Stałam zaparkowana przed Budynkiem Ósmym, ściskając wizytówkę profesora jakby była maleńkim defibrylatorem. Rzym już był ciepły; studenci przemykali obok, włoski brzmiał jak fontanna. Udawałam, że „łapię świeże powietrze", a nie cicho powtarzam ściągę, którą zrobiła mi Luisa: dlaczego psychologia, trzy mądre pytania, dwa bezpieczne żarty, zero rumieńców. Ćwiczyłam to wczoraj przed lustrem. Dwa razy. No dobrze—trzy.
„Potwierdzę harmonogram egzaminów w Dziewiątce,” zagrzmiała Luisa, obejmując teczkę, która wyglądała jak broń. „Odprowadzę cię do Ósemki i potem sprintuję.”
„Va bene. Spotkamy się później na tryb naukowy.”
Ścisnęła mnie—sprawnie, wspierająco, bardzo po Luisowemu. „Dasz radę.”
I wtedy zostałam tylko ja, mój puls i drzwi.
Drugie piętro. On już tam był, układając materiały z taką precyzją, o jakiej marzą linijki. Bez swetra: blada koszula z ciasnymi mankietami, ciemna, dopasowana marynarka, wąski krawat, wypolerowane buty, w których można by się przejrzeć. Kiedy weszłam, uniósł wzrok i obdarzył mnie tym oszczędnym, profesjonalnym uśmiechem.
„Buongiorno, Isabella,” przywitał się, ostry jak przewracana strona. „Na czas. Torba na krześle obok.”
Usiadłam. Kolana chciały tańczyć; mózg chciał zdać egzamin z nietańczenia.
„Powiedz mi, co czytałaś i co cię interesuje,” podsunął, siadając naprzeciwko. Jego głos miał energię metronomu.
Moja ściąga zrobiła ukłon. „Wprowadzenie do rozwoju, trochę metodologii,” wyrecytowałam—i, no dobrze, prawdziwy powód, „i… trauma. Interesuje mnie, jak ludzie wychodzą z trudnych rzeczy.”
„Dlaczego trauma?” zapytał, długopis w pogotowiu, wzrok nie.
„Historia rodzinna,” przełknęłam. „Chcę zrozumieć, jak to kształtuje ludzi.”
Pochylił się, nie jak mężczyzna, lecz jak klinicysta sprawdzający parametry życiowe. „Osobista motywacja często napędza najlepszą pracę,” zauważył. „Pytania do materiału?”
„O czym była pana rozprawa?” podjęłam—mój ton lekko flirtował na brzegach.
„Manipulacja jako akt przywiązania,” odparł równo. „Jak miłość pożycza język kontroli. Ludzie nazywają to więzią, ale najczęściej to po prostu zależność w dobrym oświetleniu. Badamy schematy, które ciągle sprowadzają nas do tych samych osób, bez względu na ból.”
„Przeczytałabym to,” wypaliłam, potem złagodziłam uśmiechem. „Jeśli poleci pan opcję dla początkujących, nie rollercoaster.”
Zamknął długopis—blisko aprobaty. Zasypałam go pytaniami—kursy, struktura egzaminów, standardy laboratoriów. Odpowiadał jasno, czasem zwięźle, bez ostentacyjnej wyższości.
Dwa razy stanął obok mnie, by wskazać notację w moim zeszycie; pachniał lekko czymś świeżym—deszczem, który jeszcze nie spadł. Nachyliłam się ciut bliżej, niż to konieczne, testując grawitację; on poprawił mankiet i odsunął się dokładnie na szerokość granicy.
Pisałam pilnie, ale też obserwowałam jego dłonie—długie, precyzyjne—i wyobrażałam sobie, bardzo dorośle, że sama mam taką pewność. Niedorzeczne. I chyba niebezpieczne.
„Nadążasz,” podsumował. „Lepiej niż niektórzy doktoranci.”
„Grazie,” rozpromieniłam się, próbując nie świecić jak latarnia. „Pozwoli pan, że postawię panu espresso?” zaproponowałam lekko, jakbym nie zapraszała księżyca na kawę.
„Espresso konsoliduje naukę,” przyznał. „Pięć minut.”
Wyszliśmy na dziedziniec. Studenci go pozdrawiali—
„Buongiorno, Professore!” Skinienia, uściski dłoni. Przyjmował uwagę jak podpisując odbiór paczki: część pracy. I tak, dokładnie wiedział, jak się odnajduje w tej przestrzeni.
W malutkim barze przy piazzy barista natychmiast podsunął mu dwa espresso. Mieszał cukier z chirurgiczną precyzją.
„Pytania?” ponaglił.
„Materiał był zrozumiały,” skłamałam o dwadzieścia procent. Moje „zrozumienie” miało na sobie szpilki. „Jestem… zestresowana egzaminami.”
„Strach jest normalny. Panika jest bezsensowna,” ocenił. „Akcent z północy?”
„Genua. Winnica,” odpowiedziałam, zadzierając podbródek. „To czyni mnie zbyt prowincjonalną do pańskiego laboratorium, Dottore?” droczyłam się, oczy błyszczały.
„To tłumaczy powściągliwość,” odparował—drobny uśmiech. „Nie jesteś typową kandydatką.”
„Mam dziewiętnaście lat,” przyznałam za szybko; potem ciszej, „ale uczę się szybko.”
„Tym bardziej niezwykłe,” powiedział. „Jesteś… bardziej rozważna niż większość.”
„Rozważna” otuliła mnie jak koc. Niebezpieczny koc. Odważyłam się: „Jeśli sobie poradzę, mogę w mailach mówić do pana Luca?” Flirt, piórkowy.
Odłożył łyżeczkę. „Dottor Ferraro wystarczy,” poprawił—uprzejmie, stanowczo. Chłodny profesjonalizm wsunął się między nas jak szkło, a to sprawiło, że pod moją skórą zapaliła się iskra.
Skończyliśmy i wróciliśmy. Zadzwoniły dzwony—piękne, nieczułe.
„Jutro o tej samej porze?” spytałam ostrożnie pogodnie.
„Tak,” potwierdził, już się odwracając. Powitania znów zebrały się wokół niego, formalna mała fala, gdy przemierzał korytarz. Patrzyłam za nim o oddech za długo, potem przypomniałam sobie, że nie jestem marmurowym posągiem, tylko przyszłą najlepszą studentką. Im bardziej coś pozostało chłodne, tym bardziej tego chciałam. Pobiegłam do akademika. Miałam Luizę do zrelacjonowania.
Ona już przygotowała kanapki i notatki pokolorowane jak tęcza. Jeden ołówek miał maleńką flagę „PODCHWYTLIWE PYTANIA”. Kocham tę nerdkę całym moim przebodźcowanym sercem.
„I?” naciskała, oczy błyszczały.
„Jest… ciekawy,” kluczyłam. „Dokładny. Inteligentny. Trzyma dystans.” Zakręciłam wizytówkę. „Może… sprawdziłam ten dystans.”
„Doskonały,” orzekła, jakby dano mi Nobla i smycz. „Siadaj. Ty piszesz akapit, my blitzujemy sylabus, a tu—moja lista fraz ‘zero wpadek’. Słowa kluczowe podświetlone. Jeśli nie czujesz terminu, parafrazuj.”
„Jesteś moim wynajętym mózgiem,” jęknęłam, przytulając ją przez papierową górę.
Pracowałyśmy do wieczora. Trzymałam się prawdy: żadnych króliczych nor, żadnych fantazji (no dobrze—minimum fantazji). Kiedy nadgarstek mnie zabolał, zorientowałam się, że bazgrałam winorośl w marginesach. Jeden zawijas był jak palce Matteo głaszczące lok, drugi jak linia prosta pióra profesora. Wygumowałam, napisałam od nowa. Akapit wyszedł zwięzły, wyraźny, tragicznie mało liryczny (jestem dumna i urażona).
Noc. Luisa spała, oddychając jak metronom dla moich myśli. Telefon zamrugał: Matteo. Notatka głosowa. „Dimmi che va tutto bene. I… tęsknię,” zamruczał. Uśmiechnęłam się do sufitu aż do bólu policzków. I wtedy—nowy mail: Ferraro@… Temat: „Jutro. Akapit + jedno doprecyzowanie.”
Dwie ikonki świeciły obok siebie jak okna w ciemności. Moje serce stanęło między nimi.
Położyłam telefon na piersi i wyszeptałam do sufitu: „Jeśli to egzamin, Professore, odpowiem. A ty, Matteo—nie ściągaj ode mnie…”
Pauza.
„Albo ściągaj. Jestem hojna.”
Zaśmiałam się w ciszę—a nie jestem pewna, czy to był żart. Bo śniłam o obu: jednym z sekatorem, który nigdy nie rani winorośli, drugim z pytaniem ostrzejszym niż ostrze.
I obudziłam się z najdziwniejszą myślą: co, jeśli moje serce zda oba testy—i wtedy będę musiała wybrać nie profesora i nie ogrodnika… tylko siebie?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Korepetycje nabrały rytmu—trzy razy w tygodniu, jak dzwony albo dzień prania. Po trzecim spotkaniu z mojej książki wypadła złożona kartka: Isabella, pismem tak eleganckim, że moje serce poczuło się przejrzane na wskroś.
Przeczytałam ją na łóżku w akademiku, wciąż w butach.
Isabella, uczenie cię to przyjemność. Twój sposób pojmowania jest niezwykle klarowny; twoje pytania precyzują moje. Mam nadzieję, że odczuwasz podobną intelektualną harmonię. —L.F.
Tylko pochwała naukowa. Zwyczajna. A jednak zdania były wyściełane czymś delikatniejszym, jak krzesło, na którym, jeśli nie uważać, można zasnąć. Chciałam pokazać to Luisie. Chciałam powiedzieć Papie. Zamiast tego wsunęłam kartkę do dziennika „na notatki”, co bardzo przypominało ukrywanie.
Rano postanowiłam odpisać—odpowiednio, nie zwyczajnie.
Drogi L.F.,
Twój liścik mnie zaskoczył. Twoje słowa zostają ze mną na długo po naszych spotkaniach; nie pozwalają mi zasnąć. Ciekawi mnie, czy myśli, które nie dawały mi spać, zrobią z tobą to samo.
Twoja, Isabella
W pełni przyzwoite. A jednak nie.
Położyłam kopertę na jego biurku przed naszym kolejnym spotkaniem, dłonie drżały z ekscytacji, że zaczynam coś, co wciąż mogłam udawać, że dotyczy tylko książek.
Telefon się rozświetlił: Matteo. „Ciao,” westchnął, ciepły jak sierpień z ulgą. „Mi manchi.”
„W porządku. Też za tobą tęsknię.” Prawda, choć mniejsza. Opowiadał mi o winoroślach—przepływie powietrza, czystych pędach, o tym, jak wąsy znajdują oparcie, jeśli dasz im coś prawdziwego. Pożegnaliśmy się. Wpatrywałam się w sufit, rozdzielona: ciepło-kochana Bella i jasna-nowa rzymska Bella.
Z czasem liściki zaczęły pojawiać się z własną regularnością—na tacy w stołówce, w rogu biurka, raz wsunięty do książki w bibliotece jak wyzwanie. Na początku: listy lektur, dociekliwe pytania, drobne zadania.
Potem: Czego pragniesz, czego twój ojciec nie potrafi sobie dla ciebie wyobrazić?
Potem: Opowiedz mi o swojej matce tak, jak ją pamiętasz, nie tak, jak mówią o niej inni.
Potem: Przesadna ochrona może wydawać się bezpieczeństwem, dopóki nie zacznie dławić oddechu.
Opowiedziałam mu to, czego nigdy nie zapisałam: moja mama, aktorka, która opuściła Hollywood dla miłości; jak obiecała sobie sale lekcyjne zamiast kamer i nigdy do nich nie dotarła, bo nóż nieznajomego zdecydował inaczej. Strona mnie uspokoiła.
Jego odpowiedź przyszła złożona podwójnie, ostrożna:
Żałoba zmienia geometrię życia; zaczynamy planować wokół dziury. Moja siostra zmarła młodo—arytmia, której nikt nie wykrył, dopóki nie stała się nekrologiem. Piszę ci to, byś wiedziała, że nie traktuję twojego bólu jak teorii.
I: W weekendy zabieram do domu chartka ze schroniska, gdy boksy są pełne. Przypomina mi, żebym jadł i wychodził na zewnątrz. Nie znosi burzy; siedzę z nim, aż minie. —L.F.
Mężczyzna, który potrafił trzymać drżącego psa podczas burzy, nagle otworzył we mnie miejsce miękkie i niemożliwe.
Sesje się zmieniły. Nadal mówił precyzyjnym językiem—przywiązanie, regulacja afektu, trafność konstruktu—ale teraz siedziałam obok niego. Dwa razy dotknął linii w moich notatkach, rękaw muskając moje ramię. „Widziałaś za rogiem,” skomentował. „Większość studentów potrzebuje rusztowania. Ty… wspinasz się.”
„Grazie,” wymruczałam, nagle świadoma, że mam ramiona.
„To nie tylko twój umysł,” dodał, spojrzenie spokojne, drażniąco profesjonalne. „To sposób, w jaki zauważasz. Większość dziewiętnastolatek mija własne zauważanie.”
Promieniałałam, ostrożnie.
Luisa zobaczyła, jak uśmiecham się do kartki i wyciągnęła mnie na „lody i perspektywę.” Okrążyłyśmy Koloseum o niebieskiej godzinie. „Mentorstwa zwykle nie przychodzą z kaligrafią,” skwitowała, trzymając pistację. „Twój tata wie?”
„Nie ma mu o czym mówić,” odpowiedziałam zbyt szybko.
„To czemu nie powiedziałaś?” Szturchnęła mnie ramieniem. „Świeć, ale świeć z otwartymi oczami.”
W czwartym tygodniu moje odpowiedzi nie dotyczyły już tylko neuronów.
Ciekawi mnie wszystko przez ciebie. Podziwiam twoją opanowaną powściągliwość—to prawie niesprawiedliwe. Wierzę w drobne ryzyka, te, które można mieć na oku. Chciałam tylko to powiedzieć. —I.
Powinnam była postawić granicę. Zamiast tego podkreślałam zdania.
Po skupionej sesji powiedział: „Za archiwami jest ogród klasztorny. Chciałabyś się przespacerować?”
„Va bene,” usłyszałam siebie mówiącą.
Jaśmin na murach, fontanna wielkości westchnienia. Usiedliśmy. Moje serce zamieniło się w perkusję.
„Isabella,” zaczął cicho, formalnie, „cokolwiek to jest, to nietypowe. Podchodzimy ostrożnie. Role mają znaczenie.” Jego dłoń zawisła, odmierzając dystans. „Rozumiesz?”
„Tak.” Mimo to pochyliłam się bliżej—wolno, świadomie—i pokonałam ostatni centymetr, by to ja go pocałowała pierwsza. Krótko: pytanie w kształcie ust. Zastygł, niepewność mignęła jak migawka. „Bella—” ostrzegł, nie odsuwając się.
„Nie jestem zdezorientowana,” wyszeptałam i pocałowałam go jeszcze raz, mocniej. Profesor jakby odpowiadał wbrew sobie, ostrożnie się przesuwając, z powściągliwością człowieka testującego lód. Gorąco eksplodowało; świat zawęził się do oddechu, pulsu, zahaczenia jego płaszcza o mój nadgarstek.
To on przerwał, dłonie pewnie na moich ramionach. „To nie jest uczelnia do takich rzeczy.”
„To gdzie?”
„U mnie. W piątek. Porozmawiamy. Precyzyjnie. Sami.”
Kiwnęłam, zanim sumienie mnie dogoniło. Istnieją zasady; usta je zmazują.
Tej nocy zadzwonił Matteo. „Twój tata pytał, czy jesz,” zażartował łagodnie. „Brzmisz inaczej.”
„Po prostu zmęczona przygotowaniami,” po raz pierwszy skłamałam; schodek pod stopą wydał się pusty. „Jak winorośle?”
„Słuchają,” powiedział. „Poznasz, kiedy tak jest—wąsy kierują się we właściwą stronę. Utrzymuję ruch powietrza, Bella. Nie duszę ich. Łatwo zadusić coś dobrego, jeśli kocha się źle.”
„Nigdy nie kochałeś niczego źle,” wyszeptałam.
Pauza. „Staram się nie zacząć.”
Po rozmowie Rzym brzęczał; Luisa oddychała równo po drugiej stronie pokoju. Mój ekran zaświecił: mail od Ferraro z załącznikiem—jego chart śpiący na stercie papierów, podpisany Preferuje psychoanalizę od behawioryzmu. Zaśmiałam się w koc. Zaraz potem nagranie od Matteo: Dimmi che stai bene. Tęsknię za twoim śmiechem wieczorami.
Napisałam i skasowałam odpowiedź do Ferraro. Trzymałam telefon i nie odpisałam Matteo. Wyszeptałam w ciemność: „Jeśli to test, zdam go śpiewająco.” A potem, do nikogo i do obu: „Ale nie będę dodatkowym punktem.”
Piątek pulsował coraz bliżej. Wina i elektryczność dzieliły jeden pokój. Czułam się jak winorośl, która chce i rusztowania, i dzikiego powietrza.
Kim się staję? Jeszcze nie wiem.
Wiem tylko, że kiedy w końcu zasnęłam, śniły mi się dwie pary dłoni: jedna pewna z sekatorami, które nigdy nie kaleczą złego pędu, druga pewna z pytaniami, które rozcinają mgłę. We śnie szeptałam stop i idź w tym samym czasie—i obudziłam się z sercem waliącym i ustami pamiętającymi pocałunek.
Przesuń w górę, aby kontynuować
W piątkowy wieczór znalazłam kolejny list od Ferraro, wsunięty do mojego notatnika. Rozłożyłam go na łóżku w akademiku, jakby mógł ugryźć.
Isabello, posiadasz rzadką inteligencję. Twoje spostrzeżenia świadczą o dojrzałości wykraczającej poza Twój wiek. Dostrzegasz wzory, które umykają innym… Wciąż myślę o naszych rozmowach długo po tym, jak się kończą. —L.F.
Żołądek zrobił mi akrobatyczny pokaz. Drzwi zabrzęczały; telefon się rozświetlił: Matteo.
— Bella!
— Ciao, Matteo. — Próbowałam się skupić na jego głosie, ale wzrok wciąż wracał do „Wciąż myślę o naszych rozmowach…”
— Tęsknię za tobą. Odbiorę cię w przyszły weekend. Tylko my dwoje w drodze do domu.
Mój wzrok przykleił się do kolejnego zdania, którego nie powinnam była pokochać: „Obudziłaś we mnie coś, co myślałem, że już straciłem.”
— Bella?
— Sì?
— Słuchasz mnie?
— Matteo, ja… poznałam kogoś nowego.
Cisza napięła się jak struna. — Cieszę się, że poznajesz ludzi — powiedział ostrożnie. — To dorastanie.
— Matteo—
— W porządku. Czekamy na ciebie w domu. — Rozłączył się.
Następnego dnia: kolejny list.
Isabello, Twoja szczerość mnie poruszyła. Chciałbym kontynuować naszą rozmowę w miejscu prywatnym. Jutro, 20:00. Via Margutta 15, trzecie piętro. —L.F.
Przeczytałam dwa razy; puls zrobił to samo.
— Chcesz się stąd wyrwać? — Luisa pojawiła się w trampkach i z determinacją. — Grupa przygotowawcza gra w kosza. Ćwiczenie = zapamiętywanie.
— Va bene. — Wsunęłam list do kieszeni jak zakazane ciastko. Decyzja odłożona na później — cardio.
Boiska były kredowe i zalane słońcem, wszędzie odbijanie i przechwałki. Ktoś rzucił mi piłkę; kozłowałam fatalnie, ale z przekonaniem. Luisa rozciągała się jak mały generał.
— Drużyny? — zapytał chłopak. — Marco. — Jego oczy wykonały szybkie góra-dół, jakby myślał, że to subtelne. — Grasz?
— Biegnę prosto przed siebie i mam nadzieję.
— To Rzym — uśmiechnął się. — Liczy się pewność siebie.
Podzieliliśmy się na cztery na cztery. Byłam waleczna i dziwnie szybka; nawet raz zdobyłam punkt i wrzasnęłam, jakbym wynalazła fizykę. Podczas przerw na wodę Marco krążył obok, oferując mi swoją butelkę jak oświadczyny.
— Ma swoją — Luisa przechwyciła, zamieniając jego butelkę na moją. — I musi się schładzać, bo skręca jej się kostka.
— Naprawdę? — mrugnęłam.
— Byłoby — powiedziała sucho, odciągając mnie od kręgu chłopaków, którzy nagle bardzo pokochali koszykówkę.
Wracałyśmy naokoło, w powietrzu unosiły się espresso i zapach proszku do prania. Cornetto zostało zawartym rozejmem na murze nad Tybrem.
— No więc — powiedziała Luisa, zlizywała krem. — Opowiedz mi o „kimś nowym”.
— To nic takiego — skłamałam głosem, który mnie zdradził.
— Profesor? — drążyła, łagodnie, ale nieustępliwie.
— Korepetytor — westchnęłam.
— Bella. On ma czterdzieści lat.
— Wiem. — Rumieniec wspiął mi się na policzki. — Mówi, że wiek nie ma znaczenia. Że jest… połączenie. — Wyciągnęłam list.
Przeczytała i jej usta się zacisnęły. — Jego mieszkanie. Późno.
— Chce porozmawiać. Bez rozpraszaczy.
— Mmm. — Oddała mi kartkę, jakby mogła ugryźć. — Zwracasz uwagę, nawet się nie starając. Proszę, nie testuj grawitacji tylko dlatego, że wygląda jak latanie.
— Mam kontrolę — zapewniłam — z wierzchu nonszalancka, w środku roztrzęsiona.
— To bądź w kontroli — powiedziała miękko. — Ustal zasady, zanim zrobi to pokój.
Tej nocy śniłam w podzielonych ekranach: dłonie Matteo uwalniające kosmyk; pióro Ferraro tnące mgłę w korytarze. Obudziłam się rozpalona, pełna pragnienia i zła na siebie za oba uczucia.
O 19:45 stałam na Via Margutta. Wąska, cicha, romantyczna na granicy nielegalności. Numer 15. Trzecie piętro. Moje stopy — zdrajcy — wciąż szły.
Otworzył od razu. — Isabello. Wejdź.
Mieszkanie: regały, skórzana sofa, mała kuchnia. Zasłony zaciągnięte. Moje alarmy zabrzmiały; nacisnęłam drzemkę. — Usiądź. — Nalał wina bez pytania. — Jeden kieliszek pomaga na nerwy.
— Nie piję za bardzo.
— To sącz. — Usiadł bardzo blisko mnie. — Dostałaś mój list.
— Sì.
— I?
— Nie wiem. — Od wina unosiła mi się głowa. — Jesteś moim profesorem.
— Czy to ma znaczenie? — Jego dłoń spoczęła na moim kolanie, ciepła przez dżins. — Wiek to liczba. Połączenie jest prawdziwe.
Powinnam była odsunąć jego rękę. Nie zrobiłam tego — chciałam, żeby widział we mnie kobietę, która potrafi go wytrącić z równowagi. Chciałam go wytrącić.
— Byłaś zamknięta w klatce — wyszeptał. — Widzę w tobie pragnienie wolności.
Pochylił się i pocałował mnie. Miękkość bardzo szybko przeszła w głębię. Jego dłoń zsunęła się na moją talię, potem podniosła się wzdłuż żeber; palce musnęły bok piersi.
Za szybko. Nie tak. Nie w ten sposób.
— Poczekaj — wydyszałam.
— Co się stało? — Jego usta znalazły moją szyję.
— Po prostu — potrzebuję chwili.
Jego ciężar przycisnął mnie do poduszek; pokój zawirował. Jego ręka powędrowała wyżej—
— Nie. — Odepchnęłam go mocno, głos miałam głośny. — Powiedziałam nie.
Zamarł, potem odsunął się, twarz ostygła jak zdmuchnięta świeca. — Co jest, Isabello?
— Chcę się uczyć. Nie… tego. — Głos drżał mi jak liść.
Wstał, zaciśnięta szczęka. — Zwodziłaś mnie. Te listy. Te spojrzenia. Udajesz dojrzałą, a zachowujesz się jak dziecko.
— Przepraszam, ja—
— Wynoś się.
Chwyciłam torbę i wybiegłam. Korytarz, schody, ulica — powietrze. Nie zatrzymałam się, dopóki akademik mnie nie pochłonął.
***
Luisa spojrzała na mnie raz, wciągnęła do środka, zamknęła drzwi na klucz. — Co się stało?
— Poszłam do jego mieszkania. On— — Słowa się załamały. — Nie przestawał. Powiedziałam nie.
— To napaść — powiedziała, wściekła i czuła. — Zgłaszamy go.
— Nie. — Panika wezbrała. — Poszłam. Piłam wino. Odpisałam na listy. To moja wina.
— Nie jest — powiedziała, stabilna jak latarnia morska. — On jest dorosły. On jest profesorem.
— Nie mogę go zgłosić. Tata— — Zobaczyłam twarz ojca, sam strach i wściekłość. — Nie mogę.
Trzymała mnie, gdy płakałam. Kiedy łzy się skończyły, zrobiła herbatę i wcisnęła mi ją w dłonie jak kamizelkę ratunkową. Później, palcami, które nie chciały przestać drżeć, napisałam:
Dr Ferraro, postanowiłam przygotowywać się do egzaminów wstępnych samodzielnie. Proszę o niekontaktowanie się ze mną więcej. Dziękuję za poświęcony czas. —Isabella Moretti
Wyślij. Zablokuj. Ekran świecił do mnie jak paragon za nic.
Telefon zadzwonił. — Ciao — wychrypiałam.
— Wszystko w porządku? — zapytał Matteo. — Brzmisz jakby—
— Nic mi nie jest. Po prostu jestem zmęczona.
— Nie jesteś — powiedział miękko. — Co się stało?
— Nic. Wkrótce wracam do domu. Wizyta na kampusie prawie się skończyła.
Gdybym mu powiedziała, powiedziałby tacie, a tata posoliłby Rzym do bruku.
— Dobrze — odetchnął z ulgą i troską splecioną. — Będę tu.
Po rozmowie położyłam się na plecach, licząc drobne pęknięcia w farbie na suficie. Dwoje dzieci pod drzewem figowym. Syn ogrodnika, który wie, że można udusić winorośl, jeśli kocha się ją źle. Aktorka, która wybrała sale wykładowe zamiast kamer i nigdy nie dostała swojej szansy, bo nóż obcego zadecydował inaczej. Profesor, który mówi jak jasność, a zachowuje się jak pogoda.
Czułam się głupia. I uparta. Jak winorośl szukająca pergoli po burzy.
Przesuń w górę, aby kontynuować