PERSPEKTYWA AVY
Poniedziałek nie mógł nadejść wystarczająco szybko, ale jednocześnie obawiałam się każdej mijającej godziny. Weekend minął jak w malignie, pełen niepokoju i wątpliwości.
Kiedy w poniedziałkowy poranek weszłam do sali wykładowej profesora Thorne'a, czułam się jak zupełnie inna osoba niż tydzień temu.
Prawie nie spałam. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, widziałam przestraszoną twarz Elise lub wyobrażałam sobie, co stanie się ze mną za kilka godzin. Email od L.M. przyszedł tego ranka z ostatnimi szczegółami – adresem, czasem, informacją czego się spodziewać. Wszystko wydawało się nierealne, jakbym czytała o czyimś innym życiu.
Profesor Thorne stał na przodzie sali, onieśmielający jak zawsze w swoim idealnie skrojonym czarnym garniturze.
Ale dziś coś było innego w sposobie, w jaki na mnie patrzył. Gdy nasze spojrzenia spotkały się, gdy zajmowałam miejsce, dostrzegłam w jego oczach intensywność, która sprawiła, że żołądek podszedł mi do gardła.
"Dziś omawiamy utowarowienie ludzkiego doświadczenia w literaturze wiktoriańskiej," oznajmił, jego głos z łatwością niósł się po sali. "Jak pisarze tacy jak Hardy i Gaskell badali sposoby, w jakie ludzie stają się produktami na sprzedaż."
Ironia nie umknęła mojej uwadze. Oto ja, mająca dosłownie stać się towarem, słuchająca wykładu o fikcyjnych postaciach, które przeszły przez to samo.
"Panno Moreau," głos profesora Thorne'a przeciął moje myśli jak ostrze. "Skoro wydaje się pani dziś szczególnie zamyślona, może zechce pani podzielić się przemyśleniami na temat transformacji Tess z niewinnej wiejskiej dziewczyny w upadłą kobietę."
Wszystkie głowy w sali zwróciły się w moją stronę. Poczułam, jak szyję oblewa mi rumieniec, ale po raz pierwszy nie miałam ochoty zapaść się pod ziemię. Może to świadomość, że za kilka godzin zrobię coś, co zmieni mnie na zawsze. Może desperacka potrzeba uratowania siostry. Cokolwiek to było, odnalazłam swój głos.
"Myślę, że Tess tak naprawdę nie miała wyboru," powiedziałam, patrząc mu prosto w oczy. "Społeczeństwo stworzyło system, w którym kobiety takie jak ona miały ograniczone możliwości. Kiedy okoliczności zmusiły ją do działania, ludzie osądzali ją za robienie tego, co musiała zrobić, żeby przetrwać."
Brwi profesora Thorne'a lekko się uniosły. "Interesująca perspektywa. Więc uważa pani, że nie ponosi żadnej odpowiedzialności za swoje wybory?"
"Myślę, że odpowiedzialność to luksus ludzi, którzy faktycznie mają wybór." Mój głos nabrał mocy. "Tess została zapędzona w kąt przez siły poza jej kontrolą. Kiedy stawką jest przetrwanie, moralna czystość staje się... nieistotna."
Po sali przebiegł szmer. Nigdy wcześniej nie wypowiadałam się tak śmiało na jego zajęciach i wszyscy wyczuli, że coś się zmieniło.
"Jak wygodnie nowoczesne podejście," powiedział profesor Thorne, ale jego ton nie był jak zwykle lekceważący. Był zamyślony, niemal... pod wrażeniem? "Sugeruje pani, że desperacja usprawiedliwia porzucenie własnych zasad?"
"Sugeruję, że łatwo jest trzymać się zasad, gdy nie stoi się przed niemożliwymi wyborami." Pochyliłam się do przodu. "Hardy nie potępiał Tess za jej decyzje. Potępiał społeczeństwo, które zmusiło ją do ich podjęcia."
"A jednak," profesor Thorne zbliżył się do mojego rzędu, jego ciemne oczy utkwione w moich, "gdy te wybory już zostaną dokonane, nie można ich cofnąć. Niewinność Tess, raz utracona, przepadła na zawsze. Pytanie brzmi, czy cena była warta zapłacenia."
Jego słowa uderzyły mnie jak fizyczny cios. Sposób, w jaki to powiedział, intensywność w jego głosie – czułam, jakby mówił bezpośrednio do mnie, nie o jakiejś fikcyjnej postaci sprzed stu lat.
"Czasami ta cena jest jedyną rzeczą stojącą między tobą a utratą wszystkiego, co się liczy," odpowiedziałam cicho.
W sali wykładowej zapadła całkowita cisza. Profesor Thorne wpatrywał się we mnie przez długą chwilę, coś nieczytelnego przemknęło po jego twarzy.
Potem odwrócił się i kontynuował wykład, ale czułam na sobie jego uwagę przez resztę zajęć.
Kiedy wykład się skończył, powoli zbierałam swoje rzeczy, wciąż wstrząśnięta naszą wymianą zdań. Moja torba była przepełniona wszystkim, co spakowałam tego ranka w nerwowym pośpiechu, i gdy wstałam, kilka kartek rozsypało się na podłogę.
Rzuciłam się, żeby je podnieść, ale profesor Thorne był szybszy. Pochylił się i zebrał papiery, jego długie palce sprawnie je układały. Ale zatrzymał się, gdy zobaczył, co było pomieszane z notatkami z zajęć.
Broszura aukcyjna.
Byla elegancka i dyskretna – tylko czarna kartka ze złotymi literami mówiącymi "Ekskluzywne Wydarzenie Prywatne" i dzisiejszą datą. Dla kogokolwiek innego wyglądałaby jak zaproszenie na jakąś wykwintną imprezę. Ale zobaczyłam błysk rozpoznania w oczach profesora Thorne'a, gdy ją przeczytał.
Moje serce się zatrzymało. On wiedział. Jakoś dokładnie wiedział, czym to jest.
Przez moment, który wydawał się wiecznością, oboje trwaliśmy w bezruchu – on trzymając broszurę, ja patrząc na niego z przerażeniem. Reszta studentów wychodziła wokół nas, ale czułam się, jakbyśmy byli sami na świecie.
Powoli profesor Thorne wyprostował się i podał mi broszurę. Jego palce musnęły moje, gdy ją odbierałam, a ten kontakt wysłał elektryczny wstrząs wzdłuż mojego ramienia. Jego dotyk był ciepły, delikatny, całkowicie sprzeczny z jego zwyczajnym chłodnym zachowaniem.
"Uważaj, co oddajesz," powiedział cicho, jego głos tak niski, że tylko ja mogłam go usłyszeć. "Nie da się tego odzyskać."
Te słowa wywołały dreszcz wzdłuż mojego kręgosłupa. Było coś w jego tonie – ostrzeżenie, smutek, może nawet... troska? Jego spojrzenie zatrzymało się na moim przez kolejną chwilę i zobaczyłam coś surowego i skomplikowanego w tych ciemnych oczach.
Potem cofnął się, profesjonalna maska wróciła na miejsce.
Wcisnęłam broszurę do torby i praktycznie wybiegłam z sali wykładowej, puls dudnił mi w uszach.
Skąd wiedział? Co wiedział? I dlaczego patrzył na mnie w ten sposób – jakby widział coś, co sprawiało mu ból?
Byłam tak roztargniona, że nie zauważyłam Sophie czekającej na mnie przed budynkiem, dopóki nie złapała mnie za ramię.
"Ava!" Odciągnęła mnie na bok, z dala od strumienia studentów. "Musimy porozmawiać."
"Sophie, nie mogę teraz. Muszę—"
"Naprawdę to zrobisz?" Jej głos był pilny, zmartwiony. "Tę rzecz dziś wieczorem. Naprawdę zamierzasz to zrobić?"
Spojrzałam na moją najlepszą przyjaciółkę – jedyną osobę, która wiedziała, co zamierzam zrobić, jedyną, która stała przy mnie przez ten cały koszmar. Jej twarz była pełna troski i miłości, i poczułam, jak łzy napływają mi do oczu.
"Muszę," wyszeptałam. "Elise—"
Pomyślałam o słowach profesora Thorne'a, o tym jak na mnie patrzył. O Elise, przestraszonej i ukrywającej się przed niebezpiecznymi ludźmi. O niemożliwym wyborze, który musiałam podjąć.
Kiwnęłam głową raz, stanowczo. "Jestem pewna."
Sophie studiowała moją twarz przez długą chwilę, potem jej wyraz stwardniał z determinacją. "W takim razie weź to na siebie," powiedziała zaciekle. "Nie pozwól nikomu mieszać ci w głowie w tej sprawie. Robisz to na swoich warunkach, z własnych powodów. Nie pozwól im sprawić, żebyś czuła się zawstydzona."
Jej słowa uderzyły mnie jak policzek, ale dobry – taki, który cię budzi. Miała rację. Podjęłam tę decyzję. To był mój wybór i musiałam wziąć za niego odpowiedzialność.
"Nie pozwól nikomu mieszać ci w głowie," powtórzyła, ściskając moją dłoń.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV AVY
Siedziałam w tym kremowym pokoju, trzymając złożone na kolanach dłonie, by powstrzymać ich drżenie, wsłuchując się w echa przygotowań rozbrzmiewające w domu.
Kroki na marmurowych podłogach. Ciche rozmowy. Brzęk kryształowych kieliszków. Gdzieś w tej eleganckiej posiadłości zbierali się zamożni mężczyźni, by licytować kobiety, jakbyśmy były dziełami sztuki na aukcji. Na samą myśl robiło mi się niedobrze, ale zmusiłam się do zachowania spokoju. To było dla Elise. Wszystko, co miałam zamiar zrobić, było dla niej.
Dokładnie o ósmej wróciła Victoria. Przebrała się w oszałamiającą czarną suknię wieczorową, która sprawiała, że wyglądała jakby należała na Met Galę, a nie na cokolwiek to było.
"Czas", powiedziała po prostu.
Zaprowadziła mnie korytarzem, którego wcześniej nie widziałam, mijając pokoje z zamkniętymi drzwiami, zza których dobiegała cicha muzyka i przytłumione głosy. Dom zdawał się tętnić oczekiwaniem, jakby same ściany wstrzymywały oddech.
Zatrzymałyśmy się przy drzwiach oznaczonych jako "Prywatne". Victoria odwróciła się do mnie po raz ostatni.
"Pamiętaj wszystko, co ćwiczyłyśmy. Jesteś piękna, wartościowa i masz kontrolę. Cokolwiek się tam stanie, nie zapominaj o tym."
Otworzyła drzwi, a ja wkroczyłam do innego świata.
Pokój był spektakularny. Wysokie sufity z ozdobnymi gzymsami, ogromne okna zasłonięte ciężkimi jedwabnymi zasłonami i kryształowy żyrandol rzucający ciepłe światło na wszystko.
Wyglądał jak sala balowa z filmu, miejsce, gdzie mogłaby zasiadać rodzina królewska.
Ale to nie była bajka.
W przestrzeni znajdowało się około trzydziestu osób – głównie mężczyźni w drogich garniturach, z kilkoma elegancko ubranymi kobietami rozproszonymi wśród nich.
Wszyscy trzymali kieliszki do szampana i rozmawiali ściszonymi głosami, jakby byli na prywatnym wernisażu. Atmosfera była wyrafinowana, kulturalna, obsceniczne w swojej swobodnej elegancji.
Na przedzie sali znajdowała się mała podwyższona platforma, jak scena. Z boku stało podium aukcjonera, gdzie stała L.M., wyglądająca dostojnie w głęboko czerwonej sukni. Złapała moje spojrzenie i lekko skinęła głową – sygnał, że wieczór ma się rozpocząć.
Victoria zaprowadziła mnie do bocznej strefy, gdzie czekało sześć innych młodych kobiet. Wszystkie były piękne, wszystkie ubrane w różne warianty tego, co ja nosiłam – białe suknie sugerujące niewinność, jednocześnie podkreślające ich najlepsze cechy.
Niektóre wyglądały na zdenerwowane, inne zdawały się niemal podekscytowane. Wszystkie byłyśmy dziś numerami lotów.
"Panie i panowie", głos L.M. rozniósł się po sali, natychmiast przykuwając uwagę. "Witamy na dzisiejszej ekskluzywnej prezentacji."
Rozmowy ucichły. Wszystkie oczy zwróciły się ku przodowi sali.
"Dziś oferujemy siedem wyjątkowych możliwości", kontynuowała L.M., jej kulturalny głos z łatwością niósł się przez przestrzeń. "Każda młoda dama została starannie wybrana i dokładnie zweryfikowana. Jak zawsze, wszystkie transakcje są ostateczne, wszystkie warunki wiążące, a dyskrecja jest najważniejsza."
Wskazała w kierunku naszej grupy. "Zacznijmy od numeru pierwszego."
Obserwowałam, jak pierwsza dziewczyna wchodzi na platformę. Była drobna, z kasztanowymi włosami, prawdopodobnie nie starsza niż dziewiętnaście lat. L.M. przedstawiła ją krótko – tylko imię, wiek, kilka podstawowych szczegółów. Potem nastąpiła część, która wywróciła mi żołądek.
"Licytacja rozpocznie się od pięciu tysięcy", ogłosiła L.M.
Wokół sali uniosły się ręce. Tabliczki z numerami. Licytacja była szybka, wydajna, kliniczna.
W ciągu kilku minut dziewczyna została "sprzedana" za dwanaście tysięcy dolarów srebrnowłosemu mężczyźnie w drogim garniturze, który wyglądał na wystarczająco starego, by być jej ojcem.
Jeden po drugim, pozostałe loty były prezentowane. Każda dziewczyna przeszła przez tę platformę jak po wybiegu, uśmiechając się i pozując, podczas gdy obcy decydowali, ile są warte.
Kwoty się różniły – niektóre poszły za zaledwie osiem tysięcy, inne za nawet dwadzieścia pięć. Licytujący nie okazywali żadnych emocji, po prostu podnosili swoje tabliczki, jakby kupowali meble.
W końcu L.M. wywołała mój numer.
"A teraz, nasz ostatni lot wieczoru. Lot numer siedem."
Victoria ścisnęła moją dłoń. "Dasz radę."
Ruszyłam w stronę platformy na niepewnych nogach. Sala wydawała się niemożliwie duża, sufit niemożliwie wysoki. Każda twarz zwróciła się ku mnie i czułam się odsłonięta pod ich zbiorowym spojrzeniem, mimo że byłam w pełni ubrana.
"Panie i panowie", powiedziała L.M., gdy weszłam na platformę, "przedstawiam Avę. Dwadzieścia jeden lat, obecnie studiuje literaturę. To jej pierwszy raz w naszych usługach i jest dziewicą."
Przez tłum przeszedł szmer. Mogłam poczuć, jak ich zainteresowanie się wyostrza, ich uwaga skupia się na mnie z nową intensywnością.
"Jak zweryfikował nasz zespół medyczny", kontynuowała L.M., "lot numer siedem reprezentuje całkowicie autentyczne doświadczenie. Licytacja rozpocznie się od dziesięciu tysięcy dolarów."
Cisza, która nastąpiła, wydawała się wieczna. Stałam tam w mojej białej sukni, z chłodnym naszyjnikiem z pereł na szyi, próbując pamiętać wskazówki Victorii. Ramiona do tyłu, podbródek do góry, pozwól im zobaczyć twoją niewinność.
Potem rozpoczęła się licytacja.
Ręce wystrzeliły w górę wokół sali. Tabliczki falowały. Liczby szybko rosły – piętnaście tysięcy, osiemnaście, dwadzieścia dwa. Próbowałam skupić się na punkcie na tylnej ścianie, ale moje oczy ciągle wędrowały do tłumu mężczyzn, którzy dosłownie wyceniali moją dziewiczość.
Dwadzieścia osiem tysięcy. Trzydzieści pięć. Licytacja była zacięta, bardziej konkurencyjna niż przy którejkolwiek z poprzednich partii. Powinnam chyba czuć się dumna. Osiągałam najwyższą cenę.
Zamiast tego czułam, że zaraz zwymiotuję.
"Czterdzieści tysięcy", zawołała L.M. "Czy słyszę czterdzieści pięć?"
Licytacja zwolniła. Tylko trzy tabliczki były wciąż aktywne. Przyłapałam się na skanowaniu ich twarzy, próbując zobaczyć mężczyzn, którzy mogli mnie wygrać.
Jeden był młody, może po trzydziestce, z perfekcyjnie ułożonymi blond włosami. Drugi był starszy, dystyngowany, z dobrymi oczami, które w jakiś sposób sprawiały, że to wszystko było jeszcze gorsze.
Trzeci licytujący siedział w tylnym rogu, częściowo ukryty w cieniu. Nosił czarną maskę zakrywającą górną połowę twarzy – nic niezwykłego, kilku licytujących nosiło maski dla zachowania anonimowości.
Ale było coś w jego postawie, w sposobie, w jaki się trzymał, co wydawało się znajome.
"Pięćdziesiąt tysięcy", ogłosiła L.M. "Po raz pierwszy..."
Zamaskowany mężczyzna w rogu podniósł swoją tabliczkę.
"Pięćdziesiąt pięć tysięcy od licytującego numer dwanaście."
Moje serce się zatrzymało. To były jego oczy. Nawet z drugiego końca sali, nawet zza maski, wydawały się znajome.
"Po raz pierwszy, po raz drugi..."
Wpatrywałam się w zamaskowaną postać w rogu, a mój umysł wirował.
Sala wstrzymała oddech.
Te znajome ciemne oczy spotkały się z moimi ponad tłumem i w tym momencie dokładnie wiedziałam, gdzie wcześniej widziałam to spojrzenie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA AVY
Te ciemne oczy wpatrywały się w moje przez wieczność. Moje serce waliło o żebra, gdy fale rozpoznania zalewały mnie jedna po drugiej. To nie mógł być on. To nie mógł być profesor Thorne siedzący w tym kącie, licytujący mnie jakbym była jakąś własnością.
Ale te oczy... Rozpoznałabym je wszędzie. To były te same oczy, które rozdarły na strzępy moją analizę literacką, te same oczy, które patrzyły na mnie z taką intensywnością, gdy oddawał mi broszurę aukcyjną.
Te same oczy, które ostrzegały mnie, bym uważała na to, co oddaję.
"Pięćdziesiąt pięć tysięcy po raz pierwszy", głos L.M. przebił się przez moje galopujące myśli.
Blondyn w pierwszym rzędzie podniósł swoją tabliczkę. "Sześćdziesiąt tysięcy."
Nowy głos dołączył z boku sali. "Sześćdziesiąt pięć."
Licytacja trwała, ale ledwo ją słyszałam przez krew szumiącą w uszach. Zamaskowana postać w kącie siedziała idealnie nieruchomo, obserwując mnie tymi znajomymi oczami. Czekając.
"Siedemdziesiąt tysięcy", zawołał dystyngowany starszy pan o życzliwej twarzy.
"Siedemdziesiąt pięć", skontrował blondyn.
Westchnęłam z przerażenia.
Liczby wciąż rosły. Osiemdziesiąt tysięcy. Osiemdziesiąt pięć. Każda oferta czuła się jak fizyczny cios.
Ci mężczyźni swobodnie rzucali kwotami większymi niż większość ludzi zarabia w dwa lata, i robili to, by kupić noc ze mną.
Próbowałam skupić się na powodzie, dla którego tu byłam. Elise potrzebowała tych pieniędzy. Dwadzieścia tysięcy by ją uratowało, a już dawno przekroczyliśmy tę kwotę. Ale stojąc na tej platformie, będąc sprzedawaną najwyżej licytującemu, czułam się jakbym się topiła.
"Dziewięćdziesiąt tysięcy", powiedział starszy pan, pewnie trzymając tabliczkę w górze.
"Dziewięćdziesiąt pięć", natychmiast odpowiedział blondyn.
Pokój brzęczał z podniecenia. To było najwyraźniej bardziej konkurencyjne niż zwykle. Widziałam, jak ludzie pochylają się na swoich miejscach, zapominając o kieliszkach szampana, obserwując, jak cena wspina się coraz wyżej i wyżej.
L.M. wyglądała na zadowoloną. "Dziewięćdziesiąt pięć tysięcy. Czy słyszę sto?"
Cisza rozciągnęła się po pokoju. Blondyn wyglądał na pewnego siebie, jego tabliczka gotowa do kontrowania każdego wyzwania.
Starszy gentleman sprawdzał swój telefon, prawdopodobnie kalkulując swój limit. Kilku innych licytujących całkowicie się wycofało, ich uwaga już przesunęła się w stronę szampana i przekąsek.
"Po raz pierwszy za dziewięćdziesiąt pięć tysięcy", ogłosiła L.M.
Wtedy odezwał się głos z kąta. Głęboki, kulturalny, bezbłędnie znajomy.
"Sto tysięcy."
Cała sala odwróciła się, by spojrzeć na zamaskowaną postać w cieniu. Nawet L.M. wydawała się zaskoczona okrągłą kwotą, zdecydowanym sposobem, w jaki została ogłoszona. Nie było wahania, nie było negocjacji. Tylko płaskie stwierdzenie, które zakończyło konkurencję.
Moje kolana prawie się ugięły. Znałam ten głos. Słyszałam go wykładającego o literaturze wiktoriańskiej, czułam, jak przecinał moją pewność siebie jak ostrze.
Profesor Gabriel Thorne właśnie zaoferował sto tysięcy dolarów za mnie.
Pewność siebie blondyna wyparowała. Spojrzał na swoją tabliczkę, potem na postać w kącie, potem z powrotem na L.M. "Sto pięć", powiedział, ale jego głosowi brakowało przekonania.
"Sto dwadzieścia pięć tysięcy." Odpowiedź profesora Thorne'a była natychmiastowa, spokojna, ostateczna. To był ten sam ton, którego używał, gdy zamykał słaby argument studenta na zajęciach.
Sala zamilkła. Sto dwadzieścia pięć tysięcy dolarów. Za jedną noc. Za mnie.
Blondyn potrząsnął głową i opuścił tabliczkę. Starszy gentleman już przestał patrzeć w telefon. Nikt inny w pokoju nie wydawał się chętny do rzucenia wyzwania takiej kwocie.
"Sto dwadzieścia pięć tysięcy", powtórzyła L.M., jej głos nosił nutę satysfakcji. "Po raz pierwszy."
Wpatrywałam się w zamaskowaną postać w kącie. Profesor Thorne odwzajemniał spojrzenie, jego ciemne oczy ani na chwilę nie opuszczały moich. Było coś w jego spojrzeniu, czego nie mogłam odczytać – determinacja, może nawet głód. Ale też coś innego. Coś, co wyglądało prawie jak żal.
"Po raz drugi."
To naprawdę się działo. Mój profesor literatury, człowiek, który upokorzył mnie przed całą klasą zaledwie kilka dni temu, miał właśnie kupić moje dziewictwo za więcej pieniędzy, niż kiedykolwiek sobie wyobrażałam.
L.M. podniosła młotek. "Sprzedane licytującemu numer dwanaście za sto dwadzieścia pięć tysięcy dolarów."
Pokój wybuchnął grzecznym aplauzem. Stałam zamrożona na platformie, moje nogi trzęsły się tak mocno, że bałam się, że mogę zemdleć. Victoria pojawiła się u mojego boku, jej ramię owinęło się wokół mojej talii, by mnie podtrzymać.
"Gratulacje", szepnęła mi do ucha. "To najwyższa oferta, jaką kiedykolwiek mieliśmy za pierwszą."
Nie mogłam mówić. Nie mogłam myśleć. Wszystko, co mogłam robić, to wpatrywać się w profesora Thorne'a, gdy wstawał ze swojego miejsca w kącie, jego wysoka sylwetka rozkładała się z tą samą elegancką gracją, którą pokazywał w sali wykładowej.
"Czas iść na górę", powiedziała delikatnie Victoria, prowadząc mnie z platformy.
Kolejne kilka minut minęło jak we mgle. Victoria prowadziła mnie przez tłum gratulujących licytujących, obok kieliszków szampana i wiedzących uśmiechów. Ktoś podał mi jedwabną opaskę na oczy.
"Standardowa procedura", wyjaśniła Victoria. "Utrzymuje mistykę, dopóki nie zostaniesz sama ze swoim kupującym."
Pozwoliłam im zawiązać opaskę na moich oczach, zamieniając świat w ciemność. Silne ręce – nie Victorii – wzięły moje ramiona i poprowadziły do przodu. W górę schodów, wzdłuż korytarza, przez to, co brzmiało jak ciężkie drzwi zamykające się za nami.
Mogłam słyszeć ruch wokół mnie. Kroki na grubym dywanie. Dźwięk czegoś odkładanego – może szklanki, albo kluczy. Moje serce biło tak szybko, że czułam zawroty głowy.
"Możesz teraz zdjąć opaskę."
Ten głos. Głęboki, znajomy, rozkazujący. Ten sam głos, który właśnie kupił mnie za więcej pieniędzy, niż kiedykolwiek marzyłam.
Drżącymi palcami sięgnęłam w górę i rozwiązałam jedwabną opaskę. Opadła, a ja zamrugałam w miękkim świetle tego, co było wyraźnie luksusowym apartamentem. Łóżko królewskich rozmiarów z białą pościelą. Część wypoczynkowa z drogimi meblami. Okna od podłogi do sufitu z widokiem na miasto.
I stojący po drugiej stronie pokoju, nie noszący już czarnej maski, profesor Gabriel Thorne.
Wyglądał dokładnie tak samo jak na zajęciach – perfekcyjnie ułożone ciemne włosy, ostre kości policzkowe, drogi garnitur, który leżał na nim jakby był szyty na miarę.
Ale było coś innego w jego wyrazie twarzy. W sali wykładowej zawsze był kontrolowany, zdystansowany, niedotykalny. Teraz wyglądał... głodnie.
"Witam, panno Moreau", powiedział, jego głos miękki, ale bezbłędnie autorytatywny. "Sądzę, że mamy pewne niedokończone sprawy do omówienia."
Wpatrywałam się w niego, moje usta otwierały się i zamykały jak u ryby. Ze wszystkich scenariuszy, jakie sobie wyobrażałam na tę noc, ten nie był jednym z nich. Mój profesor. Człowiek, który nazwał moją analizę przyziemną. Człowiek, który sprawił, że czułam się głupia i mała.
Człowiek, który właśnie zapłacił sto dwadzieścia pięć tysięcy dolarów, by spędzić ze mną noc.
"Profesorze Thorne", szepnęłam, mój głos ledwo słyszalny.
Podszedł bliżej, jego ciemne oczy nigdy nie opuszczały moich. "Myślę, że biorąc pod uwagę nasze nowe ustalenia, możesz nazywać mnie Gabriel."
Przesuń w górę, aby kontynuować