passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Taming the Mafia Beast - Rozdział #3 - autor Tessa Kelwyn

Taming the Mafia Beast

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Sala balowa to baśń ożywiona. Unoszę się przez nią w mojej szytej na miarę sukni Elie Saab, tej, którą Aaron pomógł mi wybrać miesiące temu przez FaceTime z Miami.

Teraz jego dłoń spoczywa na moich plecach, gdy robimy rundę po sali, a ja tak bardzo staram się uchwycić to uczucie. Zaborcza i idealnie ułożona do zdjęć.

Powinnam czuć się jak księżniczka w tej eterycznej kreacji z srebrzystych koralików i francuskiego tiulu. Zamiast tego czuję się, jakbym grała w sztuce, w której wszyscy znają swoje kwestie, tylko nie ja.

Za dwa miesiące będę panią De Luca. Za dwa miesiące to wszystko znów nabierze sensu—dystans, zmiany, te drobne rzeczy, które nie do końca się zgadzają.

Odsuwam tę myśl. On po prostu jest zestresowany.

Ekspansja na Miami była brutalna—wiem o tym, bo powtarza mi to za każdym razem, gdy zauważam, że dystans między nami rośnie.

„Vincent, gratulacje z powodu zaręczyn córki!”—mówi Don Moretti, jego żona obok niego spowita w diamentach. „To połączenie będzie opłacalne dla obu rodzin.”

Opłacalne.

Staram się nie skrzywić na to słowo, ale Aaron delikatnie ściska mnie w talii, prywatny gest zrozumienia.

„Jesteśmy bardzo szczęśliwi,” mówi Aaron, a kiedy pochyla się w moją stronę, widzę to—ciepło, dumę, szczerą czułość. „Prawda, króliczku?”

Ten pseudonim powinien sprawiać, że się rozpłynę. Kiedyś tak było. Ale coś w tym, jak mówi to teraz, brzmi jak gra, jakby odhaczał punkt na liście zatytułowanej „obowiązkowy narzeczony”.

„Obrzydliwie,” odpowiadam, próbując nadać lekkości swojemu głosowi.

Całuje mnie w skroń—idealnie, w odpowiednim momencie—ale jego perfumy znów są inne tej nocy, a pod nimi wyczuwam coś kwiatowego, co ściska mnie w żołądku.

Damskie perfumy.

Pewnie kogoś przytulił. Kuzynkę. Przyjaciółkę. To nic nie znaczy.

Ale wtedy jego telefon wibruje i widzę to—jak jego szczęka się napina, gdy czyta wiadomość. Jak kciuk zawisa nad odpowiedzią, zanim się opanuje i schowa telefon do kieszeni.

„Wszystko w porządku?” pytam, starając się zachować lekkość w głosie.

„W porządku. Tylko interesy.” Ale jego oczy już nie są przy moich, znowu skanują salę.

Czego szuka? Kogo?

Kontynuujemy obchód, a ja próbuję zebrać wszystkie drobne nieprawidłowości, których nie potrafię jeszcze nazwać.

Jak przedstawia mnie współpracownikom z dumą, ale bez ciepła. Jak ciągle spogląda na zegarek, jakby coś odliczał.

„Twoja siostra zdaje się świetnie bawić,” zauważa pani Moretti.

Wzrokiem odnajduję Kaię, przy barze, otoczoną adoratorami.

Ma na sobie szkarłatną suknię Versace z niebezpiecznie wysokim rozcięciem, a jej śmiech niesie się przez salę. Aaron zesztywniał przy mnie. Nie tylko spięty—zamarł. Jakby każdy mięsień był napięty do granic.

Zerkam na niego. Jego szczęka jest zaciśnięta, oczy wbite w Kaię z intensywnością, która sprawia, że lodowaty dreszcz przebiega mi po kręgosłupie.

To nie dezaprobata na jego twarzy. To nawet nie irytacja.

To głód.

„Aaron?” Mój głos brzmi odlegle.

Mruga i wyraz znika tak szybko, że niemal przekonuję się, że to sobie wyobraziłam. „Przepraszam, co mówiłaś?”

„Wszystko w porządku?”

„Tak. Po prostu myślę, że mogłaby zachować więcej klasy na naszym przyjęciu zaręczynowym.” Ale jego głos jest napięty, a oczy znów wracają do niej, jak kompas wskazujący północ.

Obserwuję ich—mojego narzeczonego i moją siostrę—i nagle zaczynam zauważać rzeczy, których nie chciałam widzieć.

Jak spojrzenie Kaii ciągle odnajduje go w tłumie. Jak śmieje się głośniej, gdy jest w pobliżu. Jak dotknęła jego ramienia podczas gratulacji, jej palce zatrzymując się o ułamek sekundy za długo, a oczy kryły tajemnicę, do której nie miałam dostępu.

Jak oddech Aarona się zmienia, gdy ona się porusza.

Przestań. Jesteś paranoiczką. Wymyślasz problemy, bo boisz się być szczęśliwa.

Ale wtedy Kaia pochyla się po kolejnego martini, jej sukienka podjeżdża w górę, a palce Aarona wbijają się w moją talię tak mocno, że ledwo powstrzymuję się od jęku.

„Boli mnie,” szepczę.

Natychmiast mnie puszcza, ale jego ręce lekko drżą. „Przepraszam. Po prostu... to przyjęcie wymyka się spod kontroli. Muszę się przewietrzyć.” Już się odsuwa. „I zadzwonić. Ten temat z Miami nie poczeka.”

„Znowu?” Słowa wymykają się zanim mogę je powstrzymać.

Coś błyska w jego oczach—wina? Irytacja? „To potrwa chwilę.”

„Tak mówiłeś ostatnim razem. I wcześniej.”

„Esther.” Jego głos nabiera ostrości. „Nie zaczynaj.”

Chłód w jego tonie sprawia, że się wzdrygam. To nie my. Nie rozmawiamy tak ze sobą. Przynajmniej kiedyś nie rozmawialiśmy. „Dobrze,” szepczę. „Idź.”

Odchodzi bez słowa, a ja patrzę, jak znika w tłumie.

„Wszystko w porządku?” Margot pojawia się przy moim łokciu, z troską w oczach.

„Idealnie,” kłamię, dusząc szampana, który smakuje jak niedotrzymane obietnice. „Wszystko jest idealnie.”

Wtedy go widzę. Po drugiej stronie sali, częściowo ukryty za aranżacją białych orchidei, stoi mężczyzna, który sprawia, że wszyscy inni w pomieszczeniu znikają w tle.

Jest oszałamiający—wysoki, o szerokich ramionach, ciemne włosy zaczesane do tyłu. Jego garnitur jest drogi, szyty na miarę, leży z taką precyzją, która świadczy o dużych pieniądzach.

Patrzy na mnie z takim natężeniem, że powinnam poczuć się nieswojo. Ale kiedy nasze oczy spotykają się przez salę, uśmiecha się—powoli, świadomie. Jest w nim coś znajomego, choć jestem pewna, że nigdy się nie spotkaliśmy.

Ta uwaga powinna być niewłaściwa. Jestem zaręczona. Kocham—albo powinnam kochać. Za dwa miesiące mam ślub.

Ale spojrzenie tego nieznajomego jest jak przebudzenie.

Unosi kieliszek szampana w dyskretnym toaście, a w jego lodowato-niebieskich oczach jest coś jak rozpoznanie. Jakby mnie znał. Jakby czekał, aż go zauważę.

Zmuszam się, żeby odwrócić wzrok, a poczucie winy miesza się z czymś niebezpiecznie bliskim ulgi.

„Widzisz tego mężczyznę?” pytam Margot. „Przy orchideach?”

Margot mruży oczy na drugą stronę sali. „Jakiego mężczyznę?”

Odwracam się, wskazując wyraźniej. „Tam, właśnie—”

Miejsce jest puste, nieznajomego nie ma. Przeczesuję salę wzrokiem, ale nigdzie go nie widzę. Zniknął jak dym.

„Nikogo tam nie ma, Es,” śmieje się Margot. „Może powinnaś wypić więcej szampana. Albo mniej. Nigdy nie potrafię tego u ciebie rozpoznać.”

Aarona nie ma już dwadzieścia minut. A potem trzydzieści. Tłumaczę się kolejnym gościom, grając rolę uprzejmej narzeczonej, podczas gdy w głowie kłębią mi się myśli, których nie chcę analizować.

„Widziałeś Aarona?” pytam Patricię.

„Sprawdź w gabinecie twojego ojca, kochanie. Chłopcy i ich interesy.”

Ale nie ma go w gabinecie. Nie ma na tarasie, gdzie zbierają się palacze. Nie ma w ogrodzie, gdzie pary kradną chwile.

„Widziałam pana De Lucę idącego w stronę piwnicy z winem,” wspomina kelnerka.

„Kiedy?”

„Dwadzieścia minut temu, proszę pani.”

Schody do piwnicy są ciemne, moje obcasy stukają o marmur, ale jakiś instynkt każe mi zwolnić, wyciszyć kroki. I wtedy słyszę ich, zanim ich zobaczę.

Ochrypłe westchnienia Kaii odbijają się echem od kamiennych ścian. Rytmiczny łomot ciał o drewno. Butelki brzęczące w stojakach.

Moje ciało wie, zanim mój umysł to pojmie. Lód zalewa mi żyły, gdy skręcam za róg.

Aaron przyciska Kaię do regałów z najcenniejszą kolekcją mojego ojca. Jej nogi oplatają jego biodra, szkarłatna sukienka podwinięta na biodrach. Jego spodnie zsunięte do ud, jego biodra wbijają się w nią z taką siłą, że cały regał się trzęsie.

Jego dłoń zakrywa jej usta, tłumiąc jej krzyki. „Kurwa, kochanie,” jęczy jej w szyję. „Jesteś o wiele lepsza niż—”

Oczy Kaii otwierają się i spotykają moje ponad jego ramieniem. Jej źrenice są rozszerzone, usta spuchnięte, szyja poznaczona siniakami, które jutro będą widoczne.

Uśmiecha się. Powoli. Okrutnie. Triumfalnie.

Potem celowo zdejmuje dłoń Aarona ze swoich ust.

„Mocniej!” jęczy, na tyle głośno, by echo niosło się po piwnicy, przez moje kości. „Chcę to czuć jutro przy śniadaniu, siedząc obok niej.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Biegnę na oślep przez ogrody posiadłości, szpilki porzucone gdzieś na marmurowych schodach. Moje ciało porusza się automatycznie, pamięć mięśni prowadzi mnie ścieżkami, których nie przemierzałam od lat.

Przez łzy wyłania się domek przy basenie — dawne sanktuarium mamy, opuszczone odkąd bomba w samochodzie zabrała ją, gdy miałam piętnaście lat.

Opadam na starą leżankę, a szloch wybucha we mnie jak przemoc.

Aaron pieprzący moją siostrę o ścianę piwnicy na wino.

Jak długo? Ile razy? Każda rodzinna kolacja, każdy raz, gdy Aaron nas odwiedzał, każda chwila, gdy myślałam, że budujemy coś prawdziwego… czy oni się ze mnie śmiali za moimi plecami?

Zwijam się w sobie, próbując utrzymać się w całości. Cztery lata. Cztery lata kochania go, oszczędzania się dla niego, wiary w jego obietnice, że jestem wyjątkowa, że poczeka, że nasza noc poślubna będzie tego warta.

Co za pieprzony żart.

Na żwirze rozlega się skrzyp kroków i zamieram, nagle świadoma swojej samotności. Główny dom jest pięćset jardów stąd. Nikt nie usłyszałby mojego krzyku. Świat mojego ojca jest pełen niebezpiecznych mężczyzn, a ja jestem sama i bezbronna.

Aż nagle na moich ramionach ląduje elegancka marynarka, ciężka i ciepła, pachnąca bourbonem i bergamotką.

"Spokojnie, mała księżniczko." Głos jest gładki, rozbawiony. "To naprawdę spektakularne złamane serce, którym się opiekujesz."

Kuca przede mną mężczyzna, a mój oddech zamiera.

Nieznajomy z sali balowej z bliska jest jeszcze przystojniejszy, niż zapamiętałam. Ostro zarysowane kości policzkowe w cieniu, czarne włosy zaczesane do tyłu z nonszalancką precyzją, a te niebieskie oczy — zimne i uderzające, jak kryształ łapiący światło.

Strach i coś jeszcze walczą w mojej piersi. "Zostań tam."

"Nie zamierzam cię skrzywdzić." Podnosi ręce, dłonie otwarte. "Paliłem w ogrodzie, gdy usłyszałem kogoś próbującego obudzić zmarłych płaczem. Pomyślałem, że sprawdzę, czy umierasz, czy jesteś po prostu dramatyczna."

"Obserwowałeś mnie. W sali balowej."

"Winny." Nawet nie próbuje zaprzeczać. "Trudno oderwać od ciebie wzrok, nawet gdy próbujesz zniknąć w tej ślicznej sukience."

Coś w jego pewności sprawia, że moja skóra cierpnie. "Nic o mnie nie wiesz."

"Wiem, że właśnie odkryłaś swojego narzeczonego głęboko w kimś, kto nie jest tobą." Jego głos jest swobodny, ale oczy lodowate i śmiertelnie niebezpieczne.

Moja twarz płonie. "Widziałeś?"

"Widziałem, jak uciekasz, jakby sam diabeł cię gonił." Wyciąga z kieszeni srebrną piersiówkę, z monogramem, którego nie mogę odczytać. "Bourbon?"

Pokręciłam głową.

"Dobra dziewczynka." Jego aprobata robi z moim żołądkiem coś niebezpiecznego. "Nigdy nie bierz napojów od niebezpiecznych nieznajomych."

Sam bierze spory łyk, przełykając z widocznym wysiłkiem, a ja patrzę na niego z fascynacją, której nie powinnam czuć. Potem siada na leżance obok mnie — wystarczająco blisko, bym czuła ciepło jego ciała, ale na tyle daleko, bym nie czuła się uwięziona.

Ten szacunek do dystansu sprawia, że ufam mu bardziej, niż gdyby był bliżej.

"Jestem Ian," mówi, znów podsuwając mi piersiówkę. "A ty jesteś Esther Castellano, panna młoda, której świat właśnie się zawalił."

Tym razem biorę piersiówkę. Bourbon pali w przełyku, przepędzając chłód, który osiadł mi w kościach. "Wiesz, kim jestem."

"Wszyscy wiedzą, kim jesteś, księżniczko. Córka Vincenta Castellano. Nagroda dołączona do małżeńskiego sojuszu." Jego usta wyginają się w uśmiechu. "Chociaż muszę przyznać, rzeczywistość jest znacznie bardziej fascynująca niż reputacja."

"Jaka jest moja reputacja?"

"Słodka. Posłuszna. Idealna mafijna księżniczka, która robi, co jej każą." Pochyla się bliżej, głos ścisza. "Ale to nie jesteś ty, prawda? To tylko maska, którą musiałaś założyć, żeby przetrwać."

Zauważam wtedy jego spinki do mankietów — czarny platyn z emblematem, którego nie rozpoznaję. Wilk, może, albo coś bardziej abstrakcyjnego. "Kim jesteś?"

"Czy to ważne?" Uśmiecha się szeroko, niebezpieczny czar. "Dziś w nocy jestem po prostu facetem, który znalazł płaczącą dziewczynę i nie mógł odejść."

Mimo wszystko śmieję się — najpierw złamanym dźwiękiem, który staje się prawdziwy. "Jesteś w tym dobry. Pocieszasz wszystkie załamane dziewczyny, które znajdujesz?"

"Tylko te piękne, przez które mam ochotę popełnić morderstwo." Jego oczy ciemnieją, skupione na moich ustach. "Tylko te, przez które zapominam, po co w ogóle tu przyszedłem."

Jego słowa łamią coś we mnie. Cała historia wylewa się ze mnie—obietnice Aarona, jego powolna przemiana z obrońcy w obcego, ślub za dwa miesiące, który na zawsze mnie uwięzi.

—Nazywał mnie kiedyś swoim zbawieniem — szepczę. — Mówił, że jestem jedyną czystą rzeczą w jego świecie.

W oczach Iana pojawia się coś śmiertelnego.

— Chłopak, który pieprzyłby twoją siostrę podczas twoich zaręczyn, to bezwartościowy śmieć, który zasługuje na kulę, nie twoje łzy.

— Nawet go nie znasz…

— Wiem wystarczająco. — Jego szczęka się zaciska. — To mówi mi wszystko o jego charakterze. To wyjątkowo podła zdrada. Wręcz kreatywna. Prawie podziwiam jej okrucieństwo.

— To okropne, co mówisz.

— Jestem okropnym człowiekiem, księżniczko. Lepiej dowiedz się tego już teraz. — Ale jego dłoń jest delikatna, gdy obejmuje moją szczękę, zmuszając mnie, bym spojrzała na niego. — Ale nawet ja nie zrobiłbym tego, co on. Nawet ja mam swoje standardy.

— Jakie standardy?

— Gdybym cię chciał… — Jego kciuk muska moją dolną wargę i przestaję oddychać. — Upewniłbym się, że wiesz, że to ciebie pragnę. Nie jakiegoś marnego substytutu. Nie gry. Tylko ciebie.

— Ale widzisz mnie po raz pierwszy.

— A jednak widzę wystarczająco. — Jego oczy szukają moich. — Wiem, że się boisz, że cierpisz i szukasz sposobu, by zranić go z powrotem. I wiem, że jeśli pocałuję cię teraz, pozwolisz mi na to, a oboje będziemy tego żałować.

— Kto mówi, że będę żałować?

Jego uśmiech jest czystym grzechem.

— Bo pomimo wszystkiego, wciąż jesteś dobrą dziewczyną, Esther. A dobre dziewczyny zawsze żałują złych chłopców.

— Może już mam dość bycia dobrą.

— Tak? — Pochyla się bliżej, tak blisko, że czuję jego oddech na swoich ustach. — A może po prostu masz dość bycia traktowaną, jakbyś się nie liczyła?

Prawda tego uderza mnie jak cios fizyczny. Całuję go, zanim zdążę to przemyśleć. Bez planu, bez myśli, tylko desperacka potrzeba zalewająca każdy instynkt przetrwania, jaki kiedykolwiek miałam.

Przez ułamek sekundy zastyga, myślę, że mnie odepchnie, udowodni, że jest lepszy ode mnie.

Wtedy jego kontrola pęka.

Przyciąga mnie na swoje kolana z pomrukiem, który wibruje w mojej piersi, ręce plączą się w moich włosach, ustawiając moją głowę dokładnie tak, jak chce. Jego usta zdobywają moje z intensywnością, przez którą pocałunki Aarona wydają się tylko przygotowaniem.

Jakbym całe życie całowała źle i dopiero teraz uczyła się języka.

Smakuje bourbonem i czymś dzikim, co przyciąga te części mnie, które zawsze trzymałam pod kluczem. Jego dłonie są pewne, zaborcze, poznają moje ciało przez jedwab, jakby zapamiętywał każdy szczegół krajobrazu.

Wyginam się ku niemu, bezwstydna w swoim pragnieniu, czując go twardego pod sobą. To jest prawdziwe. To ciepło, to pożądanie, to uczucie, że mogłabym naprawdę umrzeć, jeśli przestanie mnie dotykać.

— Spraw, żebym zapomniała — błagam przy jego ustach. — Proszę. Nie chcę być dziewiczą ofiarą. Chcę… Potrzebuję—

— Esther. — Odrywa się ze widocznym wysiłkiem, oddycha ciężko. — Zasługujesz na coś lepszego niż seks na pocieszenie z nieznajomym.

— Nie obchodzi mnie, na co zasługuję.

— Ale mnie to obchodzi. — Jego kciuk muska moje spuchnięte wargi. — Poza tym, gdybym wziął cię teraz, mała księżniczko, nigdy bym cię nie wypuścił.

— Może właśnie tego chcę.

Wydaje z siebie dźwięk będący czymś pomiędzy śmiechem a warknięciem.

— Nie wiesz, co mówisz. Nie wiesz, kim jestem, do czego jestem zdolny.

— Wiem, że przez pięć minut sprawiłeś, że poczułam więcej, niż Aaron przez cztery lata.

Gdy znów mogę oddychać, patrzy na mnie z czymś na kształt podziwu i żalu walczących ze sobą w jego wyrazie twarzy.

— Powinniśmy przestać — mówi, ale nie zdejmuje mnie z kolan.

— Dlaczego?

— Bo gdy cię przelecę… — Jego głos jest szorstki, pewny siebie. — I przelecę cię, Esther. Nie miej co do tego wątpliwości. Ale kiedy to zrobię, to nie dlatego, że uciekasz przed nim. Tylko dlatego, że biegniesz do mnie.

— A jeśli już to robię?

Jego uśmiech jest niebezpieczny, obiecujący.

— Wtedy zobaczymy się bardzo niedługo.

Delikatnie mnie zdejmuje, poprawia moją sukienkę drżącymi lekko dłońmi. Potem całuje mnie jeszcze raz—miękko, z szacunkiem, zupełnie niepasująco do tego, co właśnie się wydarzyło.

— Wróć do domu — mówi, odsuwając się jakby go to kosztowało. — Otrząśnij się. Przetrwaj jutro. I pamiętaj, Esther—zasługujesz na więcej niż zdrada jakiegoś chłopca. Zasługujesz na wszystko.

— Jak cię znajdę?

— Nie będziesz musiała. — Kieruje się do drzwi, zatrzymuje się. — To ja cię znajdę. Zawsze znajduję to, co moje.

— Ale nie jestem twoja.

Jego uśmiech jest czystym drapieżnikiem.

— Jeszcze nie.

A potem znika, zostawiając po sobie tylko bourbon, bergamotkę i ducha swojego dotyku.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Poranek następnego dnia przypomina budzenie się wśród umarłych. Siedzę przy stole śniadaniowym, mechanicznie smarując tosty, których i tak nie zjem. Nóż skrobie chleb w tym samym rytmie co moje myśli:

Pieprzył ją, pieprzył ją, pieprzył ją.

Rodzinna scena wygląda zwodniczo normalnie.

Ojciec czyta dokumenty o fuzji przy espresso, od czasu do czasu notując coś na marginesie swoim Mont Blanc. Patricia przewija telefon, podwójnie lajkując zdjęcia ludzi, których potajemnie nienawidzi.

Zegar z wahadłem tyka. Kawa paruje. Wszystko dokładnie tak, jak powinno być.

Z wyjątkiem siniaka na moim sercu, w kształcie zdrady.

Nie spałam. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, widziałam ich—twarz Aarona wykrzywioną rozkoszą, nogi Kai oplatające go, jej zwycięski uśmiech, kiedy patrzyła na mnie znad jego ramienia.

Te dźwięki… Boże, te dźwięki będą mnie prześladować na zawsze.

Kaia wchodzi dwadzieścia minut spóźniona, a mój żołądek zamienia się w kwas. Ma na sobie koszulkę nocną La Perla, która ledwo kwalifikuje się jako ubranie—czarny jedwab na złotej skórze. Jej usta są wciąż spuchnięte, rozognione od czynności, których byłam świadkiem.

Malinki rozkwitają na jej obojczykach jak fioletowe oskarżenia.

Nie wygląda na zawstydzoną. Wygląda na zwycięską.

„Co to była za impreza wczoraj.” Wślizguje się na krzesło z kocią gracją, celowo rozciągając się, by jedwab podjechał wyżej. „Moretti zostali aż do trzeciej. Rachunek za szampana musi być astronomiczny.”

Sięga po truskawkę, ogląda ją, po czym wsadza między usta z pornograficzną precyzją. Jej język zbiera sok, a jej oczy—te same zielone oczy, które odziedziczyłyśmy po matce—wbija we mnie z rozbawieniem.

„Nie mogę się doczekać ślubu.” Jej głos ocieka miodem z domieszką cyjanku. „Nie mogę się doczekać, aż stanę obok ciebie w tej sukni Versace z odkrytymi plecami jako twoja druhna. Wiesz, tej, która tak pięknie podkreśla twoją linię kręgosłupa.”

Nóż w mojej dłoni nieruchomieje. Patricia zerkam z lekkim zainteresowaniem, jakby zauważyła ptaka uderzającego w szybę—chwilowo ciekawa, ostatecznie obojętna. Ojciec nawet nie przerywa czytania.

„A propos ślubu,” ciągnie Kaia, sięgając po kolejną truskawkę, „Aaron powiedział wczoraj coś zabawnego. Wy jeszcze nawet… nie skonsumowaliście.”

Zawiesza słowo w powietrzu jak gnijący owoc. „Nadal się oszczędzasz na małżeństwo? Jakie to urocze. Jak bardzo dziewiczo-maryjne z lat 50., siostrzyczko.”

Stół śniadaniowy eksploduje, gdy uderzam dłonią tak mocno, że porcelana podskakuje.

Kawa zalewa dokumenty ojca. Kryształ Waterford drży, a nawet telefon Patricii turkocze po marmurze.

„Znalazłam ich, jak się pieprzyli w piwnicy z winem wczoraj w nocy.” Mój głos jest śmiertelnie cichy, ale niesie się jak wystrzał. „Aaron i twoja dziwka-córka. Oparty o '82 Bordeaux, które oszczędzałeś na mój ślub.”

Oczy ojca unoszą się gwałtownie, ale irytacja migająca na jego twarzy nie dotyczy rewelacji—chodzi o zniszczone papiery. Odkłada szklankę wody z namysłem człowieka, który decyduje, czy użyć noża, czy pistoletu.

„Esther, opanuj się. Jemy.”

„Opanować się?” Mój śmiech mógłby roztrzaskać szyby. „Właśnie powiedziałam ci, że moja siostra pieprzy mojego narzeczonego na moim przyjęciu zaręczynowym, a ty przejmujesz się manierami przy stole?”

„Język,” mruczy Patricia.

„Odwołaj ślub. Teraz.” Już stoję, choć nie pamiętam, bym wstała. „Nie poślubię mężczyzny, który—”

Śmiech Kai tnie moje słowa jak tłuczone szkło.

Nie drgnie, nie próbuje zaprzeczać, nie ma nawet przyzwoitości udawać wstydu. Zamiast tego odchyla się w krześle z pewnością kogoś, kto trzyma królewskiego pokera.

„W końcu wyrosłaś na coś z charakterem? Odświeżające.” Ogląda swój manicure, krwisto czerwone paznokcie błyszczą. „Tak, pieprzę się z twoim narzeczonym. Tak naprawdę od miesięcy.”

Pokój się przechyla. Trzy miesiące. To nie był moment słabości, nie pijacka pomyłka.

Trzy miesiące celowej zdrady.

„W każdy wtorek, kiedy myślisz, że gra w pokera z chłopakami?” Uśmiecha się słodko jak arszenik. „Jest u mnie w mieszkaniu. Mamy taki rytuał, że dzwoni do mnie z auta i mówi dokładnie, co zamierza mi zrobić. To naprawdę podniecające.”

Wzrok mi się zwęża. Krawędzie ciemnieją.

„Te weekendowe wyjazdy służbowe do Miami, żeby sprawdzić interesy? Nigdy nie wyjeżdżaliśmy z miasta. Zaszyci w hotelu, pieprząc się jak króliki. Ten rachunek hotelowy, o który pytałaś w zeszłym miesiącu? Lubi lustra na suficie. Lubi patrzeć, jak na nim jeżdżę z każdej perspektywy.”

Czekam na eksplozję. Legendarny gniew ojca, który kiedyś przybił komuś dłoń do stołu za kradzież zysków. Przemoc, która zawsze podąża za zdradą w naszym świecie. Zamiast tego wzdycha tylko jak człowiek napotykający drobne opóźnienie w wysyłce.

Osusza dokumenty z kawy serwetką, ruchy precyzyjne i ekonomiczne.

„A,” Kaia kontynuuje, kładąc dłoń teatralnie na płaskim brzuchu, „jestem w ciąży. Dwanaście tygodni. Dr Morrison potwierdził to w zeszłym tygodniu.”

Zegar z wahadłem tyka dalej, ale nie słyszę go przez ryk we własnych uszach, kiedy czuję, że świat się zatrzymuje.

Jej uśmiech to czysty jad. „Aaron jest zachwycony, swoją drogą. Już rozmawia o imionach. Podoba mu się Vincent na chłopca. Po tatusiu.”

Patrzę na ojca, oczekując furii, domagając się sprawiedliwości. Czekam, aż obroni honor swojej najstarszej córki, tak jak mówiły dawne historie.

„No cóż.” Vincent Castellano odkłada serwetkę z ostatecznością. „To zmienia postać rzeczy.”

„Zmienia postać rzeczy?” Głos mi się łamie. „Ona właśnie przyznała się do—”

„Słyszałem, do czego się przyznała.” Jego ton mógłby zamrozić krew. „Kaia poślubi Aarona. Szybka ceremonia, zanim zacznie być widać. Powiemy, że dziecko urodziło się przed terminem—nikt nie odważy się tego podważyć.”

„A ja?”

Choć już wiem. Kwas w moim żołądku już to wie.

„Zajmiesz miejsce Kai jako panna młoda Greyhavenów.” Wraca do dokumentów, jakby właśnie sprzedał mnie jak bydło. „Kontrakty są podpisane. Sojusz jest konieczny. Cassian Greyhaven oczekuje panny z rodu Castellano za cztery tygodnie i ją dostanie.”

„Nie.” Słowo wyrywa się z mojego gardła. „Absolutnie nie. Nie—”

„Będziesz.” Ojciec nawet nie podnosi wzroku. „Chyba że masz własne pieniądze ukryte gdzieś? Własnych ludzi poza tą rodziną? Miejsce, gdzie nazwisko Castellano nie sięga?”

Moja cisza jest wystarczającą odpowiedzią.

„Cassian Greyhaven zabił własnego ojca gołymi rękami,” szepczę. „Mówią, że ma w domu pokój przeznaczony tylko do—”

„Plotki.” Ojciec odpędza je jak dym. „Cassian Greyhaven to biznesmen. Będziesz elementem układu. Przystosuj się.”

„Chcesz, żebym była dziwką?” Mój głos jest teraz śmiertelnie spokojny. „Sprzedana temu, kto da najwięcej, by posprzątać po Kai?”

„Chcę, żebyś była mądra.” Prostuje spinki przy mankietach, gest zawsze zwiastujący przemoc. „Jesteś Castellano. Zachowuj się jak jedna z nas.”

Patricia wreszcie się odzywa, głosem radosnym, lecz fałszywie pogodnym. „Pomyśl o tym jak o szansie, kochanie. Fortuna Greyhavenów jest trzy razy większa niż nasza. Będziesz miała domy w Hamptons, Mediolanie, Dubaju—”

„Będę miała potwora, który zabija ludzi dla zabawy!”

Kaia gryzie kolejną truskawkę, satysfakcja promienieje z każdego jej pora. „Nie wyglądaj tak załamana, siostro. Robię ci przysługę. Aaron nigdy nie byłby wierny komuś tak… oziębłemu.”

Wstaje, jedwab sunie po skórze, podchodzi tak blisko, że czuję na niej Aarona. Jego perfumy, jego pot, jego zdradę.

„Przy Greyhavenie przynajmniej dowiesz się, jak wyglądają prawdziwi mężczyźni.” Jej szept jest intymny, trujący. „O ile przetrwasz… 'edukację', oczywiście.”

Wychodzi, nucąc marsz weselny. Patricia podąża za nią, już opowiadając swoją wersję w telefonie. Ojciec wraca do dokumentów, w jego głowie rozmowa została zakończona.

Siedzę sama przy stole śniadaniowym, otoczona zimną kawą i zwykłym okrucieństwem, sprzedana potworowi, by spłacić grzechy mojej siostry.

Tost jest spalony. Masło stężało.

A gdzieś w tym mieście Cassian Greyhaven właśnie przygotowuje się, by odebrać to, co ojciec mu obiecał.

Mnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Taming the Mafia Beast

Taming the Mafia Beast

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa