passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Surrogate Dot Com - Rozdział #4 - autor Yan Stellar

Surrogate Dot Com

/

Rozdział 4

Rozdział 3

POV Norah

„Co sprawia, że sądzisz, iż pozwolę ci na staż w mojej firmie po tym, jak wczoraj uciekłaś?”

Głos pana Crawforda był chłodny jak szron na szybie.

Stał w drzwiach swojego gabinetu tak, jakby był właścicielem panoramy miasta za sobą—a, technicznie rzecz biorąc, zapewne był. Jedna brew uniesiona; druga zajęta ocenianiem moich życiowych wyborów.

Przełknęłam ślinę. „Ja— Przepraszam, panie, dostałam telefon. Moja mama jest w szpitalu.”

Brew opadła o milimetr. „W porządku z nią?”

Pytanie wyrwało mu się z ust szybko, jakby wyprzedziło jego samokontrolę na finiszu.

Wzruszyłam ramionami, bo gdybym tego nie zrobiła, zapłakałabym się. „Na razie stabilnie.”

Coś zmiękło w kącikach jego ust. Zniknęło niemal natychmiast. „Następnym razem, gdy wydarzy się coś nagłego, poinformuj mnie, panno Mason. Nie toleruję chaosu.”

„Nie próbowałam wprowadzać chaosu…” powiedziałam, przytulając do siebie teczkę. „Próbowałam być córką.”

Jego spojrzenie nie ustępowało. „Możesz być jednym i drugim. Powiedz mojej asystentce, dokąd idziesz, zanim znikniesz. Idź do swojego biurka. Dziewięć minut spóźnienia to wciąż spóźnienie.”

„Tak, panie Crawford.”

Odwrócił się, a potem zawahał, jakby przypomniał sobie, że jest człowiekiem. „Daj mi znać pod koniec dnia. O twojej matce.”

Te słowa spadły mi na pierś jak ciepły kamień. Skinęłam głową, gardło miałam ściśnięte. „Zrobię to.”

Do południa moje nerwy były napięte do granic.

Wyskoczyłam na lunch z torbą przewieszoną przez ramię, przeciskając się przez Midtown w stronę kliniki. Byłam w połowie 47. ulicy, gdy czyjaś ręka błyskawicznie wyrwała mi telefon z dłoni i puściła się biegiem.

„HEJ!” Mój głos odbił się od szkła i stali. „TO MÓJ TELEFON!”

Złodziej przebiegł obok budki z hot dogami. Rzuciłam się za nim, ledwo omijając rodzinę turystów i faceta prowadzącego golden retrievera w płaszczu przeciwdeszczowym, którego ten pies zdecydowanie nie potrzebował.

Klaksony taksówek odezwały się chórem. Zmieniło się światło. Wbiegł na jezdnię. Ja też.

„KTOŚ! PROSZĘ! ZATRZYMAJCIE GO!” krzyknęłam, czując jak płoną mi płuca. „On zabrał mój—!”

Kątem oka zobaczyłam rozmazaną sylwetkę w czerni.

Facet w dżinsowej kurtce zszedł z krawężnika tak, jakby grawitacja była w nim zakochana, i przeciął drogę złodziejowi. Jeden ruch barkiem, obrót, i złodziej wylądował na chodniku, ledwo łapiąc oddech i klnąc pod nosem.

Dżinsowa Kurtka wyciągnął telefon z jego ręki, jakby podnosił serwetkę.

Dopadłam do nich, zdyszana. „O Boże… Mój telefon.”

Oddał mi go z uśmiechem, w którym było tyle słońca, co kłopotów. „Odblokowany, bez rys i bardzo obrażony na kardio. Wszystko w porządku?”

Był rozbrajający na zupełnie inny sposób niż Xander—mniej lodu, więcej ciepła. Brązowe oczy naprawdę się uśmiechały. Dołeczki, które nie powinny istnieć w południe w dzień roboczy.

„Ja—” sapnęłam. „—w porządku. Dziękuję. Prawie zginęłam za ten telefon.”

„Zła inwestycja,” powiedział, wciąż się uśmiechając. „Telefon da się wymienić. Ciebie nie.”

Proszę pana. Spokojnie. „Brzmisz jak plakat w pokoju szkolnego pedagoga.”

„Winny.” Wyciągnął rękę. „Chris.”

„Norah.” Uścisnęłam ją, od razu czując, jak ciepła była jego dłoń i jak moje tętno skacze jak na trampolinie.

„Pozwól, że postawię ci kawę,” powiedział, już kierując mnie w stronę kawiarni na rogu, z tą swobodną pewnością siebie, która sugerowała, że ludzie zwykle mówią „tak”. „Protokół po traumie. Poza tym wbiegłaś na jezdnię. To zasługuje na kofeinę i może nawet medal.”

„Tak naprawdę nie mogę,” powiedziałam, półprzepraszająco, półwciąż łapiąc oddech. „Mam umówioną wizytę. Właśnie… teraz.”

„To może herbata. Espresso na wynos. Ciepły croissant na przekonanie, że świat nie jest taki zły.”

Telefon zawibrował mi w dłoni. Przypomnienie z kliniki: 12:30 – Paragon Midtown. Żołądek podskoczył mi do gardła.

„Naprawdę… nie mogę.” Odsunęłam się krok, ściskając telefon, który mi uratował. „Ale dziękuję, Chris. Za interwencję. I za życiowe rady.”

Wsunął ręce do kieszeni kurtki, a jego uśmiech złagodniał. „Może innym razem. Trzymam za ciebie kciuki, Norah!”

Nie powinno mnie to aż tak poruszyć, a jednak… „Dzięki.”

Pobiegłam.

* * *

Z powrotem w Crawford & Associates, winda była wypchana współpracownikami porównującymi wyniki jak karty baseballowe. Zrezygnowałam z niej na rzecz schodów, spragniona powietrza i złudzenia kontroli.

Zły wybór.

W połowie piętra, Madison i Jennifer—znajome z prawa w tym sensie, w jakim huragany są „zjawiskami pogodowymi”—rozsiadły się na półpiętrze jak na czerwonym dywanie.

– Cóż za niespodzianka, Święta Norah – zamruczała Madison, zakładając jedną długą nogę na drugą. – Znowu spóźniona na imprezę?

– Byłam na lunchu – odpowiedziałam, robiąc krok, by ją wyminąć.

Odbiła mój ruch idealnie, zastępując drogę. – Na plecach też się rozkładasz? Czy to tylko plotki?

– Mad, bądź miła – zaśmiała się Jennifer, jasno i złośliwie. – Może jest zajęta korepetycjami. Jest taka pomocna w szkole. Zawsze podnosi rękę. Zawsze szuka... uwagi.

Zacisnęłam szczęki. – Przesuń się.

– Alex wciąż do ciebie pisze? – Madison nachyliła się, ciężki zapach perfum. – Bo jeśli sypiasz z moim chłopakiem…

– Nie – odpowiedziałam płasko.

Alex kiedyś poprosił mnie o notatki, po tym jak opuścił Prawo Kontraktów, żeby pójść na imprezę na jachcie. Odmówiłam, bo nie jestem wycieraczką.

To, najwyraźniej, zainspirowało teorię spiskową.

– Nie kłam. – Popchnęła mnie w ramię – ostro, bez słowa wyzwania. – Dziewczyny takie jak ty zawsze myślą, że są lepsze od reszty. Do czasu.

Gorąco wspięło mi się na szyję. – Zejdź. Mi. Z. Drogi.

Wzrok Jennifer opadł, szybki jak u jastrzębia. – Co to?

Podążyłam za jej spojrzeniem za późno. Broszura wysunęła się z mojej torby i rozłożyła na schodach: Paragon Family Agency – Elitarna surogacja dla wyjątkowych klientów.

Uśmiech Madison stał się drapieżny. Porwała broszurę, przekartkowała, jakby znalazła czyjś pamiętnik.

– No proszę, Norah – zachichotała z zachwytem. – Nie wiedziałam, że sprzedajesz takie rarytasy.

Powietrze zrobiło się ciężkie. – Oddaj to.

Unosiła ją wysoko, drażniąc się. – Dziewica. Wysokie IQ. Idealne zdrowie. Brak wcześniejszych ciąż. – Uniosła brew. – Wszystko się zgadza? Planujesz wystawić resztę siebie na LinkedInie?

Jennifer zachichotała. – Może już zaczęła. A jak myślicie, jak dostała się do zespołu Crawforda? On nigdy nie bierze byle kogo.

Coś we mnie pękło i jednocześnie się umocniło. – Nic o mnie nie wiecie!

Spojrzenie Madison zabłysło. – Poznam dziwkę, gdy ją widzę.

Słowo uderzyło jak policzek. Przez chwilę klatka schodowa zawirowała. Broszura zadrżała w jej dłoni, jakby nawet śliski papier się cofnął.

Wzięłam oddech, który rozdrapał gardło. – Powtórz to jeszcze raz – powiedziałam nisko. – A HR dowie się dokładnie, jak witacie nowych stażystów.

– Och, kochanie – zamruczała Madison, zbliżając się i ponownie lekko popychając mnie w ramię. – HR mnie uwielbia. I Alexa też. Nie uwielbiają zdesperowanych dziewczyn, które rozkładają nogi za czynsz.

Dłoń świerzbiła mnie, by wymierzyć jej policzek. Wytrzymałam bez ruchu.

Uśmiech Jennifer przygasł. Zerknęła przez ramię, oczy rozszerzyły się. – Mad…

– Co, Jen? – Madison się nie odwróciła. – Jestem zajęta edukowaniem—

– Madison – syknęła.

– To zaplanowane budowanie zespołu czy wasza zwykła godzina gnębienia?

Głos zabrzmiał w klatce schodowej, znudzony i jasny. Wszystkie się odwróciłyśmy.

Kobieta stała dwa stopnie wyżej, w jednej ręce trzymała kubek z zupą na wynos, do pasa przypięta plakietka: „Fiona Freeman – Szefowa Księgowości”.

Jej spojrzenie przesunęło się z Madison, na broszurę, potem na moją twarz, pochłaniając wszystko z prędkością księgowej.

– Cześć – powiedziała do mnie, jakbyśmy już były przyjaciółkami odnalezionymi na kiepskiej imprezie. – Wszystko w porządku?

Kiwnęłam, bo głos akurat nie odbierał połączeń.

Fiona spojrzała z powrotem na Madison i uśmiechnęła się w sposób bez zębów, za to pełen ostrzeżenia.

– Oddaj jej broszurę, proszę. I oczyśćcie przejście. Chyba że chcecie, żebym wysłała do HR małe podsumowanie z nazwiskami, godziną i, wiecie, barwnym słownictwem. Jestem bardzo dobra w tabelkach i rachunkach.

Cisza narastała. Kłykcie Madison pobielały na broszurze, potem rozluźniły się. Upuściła ją na stopień, jakby ją poparzyła.

Pierwsza ruszyła Jennifer, odsunęła się na bok, mamrocząc: – Nieważne.

Madison patrzyła mi w oczy jeszcze przez długą, zatrutą sekundę. – Uważaj na schodach, Norah – wyszeptała. – Szkoda by było, gdybyś spadła.

– Ruchy – powiedziała Fiona, wciąż się uśmiechając. Odsunęły się.

Fiona pochyliła się, podniosła broszurę i podała mi ją, nie patrząc na okładkę.

– Idź ze mną – powiedziała. – I jeśli jeszcze raz ktoś choćby dziwnie przy tobie odetchnie, osobiście zamienię ten budynek w audyt.

Moje palce zacisnęły się na śliskim papierze. Przełknęłam ślinę. – Dziękuję…

– Zawsze – odparła. Otworzyła drzwi biodrem i powiedziała wystarczająco głośno, by głos poniósł się po schodach: – I jeszcze jedno — Madison? Szefowa HR też mnie kocha.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

POV Xander

Kobieta naprzeciwko mnie uśmiechała się zbyt szeroko.

Zbyt szeroko. Zbyt świadomie.

„Myślę,” zamruczała, zakładając nogę na nogę, jakby ćwiczyła to przed lustrem, „że mielibyśmy razem piękne dzieci, panie Crawford. Mocne linie szczęki są w obu naszych rodzinach”.

Zamknąłem jej teczkę bez słowa. „Następna.”

„Xander,” westchnęła Karen, moja wyznaczona koordynatorka tego cyrku, zbierając z moich rąk błyszczącą teczkę. „To już jedenasta dzisiaj.”

„Żadna nie jest odpowiednia,” powiedziałem beznamiętnie.

„Wszystkie są zdrowe, wystarczająco inteligentne i gotowe podpisać się na dziewięć miesięcy. Czego dokładnie szukasz?”

Odchyliłem się w miękkim, skórzanym fotelu, wzrok utkwiłem w panoramie miasta za oknami sięgającymi od podłogi do sufitu.

„Kogoś, kto nie myśli o tym, jak zamienić moje nazwisko na swoje.”

Karen zaśmiała się lekko, jak to ludzie robią, gdy myślą, że przesadzasz. „Więc… kogoś, kto nie wie, że jesteś Xanderem Crawfordem?”

„To byłoby idealne,” mruknąłem.

„Szkoda, że to niemożliwe,” powiedziała, przesuwając następną teczkę przez biurko. „Pieniądze twojej babci kupiły pół tego miasta. Ludzie cię znają.”

Zacisnąłem szczękę.

Wydaj potomka do trzydziestki, albo wszystko idzie do twojego brata.

Jej słowa nigdy nie opuszczały mojej głowy na długo. Po Alainie przysiągłem sobie całkowity zakaz jakichkolwiek związków, ale chciałem swojej firmy.

A jeśli zatrudnienie surogatki miało być ceną za to, by nie trafiła w ręce Chrisa, zapłaciłbym ją.

Karen otworzyła następną teczkę i stuknęła w zdjęcie profilowe. „Kandydatka numer dwanaście.”

Spojrzałem w dół i znieruchomiałem.

Znajome, piwne oczy patrzyły na mnie ze strony.

Bystry intelekt, widoczny nawet na fotografii. Informacje w tle były szczegółowe: dwadzieścia dwa lata, stażystka na prawie, najlepsza na roku, doskonałe zdrowie, brak wcześniejszych ciąż, wysokie wyniki IQ.

Dziewica.

„Norah Mason,” przeczytałem na głos, mój głos był niższy, niż zamierzałem.

Karen mrugnęła. „Znasz ją?”

„To moja stażystka,” powiedziałem.

Zapadła cisza. W końcu: „No cóż… To… niezręczne.”

Przerzucałem strony ponownie, tym razem wolniej.

Błyskotliwa. Opanowana pod presją. I co najważniejsze, nie ten typ, który ścigałby mój konto bankowe. Widziałem to po jej pracy, sposobie bycia na spotkaniach.

„To ona,” powiedziałem w końcu.

Brwi Karen powędrowały w górę. „Tak po prostu?”

„Tak po prostu. Zaproś ją.”

Przyszła dziesięć minut później, ściskając swoją torbę jak tarczę przeciw zamieszkom. Kiedy jej wzrok spoczął na mnie, rozszerzyły się jej oczy i przez ułamek sekundy wyglądała dokładnie tak, jak wtedy, gdy pierwszy raz przez pomyłkę wpadła do mojego biura.

Zadyszana, lekko zdezorientowana, z rumieńcem na policzkach, jakby została przyłapana na czymś, czego nie powinna robić.

To wspomnienie utkwiło mi w głowie znacznie dłużej, niż powinno.

Była wtedy zawstydzona, stojąc w apartamencie na najwyższym piętrze windy dla dyrekcji, a ja byłem w połowie przebierania się po porannym biegu. Większość stażystów paplałaby przeprosiny lub próbowała zaimponować mi wyuczoną formułką.

Ona jedynie wydukała coś o panu od konserwacji trzymającym drzwi i zmierzyła mnie wzrokiem, jakby to była moja wina, że jestem bez koszuli we własnym biurze.

Pomyślałem, że to… urocze. I zapadające w pamięć.

Teraz w jej oczach znów pojawiła się ta iskra—mieszanka dezorientacji i wystarczającej upartości, by mnie zaintrygować.

„Panie Crawford?” powiedziała powoli, jakby miała nadzieję, że to tylko moje podobieństwo, a nie jej prezes.

Wstałem. „Norah. Proszę, usiądź.”

Jej kroki były miarowe, ostrożne. Usta zaciśnięte w cienką linię, jak na spotkaniach, gdy powstrzymywała się od poprawiania partnera.

„Chyba zaszła pomyłka. Przyszłam na konsultację—”

„A ja jestem tu, by zatwierdzić kandydatkę,” powiedziałem spokojnie, pozwalając, by słowa wybrzmiały. „Tą kandydatką jesteś ty.”

Jej brwi ściągnęły się gwałtownie. „Ty… ty jesteś klientem?”

„Zgadza się.”

Usiadła, ale to nie była decyzja, raczej osunięcie się na krzesło, jej torba wciąż mocno przyciśnięta do kolan, jakby bała się, że ją wyrwę.

„To szaleństwo. Jesteś moim szefem.”

„I?” zapytałem, naprawdę ciekaw, dokąd zmierza jej argument.

„I,” gestykulowała między nami, jakby to było oczywiste, „to jest skrajnie nieodpowiednie.”

Pozwoliłem sobie na lekki uśmiech.

„Nie ma w tym nic niestosownego. Nie zajdzie to w sposób naturalny, więc nic między nami się nie wydarzy poza kontraktem.”

Jej usta się rozchyliły, wyraz twarzy niedowierzający. „Wow. To… romantyczne.”

„Nie proponuję romansu, panno Mason,” powiedziałem równo. „Proponuję wzajemnie korzystny układ. Potrzebujesz pieniędzy. Ja potrzebuję kogoś inteligentnego i zdolnego, by doniósł moje dziecko bez komplikacji w moim życiu.”

Krótko, ostro się zaśmiała. „Brzmi, jakbyś zatrudniał kogoś do podlewania kwiatów, kiedy cię nie będzie.”

„Zatrudniam kogoś, komu mogę zaufać, że nie zamieni umowy biznesowej w operę mydlaną,” odparłem, patrząc jej w oczy.

Przez moment żadne z nas się nie odezwało. Powietrze między nami zgęstniało, naładowane napięciem. Miała znów ten sam wyraz twarzy co wtedy w moim biurze—pół buntu, pół chęci ucieczki.

Potem pokręciła głową, gwałtownie wstała i powiedziała: „Nie mogę tego zrobić.”

Patrzyłem, jak wychodzi, wyprostowana, kroki szybkie.

Większość kandydatek podpisywała bez wahania, kuszona kwotą na kontrakcie lub samą ideą powiązania ze mną.

Norah nie była jak większość.

Pół spodziewałem się, że zniknie w mieście i nigdy nie wróci. Ale jakaś część mnie miała nadzieję, że tak się nie stanie.

Dziesięć minut później wróciła. Policzki miała zaróżowione, włosy lekko rozwiane od wiatru i nawet nie usiadła, zanim się odezwała.

„Zrobię to,” powiedziała.

„No cóż…” Uniosłem jedną brew. „Szybko poszło.”

„Pod pewnymi warunkami,” dodała, ignorując moją uwagę. „Czek dostaję z góry. Żadnych relacji romantycznych. Tylko inseminacja sztuczna.”

Skinąłem głową. „Zgoda.”

„I,” dodała ostrym tonem, jej wzrok utkwił w moim, „zachowuję niezależność. Nie staję się nagle twoją… własnością.”

„Zgoda.” Przesunąłem w jej stronę kontrakt. „Ale nie możesz być w żadnym związku do porodu. Moje dziecko nie będzie częścią żadnego trójkąta.”

Kiwnęła tylko raz głową, po czym wzięła głęboki oddech. „I jeszcze jedno.”

Odchyliłem się, przyglądając jej się uważnie. „Słucham.”

„Stracę na to prawie rok,” powiedziała pewnym, stanowczym tonem. „Więc kiedy to się skończy, chcę stałą posadę w firmie. Żadnego biegania za stażami, żadnego liczenia na łut szczęścia. Prawdziwą pracę. Karierę. Chcę to zagwarantowane—na piśmie.”

Po raz pierwszy zamilkłem. Nie dlatego, że to było nierozsądne, tylko dlatego, że było to… imponujące.

Nie negocjowała tylko o pieniądze. Walczyła o swoją przyszłość, o coś trwałego.

W końcu powoli skinąłem głową. „Zgoda.”

Zawahała się tylko przez moment, zanim sięgnęła po długopis. „W porządku.”

Podpisaliśmy w milczeniu, szelest pióra na papierze był głośny w tej ciszy. Gdy skończyliśmy, zebrałem dokumenty i spojrzałem jej w oczy.

„Witam w układzie, panno Mason.”

Jej wyraz twarzy nie złagodniał. „Proszę, nie spraw, żebym tego żałowała, panie Crawford.”

Prawie się uśmiechnąłem.

Nie spraw, żebym i ja tego żałował, pomyślałem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

POV Norah

Po całym zajściu na schodach z Madison i Jennifer—kiedy Fiona wkroczyła niczym tarcza, o której nawet nie wiedziałam, że ją mam—coś się między nami zmieniło.

To, co zaczęło się jako ostrożna tolerancja, przerodziło się w nocne wiadomości, wewnętrzne żarty i łatwą dynamikę, która niemal przypominała przyjaźń. Prawdziwą przyjaźń.

Dlatego teraz Fiona nie fatygowała się nawet z przywitaniem, zanim rzuciła się w środek chaosu.

Była już w pełnym ferworze, zanim zdążyłam upić łyk kawy.

— Słyszałam — powiedziała, nachylając się przez moje biurko niczym kot, który zaraz przyniesie złe wieści — że nasz szef będzie miał dziecko. Możesz to sobie wyobrazić? Wielki Xander Crawford dobrowolnie się rozmnaża? Ciekawe, kim jest ta szczęściara.

Zakrztusiłam się. Mocno.

Kawa poszła nie tą rurką i kaszlałam, jakbym właśnie wciągnęła całą chmurę pyłu.

— O Boże, wszystko w porządku? — Oczy Fiony zrobiły się wielkie, ale usta nie przestawały mówić. — Jezus, Norah, brzmisz, jakby ci przez gardło przeszła końska pała.

To sprawiło, że zakrztusiłam się jeszcze bardziej, wydając z siebie hybrydę śmiechu i świstu, która przyciągnęła kilka ciekawskich spojrzeń z pobliskich boksów. Chwyciłam serwetkę i machnęłam ręką, próbując jednocześnie oddychać i patrzeć na nią groźnie.

— Nie... mów... tego... kiedy piję — wychrypiałam między kaszlnięciami.

Fiona uśmiechnęła się, jakby właśnie coś wygrała. — Co? To wizualizacja. Nie ma za co.

— Proszę — powiedziałam, przykładając serwetkę do ust i mrugając, żeby powstrzymać łzy po kaszlu — trzymaj się normalnych metafor, zanim umrę przy biurku.

Wyprostowała się, strzepując z bluzki wyimaginowane okruszki.

— Wracając do tajemniczej matki dziecka... jakieś typy? Myślisz, że wybrałby kogoś z firmy? Czy to byłoby już zbyt skandaliczne?

Żołądek mi się ścisnął. — Nie mam pojęcia.

Przez chwilę przyglądała mi się badawczo, przechylając głowę, jakby próbowała coś ze mnie wyczytać. Potem wzruszyła ramionami, najwyraźniej zadowolona z własnej decyzji.

— W każdym razie. Powinnyśmy wracać, zanim Madison zobaczy, że ze sobą rozmawiamy, i zrobi się zazdrosna, że ukradłam jej ulubiony cel.

Ruszyłyśmy w stronę windy, a Fiona wciąż snuła teorie o hipotetycznej „szczęściarze”, a ja skupiałam się na równym oddechu.

W środku mojej głowy szalał huragan—błyski podpisywania kontraktu, pewny głos Xandera wyliczający warunki, suma na czeku, która miała pojawić się na moim koncie.

Kiedy wróciłyśmy na nasze piętro, mój telefon zawibrował.

Email od: Bank of New York Temat: Potwierdzenie wpłaty

Otworzyłam go i zabrakło mi tchu.

Czek pojawił się dokładnie zgodnie z obietnicą—sześciocyfrowa kwota, tkwiąca na moim koncie, jakby od zawsze do mnie należała. Ręce mi się trzęsły, kiedy otwierałam portal płatności szpitala, wpisując całą sumę za jednym razem.

Gdy pojawił się ekran potwierdzenia, zadzwoniłam do taty.

— Norah? — Jego głos był pełen ostrożności, zmęczony.

— Załatwione — powiedziałam, zanim zdążył zapytać. — Szpital dostał pieniądze bezpośrednio. Operacja mamy jest już zaplanowana.

Nastała cisza. Potem szorstkie westchnienie ulgi.

— Jak...? Norah, to...

— To pożyczka od firmy — skłamałam gładko. — Część pakietu pracowniczego. Nie martw się o to.

Ulga w jego głosie uderzyła mnie mocniej, niż się spodziewałam. — Uratowałaś jej życie, kochanie. Wiesz o tym, prawda?

Gardło mi się ścisnęło. — Powiedz mamie, że zobaczę się z nią wieczorem.

Następny dzień zlał się w rytm, którego nie wybrałam, ale z którego nie mogłam się wycofać: rano praktyka, w porze lunchu upchana wizyta w klinice, a papierkowa robota czekała na mnie, gdy tylko wracałam do domu.

Zastrzyki hormonalne sprawiały, że biodra bolały. Pobrania krwi zamieniały moje żyły w poduszeczkę na szpilki. USG. Konsultacje prawne z obcymi, którzy mówili językiem klauzul i odpowiedzialności.

Podpisywałam, parafowałam i zgadzałam się, aż mój podpis przestał w ogóle przypominać mnie samą.

Przez to wszystko, trzymałam głowę nisko w biurze i unikałam Xandera, jeśli tylko nie było to absolutnie konieczne.

Wmawiałam sobie, że tak jest łatwiej—oddzielić kontrakt od człowieka.

Tego wieczoru, z torbą cięższą niż zwykle, wychodziłam właśnie, gdy ktoś zawołał moje imię.

— Norah?

Odwróciłam się i zobaczyłam go—dżinsowa kurtka, swobodny uśmiech, ciepłe brązowe oczy, które pamiętałam z tamtego szalonego dnia na Midtown.

Chris.

— Wiedziałem, że to ty — powiedział, podnosząc smukłą, stalową butelkę z logo Crawford & Associates na boku. — Zgubiłaś ją, kiedy goniłaś za złodziejem telefonu.

Szczęka mi opadła. — Ty... nadal miałeś moją butelkę?

Wzruszył ramionami, jakby to nic takiego. — Trudno przeoczyć. Logo dało mi punkt zaczepienia. Trochę mi zajęło, żeby znaleźć właściwą „N. Mason”. Okazuje się, że krąży was kilka po prawniczym światku.

Obrócił butelkę, stukając kciukiem w dno.

— Ale wygrawerowałaś swoje imię? Bałaś się, że ktoś ukradnie ci również wodę?

Poczułam, jak policzki mi płoną. — Ja... może. Wtedy wydawało się to dobrym pomysłem.

— No i się sprawdziło. — Jego uśmiech się poszerzył, swobodny i beztroski. — Uratowało mnie przed gonieniem za niewłaściwą N. Mason.

Wzięłam ją od niego, zimny metal był twardy i dziwnie uspokajający w moich dłoniach. — Dziękuję. Myślałam, że już ją straciłam na zawsze.

— Najmniejsze, co mogłem zrobić — powiedział. — Poza tym... nie muszę już wymyślać pretekstu, żeby zaproponować ci kawę.

Żołądek wykonał dziwny przewrót. — Kawę?

— Tak. Wiesz, ten gorący napój, który ludzie piją razem, rozmawiając o czymś innym niż praca? — Jego uśmiech się poszerzył. — Możesz nawet nazwać to kawą dziękczynną, jeśli to sprawi, że będzie mniej straszne.

Zawahałam się. Kontrakt z Xanderem majaczył jak cień z tyłu głowy.

Zakaz randek. Zero „dram z osobami trzecimi”.

To były jego dokładne słowa.

A jednak... Uśmiech Chrisa rozbrajał, taki, który nie domagał się od ciebie niczego poza, być może, śmiechem.

— Okej — powiedziałam powoli. — Ale tylko kawa. Żeby ci podziękować. Nie... nic więcej.

Przyłożył rękę do serca z udawaną powagą. — Tylko kawa. Obiecuję.

Wmawiałam sobie, że to tylko tyle, gdy szliśmy razem do kawiarni za rogiem. Tylko podziękowanie. Tylko przysługa.

Nie dlatego, że naprawdę mnie zainteresował.

Nie dlatego, że jego śmiech sprawiał, że coś ciepłego rozlewało się w mojej piersi.

I na pewno nie dlatego, że część mnie chciała poczuć, jak to jest siedzieć naprzeciw kogoś, kto nie widzi we mnie kontraktu, zobowiązania czy tykającego zegara.

A jednak uśmiech Chrisa sprawiał, że czułam rzeczy, których nie powinnam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Surrogate Dot Com

Surrogate Dot Com

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa