Biegnę na oślep przez ogrody posiadłości, szpilki porzucone gdzieś na marmurowych schodach. Moje ciało porusza się automatycznie, pamięć mięśni prowadzi mnie ścieżkami, których nie przemierzałam od lat.
Przez łzy wyłania się domek przy basenie — dawne sanktuarium mamy, opuszczone odkąd bomba w samochodzie zabrała ją, gdy miałam piętnaście lat.
Opadam na starą leżankę, a szloch wybucha we mnie jak przemoc.
Aaron pieprzący moją siostrę o ścianę piwnicy na wino.
Jak długo? Ile razy? Każda rodzinna kolacja, każdy raz, gdy Aaron nas odwiedzał, każda chwila, gdy myślałam, że budujemy coś prawdziwego… czy oni się ze mnie śmiali za moimi plecami?
Zwijam się w sobie, próbując utrzymać się w całości. Cztery lata. Cztery lata kochania go, oszczędzania się dla niego, wiary w jego obietnice, że jestem wyjątkowa, że poczeka, że nasza noc poślubna będzie tego warta.
Co za pieprzony żart.
Na żwirze rozlega się skrzyp kroków i zamieram, nagle świadoma swojej samotności. Główny dom jest pięćset jardów stąd. Nikt nie usłyszałby mojego krzyku. Świat mojego ojca jest pełen niebezpiecznych mężczyzn, a ja jestem sama i bezbronna.
Aż nagle na moich ramionach ląduje elegancka marynarka, ciężka i ciepła, pachnąca bourbonem i bergamotką.
"Spokojnie, mała księżniczko." Głos jest gładki, rozbawiony. "To naprawdę spektakularne złamane serce, którym się opiekujesz."
Kuca przede mną mężczyzna, a mój oddech zamiera.
Nieznajomy z sali balowej z bliska jest jeszcze przystojniejszy, niż zapamiętałam. Ostro zarysowane kości policzkowe w cieniu, czarne włosy zaczesane do tyłu z nonszalancką precyzją, a te niebieskie oczy — zimne i uderzające, jak kryształ łapiący światło.
Strach i coś jeszcze walczą w mojej piersi. "Zostań tam."
"Nie zamierzam cię skrzywdzić." Podnosi ręce, dłonie otwarte. "Paliłem w ogrodzie, gdy usłyszałem kogoś próbującego obudzić zmarłych płaczem. Pomyślałem, że sprawdzę, czy umierasz, czy jesteś po prostu dramatyczna."
"Obserwowałeś mnie. W sali balowej."
"Winny." Nawet nie próbuje zaprzeczać. "Trudno oderwać od ciebie wzrok, nawet gdy próbujesz zniknąć w tej ślicznej sukience."
Coś w jego pewności sprawia, że moja skóra cierpnie. "Nic o mnie nie wiesz."
"Wiem, że właśnie odkryłaś swojego narzeczonego głęboko w kimś, kto nie jest tobą." Jego głos jest swobodny, ale oczy lodowate i śmiertelnie niebezpieczne.
Moja twarz płonie. "Widziałeś?"
"Widziałem, jak uciekasz, jakby sam diabeł cię gonił." Wyciąga z kieszeni srebrną piersiówkę, z monogramem, którego nie mogę odczytać. "Bourbon?"
Pokręciłam głową.
"Dobra dziewczynka." Jego aprobata robi z moim żołądkiem coś niebezpiecznego. "Nigdy nie bierz napojów od niebezpiecznych nieznajomych."
Sam bierze spory łyk, przełykając z widocznym wysiłkiem, a ja patrzę na niego z fascynacją, której nie powinnam czuć. Potem siada na leżance obok mnie — wystarczająco blisko, bym czuła ciepło jego ciała, ale na tyle daleko, bym nie czuła się uwięziona.
Ten szacunek do dystansu sprawia, że ufam mu bardziej, niż gdyby był bliżej.
"Jestem Ian," mówi, znów podsuwając mi piersiówkę. "A ty jesteś Esther Castellano, panna młoda, której świat właśnie się zawalił."
Tym razem biorę piersiówkę. Bourbon pali w przełyku, przepędzając chłód, który osiadł mi w kościach. "Wiesz, kim jestem."
"Wszyscy wiedzą, kim jesteś, księżniczko. Córka Vincenta Castellano. Nagroda dołączona do małżeńskiego sojuszu." Jego usta wyginają się w uśmiechu. "Chociaż muszę przyznać, rzeczywistość jest znacznie bardziej fascynująca niż reputacja."
"Jaka jest moja reputacja?"
"Słodka. Posłuszna. Idealna mafijna księżniczka, która robi, co jej każą." Pochyla się bliżej, głos ścisza. "Ale to nie jesteś ty, prawda? To tylko maska, którą musiałaś założyć, żeby przetrwać."
Zauważam wtedy jego spinki do mankietów — czarny platyn z emblematem, którego nie rozpoznaję. Wilk, może, albo coś bardziej abstrakcyjnego. "Kim jesteś?"
"Czy to ważne?" Uśmiecha się szeroko, niebezpieczny czar. "Dziś w nocy jestem po prostu facetem, który znalazł płaczącą dziewczynę i nie mógł odejść."
Mimo wszystko śmieję się — najpierw złamanym dźwiękiem, który staje się prawdziwy. "Jesteś w tym dobry. Pocieszasz wszystkie załamane dziewczyny, które znajdujesz?"
"Tylko te piękne, przez które mam ochotę popełnić morderstwo." Jego oczy ciemnieją, skupione na moich ustach. "Tylko te, przez które zapominam, po co w ogóle tu przyszedłem."
Jego słowa łamią coś we mnie. Cała historia wylewa się ze mnie—obietnice Aarona, jego powolna przemiana z obrońcy w obcego, ślub za dwa miesiące, który na zawsze mnie uwięzi.
—Nazywał mnie kiedyś swoim zbawieniem — szepczę. — Mówił, że jestem jedyną czystą rzeczą w jego świecie.
W oczach Iana pojawia się coś śmiertelnego.
— Chłopak, który pieprzyłby twoją siostrę podczas twoich zaręczyn, to bezwartościowy śmieć, który zasługuje na kulę, nie twoje łzy.
— Nawet go nie znasz…
— Wiem wystarczająco. — Jego szczęka się zaciska. — To mówi mi wszystko o jego charakterze. To wyjątkowo podła zdrada. Wręcz kreatywna. Prawie podziwiam jej okrucieństwo.
— To okropne, co mówisz.
— Jestem okropnym człowiekiem, księżniczko. Lepiej dowiedz się tego już teraz. — Ale jego dłoń jest delikatna, gdy obejmuje moją szczękę, zmuszając mnie, bym spojrzała na niego. — Ale nawet ja nie zrobiłbym tego, co on. Nawet ja mam swoje standardy.
— Jakie standardy?
— Gdybym cię chciał… — Jego kciuk muska moją dolną wargę i przestaję oddychać. — Upewniłbym się, że wiesz, że to ciebie pragnę. Nie jakiegoś marnego substytutu. Nie gry. Tylko ciebie.
— Ale widzisz mnie po raz pierwszy.
— A jednak widzę wystarczająco. — Jego oczy szukają moich. — Wiem, że się boisz, że cierpisz i szukasz sposobu, by zranić go z powrotem. I wiem, że jeśli pocałuję cię teraz, pozwolisz mi na to, a oboje będziemy tego żałować.
— Kto mówi, że będę żałować?
Jego uśmiech jest czystym grzechem.
— Bo pomimo wszystkiego, wciąż jesteś dobrą dziewczyną, Esther. A dobre dziewczyny zawsze żałują złych chłopców.
— Może już mam dość bycia dobrą.
— Tak? — Pochyla się bliżej, tak blisko, że czuję jego oddech na swoich ustach. — A może po prostu masz dość bycia traktowaną, jakbyś się nie liczyła?
Prawda tego uderza mnie jak cios fizyczny. Całuję go, zanim zdążę to przemyśleć. Bez planu, bez myśli, tylko desperacka potrzeba zalewająca każdy instynkt przetrwania, jaki kiedykolwiek miałam.
Przez ułamek sekundy zastyga, myślę, że mnie odepchnie, udowodni, że jest lepszy ode mnie.
Wtedy jego kontrola pęka.
Przyciąga mnie na swoje kolana z pomrukiem, który wibruje w mojej piersi, ręce plączą się w moich włosach, ustawiając moją głowę dokładnie tak, jak chce. Jego usta zdobywają moje z intensywnością, przez którą pocałunki Aarona wydają się tylko przygotowaniem.
Jakbym całe życie całowała źle i dopiero teraz uczyła się języka.
Smakuje bourbonem i czymś dzikim, co przyciąga te części mnie, które zawsze trzymałam pod kluczem. Jego dłonie są pewne, zaborcze, poznają moje ciało przez jedwab, jakby zapamiętywał każdy szczegół krajobrazu.
Wyginam się ku niemu, bezwstydna w swoim pragnieniu, czując go twardego pod sobą. To jest prawdziwe. To ciepło, to pożądanie, to uczucie, że mogłabym naprawdę umrzeć, jeśli przestanie mnie dotykać.
— Spraw, żebym zapomniała — błagam przy jego ustach. — Proszę. Nie chcę być dziewiczą ofiarą. Chcę… Potrzebuję—
— Esther. — Odrywa się ze widocznym wysiłkiem, oddycha ciężko. — Zasługujesz na coś lepszego niż seks na pocieszenie z nieznajomym.
— Nie obchodzi mnie, na co zasługuję.
— Ale mnie to obchodzi. — Jego kciuk muska moje spuchnięte wargi. — Poza tym, gdybym wziął cię teraz, mała księżniczko, nigdy bym cię nie wypuścił.
— Może właśnie tego chcę.
Wydaje z siebie dźwięk będący czymś pomiędzy śmiechem a warknięciem.
— Nie wiesz, co mówisz. Nie wiesz, kim jestem, do czego jestem zdolny.
— Wiem, że przez pięć minut sprawiłeś, że poczułam więcej, niż Aaron przez cztery lata.
Gdy znów mogę oddychać, patrzy na mnie z czymś na kształt podziwu i żalu walczących ze sobą w jego wyrazie twarzy.
— Powinniśmy przestać — mówi, ale nie zdejmuje mnie z kolan.
— Dlaczego?
— Bo gdy cię przelecę… — Jego głos jest szorstki, pewny siebie. — I przelecę cię, Esther. Nie miej co do tego wątpliwości. Ale kiedy to zrobię, to nie dlatego, że uciekasz przed nim. Tylko dlatego, że biegniesz do mnie.
— A jeśli już to robię?
Jego uśmiech jest niebezpieczny, obiecujący.
— Wtedy zobaczymy się bardzo niedługo.
Delikatnie mnie zdejmuje, poprawia moją sukienkę drżącymi lekko dłońmi. Potem całuje mnie jeszcze raz—miękko, z szacunkiem, zupełnie niepasująco do tego, co właśnie się wydarzyło.
— Wróć do domu — mówi, odsuwając się jakby go to kosztowało. — Otrząśnij się. Przetrwaj jutro. I pamiętaj, Esther—zasługujesz na więcej niż zdrada jakiegoś chłopca. Zasługujesz na wszystko.
— Jak cię znajdę?
— Nie będziesz musiała. — Kieruje się do drzwi, zatrzymuje się. — To ja cię znajdę. Zawsze znajduję to, co moje.
— Ale nie jestem twoja.
Jego uśmiech jest czystym drapieżnikiem.
— Jeszcze nie.
A potem znika, zostawiając po sobie tylko bourbon, bergamotkę i ducha swojego dotyku.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Poranek następnego dnia przypomina budzenie się wśród umarłych. Siedzę przy stole śniadaniowym, mechanicznie smarując tosty, których i tak nie zjem. Nóż skrobie chleb w tym samym rytmie co moje myśli:
Pieprzył ją, pieprzył ją, pieprzył ją.
Rodzinna scena wygląda zwodniczo normalnie.
Ojciec czyta dokumenty o fuzji przy espresso, od czasu do czasu notując coś na marginesie swoim Mont Blanc. Patricia przewija telefon, podwójnie lajkując zdjęcia ludzi, których potajemnie nienawidzi.
Zegar z wahadłem tyka. Kawa paruje. Wszystko dokładnie tak, jak powinno być.
Z wyjątkiem siniaka na moim sercu, w kształcie zdrady.
Nie spałam. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, widziałam ich—twarz Aarona wykrzywioną rozkoszą, nogi Kai oplatające go, jej zwycięski uśmiech, kiedy patrzyła na mnie znad jego ramienia.
Te dźwięki… Boże, te dźwięki będą mnie prześladować na zawsze.
Kaia wchodzi dwadzieścia minut spóźniona, a mój żołądek zamienia się w kwas. Ma na sobie koszulkę nocną La Perla, która ledwo kwalifikuje się jako ubranie—czarny jedwab na złotej skórze. Jej usta są wciąż spuchnięte, rozognione od czynności, których byłam świadkiem.
Malinki rozkwitają na jej obojczykach jak fioletowe oskarżenia.
Nie wygląda na zawstydzoną. Wygląda na zwycięską.
„Co to była za impreza wczoraj.” Wślizguje się na krzesło z kocią gracją, celowo rozciągając się, by jedwab podjechał wyżej. „Moretti zostali aż do trzeciej. Rachunek za szampana musi być astronomiczny.”
Sięga po truskawkę, ogląda ją, po czym wsadza między usta z pornograficzną precyzją. Jej język zbiera sok, a jej oczy—te same zielone oczy, które odziedziczyłyśmy po matce—wbija we mnie z rozbawieniem.
„Nie mogę się doczekać ślubu.” Jej głos ocieka miodem z domieszką cyjanku. „Nie mogę się doczekać, aż stanę obok ciebie w tej sukni Versace z odkrytymi plecami jako twoja druhna. Wiesz, tej, która tak pięknie podkreśla twoją linię kręgosłupa.”
Nóż w mojej dłoni nieruchomieje. Patricia zerkam z lekkim zainteresowaniem, jakby zauważyła ptaka uderzającego w szybę—chwilowo ciekawa, ostatecznie obojętna. Ojciec nawet nie przerywa czytania.
„A propos ślubu,” ciągnie Kaia, sięgając po kolejną truskawkę, „Aaron powiedział wczoraj coś zabawnego. Wy jeszcze nawet… nie skonsumowaliście.”
Zawiesza słowo w powietrzu jak gnijący owoc. „Nadal się oszczędzasz na małżeństwo? Jakie to urocze. Jak bardzo dziewiczo-maryjne z lat 50., siostrzyczko.”
Stół śniadaniowy eksploduje, gdy uderzam dłonią tak mocno, że porcelana podskakuje.
Kawa zalewa dokumenty ojca. Kryształ Waterford drży, a nawet telefon Patricii turkocze po marmurze.
„Znalazłam ich, jak się pieprzyli w piwnicy z winem wczoraj w nocy.” Mój głos jest śmiertelnie cichy, ale niesie się jak wystrzał. „Aaron i twoja dziwka-córka. Oparty o '82 Bordeaux, które oszczędzałeś na mój ślub.”
Oczy ojca unoszą się gwałtownie, ale irytacja migająca na jego twarzy nie dotyczy rewelacji—chodzi o zniszczone papiery. Odkłada szklankę wody z namysłem człowieka, który decyduje, czy użyć noża, czy pistoletu.
„Esther, opanuj się. Jemy.”
„Opanować się?” Mój śmiech mógłby roztrzaskać szyby. „Właśnie powiedziałam ci, że moja siostra pieprzy mojego narzeczonego na moim przyjęciu zaręczynowym, a ty przejmujesz się manierami przy stole?”
„Język,” mruczy Patricia.
„Odwołaj ślub. Teraz.” Już stoję, choć nie pamiętam, bym wstała. „Nie poślubię mężczyzny, który—”
Śmiech Kai tnie moje słowa jak tłuczone szkło.
Nie drgnie, nie próbuje zaprzeczać, nie ma nawet przyzwoitości udawać wstydu. Zamiast tego odchyla się w krześle z pewnością kogoś, kto trzyma królewskiego pokera.
„W końcu wyrosłaś na coś z charakterem? Odświeżające.” Ogląda swój manicure, krwisto czerwone paznokcie błyszczą. „Tak, pieprzę się z twoim narzeczonym. Tak naprawdę od miesięcy.”
Pokój się przechyla. Trzy miesiące. To nie był moment słabości, nie pijacka pomyłka.
Trzy miesiące celowej zdrady.
„W każdy wtorek, kiedy myślisz, że gra w pokera z chłopakami?” Uśmiecha się słodko jak arszenik. „Jest u mnie w mieszkaniu. Mamy taki rytuał, że dzwoni do mnie z auta i mówi dokładnie, co zamierza mi zrobić. To naprawdę podniecające.”
Wzrok mi się zwęża. Krawędzie ciemnieją.
„Te weekendowe wyjazdy służbowe do Miami, żeby sprawdzić interesy? Nigdy nie wyjeżdżaliśmy z miasta. Zaszyci w hotelu, pieprząc się jak króliki. Ten rachunek hotelowy, o który pytałaś w zeszłym miesiącu? Lubi lustra na suficie. Lubi patrzeć, jak na nim jeżdżę z każdej perspektywy.”
Czekam na eksplozję. Legendarny gniew ojca, który kiedyś przybił komuś dłoń do stołu za kradzież zysków. Przemoc, która zawsze podąża za zdradą w naszym świecie. Zamiast tego wzdycha tylko jak człowiek napotykający drobne opóźnienie w wysyłce.
Osusza dokumenty z kawy serwetką, ruchy precyzyjne i ekonomiczne.
„A,” Kaia kontynuuje, kładąc dłoń teatralnie na płaskim brzuchu, „jestem w ciąży. Dwanaście tygodni. Dr Morrison potwierdził to w zeszłym tygodniu.”
Zegar z wahadłem tyka dalej, ale nie słyszę go przez ryk we własnych uszach, kiedy czuję, że świat się zatrzymuje.
Jej uśmiech to czysty jad. „Aaron jest zachwycony, swoją drogą. Już rozmawia o imionach. Podoba mu się Vincent na chłopca. Po tatusiu.”
Patrzę na ojca, oczekując furii, domagając się sprawiedliwości. Czekam, aż obroni honor swojej najstarszej córki, tak jak mówiły dawne historie.
„No cóż.” Vincent Castellano odkłada serwetkę z ostatecznością. „To zmienia postać rzeczy.”
„Zmienia postać rzeczy?” Głos mi się łamie. „Ona właśnie przyznała się do—”
„Słyszałem, do czego się przyznała.” Jego ton mógłby zamrozić krew. „Kaia poślubi Aarona. Szybka ceremonia, zanim zacznie być widać. Powiemy, że dziecko urodziło się przed terminem—nikt nie odważy się tego podważyć.”
„A ja?”
Choć już wiem. Kwas w moim żołądku już to wie.
„Zajmiesz miejsce Kai jako panna młoda Greyhavenów.” Wraca do dokumentów, jakby właśnie sprzedał mnie jak bydło. „Kontrakty są podpisane. Sojusz jest konieczny. Cassian Greyhaven oczekuje panny z rodu Castellano za cztery tygodnie i ją dostanie.”
„Nie.” Słowo wyrywa się z mojego gardła. „Absolutnie nie. Nie—”
„Będziesz.” Ojciec nawet nie podnosi wzroku. „Chyba że masz własne pieniądze ukryte gdzieś? Własnych ludzi poza tą rodziną? Miejsce, gdzie nazwisko Castellano nie sięga?”
Moja cisza jest wystarczającą odpowiedzią.
„Cassian Greyhaven zabił własnego ojca gołymi rękami,” szepczę. „Mówią, że ma w domu pokój przeznaczony tylko do—”
„Plotki.” Ojciec odpędza je jak dym. „Cassian Greyhaven to biznesmen. Będziesz elementem układu. Przystosuj się.”
„Chcesz, żebym była dziwką?” Mój głos jest teraz śmiertelnie spokojny. „Sprzedana temu, kto da najwięcej, by posprzątać po Kai?”
„Chcę, żebyś była mądra.” Prostuje spinki przy mankietach, gest zawsze zwiastujący przemoc. „Jesteś Castellano. Zachowuj się jak jedna z nas.”
Patricia wreszcie się odzywa, głosem radosnym, lecz fałszywie pogodnym. „Pomyśl o tym jak o szansie, kochanie. Fortuna Greyhavenów jest trzy razy większa niż nasza. Będziesz miała domy w Hamptons, Mediolanie, Dubaju—”
„Będę miała potwora, który zabija ludzi dla zabawy!”
Kaia gryzie kolejną truskawkę, satysfakcja promienieje z każdego jej pora. „Nie wyglądaj tak załamana, siostro. Robię ci przysługę. Aaron nigdy nie byłby wierny komuś tak… oziębłemu.”
Wstaje, jedwab sunie po skórze, podchodzi tak blisko, że czuję na niej Aarona. Jego perfumy, jego pot, jego zdradę.
„Przy Greyhavenie przynajmniej dowiesz się, jak wyglądają prawdziwi mężczyźni.” Jej szept jest intymny, trujący. „O ile przetrwasz… 'edukację', oczywiście.”
Wychodzi, nucąc marsz weselny. Patricia podąża za nią, już opowiadając swoją wersję w telefonie. Ojciec wraca do dokumentów, w jego głowie rozmowa została zakończona.
Siedzę sama przy stole śniadaniowym, otoczona zimną kawą i zwykłym okrucieństwem, sprzedana potworowi, by spłacić grzechy mojej siostry.
Tost jest spalony. Masło stężało.
A gdzieś w tym mieście Cassian Greyhaven właśnie przygotowuje się, by odebrać to, co ojciec mu obiecał.
Mnie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Trzy tygodnie po tym, jak mój świat się rozpadł, stoję w prywatnym pokoju hotelu Pierre, zapinając moją siostrę w kremową, jedwabną suknię od Very Wang, która wcale nie ukrywa delikatnego zaokrąglenia jej brzucha.
Ironia smakuje jak kwas akumulatorowy.
Jestem druhną na ślubie mojej siostry, który odbywa się w pośpiechu, z moim byłym narzeczonym, odgrywając rolę wspierającej siostry, podczas gdy w środku krzyczę.
Patricia upierała się przy "jedności rodziny" i "wizerunku publicznym". W tłumaczeniu: Castellanosowie nie piorą brudów publicznie, nawet jeśli są one poplamione nieplanowanymi ciążami.
"Przestań się wiercić," szepczę, wygładzając tkaninę na jej brzuchu. "Pognieciesz jedwab."
Kaia przygląda się sobie w ozdobnym lustrze. Przez chwilę coś przemyka po jej twarzy—może żal, może strach, a może po prostu poranne mdłości.
Nagle znów wygląda na dwadzieścia lat. Już nie femme fatale, która zniszczyła moją przyszłość, ale na młodszą siostrę, którą kiedyś chroniłam przed pijackimi wybuchami Ojca.
"Możesz to powiedzieć," szepcze, patrząc mi w oczy przez odbicie.
"Powiedzieć co?"
"Że mnie nienawidzisz." Jej głos się łamie, robi się cichy, dziecinny. "Że chcesz, żebym spadła ze schodów. Straciła to. Że chcesz, żebym cierpiała tak jak ty."
Ta bezbronność mnie zaskakuje. Przez tygodnie była nieosiągalna—zadowolona, dumna, nosząca pierścionek Aarona jak trofeum. Ale teraz, w tej prywatnej chwili przed przejściem do ołtarza, maska opada choćby na oddech.
Potem wraca, lakierowana, doskonała.
"Ale nie powiesz," ciągnie, patrząc mi w oczy w lustrze. "Jesteś za dobra. Zawsze taka byłaś."
Powinnam czuć triumf, widząc ją przestraszoną. Zamiast tego po prostu czuję się zmęczona.
"Nie nienawidzę cię." Sama prawda mnie zaskakuje. Wściekłość płonęła tak mocno, że sama się spaliła, zostawiając tylko popiół tam, gdzie kiedyś miałam serce. "Żal mi cię."
Jej kręgosłup się prostuje. "Żal?"
"Dostałaś dokładnie to, czego chciałaś. Męża, który zdradził jedną kobietę dla drugiej. Dziecko poczęte w kłamstwie. Małżeństwo zbudowane na cudzych ruinach." Poprawiam jej welon pewnymi ruchami. "Gratulacje, Kaia. Mam nadzieję, że było warto."
Rumieniec zalewa jej policzki—wstyd czy złość, nie wiem. Jej usta otwierają się, zamykają, znowu otwierają.
"Myślisz, że jesteś taka lepsza ode mnie," w końcu wypluwa, jadowitość wraca. "Taka czysta. Taka doskonała. Ale jesteś tak samo uwięziona jak ja. Przynajmniej sama wybrałam swoją klatkę."
"Naprawdę?" Pozwalam, żeby pytanie zawisło. "A może to on ją wybrał?"
Zanim zdąży odpowiedzieć, z korytarza dobiega głos Patricii, ostry jak rozbite szkło. "Dziewczyny! Już czas!"
Kaia przechodzi obok mnie w stronę drzwi, z podniesioną brodą, odgrywając swoją rolę perfekcyjnie. Idę za nią, wygładzając moją bladoróżową suknię od Oscara de la Renty i szykuję się na to, by patrzeć, jak mężczyzna, którego kochałam, żeni się z moją siostrą.
* * *
Ceremonia jest na szczęście krótka. Sędzia, najbliższa rodzina, kilku najbliższych współpracowników Ojca jako świadkowie. Stoję przy ołtarzu, ściskając bukiet w białych z knykci dłoniach, patrząc, jak Aaron recytuje przysięgi, które pisał dla mnie.
Ledwo może spojrzeć mi w oczy. Gdy sędzia prosi o obrączki, a nasze dłonie na chwilę się stykają podczas przekazania, wzdryga się, jakbym go poparzyła. Jego głos łamie się na "tak przysięgam", jakby wyznawał przestępstwo, a nie ślubował życie.
Ale teraz zauważam rzeczy, z jasnością, która przychodzi z dystansem.
Jak zaciska szczękę, gdy Kaia mówi, jakby tłumił słowa. Jak jego dłoń na jej talii wygląda bardziej jakby trzymał granat, niż okazywał czułość. Brzeg paniki w jego oczach, gdy Ojciec klepie go po ramieniu i nazywa "synem".
Czy zawsze taki był? Czy byłam tak spragniona miłości, że namalowałam księcia zamiast bandyty?
Na małym przyjęciu, po trzecim kieliszku szampana, Aaron przyciska mnie do baru. Kaia dowodzi towarzystwem po drugiej stronie sali, otoczona przyjaciółkami Patricii, odgrywając rolę rozpromienionej panny młodej, podczas gdy on topi się w Macallanie.
"Esther." Jego głos jest szorstki, przesiąknięty szkocką. "Muszę z tobą porozmawiać."
"Nie mamy o czym rozmawiać." Daję znak barmanowi na kolejny kieliszek, cokolwiek, byleby tylko nie patrzeć mu w oczy.
"Proszę. Po prostu... kurwa." Przeczesuje dłonią włosy. "Musisz wiedzieć, że to nie miało tak wyglądać."
"Która część?" Szampan dociera, a ja biorę długi łyk. "Ta, w której pieprzysz moją siostrę, czy ta, w której się z nią żenisz? A może ta, w której ją zapładniasz?"
"Nie bądź okrutna."
"Uczyłam się od najlepszych." Uśmiecham się, ostro jak brzytwa. "Ty i Kaia byliście doskonałymi nauczycielami."
Jego dłoń sięga po moją. Odsuwam się, zostawiając go z pustką w ręku. Odtrącenie widocznie go rani, i dobrze. Niech boli.
"Kaia, ona... ona mnie uwiodła," mówi desperacko, słowa wysypują się z niego. "Przyszła do mojego mieszkania w bieliźnie. Powiedziała, że jesteś zbyt chłodna, zbyt doskonała, że potrzebuję prawdziwej kobiety, która dorówna moim apetytom."
"Więc to moja wina." Nie zadaję pytania. "Byłam dla ciebie za dobra, za wierna, za czysta, więc nie miałeś wyboru i musiałeś przelecieć moją dwudziestoletnią siostrę. To jest ta historia, którą sobie opowiadasz?"
"Nie, ja..." Zbliża się, a ja czuję perfumy Kai na jego garniturze. "Wciąż cię kocham. Boże, pomóż mi, Esther, śnię o tobie każdej nocy. Twój zapach, twój śmiech, to, jak kiedyś patrzyłaś na mnie, jakbym był kimś dobrym—"
"Dość." Słowo trzaska jak bicz.
"Kaia to tylko..." Wskazuje nieokreślonym gestem w stronę swojej nowej żony, dwadzieścia stóp dalej, nieświadomej. "To nie ty. Nigdy nie będzie tobą."
"Nie," zgadzam się, głosem zimnym jak zima. "Ona jest matką twojego dziecka. Twoją żoną. Twoim problemem. Na zawsze."
"Ona mnie wrobiła." Jego głos obniża się do spisku. "Ciąża, nie sądzę, żeby to był przypadek. Myślę, że ona—"
"Zachowaj swoje żale, Aaron." Wypijam szampana jednym palącym haustem, czując, jak pali mnie aż do żołądka. "Zachowaj swoje żałosne historie i wymówki. Skończyłam je zbierać."
Uciekłam do łazienki, ręce drżały mi z wściekłości, o której nie wiedziałam, że wciąż ją mam. Moje odbicie wygląda jak obca—puste zielone oczy, ostre kości policzkowe pod perfekcyjnie ułożonymi jasnobrązowymi włosami, usta pomalowane kolorem świeżych ran.
Wyglądam jak duch samej siebie. Może nim jestem.
Gdy wracam, na moim krześle leży czarne pudełko. Bez kartki, bez adresu zwrotnego, żadnego śladu, jak się tam znalazło.
W środku, w czarnym welurze, leży pojedyncza róża tak ciemna, że zdaje się pochłaniać światło. Pod nią, na eleganckiej kartce, napis, który przyspiesza mi puls: ‘Zabrali to, co nie było ich. Wkrótce odbiorę to, co moje. Licz dni, mała księżniczko.’
Serce mi staje, a potem zaczyna bić szybciej.
Ian. To musi być Ian. Ale jak mnie znalazł? Skąd wiedział?
"Piękny kwiat." Ojciec pojawia się przy moim łokciu, śledząc wzrokiem różę. "Tajny wielbiciel?"
"Coś w tym stylu." Delikatnie zamykam pudełko, puls przyspiesza.
Mruczy pod nosem, już kalkuluje. "Dobrze. Może to sprawi, że Cassian będzie się bardziej starał o twoją uwagę. Konkurencja podnosi wartość."
Ta zwykła okrutność—to, że nawet to traktuje jako zagrywkę negocjacyjną—powinna mnie zaskoczyć. Nie zaskakuje.
Reszta przyjęcia mija mi jak we mgle. Ojciec prowadzi mnie od osoby do osoby jak pokazowego konia, przedstawiając wszystkim wspólnikom, każdemu capo, każdemu mężczyźnie z krwią na rękach i pieniędzmi w kieszeni.
"Moja najstarsza," mówi z dumą, jakby wystawiał dzieło sztuki na aukcji, "Przyszła pani Greyhaven."
Każde przedstawienie przynosi nowe okruchy grozy, które ludzie chętnie się dzielą:
"Cassian Greyhaven? Odważny wybór. Jego ostatnie zaręczyny skończyły się... źle."
"Mówią, że ma prywatny pokój w swojej posiadłości. Wygłuszone ściany, bez okien. Do... dyscypliny. "
"Dziewczyna Snyder, która mu odmówiła? Znaleźli jej samochód na dnie portu. Straszny wypadek."
"A jednak, to lepszy los niż panna młoda, która próbowała go opuścić..."
Kiedy wychodzimy, zmęczenie osiada w moich kościach jak cement.
Kaia i Aaron znikają do apartamentu dla nowożeńców, a ja zostaję sama w pokoju, trzymając czarną różę od nieznajomego, który sprawia, że czuję się bardziej żywa niż przez cztery lata z Aaronem.
Wodziłam palcem po słowach z liściku. ‘Wkrótce odbiorę to, co moje.’
To zagrożenie powinno mnie przerażać. Zamiast tego, czuję, jak gorąco rozlewa się nisko w moim brzuchu. Gdzieś w tym mieście Ian myśli o mnie. Planuje dla mnie. Idzie po mnie.
A za dwa tygodnie będę należeć do Cassiana Greyhavena—człowieka, którego imienia boją się nawet zatwardziali przestępcy. Potwora, który kolekcjonuje żony jak trofea.
Zasypiam, ściskając różę. Moja ostatnia myśl to zdradzieckie życzenie: żeby Ian mógł mnie jakoś uratować od potwora, któremu mam zostać sprzedana.
Przesuń w górę, aby kontynuować