passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Taboo Sessions with My Dad’s Therapist - Rozdział #4 - autor Yan Stellar

Taboo Sessions with My Dad’s Therapist

/

Rozdział 4

rozdział 3

Korepetycje nabrały rytmu—trzy razy w tygodniu, jak dzwony albo dzień prania. Po trzecim spotkaniu z mojej książki wypadła złożona kartka: Isabella, pismem tak eleganckim, że moje serce poczuło się przejrzane na wskroś.

Przeczytałam ją na łóżku w akademiku, wciąż w butach.

Isabella, uczenie cię to przyjemność. Twój sposób pojmowania jest niezwykle klarowny; twoje pytania precyzują moje. Mam nadzieję, że odczuwasz podobną intelektualną harmonię. —L.F.

Tylko pochwała naukowa. Zwyczajna. A jednak zdania były wyściełane czymś delikatniejszym, jak krzesło, na którym, jeśli nie uważać, można zasnąć. Chciałam pokazać to Luisie. Chciałam powiedzieć Papie. Zamiast tego wsunęłam kartkę do dziennika „na notatki”, co bardzo przypominało ukrywanie.

Rano postanowiłam odpisać—odpowiednio, nie zwyczajnie.

Drogi L.F.,

Twój liścik mnie zaskoczył. Twoje słowa zostają ze mną na długo po naszych spotkaniach; nie pozwalają mi zasnąć. Ciekawi mnie, czy myśli, które nie dawały mi spać, zrobią z tobą to samo.

Twoja, Isabella

W pełni przyzwoite. A jednak nie.

Położyłam kopertę na jego biurku przed naszym kolejnym spotkaniem, dłonie drżały z ekscytacji, że zaczynam coś, co wciąż mogłam udawać, że dotyczy tylko książek.

Telefon się rozświetlił: Matteo. „Ciao,” westchnął, ciepły jak sierpień z ulgą. „Mi manchi.”

„W porządku. Też za tobą tęsknię.” Prawda, choć mniejsza. Opowiadał mi o winoroślach—przepływie powietrza, czystych pędach, o tym, jak wąsy znajdują oparcie, jeśli dasz im coś prawdziwego. Pożegnaliśmy się. Wpatrywałam się w sufit, rozdzielona: ciepło-kochana Bella i jasna-nowa rzymska Bella.

Z czasem liściki zaczęły pojawiać się z własną regularnością—na tacy w stołówce, w rogu biurka, raz wsunięty do książki w bibliotece jak wyzwanie. Na początku: listy lektur, dociekliwe pytania, drobne zadania.

Potem: Czego pragniesz, czego twój ojciec nie potrafi sobie dla ciebie wyobrazić?

Potem: Opowiedz mi o swojej matce tak, jak ją pamiętasz, nie tak, jak mówią o niej inni.

Potem: Przesadna ochrona może wydawać się bezpieczeństwem, dopóki nie zacznie dławić oddechu.

Opowiedziałam mu to, czego nigdy nie zapisałam: moja mama, aktorka, która opuściła Hollywood dla miłości; jak obiecała sobie sale lekcyjne zamiast kamer i nigdy do nich nie dotarła, bo nóż nieznajomego zdecydował inaczej. Strona mnie uspokoiła.

Jego odpowiedź przyszła złożona podwójnie, ostrożna:

Żałoba zmienia geometrię życia; zaczynamy planować wokół dziury. Moja siostra zmarła młodo—arytmia, której nikt nie wykrył, dopóki nie stała się nekrologiem. Piszę ci to, byś wiedziała, że nie traktuję twojego bólu jak teorii.

I: W weekendy zabieram do domu chartka ze schroniska, gdy boksy są pełne. Przypomina mi, żebym jadł i wychodził na zewnątrz. Nie znosi burzy; siedzę z nim, aż minie. —L.F.

Mężczyzna, który potrafił trzymać drżącego psa podczas burzy, nagle otworzył we mnie miejsce miękkie i niemożliwe.

Sesje się zmieniły. Nadal mówił precyzyjnym językiem—przywiązanie, regulacja afektu, trafność konstruktu—ale teraz siedziałam obok niego. Dwa razy dotknął linii w moich notatkach, rękaw muskając moje ramię. „Widziałaś za rogiem,” skomentował. „Większość studentów potrzebuje rusztowania. Ty… wspinasz się.”

„Grazie,” wymruczałam, nagle świadoma, że mam ramiona.

„To nie tylko twój umysł,” dodał, spojrzenie spokojne, drażniąco profesjonalne. „To sposób, w jaki zauważasz. Większość dziewiętnastolatek mija własne zauważanie.”

Promieniałałam, ostrożnie.

Luisa zobaczyła, jak uśmiecham się do kartki i wyciągnęła mnie na „lody i perspektywę.” Okrążyłyśmy Koloseum o niebieskiej godzinie. „Mentorstwa zwykle nie przychodzą z kaligrafią,” skwitowała, trzymając pistację. „Twój tata wie?”

„Nie ma mu o czym mówić,” odpowiedziałam zbyt szybko.

„To czemu nie powiedziałaś?” Szturchnęła mnie ramieniem. „Świeć, ale świeć z otwartymi oczami.”

W czwartym tygodniu moje odpowiedzi nie dotyczyły już tylko neuronów.

Ciekawi mnie wszystko przez ciebie. Podziwiam twoją opanowaną powściągliwość—to prawie niesprawiedliwe. Wierzę w drobne ryzyka, te, które można mieć na oku. Chciałam tylko to powiedzieć. —I.

Powinnam była postawić granicę. Zamiast tego podkreślałam zdania.

Po skupionej sesji powiedział: „Za archiwami jest ogród klasztorny. Chciałabyś się przespacerować?”

„Va bene,” usłyszałam siebie mówiącą.

Jaśmin na murach, fontanna wielkości westchnienia. Usiedliśmy. Moje serce zamieniło się w perkusję.

„Isabella,” zaczął cicho, formalnie, „cokolwiek to jest, to nietypowe. Podchodzimy ostrożnie. Role mają znaczenie.” Jego dłoń zawisła, odmierzając dystans. „Rozumiesz?”

„Tak.” Mimo to pochyliłam się bliżej—wolno, świadomie—i pokonałam ostatni centymetr, by to ja go pocałowała pierwsza. Krótko: pytanie w kształcie ust. Zastygł, niepewność mignęła jak migawka. „Bella—” ostrzegł, nie odsuwając się.

„Nie jestem zdezorientowana,” wyszeptałam i pocałowałam go jeszcze raz, mocniej. Profesor jakby odpowiadał wbrew sobie, ostrożnie się przesuwając, z powściągliwością człowieka testującego lód. Gorąco eksplodowało; świat zawęził się do oddechu, pulsu, zahaczenia jego płaszcza o mój nadgarstek.

To on przerwał, dłonie pewnie na moich ramionach. „To nie jest uczelnia do takich rzeczy.”

„To gdzie?”

„U mnie. W piątek. Porozmawiamy. Precyzyjnie. Sami.”

Kiwnęłam, zanim sumienie mnie dogoniło. Istnieją zasady; usta je zmazują.

Tej nocy zadzwonił Matteo. „Twój tata pytał, czy jesz,” zażartował łagodnie. „Brzmisz inaczej.”

„Po prostu zmęczona przygotowaniami,” po raz pierwszy skłamałam; schodek pod stopą wydał się pusty. „Jak winorośle?”

„Słuchają,” powiedział. „Poznasz, kiedy tak jest—wąsy kierują się we właściwą stronę. Utrzymuję ruch powietrza, Bella. Nie duszę ich. Łatwo zadusić coś dobrego, jeśli kocha się źle.”

„Nigdy nie kochałeś niczego źle,” wyszeptałam.

Pauza. „Staram się nie zacząć.”

Po rozmowie Rzym brzęczał; Luisa oddychała równo po drugiej stronie pokoju. Mój ekran zaświecił: mail od Ferraro z załącznikiem—jego chart śpiący na stercie papierów, podpisany Preferuje psychoanalizę od behawioryzmu. Zaśmiałam się w koc. Zaraz potem nagranie od Matteo: Dimmi che stai bene. Tęsknię za twoim śmiechem wieczorami.

Napisałam i skasowałam odpowiedź do Ferraro. Trzymałam telefon i nie odpisałam Matteo. Wyszeptałam w ciemność: „Jeśli to test, zdam go śpiewająco.” A potem, do nikogo i do obu: „Ale nie będę dodatkowym punktem.”

Piątek pulsował coraz bliżej. Wina i elektryczność dzieliły jeden pokój. Czułam się jak winorośl, która chce i rusztowania, i dzikiego powietrza.

Kim się staję? Jeszcze nie wiem.

Wiem tylko, że kiedy w końcu zasnęłam, śniły mi się dwie pary dłoni: jedna pewna z sekatorami, które nigdy nie kaleczą złego pędu, druga pewna z pytaniami, które rozcinają mgłę. We śnie szeptałam stop i idź w tym samym czasie—i obudziłam się z sercem waliącym i ustami pamiętającymi pocałunek.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 4

W piątkowy wieczór znalazłam kolejny list od Ferraro, wsunięty do mojego notatnika. Rozłożyłam go na łóżku w akademiku, jakby mógł ugryźć.

Isabello, posiadasz rzadką inteligencję. Twoje spostrzeżenia świadczą o dojrzałości wykraczającej poza Twój wiek. Dostrzegasz wzory, które umykają innym… Wciąż myślę o naszych rozmowach długo po tym, jak się kończą. —L.F.

Żołądek zrobił mi akrobatyczny pokaz. Drzwi zabrzęczały; telefon się rozświetlił: Matteo.

— Bella!

— Ciao, Matteo. — Próbowałam się skupić na jego głosie, ale wzrok wciąż wracał do „Wciąż myślę o naszych rozmowach…”

— Tęsknię za tobą. Odbiorę cię w przyszły weekend. Tylko my dwoje w drodze do domu.

Mój wzrok przykleił się do kolejnego zdania, którego nie powinnam była pokochać: „Obudziłaś we mnie coś, co myślałem, że już straciłem.”

— Bella?

— Sì?

— Słuchasz mnie?

— Matteo, ja… poznałam kogoś nowego.

Cisza napięła się jak struna. — Cieszę się, że poznajesz ludzi — powiedział ostrożnie. — To dorastanie.

— Matteo—

— W porządku. Czekamy na ciebie w domu. — Rozłączył się.

Następnego dnia: kolejny list.

Isabello, Twoja szczerość mnie poruszyła. Chciałbym kontynuować naszą rozmowę w miejscu prywatnym. Jutro, 20:00. Via Margutta 15, trzecie piętro. —L.F.

Przeczytałam dwa razy; puls zrobił to samo.

— Chcesz się stąd wyrwać? — Luisa pojawiła się w trampkach i z determinacją. — Grupa przygotowawcza gra w kosza. Ćwiczenie = zapamiętywanie.

— Va bene. — Wsunęłam list do kieszeni jak zakazane ciastko. Decyzja odłożona na później — cardio.

Boiska były kredowe i zalane słońcem, wszędzie odbijanie i przechwałki. Ktoś rzucił mi piłkę; kozłowałam fatalnie, ale z przekonaniem. Luisa rozciągała się jak mały generał.

— Drużyny? — zapytał chłopak. — Marco. — Jego oczy wykonały szybkie góra-dół, jakby myślał, że to subtelne. — Grasz?

— Biegnę prosto przed siebie i mam nadzieję.

— To Rzym — uśmiechnął się. — Liczy się pewność siebie.

Podzieliliśmy się na cztery na cztery. Byłam waleczna i dziwnie szybka; nawet raz zdobyłam punkt i wrzasnęłam, jakbym wynalazła fizykę. Podczas przerw na wodę Marco krążył obok, oferując mi swoją butelkę jak oświadczyny.

— Ma swoją — Luisa przechwyciła, zamieniając jego butelkę na moją. — I musi się schładzać, bo skręca jej się kostka.

— Naprawdę? — mrugnęłam.

— Byłoby — powiedziała sucho, odciągając mnie od kręgu chłopaków, którzy nagle bardzo pokochali koszykówkę.

Wracałyśmy naokoło, w powietrzu unosiły się espresso i zapach proszku do prania. Cornetto zostało zawartym rozejmem na murze nad Tybrem.

— No więc — powiedziała Luisa, zlizywała krem. — Opowiedz mi o „kimś nowym”.

— To nic takiego — skłamałam głosem, który mnie zdradził.

— Profesor? — drążyła, łagodnie, ale nieustępliwie.

— Korepetytor — westchnęłam.

— Bella. On ma czterdzieści lat.

— Wiem. — Rumieniec wspiął mi się na policzki. — Mówi, że wiek nie ma znaczenia. Że jest… połączenie. — Wyciągnęłam list.

Przeczytała i jej usta się zacisnęły. — Jego mieszkanie. Późno.

— Chce porozmawiać. Bez rozpraszaczy.

— Mmm. — Oddała mi kartkę, jakby mogła ugryźć. — Zwracasz uwagę, nawet się nie starając. Proszę, nie testuj grawitacji tylko dlatego, że wygląda jak latanie.

— Mam kontrolę — zapewniłam — z wierzchu nonszalancka, w środku roztrzęsiona.

— To bądź w kontroli — powiedziała miękko. — Ustal zasady, zanim zrobi to pokój.

Tej nocy śniłam w podzielonych ekranach: dłonie Matteo uwalniające kosmyk; pióro Ferraro tnące mgłę w korytarze. Obudziłam się rozpalona, pełna pragnienia i zła na siebie za oba uczucia.

O 19:45 stałam na Via Margutta. Wąska, cicha, romantyczna na granicy nielegalności. Numer 15. Trzecie piętro. Moje stopy — zdrajcy — wciąż szły.

Otworzył od razu. — Isabello. Wejdź.

Mieszkanie: regały, skórzana sofa, mała kuchnia. Zasłony zaciągnięte. Moje alarmy zabrzmiały; nacisnęłam drzemkę. — Usiądź. — Nalał wina bez pytania. — Jeden kieliszek pomaga na nerwy.

— Nie piję za bardzo.

— To sącz. — Usiadł bardzo blisko mnie. — Dostałaś mój list.

— Sì.

— I?

— Nie wiem. — Od wina unosiła mi się głowa. — Jesteś moim profesorem.

— Czy to ma znaczenie? — Jego dłoń spoczęła na moim kolanie, ciepła przez dżins. — Wiek to liczba. Połączenie jest prawdziwe.

Powinnam była odsunąć jego rękę. Nie zrobiłam tego — chciałam, żeby widział we mnie kobietę, która potrafi go wytrącić z równowagi. Chciałam go wytrącić.

— Byłaś zamknięta w klatce — wyszeptał. — Widzę w tobie pragnienie wolności.

Pochylił się i pocałował mnie. Miękkość bardzo szybko przeszła w głębię. Jego dłoń zsunęła się na moją talię, potem podniosła się wzdłuż żeber; palce musnęły bok piersi.

Za szybko. Nie tak. Nie w ten sposób.

— Poczekaj — wydyszałam.

— Co się stało? — Jego usta znalazły moją szyję.

— Po prostu — potrzebuję chwili.

Jego ciężar przycisnął mnie do poduszek; pokój zawirował. Jego ręka powędrowała wyżej—

— Nie. — Odepchnęłam go mocno, głos miałam głośny. — Powiedziałam nie.

Zamarł, potem odsunął się, twarz ostygła jak zdmuchnięta świeca. — Co jest, Isabello?

— Chcę się uczyć. Nie… tego. — Głos drżał mi jak liść.

Wstał, zaciśnięta szczęka. — Zwodziłaś mnie. Te listy. Te spojrzenia. Udajesz dojrzałą, a zachowujesz się jak dziecko.

— Przepraszam, ja—

— Wynoś się.

Chwyciłam torbę i wybiegłam. Korytarz, schody, ulica — powietrze. Nie zatrzymałam się, dopóki akademik mnie nie pochłonął.

***

Luisa spojrzała na mnie raz, wciągnęła do środka, zamknęła drzwi na klucz. — Co się stało?

— Poszłam do jego mieszkania. On— — Słowa się załamały. — Nie przestawał. Powiedziałam nie.

— To napaść — powiedziała, wściekła i czuła. — Zgłaszamy go.

— Nie. — Panika wezbrała. — Poszłam. Piłam wino. Odpisałam na listy. To moja wina.

— Nie jest — powiedziała, stabilna jak latarnia morska. — On jest dorosły. On jest profesorem.

— Nie mogę go zgłosić. Tata— — Zobaczyłam twarz ojca, sam strach i wściekłość. — Nie mogę.

Trzymała mnie, gdy płakałam. Kiedy łzy się skończyły, zrobiła herbatę i wcisnęła mi ją w dłonie jak kamizelkę ratunkową. Później, palcami, które nie chciały przestać drżeć, napisałam:

Dr Ferraro, postanowiłam przygotowywać się do egzaminów wstępnych samodzielnie. Proszę o niekontaktowanie się ze mną więcej. Dziękuję za poświęcony czas. —Isabella Moretti

Wyślij. Zablokuj. Ekran świecił do mnie jak paragon za nic.

Telefon zadzwonił. — Ciao — wychrypiałam.

— Wszystko w porządku? — zapytał Matteo. — Brzmisz jakby—

— Nic mi nie jest. Po prostu jestem zmęczona.

— Nie jesteś — powiedział miękko. — Co się stało?

— Nic. Wkrótce wracam do domu. Wizyta na kampusie prawie się skończyła.

Gdybym mu powiedziała, powiedziałby tacie, a tata posoliłby Rzym do bruku.

— Dobrze — odetchnął z ulgą i troską splecioną. — Będę tu.

Po rozmowie położyłam się na plecach, licząc drobne pęknięcia w farbie na suficie. Dwoje dzieci pod drzewem figowym. Syn ogrodnika, który wie, że można udusić winorośl, jeśli kocha się ją źle. Aktorka, która wybrała sale wykładowe zamiast kamer i nigdy nie dostała swojej szansy, bo nóż obcego zadecydował inaczej. Profesor, który mówi jak jasność, a zachowuje się jak pogoda.

Czułam się głupia. I uparta. Jak winorośl szukająca pergoli po burzy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 5

Wróciłam do Genui, niosąc Rzym jak kamień w żołądku. Droga wydawała się dwa razy dłuższa, niż wskazywała mapa—każdy kilometr przypominał mi, że znowu muszę być Odpowiedzialną Córką, a nie dziewczyną, która robi bałagan, a potem wpada przez to w panikę.

Tata czekał przy wejściu jak latarnia morska z ramionami. Uściskał mnie tak mocno, że moje żebra złożyły skargę.

— Isabella! Jesteś w domu. Opowiadaj wszystko. Kampus? Wykłady? Gotowa na egzaminy?

— Dobrze, Tato. Pouczająco — odpowiedziałam, uśmiechając się jak ulotka reklamowa.

— A profesorowie? Pomocni?

Skręt żołądka. — Bardzo.

Odegrałam swoją rolę—skinienie tu, anegdota tam, ścieżka śmiechu w pakiecie. — Pokój był wygodny. Luisa była świetnym towarzystwem. Tak, przygotowana. — Również tak: kłamałam w żywe oczy. Nie, nic złego się nie stało. Nie, byłam całkowicie bezpieczna. Dziesięć na dziesięć, polecam dalej oszukiwać samą siebie.

— Chodź, śniadanie — powiedział, a ja poszłam za nim, udzielając odpowiedzi, które nic nie znaczą i ukrywając te, które znaczą wszystko.

Poranek pachniał wilgotną ziemią i rutyną. Znalazłam Matteo w winnicy, stał do mnie plecami, ręce zajęte, ramiona bardziej spięte niż pamiętałam. Moje kroki na ścieżce sprawiły, że się wyprostował—ostrożnie, jakbym była gałązką, której nie był pewien czy powinien dotknąć.

— Ciao — spróbowałam cicho.

— Ciao, Bella. Wróciłaś.

— Sì. Wczoraj.

Nie przestawał pracować rękami, sprawdzał rozstaw pędów, odłamywał bezużyteczny pęd. Cisza rozciągnęła się cienko.

— Matteo, możemy porozmawiać?

— Słucham.

Podeszłam bliżej, życząc sobie, żeby po prostu się odwrócił i był moim Matteo. — Rzym nie poszedł zgodnie z planem.

— Tak? — Płasko.

— Osoba, o której ci mówiłam... nie była tym, na co liczyłam. — Słowa stąpały wokół krateru.

W końcu się odwrócił. Szczelnie zaciśnięta szczęka, oczy ciemne i nieczytelne. — Co się stało?

— Zawiódł mnie. Myślałam, że widzi we mnie... — urwałam, zanim wpadłam w otchłań. — Myliłam się.

Powiedz coś. Zapytaj mnie. Zawalczy o mnie.

Patrzył na mnie przez długie uderzenie serca, potem znów odwrócił się do laski w dłoni. — Niech więc będzie nie-tak-jak-liczyłaś. Wciąż mogę być twoim przyjacielem.

Przyjaciel.

To słowo zamknęło się jak brama.

— Matteo—

— Mam pracę — powiedział cicho, co jakoś bolało bardziej. Wsunął sekator, czysto i miłosiernie—dwa pąki, dobra cyrkulacja powietrza, żadnego tłoku—a ja byłam tym nadprogramowym przyrostem, na który nie było miejsca. Stałam tam jak dekoracyjny palik, a potem wróciłam do domu, kręgosłup udający odwagę.

Wieczorem potrzebowałam powietrza, więc otworzyłam okno. Ogród świecił tym zielono-złotym światłem, które każe wierzyć, że może można być wybaczonym za wszystko. Matteo był na bocznym trawniku, trenował jakby winorośle mu się przyglądały.

Skakał na skakance—szybko, lekko—włosy opadały mu na oczy, oddech równy. Dźwięk liny uderzającej o kamień—świst, świst—równał się z moim pulsem. Rozluźnił ręce, spojrzał w stronę domu, a ja schyliłam się jak szpieg w kiepskim filmie, a potem i tak zerknęłam, bo jestem odważna w bardzo konkretnych, niezbyt przydatnych sytuacjach.

Miałam upokarzającą myśl, że ślady pocałunków wyglądałyby dobrze na tej szyi i od razu chciałam rzucić się do najbliższego kompostownika.

Zamknęłam okno i usiadłam na podłodze, plecami do łóżka. Pokój pachniał solą i starym papierem. Sięgnęłam po notes schowany pod swetrami—ten z pierwszymi listami, wyprasowanymi płasko w środku jak niebezpieczne kwiaty. Powiedziałam sobie, że je podrę. Zamiast tego rozłożyłam górną kartkę.

Isabella, uczenie ciebie to dla mnie przyjemność. Twoja przenikliwość jest wyjątkowa, a twoje pytania doskonalą moje własne. Mam nadzieję, że czujesz podobną intelektualną harmonię. — L.F.

Wyglądało to nieszkodliwie w tym cichszym świetle. Oficjalnie. Ostrożnie. Ale pamiętałam, jak mój puls się zatrzymał przy słowie harmonia, jakby dotknął ukrytego klucza w moich żebrach. Druga notatka czekała pod spodem:

Czego pragniesz, czego twój ojciec nie jest w stanie sobie wyobrazić dla ciebie?

To zdanie wciąż otwierało sekretnie drzwi. Bolała mnie od niego klatka piersiowa—pragnęłam większego życia, większej miłości, takiej, która przestawia meble w duszy. Matteo był... dobry. Ciepły jak słońce, zakorzeniony, cierpliwy. Ale był mojej wielkości, mojej historii. Profesor był klifem z widokiem. Wiedział rzeczy. Miał ostre krawędzie. Sprawiał, że czułam się mniej dziewczyną, a bardziej możliwością.

Nienawidziłam, że to uczucie mi się podobało. A jednak lubiłam je.

Ułożyłam kartki w stos, a potem nie. Przycisnęłam jedną do kolana, wyobrażając sobie jego głos—precyzyjny, niski—wymawiający moje imię tak, jak wtedy, gdy odpowiadałam poprawnie.

Może źle zrozumiałam resztę. Może spanikowałam za wcześnie. Może wielka miłość zawsze z bliska wygląda trochę niebezpiecznie. Ta myśl była jednocześnie upajająca i głupia. Odłożyłam drobne notatki od Ferraro, potem znów je wyjęłam, a w końcu wsunęłam pod notes, jakby drewno mogło je ochłodzić.

Spałam źle, potem wcale, potem za twardo. Matteo stał pod figowcem, miał twarz Ferraro. Tamten mężczyzna wyszedł z cienia winorośli. Dotknął ostrożnie tyłu mojej szyi—moje kolana zrobiły to swoje. Jego usta zbliżyły się, oddech słodki od mięty i pracy; palce przesunęły się na moją talię; świat zawęził się do skóry i tak.

— Bella — wyszeptał, jak modlitwę z zębami. Sięgnęłam, chciwa i szczera—a on się cofnął.

Obudziłam się z dłonią zaciśniętą w prześcieradle i łzami na policzkach, co jest niesamowicie glamour, gdybyś się zastanawiała.

Rano tata zawołał mnie do gabinetu z oczami, które błyszczały jakby mnie rozgryzł.

— Isabella, siediti. Widziałem, że jesteś... rozbita. Zorganizowałem coś wspaniałego. — Przesunął list po biurku. — Miesięczna praktyka w prestiżowej klinice w Toskanii. Cicho, renomowana, bezpieczna. Dokładnie to, czego potrzebujesz przed prawdziwymi studiami.

Ręce mi drżały. Neutralny papier firmowy. Profesjonalne akapity. Żadnych nazwisk, które bym rozpoznała.

— Jaki znajomy? — zapytałam.

— Szanujący się zespół. Nazwisko dyrektora nie jest ważne; ważna jest struktura. Zakwaterowanie na miejscu, nadzór, prawdziwi pacjenci. — Uścisnął moją dłoń. — Twoja mama byłaby dumna. Edukacja. Niezależność.

Jak powiedzieć nie, nie zdradzając robaka ukrytego w jabłku?

— Kiedy wyjeżdżam? — zapytałam, pusta.

— W następny czwartek. Zawiozę cię sam.

Później, w swoim pokoju, otworzyłam laptop. E-mail czekał jak pułapka, która się uśmiecha.

Od: tuscany.clinic@admin.it Temat: Welcome to Tuscany Clinical Program

Czekamy na Twoje przybycie... Przyjazd czwartek, 15 czerwca. Zakwaterowanie zapewnione...

Scrolluję, scrolluję. Harmonogram. Regulaminy. Nudne, bezpieczne, ostrożne. I nagle na dole, łatwe do przeoczenia:

Kierownik programu: L. F.

Pokój się przechylił. Ręce zamieniły się w trzęsienie ziemi. Są przecież inni ludzie z tymi inicjałami, powiedziałam sobie. Luigi Ferretti. Lucia Fabbri. Lorenzo—ktokolwiek. Ale mój żołądek już wiedział. Termin. „Znajomy”.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Taboo Sessions with My Dad’s Therapist

Taboo Sessions with My Dad’s Therapist

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa