passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Surrogate Dot Com - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

Surrogate Dot Com

/

Rozdział 3

Rozdział 2

POV Norah

Mogę pożegnać się z pracą w Crawford & Associates.

Ta myśl uderzyła mnie jak cios w żebra, gdy wypadłam z przeszklonej sali konferencyjnej, a obcasy moich butów waliły w marmurową podłogę, jakby próbowały zostawić w niej wgłębienia.

Nawet nie patrzyłam, dokąd idę, kiedy skręciłam za róg i — bam — moje ramię zderzyło się z kimś solidnym.

Solidnym, w drogim garniturze, mającym metr dziewięćdziesiąt pięć wzrostu.

Akta w jego ręce niebezpiecznie się przechyliły, ale oczywiście Xander Crawford nawet się nie zachwiał. Po prostu ustabilizował stos jednym ostrym ruchem nadgarstka, a jego oczy — te chłodne, niebieskie oczy — utkwiły się we mnie.

„Ostrożnie, stażystko”, powiedział głosem irytująco spokojnym.

„Ja—” Zaschło mi w gardle. „Przepraszam.”

Próbowałam go ominąć, ale jego wzrok nie drgnął. Pozostał skupiony na mnie, jakby próbował wyczytać, co sprawiło, że pędzę korytarzem, jakby od tego zależało moje życie.

„Już uciekasz z pracy?” zapytał, a kącik jego ust uniósł się w czymś, co nie było do końca uśmiechem.

Mój chwyt na torbie się zacieśnił, aż poczułam ból w kostkach palców. „Muszę być gdzie indziej.”

„Coś ważniejszego niż twoja kariera?”

„Tak”, wypaliłam, zanim zdołałam się powstrzymać, słowo ostrzejsze, niż zamierzałam.

Przez chwilę pomiędzy nami słychać było tylko cichy szum klimatyzacji.

Potem, bez słowa więcej, wyminęłam go i przeszłam przez obrotowe drzwi, a szkło uchwyciło odbicie jego nieczytelnej miny, gdy wychodziłam.

Przejazd taksówką do szpitala Mount Sinai upłynął mi w urywkach — klaksony, od których drżałam, czerwone światła ciągnące się w nieskończoność, telefon wibrujący od wiadomości, których nie miałam siły sprawdzić.

Miasto mknęło za oknem w rozmyciu szkła i betonu, obojętne na to, że mój świat się rozpada.

W głowie już dudnił mi głos pielęgniarki sprzed kilku godzin, mówiącej, że mama „poczuła się gorzej”.

Gdy dotarłam na czwarte piętro, klatka piersiowa była już tak ściśnięta, że mogła pęknąć.

Najpierw uderzył mnie znajomy zapach środków dezynfekcyjnych, potem przygniatający ciężar ściszonych rozmów i mechaniczne pikanie, oznaczające, że czyjeś życie wisi na włosku.

Tata stał dokładnie tam, gdzie się go spodziewałam — na straży pod drzwiami pokoju mamy, jakby samą siłą woli mógł ją ochronić przed tym, co działo się w jej ciele.

Jego koszulka firmowa z firmy budowlanej była zakurzona — wiedziałam, że przyszedł prosto z budowy. Gdy mnie zobaczył, jego ramiona opadły z ulgą i wyczerpaniem jednocześnie.

„Jest już stabilna”, powiedział natychmiast, przyciągając mnie do uścisku pachnącego trocinami i Old Spice. „Ale Norah... kardiolog właśnie był. Zator jest gorszy, niż myśleli. Bez operacji...”

Nie dokończył. Nie musiał.

„Mówią o eksperymentalnej terapii”, powiedział cicho, jakby ściany mogły przenieść te słowa prosto do niej. „To może ją uratować... ale wiesz, co mówili o kosztach.”

Gardło mi się zacisnęło. Oczywiście, że wiedziałam. Nosiłam tę kwotę w głowie jak ołowiany ciężar, odkąd mi ją powiedział — nierealna suma, która siedziała z tyłu głowy, przygniatając każdy oddech.

Przez małe okienko zobaczyłam mamę opartą o szpitalne poduszki.

Z kaniulą tlenową pod nosem, jej skóra była blada na tle śnieżnobiałych prześcieradeł. Wyglądała na mniejszą, niż zapamiętałam. Słabszą w sposób, który sprawiał, że aż ściskało mnie w piersi.

To była kobieta, która brała podwójne zmiany, żeby pomóc zapłacić za moje podręczniki na studiach, która czuwała przy mnie całą noc, gdy miałam grypę w liceum, która najgłośniej kibicowała na mojej maturze.

„Coś wymyślę”, powiedziałam, słowa wypłynęły automatycznie, choć nie miałam pojęcia, jak je spełnić.

Zostałam przy niej dwie godziny, trzymając ją za rękę, gdy zapadała w drzemki i budziła się, opowiadając jej o moim pierwszym dniu w Crawford & Associates — pomijając spotkanie z roznegliżowanym prezesem i dramatyczne wyjście.

Uśmiechnęła się słabo, kiedy opisałam eleganckie biura, ścisnęła moje palce, kiedy obiecałam, że wszystko będzie dobrze.

Gdy w końcu zapadła w głębszy sen, wycofałam się do rodzinnej poczekalni na korytarzu. Wyjęłam laptopa, a jasność ekranu sprawiła, że zmrużyłam oczy w półmroku.

Kredyty bankowe były moją pierwszą próbą.

Wypełniałam wniosek za wnioskiem, aż cyfry zaczęły się rozmazywać, aż wpisywałam swój numer ubezpieczenia społecznego z automatu.

Każda odpowiedź przychodziła szybciej od poprzedniej — odmowa.

Brak zabezpieczenia. Za mała historia kredytowa.

Sprzedaż osocza dałaby mi trzysta dolarów. Sprawdziłam nawet badania kliniczne, znalazłam jedno, gdzie za testowanie nowego antydepresantu płacili pięć tysięcy. Skutki uboczne: nudności, zawroty głowy i „zmiany nastroju”.

Pięć tysięcy dolarów za potencjalną utratę zmysłów wydawało się marną wymianą, ale mimo to dodałam stronę do zakładek.

Zlecenia modelingowe — podejrzane ogłoszenia z mętnymi obietnicami „ekskluzywnych sesji” i „szybkich wypłat”. Te stawki nie wystarczyłyby nawet na czynsz za miesiąc, nie mówiąc już o tym, co potrzebowała mama.

Potem przyszła kolej na oddanie komórek jajowych.

Znalazłam agencję na Brooklynie, która oferowała 8 000 dolarów za „dawczynie premium”.

Osiem tysięcy. Wpatrywałam się w tę liczbę, próbując zmusić ją, żeby urosła, żeby w magiczny sposób pomnożyła się razy dwadzieścia w ciągu pięciu sekund.

Nie urosła.

Każde wyszukiwanie kończyło się tak samo: zderzenie ze ścianą, malejące możliwości, kończący się czas. A z każdą ślepą uliczką ta liczba w mojej głowie stawała się cięższa.

Byłam w połowie kolejnej rundy bezowocnych poszukiwań, gdy mój wzrok przykuło coś, czego wcale nie szukałam.

Nie było to na żadnym portalu z ogłoszeniami o pracę, ani na żadnej desperackiej stronie „szybka kasa” — to było na Facebooku, wciśnięte między ogłoszenie o zaręczynach dziewczyny z liceum a sponsorowany post o zbyt drogich kosmetykach.

Reklama pojawiła się na pasku bocznym, elegancka i stonowana: „Paragon Family Agency – Wyjątkowe możliwości surogacji”.

Mój palec zawisł nad linkiem. Powtarzałam sobie, że jestem tylko ciekawa, że muszę rozważyć każdą opcję, nawet tę najbardziej radykalną.

Strona, która się otworzyła, była nieskazitelna — same delikatne kolory i profesjonalne zdjęcia, nic z podejrzanych reklam, w które desperacko klikałam przez ostatnie godziny.

Potem jedno zdanie, które mnie sparaliżowało: 200 000 dolarów dla odpowiedniej kandydatki.

Serce mi stanęło, po czym ruszyło z taką siłą, że poczułam je w gardle.

Wymagania były wypisane prostymi punktami: – Najlepiej dziewica. – Wysokie IQ (należy przedstawić świadectwa). – Idealny stan zdrowia (pełne badania medyczne wymagane). – Brak wcześniejszych ciąż. – Wiek 21–25 lat.

Puls zahuczał boleśnie pod żebrami. Oparłam się w twardym, szpitalnym fotelu, wpatrując się w listę.

Spełniałam każdy punkt.

Powtarzałam sobie, że to tylko ciekawość. Że chcę tylko zobaczyć, o co chodzi. Ale mój kursor zawisł nad przyciskiem „Umów się na konsultację” jak nad ostatnią deską ratunku na świecie.

Dwieście tysięcy dolarów.

Wystarczająco na leczenie mamy. Wystarczająco na jej powrót do zdrowia. Wystarczająco, żeby opłacić rachunki, póki dojdzie do siebie. Obraz jej twarzy — bladej, wyczerpanej, walczącej o każdy oddech — mignął mi przed oczami, a gardło się zacisnęło.

To już nie był wybór.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

POV Norah

„Co sprawia, że sądzisz, iż pozwolę ci na staż w mojej firmie po tym, jak wczoraj uciekłaś?”

Głos pana Crawforda był chłodny jak szron na szybie.

Stał w drzwiach swojego gabinetu tak, jakby był właścicielem panoramy miasta za sobą—a, technicznie rzecz biorąc, zapewne był. Jedna brew uniesiona; druga zajęta ocenianiem moich życiowych wyborów.

Przełknęłam ślinę. „Ja— Przepraszam, panie, dostałam telefon. Moja mama jest w szpitalu.”

Brew opadła o milimetr. „W porządku z nią?”

Pytanie wyrwało mu się z ust szybko, jakby wyprzedziło jego samokontrolę na finiszu.

Wzruszyłam ramionami, bo gdybym tego nie zrobiła, zapłakałabym się. „Na razie stabilnie.”

Coś zmiękło w kącikach jego ust. Zniknęło niemal natychmiast. „Następnym razem, gdy wydarzy się coś nagłego, poinformuj mnie, panno Mason. Nie toleruję chaosu.”

„Nie próbowałam wprowadzać chaosu…” powiedziałam, przytulając do siebie teczkę. „Próbowałam być córką.”

Jego spojrzenie nie ustępowało. „Możesz być jednym i drugim. Powiedz mojej asystentce, dokąd idziesz, zanim znikniesz. Idź do swojego biurka. Dziewięć minut spóźnienia to wciąż spóźnienie.”

„Tak, panie Crawford.”

Odwrócił się, a potem zawahał, jakby przypomniał sobie, że jest człowiekiem. „Daj mi znać pod koniec dnia. O twojej matce.”

Te słowa spadły mi na pierś jak ciepły kamień. Skinęłam głową, gardło miałam ściśnięte. „Zrobię to.”

Do południa moje nerwy były napięte do granic.

Wyskoczyłam na lunch z torbą przewieszoną przez ramię, przeciskając się przez Midtown w stronę kliniki. Byłam w połowie 47. ulicy, gdy czyjaś ręka błyskawicznie wyrwała mi telefon z dłoni i puściła się biegiem.

„HEJ!” Mój głos odbił się od szkła i stali. „TO MÓJ TELEFON!”

Złodziej przebiegł obok budki z hot dogami. Rzuciłam się za nim, ledwo omijając rodzinę turystów i faceta prowadzącego golden retrievera w płaszczu przeciwdeszczowym, którego ten pies zdecydowanie nie potrzebował.

Klaksony taksówek odezwały się chórem. Zmieniło się światło. Wbiegł na jezdnię. Ja też.

„KTOŚ! PROSZĘ! ZATRZYMAJCIE GO!” krzyknęłam, czując jak płoną mi płuca. „On zabrał mój—!”

Kątem oka zobaczyłam rozmazaną sylwetkę w czerni.

Facet w dżinsowej kurtce zszedł z krawężnika tak, jakby grawitacja była w nim zakochana, i przeciął drogę złodziejowi. Jeden ruch barkiem, obrót, i złodziej wylądował na chodniku, ledwo łapiąc oddech i klnąc pod nosem.

Dżinsowa Kurtka wyciągnął telefon z jego ręki, jakby podnosił serwetkę.

Dopadłam do nich, zdyszana. „O Boże… Mój telefon.”

Oddał mi go z uśmiechem, w którym było tyle słońca, co kłopotów. „Odblokowany, bez rys i bardzo obrażony na kardio. Wszystko w porządku?”

Był rozbrajający na zupełnie inny sposób niż Xander—mniej lodu, więcej ciepła. Brązowe oczy naprawdę się uśmiechały. Dołeczki, które nie powinny istnieć w południe w dzień roboczy.

„Ja—” sapnęłam. „—w porządku. Dziękuję. Prawie zginęłam za ten telefon.”

„Zła inwestycja,” powiedział, wciąż się uśmiechając. „Telefon da się wymienić. Ciebie nie.”

Proszę pana. Spokojnie. „Brzmisz jak plakat w pokoju szkolnego pedagoga.”

„Winny.” Wyciągnął rękę. „Chris.”

„Norah.” Uścisnęłam ją, od razu czując, jak ciepła była jego dłoń i jak moje tętno skacze jak na trampolinie.

„Pozwól, że postawię ci kawę,” powiedział, już kierując mnie w stronę kawiarni na rogu, z tą swobodną pewnością siebie, która sugerowała, że ludzie zwykle mówią „tak”. „Protokół po traumie. Poza tym wbiegłaś na jezdnię. To zasługuje na kofeinę i może nawet medal.”

„Tak naprawdę nie mogę,” powiedziałam, półprzepraszająco, półwciąż łapiąc oddech. „Mam umówioną wizytę. Właśnie… teraz.”

„To może herbata. Espresso na wynos. Ciepły croissant na przekonanie, że świat nie jest taki zły.”

Telefon zawibrował mi w dłoni. Przypomnienie z kliniki: 12:30 – Paragon Midtown. Żołądek podskoczył mi do gardła.

„Naprawdę… nie mogę.” Odsunęłam się krok, ściskając telefon, który mi uratował. „Ale dziękuję, Chris. Za interwencję. I za życiowe rady.”

Wsunął ręce do kieszeni kurtki, a jego uśmiech złagodniał. „Może innym razem. Trzymam za ciebie kciuki, Norah!”

Nie powinno mnie to aż tak poruszyć, a jednak… „Dzięki.”

Pobiegłam.

* * *

Z powrotem w Crawford & Associates, winda była wypchana współpracownikami porównującymi wyniki jak karty baseballowe. Zrezygnowałam z niej na rzecz schodów, spragniona powietrza i złudzenia kontroli.

Zły wybór.

W połowie piętra, Madison i Jennifer—znajome z prawa w tym sensie, w jakim huragany są „zjawiskami pogodowymi”—rozsiadły się na półpiętrze jak na czerwonym dywanie.

– Cóż za niespodzianka, Święta Norah – zamruczała Madison, zakładając jedną długą nogę na drugą. – Znowu spóźniona na imprezę?

– Byłam na lunchu – odpowiedziałam, robiąc krok, by ją wyminąć.

Odbiła mój ruch idealnie, zastępując drogę. – Na plecach też się rozkładasz? Czy to tylko plotki?

– Mad, bądź miła – zaśmiała się Jennifer, jasno i złośliwie. – Może jest zajęta korepetycjami. Jest taka pomocna w szkole. Zawsze podnosi rękę. Zawsze szuka... uwagi.

Zacisnęłam szczęki. – Przesuń się.

– Alex wciąż do ciebie pisze? – Madison nachyliła się, ciężki zapach perfum. – Bo jeśli sypiasz z moim chłopakiem…

– Nie – odpowiedziałam płasko.

Alex kiedyś poprosił mnie o notatki, po tym jak opuścił Prawo Kontraktów, żeby pójść na imprezę na jachcie. Odmówiłam, bo nie jestem wycieraczką.

To, najwyraźniej, zainspirowało teorię spiskową.

– Nie kłam. – Popchnęła mnie w ramię – ostro, bez słowa wyzwania. – Dziewczyny takie jak ty zawsze myślą, że są lepsze od reszty. Do czasu.

Gorąco wspięło mi się na szyję. – Zejdź. Mi. Z. Drogi.

Wzrok Jennifer opadł, szybki jak u jastrzębia. – Co to?

Podążyłam za jej spojrzeniem za późno. Broszura wysunęła się z mojej torby i rozłożyła na schodach: Paragon Family Agency – Elitarna surogacja dla wyjątkowych klientów.

Uśmiech Madison stał się drapieżny. Porwała broszurę, przekartkowała, jakby znalazła czyjś pamiętnik.

– No proszę, Norah – zachichotała z zachwytem. – Nie wiedziałam, że sprzedajesz takie rarytasy.

Powietrze zrobiło się ciężkie. – Oddaj to.

Unosiła ją wysoko, drażniąc się. – Dziewica. Wysokie IQ. Idealne zdrowie. Brak wcześniejszych ciąż. – Uniosła brew. – Wszystko się zgadza? Planujesz wystawić resztę siebie na LinkedInie?

Jennifer zachichotała. – Może już zaczęła. A jak myślicie, jak dostała się do zespołu Crawforda? On nigdy nie bierze byle kogo.

Coś we mnie pękło i jednocześnie się umocniło. – Nic o mnie nie wiecie!

Spojrzenie Madison zabłysło. – Poznam dziwkę, gdy ją widzę.

Słowo uderzyło jak policzek. Przez chwilę klatka schodowa zawirowała. Broszura zadrżała w jej dłoni, jakby nawet śliski papier się cofnął.

Wzięłam oddech, który rozdrapał gardło. – Powtórz to jeszcze raz – powiedziałam nisko. – A HR dowie się dokładnie, jak witacie nowych stażystów.

– Och, kochanie – zamruczała Madison, zbliżając się i ponownie lekko popychając mnie w ramię. – HR mnie uwielbia. I Alexa też. Nie uwielbiają zdesperowanych dziewczyn, które rozkładają nogi za czynsz.

Dłoń świerzbiła mnie, by wymierzyć jej policzek. Wytrzymałam bez ruchu.

Uśmiech Jennifer przygasł. Zerknęła przez ramię, oczy rozszerzyły się. – Mad…

– Co, Jen? – Madison się nie odwróciła. – Jestem zajęta edukowaniem—

– Madison – syknęła.

– To zaplanowane budowanie zespołu czy wasza zwykła godzina gnębienia?

Głos zabrzmiał w klatce schodowej, znudzony i jasny. Wszystkie się odwróciłyśmy.

Kobieta stała dwa stopnie wyżej, w jednej ręce trzymała kubek z zupą na wynos, do pasa przypięta plakietka: „Fiona Freeman – Szefowa Księgowości”.

Jej spojrzenie przesunęło się z Madison, na broszurę, potem na moją twarz, pochłaniając wszystko z prędkością księgowej.

– Cześć – powiedziała do mnie, jakbyśmy już były przyjaciółkami odnalezionymi na kiepskiej imprezie. – Wszystko w porządku?

Kiwnęłam, bo głos akurat nie odbierał połączeń.

Fiona spojrzała z powrotem na Madison i uśmiechnęła się w sposób bez zębów, za to pełen ostrzeżenia.

– Oddaj jej broszurę, proszę. I oczyśćcie przejście. Chyba że chcecie, żebym wysłała do HR małe podsumowanie z nazwiskami, godziną i, wiecie, barwnym słownictwem. Jestem bardzo dobra w tabelkach i rachunkach.

Cisza narastała. Kłykcie Madison pobielały na broszurze, potem rozluźniły się. Upuściła ją na stopień, jakby ją poparzyła.

Pierwsza ruszyła Jennifer, odsunęła się na bok, mamrocząc: – Nieważne.

Madison patrzyła mi w oczy jeszcze przez długą, zatrutą sekundę. – Uważaj na schodach, Norah – wyszeptała. – Szkoda by było, gdybyś spadła.

– Ruchy – powiedziała Fiona, wciąż się uśmiechając. Odsunęły się.

Fiona pochyliła się, podniosła broszurę i podała mi ją, nie patrząc na okładkę.

– Idź ze mną – powiedziała. – I jeśli jeszcze raz ktoś choćby dziwnie przy tobie odetchnie, osobiście zamienię ten budynek w audyt.

Moje palce zacisnęły się na śliskim papierze. Przełknęłam ślinę. – Dziękuję…

– Zawsze – odparła. Otworzyła drzwi biodrem i powiedziała wystarczająco głośno, by głos poniósł się po schodach: – I jeszcze jedno — Madison? Szefowa HR też mnie kocha.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

POV Xander

Kobieta naprzeciwko mnie uśmiechała się zbyt szeroko.

Zbyt szeroko. Zbyt świadomie.

„Myślę,” zamruczała, zakładając nogę na nogę, jakby ćwiczyła to przed lustrem, „że mielibyśmy razem piękne dzieci, panie Crawford. Mocne linie szczęki są w obu naszych rodzinach”.

Zamknąłem jej teczkę bez słowa. „Następna.”

„Xander,” westchnęła Karen, moja wyznaczona koordynatorka tego cyrku, zbierając z moich rąk błyszczącą teczkę. „To już jedenasta dzisiaj.”

„Żadna nie jest odpowiednia,” powiedziałem beznamiętnie.

„Wszystkie są zdrowe, wystarczająco inteligentne i gotowe podpisać się na dziewięć miesięcy. Czego dokładnie szukasz?”

Odchyliłem się w miękkim, skórzanym fotelu, wzrok utkwiłem w panoramie miasta za oknami sięgającymi od podłogi do sufitu.

„Kogoś, kto nie myśli o tym, jak zamienić moje nazwisko na swoje.”

Karen zaśmiała się lekko, jak to ludzie robią, gdy myślą, że przesadzasz. „Więc… kogoś, kto nie wie, że jesteś Xanderem Crawfordem?”

„To byłoby idealne,” mruknąłem.

„Szkoda, że to niemożliwe,” powiedziała, przesuwając następną teczkę przez biurko. „Pieniądze twojej babci kupiły pół tego miasta. Ludzie cię znają.”

Zacisnąłem szczękę.

Wydaj potomka do trzydziestki, albo wszystko idzie do twojego brata.

Jej słowa nigdy nie opuszczały mojej głowy na długo. Po Alainie przysiągłem sobie całkowity zakaz jakichkolwiek związków, ale chciałem swojej firmy.

A jeśli zatrudnienie surogatki miało być ceną za to, by nie trafiła w ręce Chrisa, zapłaciłbym ją.

Karen otworzyła następną teczkę i stuknęła w zdjęcie profilowe. „Kandydatka numer dwanaście.”

Spojrzałem w dół i znieruchomiałem.

Znajome, piwne oczy patrzyły na mnie ze strony.

Bystry intelekt, widoczny nawet na fotografii. Informacje w tle były szczegółowe: dwadzieścia dwa lata, stażystka na prawie, najlepsza na roku, doskonałe zdrowie, brak wcześniejszych ciąż, wysokie wyniki IQ.

Dziewica.

„Norah Mason,” przeczytałem na głos, mój głos był niższy, niż zamierzałem.

Karen mrugnęła. „Znasz ją?”

„To moja stażystka,” powiedziałem.

Zapadła cisza. W końcu: „No cóż… To… niezręczne.”

Przerzucałem strony ponownie, tym razem wolniej.

Błyskotliwa. Opanowana pod presją. I co najważniejsze, nie ten typ, który ścigałby mój konto bankowe. Widziałem to po jej pracy, sposobie bycia na spotkaniach.

„To ona,” powiedziałem w końcu.

Brwi Karen powędrowały w górę. „Tak po prostu?”

„Tak po prostu. Zaproś ją.”

Przyszła dziesięć minut później, ściskając swoją torbę jak tarczę przeciw zamieszkom. Kiedy jej wzrok spoczął na mnie, rozszerzyły się jej oczy i przez ułamek sekundy wyglądała dokładnie tak, jak wtedy, gdy pierwszy raz przez pomyłkę wpadła do mojego biura.

Zadyszana, lekko zdezorientowana, z rumieńcem na policzkach, jakby została przyłapana na czymś, czego nie powinna robić.

To wspomnienie utkwiło mi w głowie znacznie dłużej, niż powinno.

Była wtedy zawstydzona, stojąc w apartamencie na najwyższym piętrze windy dla dyrekcji, a ja byłem w połowie przebierania się po porannym biegu. Większość stażystów paplałaby przeprosiny lub próbowała zaimponować mi wyuczoną formułką.

Ona jedynie wydukała coś o panu od konserwacji trzymającym drzwi i zmierzyła mnie wzrokiem, jakby to była moja wina, że jestem bez koszuli we własnym biurze.

Pomyślałem, że to… urocze. I zapadające w pamięć.

Teraz w jej oczach znów pojawiła się ta iskra—mieszanka dezorientacji i wystarczającej upartości, by mnie zaintrygować.

„Panie Crawford?” powiedziała powoli, jakby miała nadzieję, że to tylko moje podobieństwo, a nie jej prezes.

Wstałem. „Norah. Proszę, usiądź.”

Jej kroki były miarowe, ostrożne. Usta zaciśnięte w cienką linię, jak na spotkaniach, gdy powstrzymywała się od poprawiania partnera.

„Chyba zaszła pomyłka. Przyszłam na konsultację—”

„A ja jestem tu, by zatwierdzić kandydatkę,” powiedziałem spokojnie, pozwalając, by słowa wybrzmiały. „Tą kandydatką jesteś ty.”

Jej brwi ściągnęły się gwałtownie. „Ty… ty jesteś klientem?”

„Zgadza się.”

Usiadła, ale to nie była decyzja, raczej osunięcie się na krzesło, jej torba wciąż mocno przyciśnięta do kolan, jakby bała się, że ją wyrwę.

„To szaleństwo. Jesteś moim szefem.”

„I?” zapytałem, naprawdę ciekaw, dokąd zmierza jej argument.

„I,” gestykulowała między nami, jakby to było oczywiste, „to jest skrajnie nieodpowiednie.”

Pozwoliłem sobie na lekki uśmiech.

„Nie ma w tym nic niestosownego. Nie zajdzie to w sposób naturalny, więc nic między nami się nie wydarzy poza kontraktem.”

Jej usta się rozchyliły, wyraz twarzy niedowierzający. „Wow. To… romantyczne.”

„Nie proponuję romansu, panno Mason,” powiedziałem równo. „Proponuję wzajemnie korzystny układ. Potrzebujesz pieniędzy. Ja potrzebuję kogoś inteligentnego i zdolnego, by doniósł moje dziecko bez komplikacji w moim życiu.”

Krótko, ostro się zaśmiała. „Brzmi, jakbyś zatrudniał kogoś do podlewania kwiatów, kiedy cię nie będzie.”

„Zatrudniam kogoś, komu mogę zaufać, że nie zamieni umowy biznesowej w operę mydlaną,” odparłem, patrząc jej w oczy.

Przez moment żadne z nas się nie odezwało. Powietrze między nami zgęstniało, naładowane napięciem. Miała znów ten sam wyraz twarzy co wtedy w moim biurze—pół buntu, pół chęci ucieczki.

Potem pokręciła głową, gwałtownie wstała i powiedziała: „Nie mogę tego zrobić.”

Patrzyłem, jak wychodzi, wyprostowana, kroki szybkie.

Większość kandydatek podpisywała bez wahania, kuszona kwotą na kontrakcie lub samą ideą powiązania ze mną.

Norah nie była jak większość.

Pół spodziewałem się, że zniknie w mieście i nigdy nie wróci. Ale jakaś część mnie miała nadzieję, że tak się nie stanie.

Dziesięć minut później wróciła. Policzki miała zaróżowione, włosy lekko rozwiane od wiatru i nawet nie usiadła, zanim się odezwała.

„Zrobię to,” powiedziała.

„No cóż…” Uniosłem jedną brew. „Szybko poszło.”

„Pod pewnymi warunkami,” dodała, ignorując moją uwagę. „Czek dostaję z góry. Żadnych relacji romantycznych. Tylko inseminacja sztuczna.”

Skinąłem głową. „Zgoda.”

„I,” dodała ostrym tonem, jej wzrok utkwił w moim, „zachowuję niezależność. Nie staję się nagle twoją… własnością.”

„Zgoda.” Przesunąłem w jej stronę kontrakt. „Ale nie możesz być w żadnym związku do porodu. Moje dziecko nie będzie częścią żadnego trójkąta.”

Kiwnęła tylko raz głową, po czym wzięła głęboki oddech. „I jeszcze jedno.”

Odchyliłem się, przyglądając jej się uważnie. „Słucham.”

„Stracę na to prawie rok,” powiedziała pewnym, stanowczym tonem. „Więc kiedy to się skończy, chcę stałą posadę w firmie. Żadnego biegania za stażami, żadnego liczenia na łut szczęścia. Prawdziwą pracę. Karierę. Chcę to zagwarantowane—na piśmie.”

Po raz pierwszy zamilkłem. Nie dlatego, że to było nierozsądne, tylko dlatego, że było to… imponujące.

Nie negocjowała tylko o pieniądze. Walczyła o swoją przyszłość, o coś trwałego.

W końcu powoli skinąłem głową. „Zgoda.”

Zawahała się tylko przez moment, zanim sięgnęła po długopis. „W porządku.”

Podpisaliśmy w milczeniu, szelest pióra na papierze był głośny w tej ciszy. Gdy skończyliśmy, zebrałem dokumenty i spojrzałem jej w oczy.

„Witam w układzie, panno Mason.”

Jej wyraz twarzy nie złagodniał. „Proszę, nie spraw, żebym tego żałowała, panie Crawford.”

Prawie się uśmiechnąłem.

Nie spraw, żebym i ja tego żałował, pomyślałem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Surrogate Dot Com

Surrogate Dot Com

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa