POV Xander
* Miesiąc później *
Trzydzieści dni mieszkania z nią. Trzydzieści dni udawania, że była tylko kontraktem.
Trzydzieści dni spektakularnych porażek.
Gdzieś po drodze moje mury zaczęły pękać. Wbrew mojej woli. Wbrew zdrowemu rozsądkowi.
Zadomowiła się w moim penthousie w najmniejszych, a zarazem najbardziej niebezpiecznych drobiazgach. Jej książki poukładane na stoliku, jej czajnik gwizdający w kuchni, delikatny zapach jej szamponu unoszący się w korytarzu, gdy przechodziła.
Powtarzałem sobie, że to w porządku. Tymczasowe.
Więc dlaczego dałem jej swoje zapasowe mercedes?
"Dla bezpieczeństwa dziecka," powiedziałem, rzucając jej kluczyki, jakby to nic nie znaczyło.
Jej oczy zrobiły się wielkie. "Xander, to jest—"
"Niezawodny," przerwałem, mijając ją, zanim zdążyła mi podziękować. "I szybki. Trzymaj go w garażu, kiedy nie jeździsz."
Prawda była taka, że na samą myśl o niej w tym zardzewiałym sedanie, którym dotąd jeździła, zaciskałem szczęki. Jeden nieostrożny kierowca, jedna zła burza—
Nie. Nosiła moje dziecko. Mojego spadkobiercę.
Nie chciałem zostawiać niczego przypadkowi.
Herbata to był kolejny błąd. Pewnego ranka usłyszałem, jak w kuchni mamrocze, że tęskni za swoją ulubioną mieszanką. Następnego dnia spiżarnia była już w nią zaopatrzona.
Patrzyła na mnie podejrzliwie, gdy ją znalazła.
"Ty tego nie pijesz."
"Nie piję," przyznałem, przewracając stronę raportu finansowego, który trzymałem w ręku.
"Czyli kupiłeś ją dla mnie."
Nawet nie spojrzałem. "To nie przestępstwo dbać o to, by mój lokator był żywy i zadowolony."
Jej śmiech był cichy, niemal niedowierzający, i podążał za mną do biura, rozbrzmiewając dłużej, niż powinien.
A potem był sposób, w jaki radziła sobie w pracy.
Spodziewałem się standardu—wystarczająco kompetentnie, ale rozkojarzona, biorąc pod uwagę sytuację. Zamiast tego była lepsza niż połowa moich etatowych pracowników.
Tydzień przed konferencją przechodziłem obok jej stanowiska i zatrzymałem się, niezauważony, żeby ją poobserwować.
Jej biurko przypominało fortecę z uporządkowanych teczek, ekran laptopa podzielony między pisma prawne i starannie opracowane punkty do wystąpień. Była skupiona, opukując długopisem notes w zamyśleniu.
Gdy mnie zauważyła, wyprostowała się. "Coś nie tak?"
"Nie," powiedziałem. "Jesteś... przygotowana."
Zmarszczyła brwi. "Brzmisz jakbyś był zaskoczony."
"Jestem," przyznałem. "Większości ludzi zajmuje miesiące, by opanować to, co ty zrobiłaś w kilka tygodni."
Coś przebłysnęło w jej wyrazie twarzy—może duma. "Po prostu... nie lubię przegrywać."
"Zauważyłem." I niech mnie diabli, podobało mi się to w niej.
Konferencja miała być rutyną. Koniecznym złem, niczym więcej.
Zamiast tego stała się torturą.
Od chwili, gdy weszła, nie mogłem przestać na nią patrzeć.
Miała na sobie elegancką granatową sukienkę, sięgającą tuż nad kolano, skromną, ale bezlitośnie podkreślającą jej kształty. Włosy spięte, odsłaniały ostrą linię szczęki.
Za każdym razem, gdy się do kogoś uśmiechała, ściskało mnie w piersi.
I mężczyźni ją zauważali. Oczywiście.
"Norah, prawda?" Jeden ze starszych prawników pochylił się zbyt blisko podczas rozmowy między panelami.
Widziałem, jak jego wzrok przesuwa się po jej ciele, zanim znów spojrzał jej w oczy.
Chciałem złamać mu rękę.
Zamiast tego stałem po drugiej stronie sali, z drinkiem w dłoni, przypominając sobie, że nie mam żadnych praw. Nie była moja. Była moją pracownicą.
Moją surogatką, moją odpowiedzialnością. Nie moją własnością.
A jednak, kiedy mogłem, stawałem u jej boku, z niemym ostrzeżeniem w postawie. Za każdym razem, gdy zabierała głos w dyskusji, jej spostrzeżenia były ostre, wypowiedzi pewne siebie.
Łapałem się na tym, że patrzę na nią nie dla jej ciała, ale dla jej umysłu—tego, jak działał, jak w kilka sekund składała argumenty w całość.
Nie miała pojęcia, co mi to robiło.
Przez długie godziny potem byłem bezużyteczny.
W środku rozmowy o kontrakcie z jednym z młodszych współpracowników łapałem się na tym, że zastanawiam się, jakie jej włosy byłyby w moich dłoniach. Jak brzmiałby jej głos, gdyby szeptała moje imię z zadyszką.
Mijałem ją i łapałem najdelikatniejszy ślad jej perfum, a moje ciało reagowało zanim mózg zdążył to powstrzymać.
Nie dotykałem jej. Nawet nie pozwalałem sobie musnąć jej dłoni.
Ale myślałem o tym. Za często.
W domu było jeszcze gorzej.
Przecinaliśmy się w kuchni, ona w za dużym swetrze, ja w samej koszuli, i musiałem skupiać się na ekspresie do kawy, jakby był najciekawszą maszyną na świecie, żeby tylko nie gapić się na nią.
Więc gdy w pewnym momencie zniknęła mi z oczu podczas konferencji, prawie poczułem ulgę. Do czasu aż zadzwonił telefon. SMS od niej.
Otworzyłem go odruchowo i znieruchomiałem.
Obraz był prosty: biały plastikowy patyczek, na jego malutkim ekranie świecił napis 'Pozytywny'. W tle kafelkowana ściana, wyglądała jak łazienka.
Przez chwilę tylko się w niego wpatrywałem. Mój mózg próbował to przetrawić, ściskało mnie w klatce, oddech zwolnił. I wtedy to do mnie dotarło.
Była w ciąży.
Nosiła moje dziecko.
Wstałem z krzesła, nim zdałem sobie sprawę, że się poruszyłem, wciąż trzymając telefon w dłoni. Nie obchodziły mnie rozmowy, w których powinienem uczestniczyć, ani ludzie, którzy na mnie czekali.
Musiałem ją znaleźć.
Musiałem ją zobaczyć.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Norah
Podłoga konferencyjna zdawała się zaciskać wokół mnie.
Jeszcze przed chwilą stałam obok stołu z przekąskami, uprzejmie kiwając głową na niezobowiązujące rozmowy jakiegoś starszego partnera. W następnej chwili mój żołądek gwałtownie się skręcił w sposób, którego nie dało się pomylić z niczym innym.
O nie.
Zapach świeżo parzonej kawy uderzył mnie niczym cios, a do gardła napłynęła fala żółci. Mruknęłam wymówkę i rzuciłam się do najbliższej toalety, obcasy zbyt głośno stukając o marmurową posadzkę.
Gdy w końcu szarpnęłam drzwi kabiny, ręce mi się trzęsły.
Ledwo zdążyłam przekręcić zamek, już klęczałam nad muszlą, modląc się, żeby nikt inny nie wszedł. Mdłości targały mną falami, aż oczy mi łzawiły, a klatka piersiowa unosiła się w spazmach.
Kiedy wreszcie odpuściło, osunęłam się na ścianę, przyciskając czoło do chłodnej metalowej przegrody.
To nie był pierwszy raz w tym tygodniu, kiedy tak się czułam.
Ale dziś… było gorzej. Inaczej.
Torebka wisiała na haczyku i bez zastanowienia sięgnęłam do niej po małe plastikowe opakowanie, które nosiłam od tygodni.
Ostatni test ciążowy. Bałam się go zmarnować aż do teraz.
Wciąż drżącymi dłońmi rozdarłam opakowanie, postępowałam według instrukcji jak automat i położyłam test na płaskiej powierzchni dozownika papieru toaletowego. Krążyłam po maleńkiej kabinie, licząc oddechy.
Kiedy wreszcie spojrzałam, serce mi zamarło.
Pozytywny.
Przez dłuższą chwilę tylko patrzyłam. Nie oddychałam. Nie myślałam. Po prostu… patrzyłam na jedno słowo, które zmieniało wszystko.
Nosiłam w sobie jego dziecko. Dziecko Xandera.
Z mojego gardła wydobył się śmiech – pół niedowierzania, pół radości. Wyjęłam telefon z torebki, zrobiłam szybkie zdjęcie na tle kafelków i wysłałam mu je, zanim zdążyłam się rozmyślić.
Palce wciąż zawisły mi nad ekranem, gdy nagle drzwi kabiny z hukiem się otworzyły.
Podskoczyłam, ściskając test jakby to było coś wstydliwego, gdy głos Madison przeciął powietrze – ostry i słodkawy.
— No proszę, kogo my tu mamy. Konferencyjny przypadek charytatywny.
Za tym poszedł śmiech Jennifer – złośliwy i przytłumiony. — Nie wierzyłam, że naprawdę za nim tu pójdziesz, ale chyba pijawki nie wiedzą, kiedy się odczepić.
Żołądek ścisnął mi się szybciej niż od mdłości. — Czego chcecie?
— No weź, wyluzuj — powiedziała Madison, opierając się o framugę. — Tylko sprawdzamy, co u naszej ulubionej… jak ją nazwiemy, Jen? Kochanka? Łowczyni majątku?
Uśmiech Jennifer rozszerzył się. — Prostytutka brzmi lepiej. Kręci się przy bogatych facetach, żeby musieli cię zauważać, by nie wyjść na dupków. Klasyka.
— To nie— — zaczęłam, ale słowa utknęły mi w gardle.
Wzrok Madison powędrował na moją dłoń. — Co ty tam masz?
Odruchem próbowałam to ukryć, ale ona była szybsza i wyrwała mi to z ręki. Jej brwi powędrowały w górę.
— O boże. Czy to jest to, o czym myślę?
Jennifer zajrzała jej przez ramię. — Pozytywny. No proszę, jaka słodycz. W końcu znalazłaś sobie sponsora, który był na tyle głupi, żeby cię przelecieć.
— To nie tak, jak myślicie — powiedziałam, głos mi drżał, choć starałam się go opanować.
— Proszę cię — prychnęła Madison. — Wszyscy wiemy, że twoja matka jest chora. Może tak właśnie płacisz za jej leki. Rozkładasz nogi przed najwyższą ofertą, co?
Te słowa uderzyły mnie jak policzki.
Ton Jennifer zmienił się na udawanie niewinności. — Wiesz, żeby uratować jakiegoś biednego faceta przed bałaganem, który narobiłaś, mogłybyśmy… ci pomóc. Pozbyć się bachora, zanim się urodzi.
Zabrakło mi tchu. — Jesteście chore…
— Nie, kochanie — Madison podeszła bliżej. — Robimy przysługę społeczeństwu.
Przybliżyły się, kabina nagle stała się za ciasna, za gorąca.
— Jestem surogatką Xandera! — wypaliłam desperacko. — To jego dziecko. Jeśli mnie skrzywdzicie… jeśli je skrzywdzicie, pożałujecie tego!
Przez ułamek sekundy zawahały się.
A potem wybuchły śmiechem.
— O boże, ale ona jest pojebana… — powiedziała Jennifer. — Naprawdę myślisz, że ktoś taki jak on wybrałby ciebie?
Pierwszy cios w brzuch wybił mi oddech. Zgięłam się w pół, obejmując się za brzuch, ból rozlał się gorący i ostry.
— Nie, przestańcie—!
Ale zamiast tego był kolejny pchnięcie, kolejna pięść w brzuch.
Terror wybuchł we mnie jak biała pożoga. Ręce odruchowo zasłoniły mi brzuch, ale były bezlitosne.
W głosie Madison zabrzmiała niemal radość. — Zobaczmy, czy twoja ukochana przepustka na żarcie to wytrzyma!
Robiło mi się coraz bardziej słabo, krawędzie widzenia ciemniały. — Proszę… przestańcie…
Kolano Jennifer wbiło się we mnie i krzyk wyrwał mi się z gardła.
A potem — "Co tu się, do cholery, dzieje?"
Ten głos przeciął mgłę jak ostrze. Głęboki. Śmiercionośny.
Xander.
Obie zamarły, ich uścisk natychmiast zelżał.
W następnej sekundzie jego dłonie były już na moich ramionach, przyciągając mnie do siebie. Uczepiłam się jego przedramion, ledwo mogąc ustać, zaczerpnąć oddechu.
Jego wzrok przesunął się na Madison i Jennifer, a ja nigdy nie widziałam tak lodowatej furii na czyjejś twarzy.
— Jesteście zwolnione — powiedział, każde słowo ostre i śmiertelne. — Obie.
Twarz Madison zbladła. — Panie Crawford, my—
— Zamknij się. — Jego ton mógłby zamrozić ogień. — Do końca tygodnia zostaniecie wyrzucone z uczelni. A ty, Madison—
Jego oczy przykuły ją na miejscu, nie mrugając.
— Twój ojciec dowie się dokładnie, jakim śmieciem jest jego córka. Osobiście dopilnuję, żebyś nigdy więcej nie pracowała w tej branży.
Warga Jennifer zadrżała. — My nic—
— Powiedziałem: zamknij się. — Jego głos stał się jeszcze niższy. — Jeśli choć raz jeszcze spojrzycie w stronę Norah… pożałujecie tego do końca swojego nędznego życia. A teraz wynocha!
Przemknęły obok nas, mrucząc przeprosiny, w które żadne z nas nie wierzyło.
Xander znów odwrócił się do mnie, ujmując moją twarz w dłonie. — Norah, odezwij się. Jesteś ranna? Dziecko—
— Ja… nie wiem — wyszeptałam, łzy spływały mi po policzkach. Brzuch bolał przy każdym oddechu.
Nie zmarnował już ani sekundy. — Jedziemy do szpitala. Teraz.
Przesuń w górę, aby kontynuować
