passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Taboo Sessions with My Dad’s Therapist - Rozdział #5 - autor Yan Stellar

Taboo Sessions with My Dad’s Therapist

/

Rozdział 5

rozdział 4

W piątkowy wieczór znalazłam kolejny list od Ferraro, wsunięty do mojego notatnika. Rozłożyłam go na łóżku w akademiku, jakby mógł ugryźć.

Isabello, posiadasz rzadką inteligencję. Twoje spostrzeżenia świadczą o dojrzałości wykraczającej poza Twój wiek. Dostrzegasz wzory, które umykają innym… Wciąż myślę o naszych rozmowach długo po tym, jak się kończą. —L.F.

Żołądek zrobił mi akrobatyczny pokaz. Drzwi zabrzęczały; telefon się rozświetlił: Matteo.

— Bella!

— Ciao, Matteo. — Próbowałam się skupić na jego głosie, ale wzrok wciąż wracał do „Wciąż myślę o naszych rozmowach…”

— Tęsknię za tobą. Odbiorę cię w przyszły weekend. Tylko my dwoje w drodze do domu.

Mój wzrok przykleił się do kolejnego zdania, którego nie powinnam była pokochać: „Obudziłaś we mnie coś, co myślałem, że już straciłem.”

— Bella?

— Sì?

— Słuchasz mnie?

— Matteo, ja… poznałam kogoś nowego.

Cisza napięła się jak struna. — Cieszę się, że poznajesz ludzi — powiedział ostrożnie. — To dorastanie.

— Matteo—

— W porządku. Czekamy na ciebie w domu. — Rozłączył się.

Następnego dnia: kolejny list.

Isabello, Twoja szczerość mnie poruszyła. Chciałbym kontynuować naszą rozmowę w miejscu prywatnym. Jutro, 20:00. Via Margutta 15, trzecie piętro. —L.F.

Przeczytałam dwa razy; puls zrobił to samo.

— Chcesz się stąd wyrwać? — Luisa pojawiła się w trampkach i z determinacją. — Grupa przygotowawcza gra w kosza. Ćwiczenie = zapamiętywanie.

— Va bene. — Wsunęłam list do kieszeni jak zakazane ciastko. Decyzja odłożona na później — cardio.

Boiska były kredowe i zalane słońcem, wszędzie odbijanie i przechwałki. Ktoś rzucił mi piłkę; kozłowałam fatalnie, ale z przekonaniem. Luisa rozciągała się jak mały generał.

— Drużyny? — zapytał chłopak. — Marco. — Jego oczy wykonały szybkie góra-dół, jakby myślał, że to subtelne. — Grasz?

— Biegnę prosto przed siebie i mam nadzieję.

— To Rzym — uśmiechnął się. — Liczy się pewność siebie.

Podzieliliśmy się na cztery na cztery. Byłam waleczna i dziwnie szybka; nawet raz zdobyłam punkt i wrzasnęłam, jakbym wynalazła fizykę. Podczas przerw na wodę Marco krążył obok, oferując mi swoją butelkę jak oświadczyny.

— Ma swoją — Luisa przechwyciła, zamieniając jego butelkę na moją. — I musi się schładzać, bo skręca jej się kostka.

— Naprawdę? — mrugnęłam.

— Byłoby — powiedziała sucho, odciągając mnie od kręgu chłopaków, którzy nagle bardzo pokochali koszykówkę.

Wracałyśmy naokoło, w powietrzu unosiły się espresso i zapach proszku do prania. Cornetto zostało zawartym rozejmem na murze nad Tybrem.

— No więc — powiedziała Luisa, zlizywała krem. — Opowiedz mi o „kimś nowym”.

— To nic takiego — skłamałam głosem, który mnie zdradził.

— Profesor? — drążyła, łagodnie, ale nieustępliwie.

— Korepetytor — westchnęłam.

— Bella. On ma czterdzieści lat.

— Wiem. — Rumieniec wspiął mi się na policzki. — Mówi, że wiek nie ma znaczenia. Że jest… połączenie. — Wyciągnęłam list.

Przeczytała i jej usta się zacisnęły. — Jego mieszkanie. Późno.

— Chce porozmawiać. Bez rozpraszaczy.

— Mmm. — Oddała mi kartkę, jakby mogła ugryźć. — Zwracasz uwagę, nawet się nie starając. Proszę, nie testuj grawitacji tylko dlatego, że wygląda jak latanie.

— Mam kontrolę — zapewniłam — z wierzchu nonszalancka, w środku roztrzęsiona.

— To bądź w kontroli — powiedziała miękko. — Ustal zasady, zanim zrobi to pokój.

Tej nocy śniłam w podzielonych ekranach: dłonie Matteo uwalniające kosmyk; pióro Ferraro tnące mgłę w korytarze. Obudziłam się rozpalona, pełna pragnienia i zła na siebie za oba uczucia.

O 19:45 stałam na Via Margutta. Wąska, cicha, romantyczna na granicy nielegalności. Numer 15. Trzecie piętro. Moje stopy — zdrajcy — wciąż szły.

Otworzył od razu. — Isabello. Wejdź.

Mieszkanie: regały, skórzana sofa, mała kuchnia. Zasłony zaciągnięte. Moje alarmy zabrzmiały; nacisnęłam drzemkę. — Usiądź. — Nalał wina bez pytania. — Jeden kieliszek pomaga na nerwy.

— Nie piję za bardzo.

— To sącz. — Usiadł bardzo blisko mnie. — Dostałaś mój list.

— Sì.

— I?

— Nie wiem. — Od wina unosiła mi się głowa. — Jesteś moim profesorem.

— Czy to ma znaczenie? — Jego dłoń spoczęła na moim kolanie, ciepła przez dżins. — Wiek to liczba. Połączenie jest prawdziwe.

Powinnam była odsunąć jego rękę. Nie zrobiłam tego — chciałam, żeby widział we mnie kobietę, która potrafi go wytrącić z równowagi. Chciałam go wytrącić.

— Byłaś zamknięta w klatce — wyszeptał. — Widzę w tobie pragnienie wolności.

Pochylił się i pocałował mnie. Miękkość bardzo szybko przeszła w głębię. Jego dłoń zsunęła się na moją talię, potem podniosła się wzdłuż żeber; palce musnęły bok piersi.

Za szybko. Nie tak. Nie w ten sposób.

— Poczekaj — wydyszałam.

— Co się stało? — Jego usta znalazły moją szyję.

— Po prostu — potrzebuję chwili.

Jego ciężar przycisnął mnie do poduszek; pokój zawirował. Jego ręka powędrowała wyżej—

— Nie. — Odepchnęłam go mocno, głos miałam głośny. — Powiedziałam nie.

Zamarł, potem odsunął się, twarz ostygła jak zdmuchnięta świeca. — Co jest, Isabello?

— Chcę się uczyć. Nie… tego. — Głos drżał mi jak liść.

Wstał, zaciśnięta szczęka. — Zwodziłaś mnie. Te listy. Te spojrzenia. Udajesz dojrzałą, a zachowujesz się jak dziecko.

— Przepraszam, ja—

— Wynoś się.

Chwyciłam torbę i wybiegłam. Korytarz, schody, ulica — powietrze. Nie zatrzymałam się, dopóki akademik mnie nie pochłonął.

***

Luisa spojrzała na mnie raz, wciągnęła do środka, zamknęła drzwi na klucz. — Co się stało?

— Poszłam do jego mieszkania. On— — Słowa się załamały. — Nie przestawał. Powiedziałam nie.

— To napaść — powiedziała, wściekła i czuła. — Zgłaszamy go.

— Nie. — Panika wezbrała. — Poszłam. Piłam wino. Odpisałam na listy. To moja wina.

— Nie jest — powiedziała, stabilna jak latarnia morska. — On jest dorosły. On jest profesorem.

— Nie mogę go zgłosić. Tata— — Zobaczyłam twarz ojca, sam strach i wściekłość. — Nie mogę.

Trzymała mnie, gdy płakałam. Kiedy łzy się skończyły, zrobiła herbatę i wcisnęła mi ją w dłonie jak kamizelkę ratunkową. Później, palcami, które nie chciały przestać drżeć, napisałam:

Dr Ferraro, postanowiłam przygotowywać się do egzaminów wstępnych samodzielnie. Proszę o niekontaktowanie się ze mną więcej. Dziękuję za poświęcony czas. —Isabella Moretti

Wyślij. Zablokuj. Ekran świecił do mnie jak paragon za nic.

Telefon zadzwonił. — Ciao — wychrypiałam.

— Wszystko w porządku? — zapytał Matteo. — Brzmisz jakby—

— Nic mi nie jest. Po prostu jestem zmęczona.

— Nie jesteś — powiedział miękko. — Co się stało?

— Nic. Wkrótce wracam do domu. Wizyta na kampusie prawie się skończyła.

Gdybym mu powiedziała, powiedziałby tacie, a tata posoliłby Rzym do bruku.

— Dobrze — odetchnął z ulgą i troską splecioną. — Będę tu.

Po rozmowie położyłam się na plecach, licząc drobne pęknięcia w farbie na suficie. Dwoje dzieci pod drzewem figowym. Syn ogrodnika, który wie, że można udusić winorośl, jeśli kocha się ją źle. Aktorka, która wybrała sale wykładowe zamiast kamer i nigdy nie dostała swojej szansy, bo nóż obcego zadecydował inaczej. Profesor, który mówi jak jasność, a zachowuje się jak pogoda.

Czułam się głupia. I uparta. Jak winorośl szukająca pergoli po burzy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 5

Wróciłam do Genui, niosąc Rzym jak kamień w żołądku. Droga wydawała się dwa razy dłuższa, niż wskazywała mapa—każdy kilometr przypominał mi, że znowu muszę być Odpowiedzialną Córką, a nie dziewczyną, która robi bałagan, a potem wpada przez to w panikę.

Tata czekał przy wejściu jak latarnia morska z ramionami. Uściskał mnie tak mocno, że moje żebra złożyły skargę.

— Isabella! Jesteś w domu. Opowiadaj wszystko. Kampus? Wykłady? Gotowa na egzaminy?

— Dobrze, Tato. Pouczająco — odpowiedziałam, uśmiechając się jak ulotka reklamowa.

— A profesorowie? Pomocni?

Skręt żołądka. — Bardzo.

Odegrałam swoją rolę—skinienie tu, anegdota tam, ścieżka śmiechu w pakiecie. — Pokój był wygodny. Luisa była świetnym towarzystwem. Tak, przygotowana. — Również tak: kłamałam w żywe oczy. Nie, nic złego się nie stało. Nie, byłam całkowicie bezpieczna. Dziesięć na dziesięć, polecam dalej oszukiwać samą siebie.

— Chodź, śniadanie — powiedział, a ja poszłam za nim, udzielając odpowiedzi, które nic nie znaczą i ukrywając te, które znaczą wszystko.

Poranek pachniał wilgotną ziemią i rutyną. Znalazłam Matteo w winnicy, stał do mnie plecami, ręce zajęte, ramiona bardziej spięte niż pamiętałam. Moje kroki na ścieżce sprawiły, że się wyprostował—ostrożnie, jakbym była gałązką, której nie był pewien czy powinien dotknąć.

— Ciao — spróbowałam cicho.

— Ciao, Bella. Wróciłaś.

— Sì. Wczoraj.

Nie przestawał pracować rękami, sprawdzał rozstaw pędów, odłamywał bezużyteczny pęd. Cisza rozciągnęła się cienko.

— Matteo, możemy porozmawiać?

— Słucham.

Podeszłam bliżej, życząc sobie, żeby po prostu się odwrócił i był moim Matteo. — Rzym nie poszedł zgodnie z planem.

— Tak? — Płasko.

— Osoba, o której ci mówiłam... nie była tym, na co liczyłam. — Słowa stąpały wokół krateru.

W końcu się odwrócił. Szczelnie zaciśnięta szczęka, oczy ciemne i nieczytelne. — Co się stało?

— Zawiódł mnie. Myślałam, że widzi we mnie... — urwałam, zanim wpadłam w otchłań. — Myliłam się.

Powiedz coś. Zapytaj mnie. Zawalczy o mnie.

Patrzył na mnie przez długie uderzenie serca, potem znów odwrócił się do laski w dłoni. — Niech więc będzie nie-tak-jak-liczyłaś. Wciąż mogę być twoim przyjacielem.

Przyjaciel.

To słowo zamknęło się jak brama.

— Matteo—

— Mam pracę — powiedział cicho, co jakoś bolało bardziej. Wsunął sekator, czysto i miłosiernie—dwa pąki, dobra cyrkulacja powietrza, żadnego tłoku—a ja byłam tym nadprogramowym przyrostem, na który nie było miejsca. Stałam tam jak dekoracyjny palik, a potem wróciłam do domu, kręgosłup udający odwagę.

Wieczorem potrzebowałam powietrza, więc otworzyłam okno. Ogród świecił tym zielono-złotym światłem, które każe wierzyć, że może można być wybaczonym za wszystko. Matteo był na bocznym trawniku, trenował jakby winorośle mu się przyglądały.

Skakał na skakance—szybko, lekko—włosy opadały mu na oczy, oddech równy. Dźwięk liny uderzającej o kamień—świst, świst—równał się z moim pulsem. Rozluźnił ręce, spojrzał w stronę domu, a ja schyliłam się jak szpieg w kiepskim filmie, a potem i tak zerknęłam, bo jestem odważna w bardzo konkretnych, niezbyt przydatnych sytuacjach.

Miałam upokarzającą myśl, że ślady pocałunków wyglądałyby dobrze na tej szyi i od razu chciałam rzucić się do najbliższego kompostownika.

Zamknęłam okno i usiadłam na podłodze, plecami do łóżka. Pokój pachniał solą i starym papierem. Sięgnęłam po notes schowany pod swetrami—ten z pierwszymi listami, wyprasowanymi płasko w środku jak niebezpieczne kwiaty. Powiedziałam sobie, że je podrę. Zamiast tego rozłożyłam górną kartkę.

Isabella, uczenie ciebie to dla mnie przyjemność. Twoja przenikliwość jest wyjątkowa, a twoje pytania doskonalą moje własne. Mam nadzieję, że czujesz podobną intelektualną harmonię. — L.F.

Wyglądało to nieszkodliwie w tym cichszym świetle. Oficjalnie. Ostrożnie. Ale pamiętałam, jak mój puls się zatrzymał przy słowie harmonia, jakby dotknął ukrytego klucza w moich żebrach. Druga notatka czekała pod spodem:

Czego pragniesz, czego twój ojciec nie jest w stanie sobie wyobrazić dla ciebie?

To zdanie wciąż otwierało sekretnie drzwi. Bolała mnie od niego klatka piersiowa—pragnęłam większego życia, większej miłości, takiej, która przestawia meble w duszy. Matteo był... dobry. Ciepły jak słońce, zakorzeniony, cierpliwy. Ale był mojej wielkości, mojej historii. Profesor był klifem z widokiem. Wiedział rzeczy. Miał ostre krawędzie. Sprawiał, że czułam się mniej dziewczyną, a bardziej możliwością.

Nienawidziłam, że to uczucie mi się podobało. A jednak lubiłam je.

Ułożyłam kartki w stos, a potem nie. Przycisnęłam jedną do kolana, wyobrażając sobie jego głos—precyzyjny, niski—wymawiający moje imię tak, jak wtedy, gdy odpowiadałam poprawnie.

Może źle zrozumiałam resztę. Może spanikowałam za wcześnie. Może wielka miłość zawsze z bliska wygląda trochę niebezpiecznie. Ta myśl była jednocześnie upajająca i głupia. Odłożyłam drobne notatki od Ferraro, potem znów je wyjęłam, a w końcu wsunęłam pod notes, jakby drewno mogło je ochłodzić.

Spałam źle, potem wcale, potem za twardo. Matteo stał pod figowcem, miał twarz Ferraro. Tamten mężczyzna wyszedł z cienia winorośli. Dotknął ostrożnie tyłu mojej szyi—moje kolana zrobiły to swoje. Jego usta zbliżyły się, oddech słodki od mięty i pracy; palce przesunęły się na moją talię; świat zawęził się do skóry i tak.

— Bella — wyszeptał, jak modlitwę z zębami. Sięgnęłam, chciwa i szczera—a on się cofnął.

Obudziłam się z dłonią zaciśniętą w prześcieradle i łzami na policzkach, co jest niesamowicie glamour, gdybyś się zastanawiała.

Rano tata zawołał mnie do gabinetu z oczami, które błyszczały jakby mnie rozgryzł.

— Isabella, siediti. Widziałem, że jesteś... rozbita. Zorganizowałem coś wspaniałego. — Przesunął list po biurku. — Miesięczna praktyka w prestiżowej klinice w Toskanii. Cicho, renomowana, bezpieczna. Dokładnie to, czego potrzebujesz przed prawdziwymi studiami.

Ręce mi drżały. Neutralny papier firmowy. Profesjonalne akapity. Żadnych nazwisk, które bym rozpoznała.

— Jaki znajomy? — zapytałam.

— Szanujący się zespół. Nazwisko dyrektora nie jest ważne; ważna jest struktura. Zakwaterowanie na miejscu, nadzór, prawdziwi pacjenci. — Uścisnął moją dłoń. — Twoja mama byłaby dumna. Edukacja. Niezależność.

Jak powiedzieć nie, nie zdradzając robaka ukrytego w jabłku?

— Kiedy wyjeżdżam? — zapytałam, pusta.

— W następny czwartek. Zawiozę cię sam.

Później, w swoim pokoju, otworzyłam laptop. E-mail czekał jak pułapka, która się uśmiecha.

Od: tuscany.clinic@admin.it Temat: Welcome to Tuscany Clinical Program

Czekamy na Twoje przybycie... Przyjazd czwartek, 15 czerwca. Zakwaterowanie zapewnione...

Scrolluję, scrolluję. Harmonogram. Regulaminy. Nudne, bezpieczne, ostrożne. I nagle na dole, łatwe do przeoczenia:

Kierownik programu: L. F.

Pokój się przechylił. Ręce zamieniły się w trzęsienie ziemi. Są przecież inni ludzie z tymi inicjałami, powiedziałam sobie. Luigi Ferretti. Lucia Fabbri. Lorenzo—ktokolwiek. Ale mój żołądek już wiedział. Termin. „Znajomy”.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 6

Podróż do Toskanii była... bez końca. Drzewa oliwne, winnice, cyprysy, powtórka. Tata komentował wszystko jak przewodnik, który sam zbudował tę drogę. „Reputacja. Bezpieczeństwo. Doświadczenie praktyczne.” Każde słowo było pogłaskaniem po głowie i supłem w żołądku.

– Tesoro, jesteś cicha – powiedział, zerkając w moją stronę. – Denerwujesz się?

– Trochę. (Niedopowiedzenie; w środku byłam orkiestrą marszową.)

– To naturalne. Poradzisz sobie wspaniale. Mój przyjaciel mówi, że program jest świetny. Nie może się doczekać, żeby cię poznać.

Jego przyjaciel. Moje inicjały zagłady. L.F. Może to nie on. Może przesadzam (przesadzam). Mimo to mój żołądek zrobił salto.

Skręciliśmy między cyprysami i – ta-da – willa-klinika: białe ściany, przystrzyżone żywopłoty, taki żwir, który brzmi drogo, gdy się na nim parkuje. Tata rozłożył ramiona jakby sam ją wyremontował.

– Będziesz tu szczęśliwa. Czuję to.

Czułam, jak trzęsą mi się ręce.

Kobieta po pięćdziesiątce pojawiła się w śnieżnobiałym kitlu, z uśmiechem, który obniżył mi puls o dwa uderzenia. – Signorina Moretti? Benvenuta. Jestem doktor Carla Benedetti. – Słodka; zorganizowana; ludzka wersja świeżej pościeli. Przeprowadziła mnie przez wysokie sufity i marmurowe podłogi, które mówiły „luksusowy hotel”, nie „klinika”.

– Skrzydło mieszkalne jest osobne – powiedziała. – Prywatność po godzinach.

Pokój: duże łóżko, biurko przy oknie, prywatna łazienka. Kto to jest akademik? Położyłam walizkę jakby miała wybuchnąć. Czemu tu jest aż tak ładnie? Czemu cokolwiek jest aż tak ładne?

Rozpakowywałam się w tempie lodowca, układałam książki, sprawdzałam telefon (brak Matteo; auć), wmawiałam sobie, że L.F. może znaczyć Literalnie-Fajny. Godzinę później: pukanie.

– Dyrektor jest gotowy na twoje wprowadzenie – powiedział ktoś z personelu. – Twój ojciec też czeka.

Ulga. Tato-bufor. Poszłam przez korytarze, w górę, w bok, w dół. Mosiężna tabliczka: Dyrektor. Niech to będzie ktokolwiek inny.

Weszłam.

Tata stał przy oknie, uśmiechnięty. A za biurkiem –

Ferraro. Podniósł wzrok, wstał, twarz doskonale obojętna.

– Isabella, tesoro – rozpromienił się tata, chwytając mnie pod ramię. – To doktor Luca Ferraro. Dobry przyjaciel – pomógł mi po twojej mamie… – Jego głos złagodniał. – Nie wiem, co bym zrobił.

Ferraro obszedł biurko i wyciągnął dłoń. – Signorina Moretti. Przyjemność. – Przeskanował mnie wzrokiem – szybko, klinicznie, rzeczowo – i wrócił do uprzejmości. – Masz oczy matki – dodał, jakby odnotowywał fakt w karcie, a nie podpalał mi serca. – Była… absolutnie piękna.

Twarz taty aż rozpromieniała z dumy. – È vero. Ona w niej żyje. Te same oczy, to samo światło.

– Proszę, usiądźcie – powiedział Ferraro znowu rzeczowym tonem, wskazując krzesła. Przesunął po biurku teczkę. – Cztery tygodnie: bloki obserwacyjne, protokół dokumentacji, rundy modalności, audytowanie wyników. Standard dla wszystkich rezydentów. Oczekujemy profesjonalizmu.

Tata ścisnął mi dłoń. – Jest poważna, Luca.

Ferraro skinął raz głową. – Jestem pewien.

Ferraro jeszcze raz prześlizgnął się wzrokiem po mojej twarzy, jak skan, po czym odwrócił spojrzenie. – Ufam, że profesjonalizm nie będzie problemem. – Powiedział to do teczki, nie moich kości policzkowych.

– Oczywiście, że nie – odpowiedział za mnie tata.

Ferraro wstał. – Doktor Benedetti oprowadzi cię po ośrodku. Odprowadzę was na dół. – Na korytarzu zatrzymało go dwóch pracowników – uścisk dłoni, ciche raporty. Wydawał decyzje eleganckimi zdaniami: – Przestawić rotację CBT; grupa kontrolna nie jest dopasowana, – Przenieść wtorkowy przyjęcie; zgoda świadoma musi być przed każdą baterią psychometryczną. Ludzie kiwali głowami jak metronomy.

Przy drzwiach do skrzydła mieszkalnego zatrzymał się – publiczny korytarz, trzy pielęgniarki w zasięgu słuchu – i powiedział, zupełnie obojętnie: – Masz oczy matki. – A potem z powrotem do spraw służbowych: – Zgłoś się do Obserwacji Drugiej o 08:00. Przynieś zeszyt. Żadnych nagrań.

Komplement spadł jak kamyk do jeziora: cichy dźwięk, długie kręgi. Nie wiedziałam, czy się uśmiechnąć, czy schować.

Tata dołączył do zwiedzania, robiąc zdjęcia dziedzińca jakby zaraz miał go ocenić na Yelp. Na pożegnanie przytulił mnie mocno. – Pracuj, odpoczywaj, dzwoń do mnie. Fiero di te. – I zostałam sama z grafikiem, który mógłby mnie benchpressować.

Następne dni zamieniły się w mgłę protokołów i uprzejmych korytarzy.

Ferraro utrzymywał chłodny dystans: uprzejmy, rzeczowy, odległy. Przydzielał obowiązki jakbym była każdym – plakietka obserwatora; siedź w kącie; rób notatki; cień pielęgniarki przyjmującej; naucz się szablonu; nigdy nie odzywaj się pierwsza; zawsze pytaj zanim zapytasz (tak, to istnieje).

Na grupie był Sokratyczny i chirurgiczny. – Zdefiniuj rzetelność konstruktu. – – Odróżnij lęk stanowy od cechowego. – – Nie możesz traktować pomiaru jako wyniku. – Mówił czystymi liniami, przy których ludzie się prostowali. Obserwowałam, jak wszyscy go witają – „Dottore”, „Professore” – jakby tytuły należały do klimatyzacji.

Był… odpowiedni. Nawet pomocny. Moje ramiona zaczęły opadać z uszu. Może Rzym był koszmarem w innej strefie czasowej, a to prawdziwa wersja: reguły, dystanse, tylko dorośli.

Praca była prawdziwa. Uczyłam się czytać mikroekspresje nie sprawiając, by pacjenci czuli się obserwowani, oznaczać czas notatek, archiwizować bez gubienia porządku dnia w porządku szuflady. Byłam też bardzo sama. Rezydenci byli starsi, zajęci, ludzie od grzecznego skinienia głową. Brak Luizy, która wyciągnęłaby mnie na gelato i granice. Matteo nadal milczał (trzy wiadomości, zero odpowiedzi). Tata dzwonił co noc, a ja co noc kłamałam. – Wszystko dobrze – mówiłam i połykałam resztę.

Tydzień później: pukanie po kolacji.

– Dyrektor chciałby się z tobą zobaczyć – oznajmiła doktor Benedetti. – Omówić twoje postępy.

Te słowa ścisnęły mi żebra jak gorset. – Teraz?

– Teraz.

Szłyśmy. Zamiast do głównego biura, skręciłyśmy w cichsze skrzydło – mieszkalne. Zatrzymała się przy drzwiach. – Jego prywatny gabinet – wyjaśniła. – Do poufnych rozmów. – Pukanie. Odeszła.

– Entra, Isabella – zawołał Ferraro.

Każdy instynkt krzyczał odwróć się, uciekaj, wymyśl epidemię . Ale profesjonalizm to pułapka, w którą wchodzę z własnej woli. A przez cały tydzień był bez zarzutu.

Tylko rozmowa o postępach. Tylko rozmowa. Otworzyłam drzwi.

Mniejsze pomieszczenie. Półki z książkami, schludne biurko, dwa krzesła, sofa. Światło lampy, nie przyciemnione – przyjemne. Wina nie widać; tylko karafka wody i dwa szklanki ustawione jak żołnierze.

Wskazał krzesło naprzeciw siebie, postawa formalna. Na biurku: moje notatki z obserwacji, pozakładane. – Usiądź – powiedział, nie nieuprzejmie.

Usiadłam, dłonie wilgotne, udając, że nie mam dziewiętnastu lat i nie drżę. On złożył ręce.

– Porozmawiajmy o tym, co widzisz – powiedział. – I co myślisz, że widzisz. – Zawiesił głos, ważąc następne zdanie jak na wadze. – A potem porozmawiamy o granicach – twoich, moich i instytucji – żeby twój miesiąc tutaj był dokładnie tym, czym powinien być: edukacyjny.

Serce walnęło raz, mocno – strach, ulga, sama nie wiem.

Nalał wody, przesunął szklankę w moją stronę, nie dotykając moich palców, i spojrzał mi w oczy tak, jak chirurg patrzy na skan.

– Zacznij – powiedział.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Taboo Sessions with My Dad’s Therapist

Taboo Sessions with My Dad’s Therapist

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa