jego uśmiech Ken-dolla drży, gdy zauważa moje oczy jak szopa pracza. — Harper, płakałaś? Co się stało?

— Preston, ja…

Słowa grzęzną mi w gardle. Dwa lata. Jesteśmy razem dwa lata, a ja zapomniałam, bo Jaxson Reid zamieszkał mi w głowie na stałe.

— Boże, jestem okropna. Zupełnie zapomniałam.

— Hej, nic się nie stało — mówi, odkładając rekwizyty i obejmuje mnie tak, jakby przytulało mnie mleko o temperaturze pokojowej. — Ostatnio masz dużo na głowie. Możemy świętować innym razem.

Nie zasługuję na tego człowieka.

Ta myśl przychodzi z ciężarem prawdy. Preston Matthews to chodząca zielona flaga—MBA z Harvardu, emocjonalna stabilność, człowiek, który pewnie nitkuje zęby dwa razy dziennie.

Całuje mnie delikatnie, a ja czuję smak mięty i stabilności, i absolutnie nic, co sprawia, że moje neurony iskrzą w ciekawy sposób.

Czuję tylko echo tego, co mogłyby zrobić usta Jaxsona.

— Powinniśmy najpierw porozmawiać — mówię, odsuwając się, zanim jego ręce zaczną swoją przewidywalną wędrówkę na południe. — Opowiedz mi o swoim dniu. Odwróć moją uwagę od mojego śmietnika emocji.

Nalewa szampana i zaczyna fascynującą opowieść o dramatach w klubie golfowym.

— Nie uwierzyłabyś, jaki dziś był skandal na zebraniu członków. Żona Harrisona chce zmienić dress code, bo Jennifer Walsh ciągle przychodzi na brunch w Lululemon. Chociaż między nami, to chyba nie chodzi o sportowe ubrania, tylko o bardzo entuzjastyczne nawiązywanie kontaktów Jennifer przy barze. Szczególnie polubiła żonatych panów po swoich sesjach pilatesu.

Szampan smakuje drogo i pusto. Przytakuję w odpowiednich momentach, podczas gdy Preston kontynuuje swoją dysertację o podmiejskiej wojnie.

— Miała wręcz tupet, by usiąść Thompsonowi na kolanach podczas aukcji — ciągnie, dolewając mi szampana bez pytania. — Jego żona stała tuż obok. No dobra, kobieta była pięć martini głębiej, ale i tak. Są pewne zasady.

Panie z jego klubu krążą wokół niego jak rekiny, które czują zapach funduszy powierniczych w wodzie.

Wiem, bo widziałam ich rytuały godowe. Taktyczne dotknięcia ramienia, wyćwiczone śmiechy z jego żartów o inwestycjach, sposób, w jaki pochylają się akurat tyle, by mógł zajrzeć w głąb ich markowych bluzek.

Znów znika więcej wina.

Z ust Prestona wydobywają się kolejne dźwięki, które może i są słowami, ale dla mnie to już tylko biały szum.

W głowie odtwarzam highlighty, jak Jaxson opowiada o włoskich modelkach i ich szczególnych umiejętnościach, podczas gdy Preston mówi o kwartalnych portfelach i kimś o imieniu Brad, który ponoć sprzeniewierzył pieniądze z funduszu na dzieci.

— Wyobrażasz to sobie? Z funduszu dla dzieci — mówi Preston, kręcąc głową z dezaprobatą. — Jego żona zostawiła go dla trenera w zeszłym miesiącu. Tego z siłowni CrossFit w centrum? Podobno miała prywatne sesje już od dawna.

Kiedy w końcu milknie i zaczyna mnie całować, pozwalam mu poprowadzić się do sypialni, gdzie wszystko przebiega z namiętnością godną czyszczenia zębów u dentysty.

Dokładnie, higienicznie i skończone równo po dziesięciu minutach.

Podchodzi do intymności jak do prowadzenia posiedzenia zarządu, odhaczając kolejne punkty agendy: całowanie, gra wstępna głównie polegająca na pytaniu „dobrze tak?” co trzydzieści sekund, danie główne i końcowe uwagi o tym, jaka jestem piękna, podczas gdy ja zastanawiam się, czy ustawiłam nagrywanie na dekoderze.

Realizuje swój rytuał z oddaniem godnym kogoś, kto skrupulatnie śledzi instrukcję z IKEI, a ja gapię się w sufit i zastanawiam, czy tak wygląda śmierć, tylko cieplej. Jego dłonie poruszają się z taką namiętnością, jakby sprawdzał dojrzałość owoców na targu.

W pewnym momencie łapię się na tym, że w myślach układam listę zakupów. To chyba metafora naszego związku, która sprawiłaby, że moja terapeutka sięgnęłaby po receptę.

Potem on już zasypia, jego ramię spoczywa na mnie jak trofeum za samo uczestnictwo.

— Kocham cię — mamrocze w egipską bawełnę.

— Ja ciebie też — szepczę w odpowiedzi.

Boże, jestem tak sfrustrowana seksualnie. Może dlatego nie potrafię przestać wyobrażać sobie zakazanych rzeczy z zakazanym człowiekiem, który zdecydowanie nie jest moim byłym przyrodnim bratem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Poranne światło przecina okna mojego mieszkania ostrymi kątami i bezlitosną przejrzystością. To ten rodzaj światła, który obnaża każdą drobinkę kurzu, każdą niedoskonałość, każde kłamstwo, jakie sobie wmawiasz na temat życia, które wybrałaś.

Preston śpi obok mnie z nieskazitelną doskonałością zdjęcia stockowego.

Szczęka rozluźniona pod idealnym kątem. Klatka piersiowa unosi się w równych odstępach. Jedno ramię ułożone tak, jakby pozował do magazynu o zdrowiu mężczyzn, nawet nieprzytomny.

Jego rysy układają się w konwencjonalną urodę: mocna linia żuchwy, prosty nos, taki rodzaj kości policzkowych, który dobrze wychodzi na zdjęciach z charytatywnych gal.

Mógłby być idealnym partnerem dla każdego, ludzkim odpowiednikiem pięciogwiazdkowej recenzji na Yelp—zawsze dobry, niezawodnie miły, zero niespodzianek.

Nudny znaczy bezpieczny, powtarzam sobie, jak mantrę, od kiedy zaczęliśmy się spotykać.

Bezpieczny to brak ścian z dziurami po pięściach. Bezpieczny to brak nocnych spojrzeń, które sprawiają, że twoje organy wewnętrzne zmieniają położenie. Bezpieczny to Preston Whitmore i jego przewidywalne rytmy.

Ale wspomnienie wczorajszego dnia przylega do mnie jak szkody po dymie.

Głos Jaxsona, sposób, w jaki powiedział "siostro", jakby wbijał nóż, pęknięcie w tej ścianie, które wciąż istnieje siedem lat później.

Duch tego, co czułam w wieku szesnastu lat, nawiedza to nieskazitelne mieszkanie, sprawiając, że bezpieczeństwo Prestona wydaje się mniej ochroną, a bardziej więzieniem o zaostrzonym rygorze, w którym jestem jednocześnie więźniem i strażnikiem.

Preston porusza się, otwierając oczy z natychmiastową czujnością kogoś, kto przed pierwszą kawą nigdy nie miał skomplikowanych myśli. "Dzień dobry, piękna."

"Dzień dobry," udaje mi się wydusić, patrząc, jak się przeciąga z łatwością człowieka ćwiczącego jogę tylko dla postów na Instagramie.

Znika w kuchni, wracając po kilku minutach z dwiema filiżankami kawy przygotowanymi dokładnie tak, jak lubimy—jego z mlekiem owsianym i stewią, moja czarna z domieszką wstydu i narastającego niepokoju.

Łóżko ugina się, gdy siada na brzegu, pomijając wszelkie pozory porannej czułości, by przejść od razu do rzeczy.

"Harper, musimy porozmawiać o efektywności," oznajmia, dzierżąc to słowo tak, jak inni mówią "kocham cię".

"Efektywności?" powtarzam, już wiedząc, dokąd zmierza ta rozmowa, i gorączkowo szukając wyjścia awaryjnego.

"Utrzymywanie dwóch mieszkań, skoro większość nocy spędzamy razem, nie ma sensu finansowego. Same koszty stałe można by lepiej zainwestować. Powinniśmy połączyć nasze miejsca zamieszkania."

"Chcesz, żebyśmy zamieszkali razem," tłumaczę, a mój głos brzmi, jakby dochodził z bardzo daleka.

"Dokładnie. Twoje czy moje, bez znaczenia. Chociaż u mnie lepszy parking i nowa kuchenka Thermador."

Sączy kawę, wyraźnie zadowolony z prezentacji PowerPoint kolejnego etapu w naszym związku.

"Jesteśmy razem od dwóch lat. Naturalny rozwój sugeruje wspólne zamieszkanie jako logiczny kolejny krok."

Słowo "tak" wymyka się z moich ust, zanim mózg zdąży zareagować, odruch wypracowany przez dwadzieścia trzy lata spełniania oczekiwań innych ludzi.

Gdy tylko pada w powietrzu między nami, mój żołądek wykonuje pełną gimnastykę artystyczną, z kilkoma saltem w tył i zejściem wprost w mdłości. Twarz Prestona rozjaśnia się satysfakcją po udanym wrogim przejęciu.

"Idealnie. W ten weekend możemy zacząć pakować zbędne rzeczy. Już sprawdziłem firmy przeprowadzkowe z najlepszymi ocenami efektywności."

Panika zalewa mój organizm jak pęknięta tama.

Myśl o monogramowanych ręcznikach Prestona w mojej łazience, jego opisanych pojemnikach kolonizujących moją lodówkę, jego obecności rozrastającej się na każdy kąt mojej oazy… fizycznie się cofam, niemal rozlewając kawę na pościel.

"Właściwie," wyrzucam z siebie, chwytając się ostatniej deski ratunku—manipulacji mojego ojca zza grobu, "jest komplikacja."

Jego brwi odgrywają sceptyczny taniec, zwykle zarezerwowany dla kelnerów, którzy twierdzą, że w kuchni zabrakło trzech pierwszych pozycji z menu.

"Jaki rodzaj komplikacji?"

"Testament." Wkładam w głos tyle powagi, by ta półprawda brzmiała wiarygodnie. "Muszę mieszkać w posiadłości Sloan przez pełne trzy miesiące. To ścisły warunek dziedziczenia. Bez wyjątków."

"Posiadłość? Ta ogromna rezydencja na Beacon Hill?" Jego oczy nabierają błysku charakterystycznego dla pożądania nieruchomości. "Ta z podgrzewanymi podłogami i piwniczką na wino?"

"Właśnie ta. Ale Preston, Jaxson też tam będzie, zapewne po to, by uprzykrzyć mi życie."

Rysuję obraz szerokimi pociągnięciami męczeństwa, mając nadzieję, że wycofa się z tego fatalnego pomysłu. Zamiast tego jego twarz rozjaśnia się, jakby właśnie odkrył lukę w podatkach.

"Kochanie, to nie kara, to szansa. Czy masz pojęcie, ile ta nieruchomość jest warta?"

"Preston…"

"Nie, posłuchaj." Odkłada filiżankę z decydującym stuknięciem kogoś, kto uważa, że rozwiązał problem głodu na świecie. "Nie powinnaś mierzyć się z tym domem sama. Ani znosić wrogości przyrodniego brata bez wsparcia."

"Testament wyraźnie mówi—"

"Że musisz tam mieszkać. Nie że musisz mieszkać tam sama." Jego uśmiech poszerza się z korporacyjną skutecznością. "Jestem twoim narzeczonym."

"Nie jesteśmy zaręczeni," zauważam, a mój głos wchodzi na rejestry, o których nie wiedziałam, że istnieją.

"Szczegóły. Jesteśmy w poważnym związku zmierzającym do małżeństwa. Na pewno prawnik nie odmówi ci moralnego wsparcia. Napisz do niego maila już teraz, zapytaj o możliwość gości."

"Nie sądzę, żeby to było—"

"Nalegam." Już kieruje się do łazienki, decyzję ma podjętą. "Sprawdź to u Jamesa Kimmonssa. Gwarantuję, że nic nie stoi na przeszkodzie, żebym tam z tobą zamieszkał. Zmuszanie cię do spędzenia trzech miesięcy sam na sam z kimś, kto cię ewidentnie skrzywdził jako nastolatkę, byłoby okrutne i nienormalne."

Drzwi łazienki zamykają się z satysfakcjonującym kliknięciem, zostawiając mnie samą z telefonem i szybko narastającym niepokojem.

Ręce drżą mi, gdy chwytam urządzenie, gotowa napisać do Jamesa błagając go, by ustanowił zasadę zakazu gości, by uratować mnie przed zderzeniem mojego najgorszego koszmaru z nijaką rzeczywistością.

Ale w skrzynce odbiorczej już czeka nieprzeczytana wiadomość, siedząc na górze jak list-bomba.

Temat: AKTUALIZACJA BEZPIECZEŃSTWA: Autoryzacja gościa Od: James Kimmons Do: Harper Sloan

Droga Harper, Zgodnie z wyraźnymi zaleceniami Jaxsona z dzisiejszego rana, uprawnienia bezpieczeństwa dla pana Prestona Whitmore zostały przyznane z wyprzedzeniem na cały okres twojego pobytu. Apartament dla gości w skrzydle wschodnim—naprzeciwko apartamentu głównego—został przygotowany na jego przyjazd. Jaxson podkreślił, że chce, byś miała wszystko, czego potrzebujesz, by czuć się komfortowo. Nalega na to. Do zobaczenia w domu. Pozdrawiam, James

Godzina wysłania: 6:00 rano. Kilka godzin zanim Preston w ogóle się obudził. Telefon wyślizguje mi się z bezwładnych palców, z brzękiem lądując na drewnianej podłodze.

Jaxson nie tylko wiedział, że Preston będzie próbował przyjechać—on mu to ułatwił.

On czeka na nas. Na mnie.

A ja boję się tego, co się stanie, gdy utknę w tym domu z mężczyzną, którego powinnam kochać i z tym, którego nigdy nie przestałam pragnąć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Poniedziałek nadchodzi odziany w pogrzebową modę—szare niebo i teatralny wiatr, casting Boga do telenoweli. Stoję u wejścia do posiadłości z czternastoma walizkami Louis Vuitton, bo najwyraźniej wprowadzam się jak Kardashian w kryzysie.

Preston wydaje kierowcy rozkazy dotyczące obsługi bagaży, które zdecydowanie nie zawierają tego, co on sobie wyobraża. Pani Wilson materializuje się w drzwiach—srebrny kok, czarna sukienka, wygląda jak wiktoriańska surowość, która odkryła Nordstrom.

Prawie płaczę z ulgą.

— Panna Harper — mówi ciepło, potem jej wzrok zatrzymuje się na Prestonie i temperatura spada o dziesięć stopni. — I nasz gość.

— To jest Preston, mój… — zaczynam, ale on już wyciąga rękę.

— Preston Whitmore, narzeczony Harper. Musi pani być pomocą domową. Wilson, tak? Doskonale. Potrzebujemy głównej sypialni przygotowanej z czystą pościelą—egipska bawełna, minimum osiemset nitek na cal. Harper ma wrażliwą skórę.

Nie czeka na jej odpowiedź, kontynuując swoje królewskie odgrywanie.

— Potrzebuję też pełnej inwentaryzacji piwnicy z winami do końca dnia i proszę coś zrobić z tą sytuacją z gardenii przed domem. Wyglądają na zmarniałe.

Lewe oko pani Wilson drga—jedyny znak, że wyobraża sobie różne sposoby, by zatruć mu poranną kawę.

— Panie Whitmore, utrzymuję ten dom od trzydziestu lat. Gardenie to rośliny dziedziczone z oryginalnego projektu ogrodu.

Jej głos mógłby zamrozić piekło i pobierać opłatę za jazdę na łyżwach.

— Będzie pan mieszkał w gościnnym apartamencie w skrzydle wschodnim, zgodnie z życzeniem pana Reida.

— To nie będzie konieczne. Jako narzeczony Harper—

— Ustalenia są ostateczne. — Zwraca się do mnie z uśmiechem, który lekko topnieje. — Twój zwykły pokój jest gotowy, panno Harper. Mam przynieść rzeczy do góry?

Kiwnęłam głową, tak zawstydzona, że rozważam program ochrony świadków. Twarz Prestona przechodzi przez kilka odcieni roszczeniowego niezadowolenia, zanim osiada na minie godnej osoby z zatwardzeniem.

— Musimy omówić pewne zmiany w domowej rutynie — ogłasza do oddalającej się pani Wilson. — Ten dom ma świetne fundamenty, ale wykonanie wymaga odświeżenia—

— Preston, nie możesz remontować domu, który nie jest twój — przerywam, moja cierpliwość wyparowuje szybciej niż jego zdrowy rozsądek.

— Naszego domu, kochanie. Albo będzie. — Ocenia hol jakby już wybierał listwy sufitowe. — Twój ojciec miał wizję, ale jego gust był bardzo millenijny. Przy odpowiednich zmianach możemy sprzedać to miejsce za trzy razy więcej.

Beztroskie odrzucenie wyborów estetycznych mojego ojca—człowieka, który przez trzy lata odrestaurowywał oryginalne sztukaterie—sprawia, że zaciskam zęby.

Zanim jednak zdążę odpowiedzieć, znajomy głos niesie się z końca korytarza.

— Czyżby to były słodkie tony spekulacji remontowych, które słyszę? Muzyka dla uszu nieboszczyka.

Moje ciało rozpoznaje obecność Jaxsona zanim mózg nadąży, każdy nerw nagle pracuje na pełnych obrotach. Ręka Prestona ląduje na moich plecach z zaborczością człowieka, który nigdy tak naprawdę nie zaznaczył swojego terytorium.

— Przyrodni brat, jak mniemam — mówi Preston, kierując mnie do gabinetu jak wózek sklepowy z krzywym kółkiem.

Drzwi stoją otworem, odsłaniając scenę zaprojektowaną, by podnieść mi ciśnienie.

Jaxson rozsiada się w fotelu mojego ojca, tym skórzanym, którego nikt inny nie mógł dotykać, jego włoskie buty opierają się o mahoniowe biurko pośród wież prywatnych dokumentów.

Ma na sobie czarną henleykę, rękawy podciągnięte, odsłaniając przedramiona, które nie mają prawa wyglądać tak dobrze. Włosy opadają mu na czoło, a gdy podnosi wzrok, jego oczy mają kolor drogiej whisky pod światło zachodzącego słońca.

— Miło, że w końcu do nas dołączyliście — mówi, nawet nie ruszając stóp. — Już zaczynałem się martwić, że się zgubiliście. Chociaż przy Kapitanie Ameryce za sterem, wszystko jest możliwe.

Dłonie Prestona lądują mi na ramionach z ciężarem własności.

— Jestem Preston Whitmore. Narzeczony Harper. — Jego ton ocieka takim protekcjonalizmem, jaki zwykle rezerwuje się do tłumaczenia kryptowalut dziadkom.

Oczy Jaxsona przesuwają się od drogiej whisky do surowej ropy naftowej, rejestrując brak pierścionka na moim palcu, zanim wypuszcza śmiech, który brzmi jak gorzka czekolada z domieszką cyjanku. Wstaje z krzesła z leniwą gracją wielkiego kota, który wypatrzył zdobycz.

„Narzeczony?” Okrąża biurko, skracając dystans. „Zabawne. Bo Harper nie wygląda na kobietę, która została porządnie przeleciana.”

Słowa wybuchają w pokoju jak granat w bibliotece.

Dłonie Prestona zaciskają się spazmatycznie na moich ramionach, podczas gdy mój cały układ krążenia zapomina, jak funkcjonować. Surowa ocena trafia mnie w miejsca, które powinny być oburzone, a zamiast tego zapalają się jak flipper.

„Jak śmiesz…” zaczyna Preston, jego głos wspinający się na częstotliwości słyszalne tylko dla psów.

„Jak śmiem co? Wskazać oczywistość?” Uśmiech Jaxsona mógłby zdzierać farbę.

Mój gwałtowny wdech zbiega się z tym, jak Preston rzuca się do przodu. Jego pięść zatacza szeroki łuk, zdradzając intencje z takim wyprzedzeniem, że Jaxson mógłby w tym czasie rozliczyć podatki.

Jaxson z łatwością uchyla się, a potem łapie drugą próbę Prestona w połowie zamachu, wykręcając mu ramię za plecy jednym płynnym ruchem, który świadczy o prawdziwym doświadczeniu w walce.

„To urocze”, szepcze Jaxson do ucha Prestona. „Nauczyli cię tego w Harvardzie? Czy może w Yale?”

Prestonowi udaje się wyrwać i znów atakuje, tym razem ocierając się pięścią o szczękę Jaxsona.

Uderzenie wydaje satysfakcjonujący trzask, którym Preston będzie się pewnie chwalił w klubie przez miesiące, zakładając, że przeżyje następne trzydzieści sekund.

Jaxson dotyka wargi, z zainteresowaniem oglądając małą kroplę krwi. „No i o to chodzi.”

„Przestańcie! Oboje!” Chwytam ramię Jaxsona, zanim zdąży ruszyć na Prestona. „Koniec tego.”

Wbijam wzrok w oczy Jaxsona, próbując zmusić go do wycofania się telepatycznym rozkazem, który działa tylko między ludźmi znającymi nawzajem swoje granice wytrzymałości. On odwzajemnia spojrzenie przez kilka uderzeń serca, po czym cofa się.

„Oszalałeś?” Odwracam się do Jaxsona. „Jesteś tu niecałe czterdzieści osiem godzin i już atakujesz ludzi?”

„To on pierwszy zamachnął się na mnie,” zauważa Jaxson z irytującą logiką. „Ja tylko się broniłem.”

Zanim zdążę odpowiedzieć, Preston wydaje z siebie dźwięk przypominający nadepniętego kota. „Harper, wychodzimy.”

„Nigdzie nie idziemy,” warknęłam, nawet na niego nie patrząc. „Właśnie o to mu chodzi – żeby nas wyprowadzić, żeby zrobiło się nie do zniesienia, żebym zrezygnowała ze spadku.”

Uśmiech Jaxsona staje się ostry jak skalpel. „Kochanie, gdybym naprawdę chciał, żeby było nie do zniesienia, wiedziałabyś o tym.”

I tak, ta pokręcona część mnie najchętniej chwyciłaby go za ten drogi henley i błagała, żeby pokazał mi, jak bardzo nieznośne to może być.

Ale przygryzam wnętrze policzka tak mocno, że czuję smak miedzi, tylko po to, by się powstrzymać przed wypowiedzeniem tego na głos.

„Jesteś chory,” wypluwa Preston, wciąż masując gardło. „Harper, twój przyrodni brat jest ewidentnie niestabilny. Powinniśmy zadzwonić na policję—”

„I powiedzieć co? Że zacząłeś bójkę i przegrałeś?” W końcu zwracam się do Prestona, zmęczona testosteronową trucizną wypełniającą pokój. „Idź do swojego pokoju, Preston. Pozwól mi się tym zająć.”

„Harper…”

„Idź. Natychmiast.”

Preston wybiega, zatrzymując się w drzwiach, by wygłosić to, co najwyraźniej uważa za niszczycielski cios na odchodne. „To jeszcze nie koniec.”

„Nie mogę się doczekać drugiej rundy, mistrzu,” woła za nim Jaxson.

Gdy kroki Prestona cichną, zwracam się do Jaxsona, skupiając w sobie całą pogardę, na jaką mnie stać. „Wiesz co? Gratulacje. Właśnie dałeś mi idealny materiał do oceny po trzech miesiącach.”

Jego wyraz twarzy się zmienia, pewność siebie na moment znika.

„Właśnie tak,” ciągnę, głosem cichym jak śmierć. „Każda rzecz, którą zrobisz przez najbliższe dziewięćdziesiąt dni? Dokumentuję ją. Każdy prostacki komentarz, każdy akt przemocy, każdą chwilę, w której udowodnisz, że ojciec miał rację, wysyłając cię do Włoch. A kiedy James zapyta mnie o ocenę, czy zasługujesz na spadek?”

Uśmiecham się z chłodem kostnicy.

„Będę miała szczegółowy raport wyjaśniający dokładnie, dlaczego nie zasługujesz na nic.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Stupid sister, ILY

Stupid sister, ILY

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa