passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Surrogate Dot Com - Rozdział #7 - autor Yan Stellar

Surrogate Dot Com

/

Rozdział 7

Rozdział 6

POV Norah

Nie sądziłam, że ten pokój będzie wydawał się aż tak jasny. Ani tak zimny.

Pielęgniarka poprawiła strzemiona i powiedziała mi, żebym się rozluźniła… jakby to w ogóle było możliwe. Sterylna woń oblepiała moją skórę, a bicie serca było ogłuszające w moich uszach.

Ściskałam boki łóżka tak mocno, że bolały mnie kostki palców.

– Wstrzymujesz oddech – Xander przerwał dźwięk jakiejś maszyny.

Spokojny. Niski. Ten prezesowski ton, który zawsze brzmiał tak, jakby miał wszystko pod kontrolą.

– W porządku – skłamałam.

– Nieprawda.

Odwróciłam głowę, zaskoczona widokiem, że siedzi obok mnie.

Marynarka zdjęta, rękawy podwinięte do przedramion. Bez wahania sięgnął po moją dłoń. Jego dłoń była ciepła, pewna, i dopiero wtedy uświadomiłam sobie, jak bardzo potrzebowałam czegoś, czego mogłabym się uczepić, dopóki nie zamknęłam palców na jego ręce.

– To… niezręczne – szepnęłam.

– Dobrze, że nie przejmuję się niezręcznością – odparł, patrząc na mnie, nie na lekarza. – Patrz na mnie, nie na nich.

Więc patrzyłam.

Jego spojrzenie nie zachwiało się ani razu. Ani gdy pielęgniarka przygotowywała narzędzia, ani gdy lekarz zaczął zabieg, nawet wtedy, gdy skrzywiłam się z bólu. Ścisnął moją dłoń, mocno, dając oparcie.

– Oddychaj – przypomniał mi znowu, tym razem ciszej, łagodniej.

Kiedy wszystko się skończyło, miałam wrażenie, jakbym przebiegła maraton, nie ruszając się z miejsca. Lekarka się uśmiechała – „Klinicznie udane” to były jej dokładne słowa – ale ledwo ją słyszałam.

Za bardzo byłam świadoma tego, że Xander wciąż nie puścił mojej ręki.

Dopiero gdy wyszliśmy na korytarz, w końcu mnie wypuścił.

– Przenosisz się do penthouse’u – oznajmił, jakby to już było postanowione.

Mrugnęłam. – Słucham?

– Dla optymalnej obserwacji – wyjaśnił, już naciskając przycisk windy. – Lekarz zalecił redukcję stresu, zbilansowane posiłki, regularne kontrole. Tam będziesz to miała.

Skrzyżowałam ramiona. – Chodzi ci o to, żeby mieć na mnie oko.

– Też. – Winda zadzwoniła, wszedł do środka, przytrzymując drzwi. – Przynieś, co potrzebujesz, jutro.

I tak po prostu mój adres się zmienił.

Jego penthouse był… absurdalny.

Szklane ściany od podłogi do sufitu, marmurowe podłogi tak wypolerowane, że widziałam w nich swoje odbicie, a widok na panoramę miasta był tak nierealny, że przypominał scenografię filmową. Piękne, tak – ale zimne. Tak jak on.

Każdy mebel wyglądał, jakby był ustawiony pod sesję do magazynu, nie do prawdziwego życia.

Ledwo zdążyłam rzucić torbę w pokoju gościnnym, gdy pojawił się w drzwiach, z nieodgadnionym wyrazem twarzy.

– Lekarz powiedział, że minimalny stres i ścisła rutyna są kluczowe – oznajmił. – Tu będzie ci wygodniej.

– Wygodniej? – uniosłam brew, rozglądając się po sterylnym wnętrzu. – To jakby wprowadzić się do muzeum.

Kąciki jego ust drgnęły – na tyle, że zaczęłam się zastanawiać, czy to rozbawienie. – Przyzwyczaisz się.

W południe nadal się rozpakowywałam, kiedy weszłam do kuchni po wodę. Wtedy to zobaczyłam – moja ulubiona herbata stała równo na blacie, tak specyficzna marka, że wiedziałam, iż wspomniałam o niej tylko raz, mimochodem.

Wpatrywałam się w pudełko. – To twoja asystentka ją kupiła?

– Nie – odezwał się z tyłu, aż podskoczyłam. – Ja.

– Zapamiętałeś?

– Nie zapominam o rzeczach, które są ważne – odparł po prostu, już odwracając się, zanim zdążyłam pojąć, jak bardzo ścisnęło mnie w piersi.

Późnym popołudniem, gdy weszłam do salonu, zauważyłam coś jeszcze.

Jeden kąt został przearanżowany na kącik czytelniczy, z głębokim fotelem, stolikiem i złożonym kocem, który delikatnie pachniał świeżym praniem.

Rano tego tam nie było.

– Nie musiałeś— – zaczęłam, ale przerwał mi, nawet nie podnosząc wzroku znad akt.

– Najpierw coś zjedz. Szef kuchni przygotował wszystko według zaleceń dietetyka.

Zamrugałam. – Zleciłeś szefowi kuchni…?

– Nie podlega negocjacji. – Ton nie zostawiał miejsca na sprzeciw.

To nie było ciepło. Ale też nie ten lodowaty dystans, na który się szykowałam.

Wieczorem wzięłam długi prysznic, pozwalając wodzie bębnić o skórę, mając nadzieję, że zmyje z mnie niespokojną energię, która dręczyła mnie cały dzień. Para oblepiała mnie, gdy weszłam do sypialni, włosy mokre na plecach.

Wciąż byłam naga, grzebiąc w komodzie za piżamą, kiedy drzwi nagle się otworzyły.

Odwróciłam się gwałtownie – za późno.

Xander zamarł w progu, trzymając teczkę, kłykcie białe wokół klamki. Jego wzrok spoczął na mnie – na całej mnie – zanim chwyciłam ręcznik z łóżka.

Niezgrabnie owinęłam się nim, ale nie zanim jego spojrzenie zdążyło jeszcze przesunąć się po mnie, ostre i nieustępliwe.

Serce waliło mi w piersi, gorąco rozlało się po ciele.

– Słyszałeś kiedyś o pukaniu? – warknęłam, ściskając ręcznik, jakby mógł wymazać to, co już zobaczył.

Przełknął ślinę. Po raz pierwszy nie miał tego chłodnego, opanowanego tonu – jego głos był niski, spięty, niemal chropawy.

– Zapomniałem, że tu jesteś. Przepraszam.

Ale nie wyszedł. Jego wzrok powędrował wyżej, spotkał mój i nie puścił. Powietrze zgęstniało, każda sekunda ciągnęła się w nieskończoność, aż sama cisza zaczęła palić.

W końcu, z ostrym wydechem, odwrócił się i zamknął drzwi. Kliknięcie zabrzmiało o wiele głośniej, niż powinno.

Opadłam na brzeg łóżka, puls pędził, skóra płonęła.

To nic. To musiało być nic.

Ale sposób, w jaki na mnie spojrzał, ten moment tuż przed odejściem – Boże, to wcale nie było nic.

Tej nocy nie mogłam zasnąć. Penthouse był zbyt cichy, tak cichy, że zmuszał do myślenia o wszystkim za bardzo.

Aż w końcu już nie.

Cichy, rytmiczny łomot rozchodził się przez ściany. Zaciekawiona, wysunęłam się z łóżka i poszłam za dźwiękiem. Stawał się coraz wyraźniejszy, silniejszy.

Siłownia była oświetlona łagodnym światłem, a przez szklaną ścianę zobaczyłam go – koszulka przylepiona potem do pleców, dłonie owinięte bandażami, raz za razem uderzał w ciężki worek.

Każdy cios lądował z surową, nieposkromioną furią, jakby walczył z czymś niewidzialnym.

Nie widział, że patrzę. I stojąc tam w cieniu, z sercem bijącym jak oszalałe, zrozumiałam coś niepokojącego.

Może nie tylko ja udaję, że to wszystko mnie nie dotyka.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

POV Xander

* Miesiąc później *

Trzydzieści dni mieszkania z nią. Trzydzieści dni udawania, że była tylko kontraktem.

Trzydzieści dni spektakularnych porażek.

Gdzieś po drodze moje mury zaczęły pękać. Wbrew mojej woli. Wbrew zdrowemu rozsądkowi.

Zadomowiła się w moim penthousie w najmniejszych, a zarazem najbardziej niebezpiecznych drobiazgach. Jej książki poukładane na stoliku, jej czajnik gwizdający w kuchni, delikatny zapach jej szamponu unoszący się w korytarzu, gdy przechodziła.

Powtarzałem sobie, że to w porządku. Tymczasowe.

Więc dlaczego dałem jej swoje zapasowe mercedes?

"Dla bezpieczeństwa dziecka," powiedziałem, rzucając jej kluczyki, jakby to nic nie znaczyło.

Jej oczy zrobiły się wielkie. "Xander, to jest—"

"Niezawodny," przerwałem, mijając ją, zanim zdążyła mi podziękować. "I szybki. Trzymaj go w garażu, kiedy nie jeździsz."

Prawda była taka, że na samą myśl o niej w tym zardzewiałym sedanie, którym dotąd jeździła, zaciskałem szczęki. Jeden nieostrożny kierowca, jedna zła burza—

Nie. Nosiła moje dziecko. Mojego spadkobiercę.

Nie chciałem zostawiać niczego przypadkowi.

Herbata to był kolejny błąd. Pewnego ranka usłyszałem, jak w kuchni mamrocze, że tęskni za swoją ulubioną mieszanką. Następnego dnia spiżarnia była już w nią zaopatrzona.

Patrzyła na mnie podejrzliwie, gdy ją znalazła.

"Ty tego nie pijesz."

"Nie piję," przyznałem, przewracając stronę raportu finansowego, który trzymałem w ręku.

"Czyli kupiłeś ją dla mnie."

Nawet nie spojrzałem. "To nie przestępstwo dbać o to, by mój lokator był żywy i zadowolony."

Jej śmiech był cichy, niemal niedowierzający, i podążał za mną do biura, rozbrzmiewając dłużej, niż powinien.

A potem był sposób, w jaki radziła sobie w pracy.

Spodziewałem się standardu—wystarczająco kompetentnie, ale rozkojarzona, biorąc pod uwagę sytuację. Zamiast tego była lepsza niż połowa moich etatowych pracowników.

Tydzień przed konferencją przechodziłem obok jej stanowiska i zatrzymałem się, niezauważony, żeby ją poobserwować.

Jej biurko przypominało fortecę z uporządkowanych teczek, ekran laptopa podzielony między pisma prawne i starannie opracowane punkty do wystąpień. Była skupiona, opukując długopisem notes w zamyśleniu.

Gdy mnie zauważyła, wyprostowała się. "Coś nie tak?"

"Nie," powiedziałem. "Jesteś... przygotowana."

Zmarszczyła brwi. "Brzmisz jakbyś był zaskoczony."

"Jestem," przyznałem. "Większości ludzi zajmuje miesiące, by opanować to, co ty zrobiłaś w kilka tygodni."

Coś przebłysnęło w jej wyrazie twarzy—może duma. "Po prostu... nie lubię przegrywać."

"Zauważyłem." I niech mnie diabli, podobało mi się to w niej.

Konferencja miała być rutyną. Koniecznym złem, niczym więcej.

Zamiast tego stała się torturą.

Od chwili, gdy weszła, nie mogłem przestać na nią patrzeć.

Miała na sobie elegancką granatową sukienkę, sięgającą tuż nad kolano, skromną, ale bezlitośnie podkreślającą jej kształty. Włosy spięte, odsłaniały ostrą linię szczęki.

Za każdym razem, gdy się do kogoś uśmiechała, ściskało mnie w piersi.

I mężczyźni ją zauważali. Oczywiście.

"Norah, prawda?" Jeden ze starszych prawników pochylił się zbyt blisko podczas rozmowy między panelami.

Widziałem, jak jego wzrok przesuwa się po jej ciele, zanim znów spojrzał jej w oczy.

Chciałem złamać mu rękę.

Zamiast tego stałem po drugiej stronie sali, z drinkiem w dłoni, przypominając sobie, że nie mam żadnych praw. Nie była moja. Była moją pracownicą.

Moją surogatką, moją odpowiedzialnością. Nie moją własnością.

A jednak, kiedy mogłem, stawałem u jej boku, z niemym ostrzeżeniem w postawie. Za każdym razem, gdy zabierała głos w dyskusji, jej spostrzeżenia były ostre, wypowiedzi pewne siebie.

Łapałem się na tym, że patrzę na nią nie dla jej ciała, ale dla jej umysłu—tego, jak działał, jak w kilka sekund składała argumenty w całość.

Nie miała pojęcia, co mi to robiło.

Przez długie godziny potem byłem bezużyteczny.

W środku rozmowy o kontrakcie z jednym z młodszych współpracowników łapałem się na tym, że zastanawiam się, jakie jej włosy byłyby w moich dłoniach. Jak brzmiałby jej głos, gdyby szeptała moje imię z zadyszką.

Mijałem ją i łapałem najdelikatniejszy ślad jej perfum, a moje ciało reagowało zanim mózg zdążył to powstrzymać.

Nie dotykałem jej. Nawet nie pozwalałem sobie musnąć jej dłoni.

Ale myślałem o tym. Za często.

W domu było jeszcze gorzej.

Przecinaliśmy się w kuchni, ona w za dużym swetrze, ja w samej koszuli, i musiałem skupiać się na ekspresie do kawy, jakby był najciekawszą maszyną na świecie, żeby tylko nie gapić się na nią.

Więc gdy w pewnym momencie zniknęła mi z oczu podczas konferencji, prawie poczułem ulgę. Do czasu aż zadzwonił telefon. SMS od niej.

Otworzyłem go odruchowo i znieruchomiałem.

Obraz był prosty: biały plastikowy patyczek, na jego malutkim ekranie świecił napis 'Pozytywny'. W tle kafelkowana ściana, wyglądała jak łazienka.

Przez chwilę tylko się w niego wpatrywałem. Mój mózg próbował to przetrawić, ściskało mnie w klatce, oddech zwolnił. I wtedy to do mnie dotarło.

Była w ciąży.

Nosiła moje dziecko.

Wstałem z krzesła, nim zdałem sobie sprawę, że się poruszyłem, wciąż trzymając telefon w dłoni. Nie obchodziły mnie rozmowy, w których powinienem uczestniczyć, ani ludzie, którzy na mnie czekali.

Musiałem ją znaleźć.

Musiałem ją zobaczyć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

POV Norah

Podłoga konferencyjna zdawała się zaciskać wokół mnie.

Jeszcze przed chwilą stałam obok stołu z przekąskami, uprzejmie kiwając głową na niezobowiązujące rozmowy jakiegoś starszego partnera. W następnej chwili mój żołądek gwałtownie się skręcił w sposób, którego nie dało się pomylić z niczym innym.

O nie.

Zapach świeżo parzonej kawy uderzył mnie niczym cios, a do gardła napłynęła fala żółci. Mruknęłam wymówkę i rzuciłam się do najbliższej toalety, obcasy zbyt głośno stukając o marmurową posadzkę.

Gdy w końcu szarpnęłam drzwi kabiny, ręce mi się trzęsły.

Ledwo zdążyłam przekręcić zamek, już klęczałam nad muszlą, modląc się, żeby nikt inny nie wszedł. Mdłości targały mną falami, aż oczy mi łzawiły, a klatka piersiowa unosiła się w spazmach.

Kiedy wreszcie odpuściło, osunęłam się na ścianę, przyciskając czoło do chłodnej metalowej przegrody.

To nie był pierwszy raz w tym tygodniu, kiedy tak się czułam.

Ale dziś… było gorzej. Inaczej.

Torebka wisiała na haczyku i bez zastanowienia sięgnęłam do niej po małe plastikowe opakowanie, które nosiłam od tygodni.

Ostatni test ciążowy. Bałam się go zmarnować aż do teraz.

Wciąż drżącymi dłońmi rozdarłam opakowanie, postępowałam według instrukcji jak automat i położyłam test na płaskiej powierzchni dozownika papieru toaletowego. Krążyłam po maleńkiej kabinie, licząc oddechy.

Kiedy wreszcie spojrzałam, serce mi zamarło.

Pozytywny.

Przez dłuższą chwilę tylko patrzyłam. Nie oddychałam. Nie myślałam. Po prostu… patrzyłam na jedno słowo, które zmieniało wszystko.

Nosiłam w sobie jego dziecko. Dziecko Xandera.

Z mojego gardła wydobył się śmiech – pół niedowierzania, pół radości. Wyjęłam telefon z torebki, zrobiłam szybkie zdjęcie na tle kafelków i wysłałam mu je, zanim zdążyłam się rozmyślić.

Palce wciąż zawisły mi nad ekranem, gdy nagle drzwi kabiny z hukiem się otworzyły.

Podskoczyłam, ściskając test jakby to było coś wstydliwego, gdy głos Madison przeciął powietrze – ostry i słodkawy.

— No proszę, kogo my tu mamy. Konferencyjny przypadek charytatywny.

Za tym poszedł śmiech Jennifer – złośliwy i przytłumiony. — Nie wierzyłam, że naprawdę za nim tu pójdziesz, ale chyba pijawki nie wiedzą, kiedy się odczepić.

Żołądek ścisnął mi się szybciej niż od mdłości. — Czego chcecie?

— No weź, wyluzuj — powiedziała Madison, opierając się o framugę. — Tylko sprawdzamy, co u naszej ulubionej… jak ją nazwiemy, Jen? Kochanka? Łowczyni majątku?

Uśmiech Jennifer rozszerzył się. — Prostytutka brzmi lepiej. Kręci się przy bogatych facetach, żeby musieli cię zauważać, by nie wyjść na dupków. Klasyka.

— To nie— — zaczęłam, ale słowa utknęły mi w gardle.

Wzrok Madison powędrował na moją dłoń. — Co ty tam masz?

Odruchem próbowałam to ukryć, ale ona była szybsza i wyrwała mi to z ręki. Jej brwi powędrowały w górę.

— O boże. Czy to jest to, o czym myślę?

Jennifer zajrzała jej przez ramię. — Pozytywny. No proszę, jaka słodycz. W końcu znalazłaś sobie sponsora, który był na tyle głupi, żeby cię przelecieć.

— To nie tak, jak myślicie — powiedziałam, głos mi drżał, choć starałam się go opanować.

— Proszę cię — prychnęła Madison. — Wszyscy wiemy, że twoja matka jest chora. Może tak właśnie płacisz za jej leki. Rozkładasz nogi przed najwyższą ofertą, co?

Te słowa uderzyły mnie jak policzki.

Ton Jennifer zmienił się na udawanie niewinności. — Wiesz, żeby uratować jakiegoś biednego faceta przed bałaganem, który narobiłaś, mogłybyśmy… ci pomóc. Pozbyć się bachora, zanim się urodzi.

Zabrakło mi tchu. — Jesteście chore…

— Nie, kochanie — Madison podeszła bliżej. — Robimy przysługę społeczeństwu.

Przybliżyły się, kabina nagle stała się za ciasna, za gorąca.

— Jestem surogatką Xandera! — wypaliłam desperacko. — To jego dziecko. Jeśli mnie skrzywdzicie… jeśli je skrzywdzicie, pożałujecie tego!

Przez ułamek sekundy zawahały się.

A potem wybuchły śmiechem.

— O boże, ale ona jest pojebana… — powiedziała Jennifer. — Naprawdę myślisz, że ktoś taki jak on wybrałby ciebie?

Pierwszy cios w brzuch wybił mi oddech. Zgięłam się w pół, obejmując się za brzuch, ból rozlał się gorący i ostry.

— Nie, przestańcie—!

Ale zamiast tego był kolejny pchnięcie, kolejna pięść w brzuch.

Terror wybuchł we mnie jak biała pożoga. Ręce odruchowo zasłoniły mi brzuch, ale były bezlitosne.

W głosie Madison zabrzmiała niemal radość. — Zobaczmy, czy twoja ukochana przepustka na żarcie to wytrzyma!

Robiło mi się coraz bardziej słabo, krawędzie widzenia ciemniały. — Proszę… przestańcie…

Kolano Jennifer wbiło się we mnie i krzyk wyrwał mi się z gardła.

A potem — "Co tu się, do cholery, dzieje?"

Ten głos przeciął mgłę jak ostrze. Głęboki. Śmiercionośny.

Xander.

Obie zamarły, ich uścisk natychmiast zelżał.

W następnej sekundzie jego dłonie były już na moich ramionach, przyciągając mnie do siebie. Uczepiłam się jego przedramion, ledwo mogąc ustać, zaczerpnąć oddechu.

Jego wzrok przesunął się na Madison i Jennifer, a ja nigdy nie widziałam tak lodowatej furii na czyjejś twarzy.

— Jesteście zwolnione — powiedział, każde słowo ostre i śmiertelne. — Obie.

Twarz Madison zbladła. — Panie Crawford, my—

— Zamknij się. — Jego ton mógłby zamrozić ogień. — Do końca tygodnia zostaniecie wyrzucone z uczelni. A ty, Madison—

Jego oczy przykuły ją na miejscu, nie mrugając.

— Twój ojciec dowie się dokładnie, jakim śmieciem jest jego córka. Osobiście dopilnuję, żebyś nigdy więcej nie pracowała w tej branży.

Warga Jennifer zadrżała. — My nic—

— Powiedziałem: zamknij się. — Jego głos stał się jeszcze niższy. — Jeśli choć raz jeszcze spojrzycie w stronę Norah… pożałujecie tego do końca swojego nędznego życia. A teraz wynocha!

Przemknęły obok nas, mrucząc przeprosiny, w które żadne z nas nie wierzyło.

Xander znów odwrócił się do mnie, ujmując moją twarz w dłonie. — Norah, odezwij się. Jesteś ranna? Dziecko—

— Ja… nie wiem — wyszeptałam, łzy spływały mi po policzkach. Brzuch bolał przy każdym oddechu.

Nie zmarnował już ani sekundy. — Jedziemy do szpitala. Teraz.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Surrogate Dot Com

Surrogate Dot Com

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa