POV AVY
Siedziałam w tym kremowym pokoju, trzymając złożone na kolanach dłonie, by powstrzymać ich drżenie, wsłuchując się w echa przygotowań rozbrzmiewające w domu.
Kroki na marmurowych podłogach. Ciche rozmowy. Brzęk kryształowych kieliszków. Gdzieś w tej eleganckiej posiadłości zbierali się zamożni mężczyźni, by licytować kobiety, jakbyśmy były dziełami sztuki na aukcji. Na samą myśl robiło mi się niedobrze, ale zmusiłam się do zachowania spokoju. To było dla Elise. Wszystko, co miałam zamiar zrobić, było dla niej.
Dokładnie o ósmej wróciła Victoria. Przebrała się w oszałamiającą czarną suknię wieczorową, która sprawiała, że wyglądała jakby należała na Met Galę, a nie na cokolwiek to było.
"Czas", powiedziała po prostu.
Zaprowadziła mnie korytarzem, którego wcześniej nie widziałam, mijając pokoje z zamkniętymi drzwiami, zza których dobiegała cicha muzyka i przytłumione głosy. Dom zdawał się tętnić oczekiwaniem, jakby same ściany wstrzymywały oddech.
Zatrzymałyśmy się przy drzwiach oznaczonych jako "Prywatne". Victoria odwróciła się do mnie po raz ostatni.
"Pamiętaj wszystko, co ćwiczyłyśmy. Jesteś piękna, wartościowa i masz kontrolę. Cokolwiek się tam stanie, nie zapominaj o tym."
Otworzyła drzwi, a ja wkroczyłam do innego świata.
Pokój był spektakularny. Wysokie sufity z ozdobnymi gzymsami, ogromne okna zasłonięte ciężkimi jedwabnymi zasłonami i kryształowy żyrandol rzucający ciepłe światło na wszystko.
Wyglądał jak sala balowa z filmu, miejsce, gdzie mogłaby zasiadać rodzina królewska.
Ale to nie była bajka.
W przestrzeni znajdowało się około trzydziestu osób – głównie mężczyźni w drogich garniturach, z kilkoma elegancko ubranymi kobietami rozproszonymi wśród nich.
Wszyscy trzymali kieliszki do szampana i rozmawiali ściszonymi głosami, jakby byli na prywatnym wernisażu. Atmosfera była wyrafinowana, kulturalna, obsceniczne w swojej swobodnej elegancji.
Na przedzie sali znajdowała się mała podwyższona platforma, jak scena. Z boku stało podium aukcjonera, gdzie stała L.M., wyglądająca dostojnie w głęboko czerwonej sukni. Złapała moje spojrzenie i lekko skinęła głową – sygnał, że wieczór ma się rozpocząć.
Victoria zaprowadziła mnie do bocznej strefy, gdzie czekało sześć innych młodych kobiet. Wszystkie były piękne, wszystkie ubrane w różne warianty tego, co ja nosiłam – białe suknie sugerujące niewinność, jednocześnie podkreślające ich najlepsze cechy.
Niektóre wyglądały na zdenerwowane, inne zdawały się niemal podekscytowane. Wszystkie byłyśmy dziś numerami lotów.
"Panie i panowie", głos L.M. rozniósł się po sali, natychmiast przykuwając uwagę. "Witamy na dzisiejszej ekskluzywnej prezentacji."
Rozmowy ucichły. Wszystkie oczy zwróciły się ku przodowi sali.
"Dziś oferujemy siedem wyjątkowych możliwości", kontynuowała L.M., jej kulturalny głos z łatwością niósł się przez przestrzeń. "Każda młoda dama została starannie wybrana i dokładnie zweryfikowana. Jak zawsze, wszystkie transakcje są ostateczne, wszystkie warunki wiążące, a dyskrecja jest najważniejsza."
Wskazała w kierunku naszej grupy. "Zacznijmy od numeru pierwszego."
Obserwowałam, jak pierwsza dziewczyna wchodzi na platformę. Była drobna, z kasztanowymi włosami, prawdopodobnie nie starsza niż dziewiętnaście lat. L.M. przedstawiła ją krótko – tylko imię, wiek, kilka podstawowych szczegółów. Potem nastąpiła część, która wywróciła mi żołądek.
"Licytacja rozpocznie się od pięciu tysięcy", ogłosiła L.M.
Wokół sali uniosły się ręce. Tabliczki z numerami. Licytacja była szybka, wydajna, kliniczna.
W ciągu kilku minut dziewczyna została "sprzedana" za dwanaście tysięcy dolarów srebrnowłosemu mężczyźnie w drogim garniturze, który wyglądał na wystarczająco starego, by być jej ojcem.
Jeden po drugim, pozostałe loty były prezentowane. Każda dziewczyna przeszła przez tę platformę jak po wybiegu, uśmiechając się i pozując, podczas gdy obcy decydowali, ile są warte.
Kwoty się różniły – niektóre poszły za zaledwie osiem tysięcy, inne za nawet dwadzieścia pięć. Licytujący nie okazywali żadnych emocji, po prostu podnosili swoje tabliczki, jakby kupowali meble.
W końcu L.M. wywołała mój numer.
"A teraz, nasz ostatni lot wieczoru. Lot numer siedem."
Victoria ścisnęła moją dłoń. "Dasz radę."
Ruszyłam w stronę platformy na niepewnych nogach. Sala wydawała się niemożliwie duża, sufit niemożliwie wysoki. Każda twarz zwróciła się ku mnie i czułam się odsłonięta pod ich zbiorowym spojrzeniem, mimo że byłam w pełni ubrana.
"Panie i panowie", powiedziała L.M., gdy weszłam na platformę, "przedstawiam Avę. Dwadzieścia jeden lat, obecnie studiuje literaturę. To jej pierwszy raz w naszych usługach i jest dziewicą."
Przez tłum przeszedł szmer. Mogłam poczuć, jak ich zainteresowanie się wyostrza, ich uwaga skupia się na mnie z nową intensywnością.
"Jak zweryfikował nasz zespół medyczny", kontynuowała L.M., "lot numer siedem reprezentuje całkowicie autentyczne doświadczenie. Licytacja rozpocznie się od dziesięciu tysięcy dolarów."
Cisza, która nastąpiła, wydawała się wieczna. Stałam tam w mojej białej sukni, z chłodnym naszyjnikiem z pereł na szyi, próbując pamiętać wskazówki Victorii. Ramiona do tyłu, podbródek do góry, pozwól im zobaczyć twoją niewinność.
Potem rozpoczęła się licytacja.
Ręce wystrzeliły w górę wokół sali. Tabliczki falowały. Liczby szybko rosły – piętnaście tysięcy, osiemnaście, dwadzieścia dwa. Próbowałam skupić się na punkcie na tylnej ścianie, ale moje oczy ciągle wędrowały do tłumu mężczyzn, którzy dosłownie wyceniali moją dziewiczość.
Dwadzieścia osiem tysięcy. Trzydzieści pięć. Licytacja była zacięta, bardziej konkurencyjna niż przy którejkolwiek z poprzednich partii. Powinnam chyba czuć się dumna. Osiągałam najwyższą cenę.
Zamiast tego czułam, że zaraz zwymiotuję.
"Czterdzieści tysięcy", zawołała L.M. "Czy słyszę czterdzieści pięć?"
Licytacja zwolniła. Tylko trzy tabliczki były wciąż aktywne. Przyłapałam się na skanowaniu ich twarzy, próbując zobaczyć mężczyzn, którzy mogli mnie wygrać.
Jeden był młody, może po trzydziestce, z perfekcyjnie ułożonymi blond włosami. Drugi był starszy, dystyngowany, z dobrymi oczami, które w jakiś sposób sprawiały, że to wszystko było jeszcze gorsze.
Trzeci licytujący siedział w tylnym rogu, częściowo ukryty w cieniu. Nosił czarną maskę zakrywającą górną połowę twarzy – nic niezwykłego, kilku licytujących nosiło maski dla zachowania anonimowości.
Ale było coś w jego postawie, w sposobie, w jaki się trzymał, co wydawało się znajome.
"Pięćdziesiąt tysięcy", ogłosiła L.M. "Po raz pierwszy..."
Zamaskowany mężczyzna w rogu podniósł swoją tabliczkę.
"Pięćdziesiąt pięć tysięcy od licytującego numer dwanaście."
Moje serce się zatrzymało. To były jego oczy. Nawet z drugiego końca sali, nawet zza maski, wydawały się znajome.
"Po raz pierwszy, po raz drugi..."
Wpatrywałam się w zamaskowaną postać w rogu, a mój umysł wirował.
Sala wstrzymała oddech.
Te znajome ciemne oczy spotkały się z moimi ponad tłumem i w tym momencie dokładnie wiedziałam, gdzie wcześniej widziałam to spojrzenie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA AVY
Te ciemne oczy wpatrywały się w moje przez wieczność. Moje serce waliło o żebra, gdy fale rozpoznania zalewały mnie jedna po drugiej. To nie mógł być on. To nie mógł być profesor Thorne siedzący w tym kącie, licytujący mnie jakbym była jakąś własnością.
Ale te oczy... Rozpoznałabym je wszędzie. To były te same oczy, które rozdarły na strzępy moją analizę literacką, te same oczy, które patrzyły na mnie z taką intensywnością, gdy oddawał mi broszurę aukcyjną.
Te same oczy, które ostrzegały mnie, bym uważała na to, co oddaję.
"Pięćdziesiąt pięć tysięcy po raz pierwszy", głos L.M. przebił się przez moje galopujące myśli.
Blondyn w pierwszym rzędzie podniósł swoją tabliczkę. "Sześćdziesiąt tysięcy."
Nowy głos dołączył z boku sali. "Sześćdziesiąt pięć."
Licytacja trwała, ale ledwo ją słyszałam przez krew szumiącą w uszach. Zamaskowana postać w kącie siedziała idealnie nieruchomo, obserwując mnie tymi znajomymi oczami. Czekając.
"Siedemdziesiąt tysięcy", zawołał dystyngowany starszy pan o życzliwej twarzy.
"Siedemdziesiąt pięć", skontrował blondyn.
Westchnęłam z przerażenia.
Liczby wciąż rosły. Osiemdziesiąt tysięcy. Osiemdziesiąt pięć. Każda oferta czuła się jak fizyczny cios.
Ci mężczyźni swobodnie rzucali kwotami większymi niż większość ludzi zarabia w dwa lata, i robili to, by kupić noc ze mną.
Próbowałam skupić się na powodzie, dla którego tu byłam. Elise potrzebowała tych pieniędzy. Dwadzieścia tysięcy by ją uratowało, a już dawno przekroczyliśmy tę kwotę. Ale stojąc na tej platformie, będąc sprzedawaną najwyżej licytującemu, czułam się jakbym się topiła.
"Dziewięćdziesiąt tysięcy", powiedział starszy pan, pewnie trzymając tabliczkę w górze.
"Dziewięćdziesiąt pięć", natychmiast odpowiedział blondyn.
Pokój brzęczał z podniecenia. To było najwyraźniej bardziej konkurencyjne niż zwykle. Widziałam, jak ludzie pochylają się na swoich miejscach, zapominając o kieliszkach szampana, obserwując, jak cena wspina się coraz wyżej i wyżej.
L.M. wyglądała na zadowoloną. "Dziewięćdziesiąt pięć tysięcy. Czy słyszę sto?"
Cisza rozciągnęła się po pokoju. Blondyn wyglądał na pewnego siebie, jego tabliczka gotowa do kontrowania każdego wyzwania.
Starszy gentleman sprawdzał swój telefon, prawdopodobnie kalkulując swój limit. Kilku innych licytujących całkowicie się wycofało, ich uwaga już przesunęła się w stronę szampana i przekąsek.
"Po raz pierwszy za dziewięćdziesiąt pięć tysięcy", ogłosiła L.M.
Wtedy odezwał się głos z kąta. Głęboki, kulturalny, bezbłędnie znajomy.
"Sto tysięcy."
Cała sala odwróciła się, by spojrzeć na zamaskowaną postać w cieniu. Nawet L.M. wydawała się zaskoczona okrągłą kwotą, zdecydowanym sposobem, w jaki została ogłoszona. Nie było wahania, nie było negocjacji. Tylko płaskie stwierdzenie, które zakończyło konkurencję.
Moje kolana prawie się ugięły. Znałam ten głos. Słyszałam go wykładającego o literaturze wiktoriańskiej, czułam, jak przecinał moją pewność siebie jak ostrze.
Profesor Gabriel Thorne właśnie zaoferował sto tysięcy dolarów za mnie.
Pewność siebie blondyna wyparowała. Spojrzał na swoją tabliczkę, potem na postać w kącie, potem z powrotem na L.M. "Sto pięć", powiedział, ale jego głosowi brakowało przekonania.
"Sto dwadzieścia pięć tysięcy." Odpowiedź profesora Thorne'a była natychmiastowa, spokojna, ostateczna. To był ten sam ton, którego używał, gdy zamykał słaby argument studenta na zajęciach.
Sala zamilkła. Sto dwadzieścia pięć tysięcy dolarów. Za jedną noc. Za mnie.
Blondyn potrząsnął głową i opuścił tabliczkę. Starszy gentleman już przestał patrzeć w telefon. Nikt inny w pokoju nie wydawał się chętny do rzucenia wyzwania takiej kwocie.
"Sto dwadzieścia pięć tysięcy", powtórzyła L.M., jej głos nosił nutę satysfakcji. "Po raz pierwszy."
Wpatrywałam się w zamaskowaną postać w kącie. Profesor Thorne odwzajemniał spojrzenie, jego ciemne oczy ani na chwilę nie opuszczały moich. Było coś w jego spojrzeniu, czego nie mogłam odczytać – determinacja, może nawet głód. Ale też coś innego. Coś, co wyglądało prawie jak żal.
"Po raz drugi."
To naprawdę się działo. Mój profesor literatury, człowiek, który upokorzył mnie przed całą klasą zaledwie kilka dni temu, miał właśnie kupić moje dziewictwo za więcej pieniędzy, niż kiedykolwiek sobie wyobrażałam.
L.M. podniosła młotek. "Sprzedane licytującemu numer dwanaście za sto dwadzieścia pięć tysięcy dolarów."
Pokój wybuchnął grzecznym aplauzem. Stałam zamrożona na platformie, moje nogi trzęsły się tak mocno, że bałam się, że mogę zemdleć. Victoria pojawiła się u mojego boku, jej ramię owinęło się wokół mojej talii, by mnie podtrzymać.
"Gratulacje", szepnęła mi do ucha. "To najwyższa oferta, jaką kiedykolwiek mieliśmy za pierwszą."
Nie mogłam mówić. Nie mogłam myśleć. Wszystko, co mogłam robić, to wpatrywać się w profesora Thorne'a, gdy wstawał ze swojego miejsca w kącie, jego wysoka sylwetka rozkładała się z tą samą elegancką gracją, którą pokazywał w sali wykładowej.
"Czas iść na górę", powiedziała delikatnie Victoria, prowadząc mnie z platformy.
Kolejne kilka minut minęło jak we mgle. Victoria prowadziła mnie przez tłum gratulujących licytujących, obok kieliszków szampana i wiedzących uśmiechów. Ktoś podał mi jedwabną opaskę na oczy.
"Standardowa procedura", wyjaśniła Victoria. "Utrzymuje mistykę, dopóki nie zostaniesz sama ze swoim kupującym."
Pozwoliłam im zawiązać opaskę na moich oczach, zamieniając świat w ciemność. Silne ręce – nie Victorii – wzięły moje ramiona i poprowadziły do przodu. W górę schodów, wzdłuż korytarza, przez to, co brzmiało jak ciężkie drzwi zamykające się za nami.
Mogłam słyszeć ruch wokół mnie. Kroki na grubym dywanie. Dźwięk czegoś odkładanego – może szklanki, albo kluczy. Moje serce biło tak szybko, że czułam zawroty głowy.
"Możesz teraz zdjąć opaskę."
Ten głos. Głęboki, znajomy, rozkazujący. Ten sam głos, który właśnie kupił mnie za więcej pieniędzy, niż kiedykolwiek marzyłam.
Drżącymi palcami sięgnęłam w górę i rozwiązałam jedwabną opaskę. Opadła, a ja zamrugałam w miękkim świetle tego, co było wyraźnie luksusowym apartamentem. Łóżko królewskich rozmiarów z białą pościelą. Część wypoczynkowa z drogimi meblami. Okna od podłogi do sufitu z widokiem na miasto.
I stojący po drugiej stronie pokoju, nie noszący już czarnej maski, profesor Gabriel Thorne.
Wyglądał dokładnie tak samo jak na zajęciach – perfekcyjnie ułożone ciemne włosy, ostre kości policzkowe, drogi garnitur, który leżał na nim jakby był szyty na miarę.
Ale było coś innego w jego wyrazie twarzy. W sali wykładowej zawsze był kontrolowany, zdystansowany, niedotykalny. Teraz wyglądał... głodnie.
"Witam, panno Moreau", powiedział, jego głos miękki, ale bezbłędnie autorytatywny. "Sądzę, że mamy pewne niedokończone sprawy do omówienia."
Wpatrywałam się w niego, moje usta otwierały się i zamykały jak u ryby. Ze wszystkich scenariuszy, jakie sobie wyobrażałam na tę noc, ten nie był jednym z nich. Mój profesor. Człowiek, który nazwał moją analizę przyziemną. Człowiek, który sprawił, że czułam się głupia i mała.
Człowiek, który właśnie zapłacił sto dwadzieścia pięć tysięcy dolarów, by spędzić ze mną noc.
"Profesorze Thorne", szepnęłam, mój głos ledwo słyszalny.
Podszedł bliżej, jego ciemne oczy nigdy nie opuszczały moich. "Myślę, że biorąc pod uwagę nasze nowe ustalenia, możesz nazywać mnie Gabriel."
Przesuń w górę, aby kontynuować
