passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Submission 101: Sold To My Professor - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

Submission 101: Sold To My Professor

/

Rozdział 3

ROZDZIAŁ 2

PERSPEKTYWA AVY

Nie mogłam spać. Wiadomość głosowa od Elise wciąż odtwarzała się w mojej głowie, jej przestraszony głos odbijał się echem w ciemności mojego pokoju w akademiku. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, widziałam jej twarz – młodą, niewinną, ufającą, że zawsze będę przy niej. A teraz była w niebezpieczeństwie przez jakiś głupi błąd.

O szóstej rano całkowicie zrezygnowałam ze snu. Chwyciłam telefon i oddzwoniłam do niej, moje ręce drżały podczas wybierania numeru. Włączyła się automatyczna sekretarka. Spróbowałam ponownie. To samo. Za trzecim razem zostawiłam wiadomość.

"Elise, to ja. Oddzwoń jak najszybciej. Znajdziemy rozwiązanie, dobrze? Nie rób nic głupiego. Kocham cię."

Sophie wciąż spała, gdy wymknęłam się z naszego pokoju i poszłam do części wspólnej. Musiałam jasno myśleć, a nie mogłam tego robić przy jej chrapaniu. W akademiku było cicho, słychać było tylko szum automatów z przekąskami i odległy dźwięk czyjegoś budzika.

Zrobiłam na telefonie listę wszystkich, którzy mogliby pomóc. Nie była długa. Nasi rodzice zginęli w wypadku samochodowym, gdy miałam szesnaście lat, a Elise trzynaście. Od tego czasu byłyśmy tylko my dwie, z pewną pomocą opieki społecznej, dopóki nie skończyłam osiemnastu lat. Nie mieliśmy dziadków ani bliskich przyjaciół rodziny. Miałyśmy siebie nawzajem i to wszystko.

Cóż, prawie. Był jeszcze wujek Mark.

Mark był bratem naszego taty i po pogrzebie jasno dał do zrozumienia, że opieka nad dwiema nastolatkami nie jest w jego planach. Pojawił się na kilku rozprawach sądu rodzinnego, podpisał potrzebne dokumenty i zniknął, wracając do swojego życia w Seattle. Nie rozmawiałam z nim od trzech lat.

Ale desperate times called for desperate measures.

Znalazłam jego numer w starych kontaktach i zadzwoniłam, zanim zdążyłam zmienić zdanie. Zadzwonił cztery razy, zanim odebrał zaspany głos.

"Halo?"

"Wujku Mark? To Ava. Ava Moreau, twoja siostrzenica."

Długa pauza. "Ava? Jezus, która godzina? Czemu dzwonisz tak wcześnie?"

"Przepraszam, ale to nagły wypadek. Elise ma kłopoty i potrzebuję pomocy."

Kolejna pauza. "Jakie kłopoty?"

Wzięłam głęboki oddech i wyjaśniłam wszystko, co wiedziałam. Pieniądze, groźby, termin. Mark słuchał nie przerywając, co uznałam za dobry znak.

"Dwadzieścia tysięcy dolarów," powiedział, gdy skończyłam. "To dużo pieniędzy, Ava."

"Wiem, ale to rodzina. Ona też jest twoją siostrzenicą."

"Słuchaj, dzieciaku, chciałbym pomóc, ale sam nie opływam w gotówkę. Biznes restauracyjny nie jest już taki jak kiedyś, a po rozwodzie..." Urwał. "Przykro mi, ale nie mogę tak po prostu wyczarować dwudziestu tysięcy."

Linia ucichła. Czułam się, jakby ktoś uderzył mnie w brzuch.

"Może mógłbyś wziąć pożyczkę?" zasugerowałam słabo.

"Pod jaki zastaw? Słuchaj, Ava, przykro mi z powodu Elise, naprawdę. Ale musicie same sobie z tym poradzić. Zadzwońcie na policję czy coś."

"Policja nie pomoże przy windykacji długów," powiedziałam, ale on już się rozłączył.

Wpatrywałam się w telefon, czując się bardziej samotna niż kiedykolwiek od śmierci rodziców. Wujek Mark miał być rodziną, ale właśnie potwierdził to, co zawsze wiedziałam – miałyśmy tylko siebie.

Następnie spróbowałam w kościele, do którego chodziłyśmy z Elise, gdy byłyśmy młodsze. Pastor Williams nas pamiętał i był miły i wyrozumiały, ale fundusz awaryjny kościoła wynosił maksymalnie pięćset dolarów. Obiecał, że będzie się za nas modlił, co było miłe, ale modlitwa nie spłaci niebezpiecznych ludzi.

Zadzwoniłam do biura pomocy finansowej w mojej szkole, mając nadzieję, że mogą mieć jakiś program awaryjnych dotacji lub pożyczek. Kobieta, która odebrała, była pomocna, ale realistyczna.

"Mamy fundusze awaryjne dla studentów w kryzysie," wyjaśniła, "ale zazwyczaj są to znacznie mniejsze kwoty. Kilkaset dolarów na czynsz czy jedzenie, tego typu rzeczy. Dwadzieścia tysięcy to więcej niż możemy zapewnić."

Zasugerowała rozmowę z doradcą finansowym o pożyczkach studenckich, ale już wiedziałam, że moja zdolność kredytowa nie jest wystarczająca na taką kwotę, a nawet gdyby była, prywatne pożyczki trwają tygodniami. Elise nie miała tygodni.

Do południa kończyły mi się opcje. Zadzwoniłam do każdego możliwego źródła pomocy, a odpowiedź była zawsze taka sama – przykro im, ale nie mogą pomóc przy takiej kwocie.

Wtedy mój telefon zawibrował od wiadomości od Elise.

Znowu przyszli do mojego mieszkania. Powiedzieli $20,000 do piątku albo mnie skrzywdzą. Ava, tak się boję. Co ja mam zrobić?

Ręce mi się trzęsły, gdy odpisywałam: Znajdę rozwiązanie. Nie martw się. Obiecuję, że zdobędę pieniądze.

Ale nawet wysyłając tę wiadomość, nie miałam pojęcia, jak dotrzymam tej obietnicy.

Sophie znalazła mnie w części wspólnej około drugiej, płaczącą nad laptopem, gdy desperacko szukałam firm pożyczkowych online.

"Ava? Co się stało?" Usiadła obok mnie, jej twarz pełna troski.

Powiedziałam jej wszystko. O Elise, o pieniądzach, o tym jak spędziłam całe rano dzwoniąc do ludzi, którzy nie mogli lub nie chcieli pomóc. Sophie słuchała z rosnącym przerażeniem.

"Dwadzieścia tysięcy dolarów," wyszeptała. "To szaleństwo. Co ona zrobiła?"

"Nie wiem. Nie powiedziała w wiadomości głosowej." Wytarłam oczy wierzchem dłoni. "Wiem tylko, że muszę znaleźć sposób, żeby jej pomóc."

Sophie milczała przez długą chwilę, wpatrując się w swoje dłonie. Gdy podniosła wzrok, było coś dziwnego w jej wyrazie twarzy – jakby zastanawiała się, czy coś powiedzieć.

"Co?" zapytałam.

"To pewnie nic," powiedziała powoli. "Ale była taka dziewczyna na moich zajęciach z socjologii w zeszłym semestrze. Emma czy jakoś tak. Zawsze była zestresowana pieniędzmi, pracowała na trzech etatach, ledwo wiązała koniec z końcem."

"No i?"

"Potem pewnego dnia pojawiła się w markowych ciuchach, z nowym laptopem, mówiąc o tym, jak rozwiązała wszystkie swoje problemy finansowe." Głos Sophie stał się cichszy. "Powiedziała, że zarobiła sześć cyfr w jedną noc."

Wpatrywałam się w nią. "Sześć cyfr? Jak?"

Sophie rozejrzała się po pustej części wspólnej i nachyliła się bliżej. "Powiedziała, że sprzedała coś. Coś jednorazowego, jeśli wiesz, o co mi chodzi."

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 3

PERSPEKTYWA AVY

Nie mogłam wyrzucić z głowy słów Sophie. Sześć cyfr w jedną noc. Coś jednorazowego. Za każdym razem, gdy próbowałam skupić się na zadaniu domowym lub zjeść kolację, te słowa wracały, by mnie prześladować.

Do czwartkowego wieczoru byłam na tyle zdesperowana, by zadać pytanie, którego unikałam.

"Sophie," powiedziałam, łapiąc ją, gdy wracała z wieczornych zajęć. "Ta dziewczyna, o której wspomniałaś. Emma. Myślisz... myślisz, że mogłabym z nią porozmawiać?"

Sophie zatrzymała się w połowie zdejmowania kurtki. Patrzyła na mnie przez dłuższą chwilę i zobaczyłam w jej oczach coś na kształt litości.

"Ava, nie chcesz iść tą drogą."

"Nie mam wyboru. Elise ma czas do jutra."

Sophie usiadła na swoim łóżku i poklepała miejsce obok siebie. "Usiądź. Pozwól, że powiem ci, co wiem."

Usiadłam na brzegu jej łóżka, z żołądkiem ściśniętym z niepokoju i czegoś, co mogło być nadzieją.

"Emma nie podała mi szczegółów, ale powiedziała, że to nie jest to, co większość ludzi by pomyślała. To nie są sprawy uliczne ani nic niebezpiecznego w tym stylu." Głos Sophie był ostrożny, jakby dobierała każde słowo. "To bardziej jak... ekskluzywna usługa dla bardzo zamożnych mężczyzn."

"Jaki rodzaj usługi?"

"Taki, gdzie dyskrecja kosztuje ekstra." Sophie wyglądała na skrępowaną. "Słuchaj, mam jej numer. Mogłabym się z nią skontaktować, zobaczyć, czy byłaby skłonna się z tobą spotkać. Ale Ava, gdy już pójdziesz tą ścieżką, nie ma odwrotu."

Pomyślałam o przestraszonym głosie Elise na poczcie głosowej. O SMS-ie, który wysłała tego ranka: Obserwują moje mieszkanie. Zostałam u przyjaciółki, ale nie mogę się ukrywać wiecznie.

"Umów spotkanie," powiedziałam.

Tego popołudnia Sophie odebrała mnie swoją rozklekotaną Hondą. Była niezwykle cicha, gdy jechałyśmy przez miasto, mijając granice kampusu i wjeżdżając w część miasta, której nigdy wcześniej nie widziałam. Budynki tutaj były starsze, bardziej eleganckie. Ulice wysadzane drzewami z drogimi samochodami zaparkowanymi wzdłuż krawężników.

"Dokąd jedziemy?" zapytałam, gdy Sophie zaparkowała przed budynkiem wyglądającym jak prywatna rezydencja.

"Emma powiedziała, żeby się tu spotkać. Przedstawi cię komuś." Sophie wyłączyła silnik i spojrzała na mnie poważnie. "Ostatnia szansa, Ava. Możemy zawrócić już teraz i udawać, że to się nigdy nie wydarzyło."

Spojrzałam na telefon. Trzy nieodebrane połączenia z nieznanego numeru. Prawdopodobnie Elise, dzwoniąca z różnych telefonów, bo bała się używać własnego.

"Chodźmy."

Dom był piękny w stonowany sposób. Ceglana fasada, perfekcyjnie zadbany ogród, ciężkie drewniane drzwi z ozdobną kołatką. Sophie zadzwoniła dzwonkiem i po chwili otworzyła młoda kobieta. Była oszałamiająca – blond włosy w idealnych falach, designerska sukienka, która prawdopodobnie kosztowała więcej niż cała moja garderoba.

"Sophie?" Jej głos był kulturalny, jakby całe życie chodziła do prywatnych szkół.

"Emma, to jest Ava. Przyjaciółka, o której ci mówiłam."

Emma przesunęła po mnie wzrokiem, oceniając moje dżinsy i sweter, mój nerwowy wyraz twarzy. "Wejdźcie. Ona czeka na górze."

Wnętrze domu było jeszcze bardziej imponujące niż zewnętrze. Drewniane podłogi wypolerowane na lustrzany połysk, sztuka wyglądająca jakby należała do muzeum, świeże kwiaty w kryształowych wazonach. Wszystko krzyczało pieniędzmi i smakiem.

Emma poprowadziła nas po zakrzywionych schodach na drugie piętro i zapukała do drzwi na końcu korytarza.

"Proszę wejść," zawołał kobiecy głos.

Pokój, do którego weszłyśmy, zapierał dech w piersiach. Głęboka czerwona aksamitna tapeta, ciężkie zasłony zasłaniające popołudniowe światło, antyczne meble wyglądające jakby zostały sprowadzone z Europy. Świece migotały na bocznych stolikach, rzucając tańczące cienie na ściany. Czułam się jak po wkroczeniu w inny wiek.

Kobieta siedziała za ozdobnym biurkiem i bez słowa dominowała nad pomieszczeniem. Była prawdopodobnie po czterdziestce, z ciemnymi włosami zaczesanymi w surowy kok i rodzajem struktury kości, która czyniła ją ponadczasową.

Jej sukienka była czarna i idealnie skrojona, a gdy podniosła wzrok znad papierów przed sobą, jej oczy były ostre i kalkulujące.

"Ty musisz być Ava," powiedziała, wskazując na krzesło naprzeciw jej biurka. Jej głos miał lekki akcent, którego nie potrafiłam umiejscowić. "Proszę, usiądź. Emma mówi, że masz finansową sytuację awaryjną."

Spojrzałam na Sophie, która zachęcająco skinęła głową, po czym zajęłam oferowane miejsce. Krzesło było wygodniejsze niż wyglądało, pokryte tym samym czerwonym aksamitem co ściany.

"Potrzebuję dwudziestu tysięcy dolarów do dziś wieczora," powiedziałam, starając się brzmieć pewniej niż się czułam.

Kobieta uśmiechnęła się, ale uśmiech nie dotarł do jej oczu. "Prosto do sedna. Doceniam to." Nalała sobie kieliszek wina z kryształowego karafki, ciemnoczerwonego płynu, który wyglądał prawie czarny w świetle świec. "Mogę mówić ci Ava?"

Przytaknęłam.

"Ava, to, co zaraz ci wyjaśnię, jest ściśle poufne. Nic, co dzieje się w tym pokoju, nie może być omawiane z kimkolwiek spoza naszej organizacji. Rozumiesz?"

"Tak."

"Dobrze." Wzięła łyk wina i studiowała mnie znad krawędzi kieliszka. "Zapewniamy bardzo ekskluzywną usługę dla bardzo wyselekcjonowanej klienteli. Zamożni mężczyźni, którzy cenią dyskrecję, jakość i autentyczność ponad wszystko."

Moje usta były suche. "Jaki rodzaj usługi?"

"Towarzystwo. Najbardziej intymnego rodzaju." Jej głos pozostał perfekcyjnie spokojny, jakby omawiała pogodę. "Nasi klienci są gotowi płacić najwyższe ceny za doświadczenia, których nie można znaleźć nigdzie indziej."

Poczułam, jak na policzki wypływa mi rumieniec, ale zmusiłam się do utrzymania kontaktu wzrokowego.

"Wynagrodzenie różni się w zależności od kilku czynników," kontynuowała. "Poziom doświadczenia, konkretne prośby, czas trwania spotkania. Ale jest jedna kategoria, która komenduje najwyższe stawki."

Zrobiła pauzę, pozwalając słowom zawisnąć w powietrzu.

"Dziewice, widzisz, są wyjątkowo cenne dla naszej klienteli. Połączenie niewinności i ekskluzywności tworzy idealną burzę pożądania." Pochyliła się lekko do przodu. "Jeden wieczór z odpowiednim klientem mógłby łatwo zaspokoić twoje potrzeby finansowe."

Moje serce biło tak mocno, że byłam pewna, że wszyscy w pokoju mogą je słyszeć.

"Proces jest całkowicie czysty," kontynuowała. "Testy medyczne dla wszystkich stron, prawne kontrakty, środki bezpieczeństwa zapewniające bezpieczeństwo wszystkich. Działamy w szarej strefie, która jest, powiedzmy, około-legalna. Nasi klienci są dokładnie sprawdzani, a dyskrecja jest najważniejsza."

Skończyła wino i odstawiła kieliszek z cichym brzękiem.

"Transakcja jest oczywiście ostateczna. Po jej zakończeniu nie ma odwrotu. Ale dla odpowiedniej młodej kobiety w odpowiednich okolicznościach, może być to zmiana życia." Jej oczy utkwiły w moich. "Pytanie brzmi, Ava, jak bardzo jesteś zdesperowana?"

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 4

PERSPEKTYWA AVY

Pytanie kobiety odbijało się echem w mojej głowie, gdy wracałyśmy z Sophie na kampus w całkowitej ciszy.

Jak bardzo byłam zdesperowana? Najwyraźniej na tyle, by sprzedać jedyną rzecz, której nigdy nie sądziłam, że przypiszę cenę.

Mój telefon zawibrował kolejną wiadomością od Elise: Ava, robią się niecierpliwi. Nie wiem, jak długo jeszcze mogę się ukrywać.

To przesądziło sprawę.

"Zrobię to," powiedziałam cicho.

Dłonie Sophie zacisnęły się na kierownicy. "Jesteś pewna? Naprawdę pewna? Bo gdy już—"

"Wiem." Przerwałam jej, zanim skończyła. "Wiem, że nie będę mogła tego cofnąć."

Gdy wróciłyśmy do akademika, Sophie mocno mnie przytuliła. "Będę tu, jeśli będziesz mnie potrzebować, dobrze? Cokolwiek zdecydujesz."

Kiwnęłam głową i poszłam prosto do laptopa. Kobieta dała mi wizytówkę przed wyjściem – gruby, drogi papier z wytłoczonym złotymi literami adresem email. Bez nazwiska, bez nazwy firmy, tylko: inquiries@discreteservices.com.

Wpatrywałam się w pusty email przez dwadzieścia minut, zanim w końcu zaczęłam pisać.

Chciałabym zapytać o Państwa usługi. Zostałam polecona przez Emmę poprzez moją przyjaciółkę Sophie. Potrzebuję 20 000 $ do tego weekendu.

Wyslałam, zanim zdążyłam zmienić zdanie.

Odpowiedź przyszła w ciągu godziny.

Dziękujemy za zapytanie. Na podstawie źródła polecenia, wkrótce skontaktujemy się z Panią w sprawie kolejnych kroków. Prosimy o przygotowanie dokumentów tożsamości i gotowość do krótkiego procesu weryfikacji.

Z poważaniem, L.M.

Dwadzieścia minut później zadzwonił telefon. Numer zastrzeżony.

"Halo?"

"Czy rozmawiam z Avą Moreau?" Głos był rzeczowy, profesjonalny, kobiecy.

"Tak."

"Dzwonię w sprawie Pani zapytania. Wyślę Pani bezpieczny link do wypełnienia aplikacji. Proces jest całkowicie poufny, ale muszę ostrzec, że po wysłaniu zgłoszenia nie ma możliwości wycofania się. Czy jest Pani gotowa kontynuować?"

Moje usta były suche jak bawełna. "Tak."

"Dobrze. Proszę sprawdzić email za pięć minut."

Link przyszedł dokładnie pięć minut później. Prowadził do strony, która wyglądała jak każda inna strona ekskluzywnych usług – czysty design, elegancka czcionka, bez wyraźnych wskazówek, czego właściwie dotyczy. Na górze był formularz zatytułowany "Aplikacja Usług Ekskluzywnych."

Pierwsza sekcja zawierała podstawowe informacje. Imię, wiek, dane kontaktowe, kontakt awaryjny. Zawahałam się przy ostatnim, po czym wpisałam dane Sophie.

Druga sekcja była bardziej osobista. Wzrost, waga, kolor włosów, kolor oczu. Była nawet część pytająca o preferencje stylu i czy mam jakieś tatuaże lub kolczyki.

Potem przyszła trzecia sekcja i żołądek mi się ścisnął.

Historia Osobista i Doświadczenie

Czy obecnie lub kiedykolwiek byłaś aktywna seksualnie? (Dotyczy to wszystkich form kontaktu seksualnego)

Kliknęłam "Nie."

Czy jesteś prawdziwą dziewicą pod każdym względem? (Uwaga: może być wymagana weryfikacja)

Ręce mi się trzęsły, gdy klikałam "Tak."

Czy jesteś przygotowana na pełny dostęp seksualny podczas zakontraktowanego czasu?

Długo wpatrywałam się w ekran. To był ten moment. Albo się wycofam, albo całkowicie zaangażuję. Pomyślałam o Elise, przestraszonej i ukrywającej się przed niebezpiecznymi ludźmi z powodu pieniędzy, które była winna.

Kliknęłam "Tak."

Czy rozumiesz, że tego doświadczenia nie można cofnąć i na zawsze zmieni twój status?

"Tak."

Ostatnia sekcja dotyczyła logistyki. Dostępność, wszelkie twarde granice lub ograniczenia, preferencje co do przedziału wiekowego klientów lub cech fizycznych. Większość zostawiłam pustą – nie miałam luksusu bycia wybredną.

Na samym dole był akapit tekstu prawnego, który w zasadzie mówił, że rozumiem, iż wchodzę w wiążącą umowę, że wszystkie transakcje są ostateczne i że dyskrecja jest absolutnie obowiązkowa.

Wpisałam swoje nazwisko w polu podpisu elektronicznego i wysłałam formularz.

Strona potwierdzenia była prosta: Dziękujemy za zgłoszenie. Skontaktujemy się z Tobą w ciągu 24 godzin w sprawie kolejnych kroków.

Zamknęłam laptopa i próbowałam udawać, że właśnie nie zapisałam się na aukcję swojego dziewictwa dla nieznajomego.

Telefon przyszedł następnego ranka podczas zajęć z ekonomii. Wyszłam na korytarz, żeby odebrać.

"Ava? Tu L.M. Twoje zgłoszenie zostało rozpatrzone i zatwierdzone."

Serce zaczęło mi walić. "Zatwierdzone?"

"Tak. Wkrótce otrzymasz email ze wszystkimi szczegółami, ale chciałam osobiście poinformować, że zostałaś przyjęta na nasze najbliższe ekskluzywne wydarzenie." Jej głos był ciepły, ale służbowy. "Aukcja jest zaplanowana na poniedziałkowy wieczór. Masz trzy dni na przygotowanie."

"Trzy dni," powtórzyłam beznamiętnie.

"Email będzie zawierał wszystko, co musisz wiedzieć – lokalizację, harmonogram, wymagania dotyczące przygotowania i oczywiście, twoje szczególne warunki i przewidywany zakres wynagrodzenia." Zrobiła pauzę. "Gratulacje, Ava. Na podstawie twojego profilu spodziewamy się znacznego zainteresowania ze strony naszych klientów."

Linia ucichła, a ja stałam w pustym korytarzu czując się, jakbym była w czyimś innym życiu.

Email przyszedł dwadzieścia minut później. Temat był prosty: Potwierdzenie Wydarzenia – Usługi Ekskluzywne.

Otworzyłam go drżącymi palcami.

Droga Avo,

Dziękujemy za zainteresowanie naszymi ekskluzywnymi usługami. Z przyjemnością potwierdzamy Twój udział w poniedziałkowym prywatnym wydarzeniu.

Szczegóły Wydarzenia: Data: Poniedziałek, 19:00 Miejsce: Prywatna rezydencja (adres zostanie podany 24 godziny wcześniej) Czas trwania: Cały wieczór (wyjazd we wtorek rano) Dress code: Elegancki strój koktajlowy (zostanie zapewniony)

Na podstawie Twojego profilu i obecnych warunków rynkowych, przewidywane wynagrodzenie waha się od 15 000 $ do 30 000 $, w zależności od końcowych ofert.

Proszę o potwierdzenie obecności odpowiedzią na tego emaila. Szczegółowy przewodnik przygotowań zostanie przesłany później.

Z dyskretnym pozdrowieniem, L.M.

Przeczytałam to trzy razy, zanim naprawdę do mnie dotarło. Poniedziałek. Za trzy dni i pieniądze na pewno pokryją to, czego potrzebowała Elise, może nawet więcej.

Kliknęłam odpowiedz i napisałam: Potwierdzam.

Potem zadzwoniłam do Elise.

"Ava!" Jej głos był drżący, ale z ulgą. "Zaczynałam myśleć—"

"Znalazłam sposób, żeby zdobyć pieniądze," przerwałam jej. "Będziesz bezpieczna."

"Jak? Co zrobiłaś?"

"Nie martw się o to. Po prostu trzymaj się bezpiecznie do poniedziałkowego wieczoru, dobrze? Potem będziesz mogła im spłacić i ten cały koszmar się skończy."

"Ava, co zrobiłaś?" Jej głos był teraz bardziej zaniepokojony.

"Kocham cię, Elise. Wszystko będzie dobrze."

Rozłączyłam się, zanim mogła zadać więcej pytań.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Submission 101: Sold To My Professor

Submission 101: Sold To My Professor

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa