Trzy dni. Siedemdziesiąt dwie godziny do momentu, kiedy zostanę panią Greyhaven. Do chwili, gdy będę należeć do mężczyzny, którego reputacja sprawia, że dorośli mężczyźni żegnają się na jego widok.
Suknia ślubna wisi w mojej szafie niczym duch, czterdzieści pięć tysięcy dolarów francuskiego jedwabiu i włoskiej koronki, które owiją mnie jak prezent dla potwora, którego nigdy nawet nie spotkałam.
Próbowałam wszystkiego, żeby znaleźć Iana. Naprawdę. Nawet rozważałam zatrudnienie prywatnego detektywa, zanim dotarło do mnie, jak szalenie by to zabrzmiało: „Proszę odnaleźć mężczyznę, którego pocałowałam raz, gdy moje życie się rozpadało. Może też nie istnieć.”
Bo to jest ten lęk, który nie pozwala mi zasnąć w nocy, każe mi gapić się w sufit aż do świtu. Że go sobie wymyśliłam.
Czarna róża leży na mojej szafce nocnej, jedyny dowód, że był prawdziwy.
Nie zwiędła, nie postarzała się, jakby została zakonserwowana w formalinie albo czarnej magii. Czasem budzę się, ściskając ją w dłoni, kolce wbite w moją dłoń, krew na prześcieradle jak stygmaty świętej, która zapomniała, jak się modlić.
Mój telefon eksplodował o 6:47 rano.
Wiadomość po wiadomości. Telefon za telefonem. Ekran rozświetla się jak automat do gry trafiający jackpot. Pojawia się imię Margot, potem Patricii, potem numery, których nie rozpoznaję. Serce wali mi w piersi, gdy przesuwam palcem, żeby odblokować.
Wszędzie są już wiadomości: Towarzyska Kaia De Luca przewieziona na ostry dyżur. Powikłania ciążowe. Stan nieznany.
Moim pierwszym odruchem jest złośliwość, ostra i natychmiastowa jak nóż między żebra.
Karma jest suką, która zna twój adres.
Ale potem za satysfakcją przychodzi fala winy i nienawidzę siebie za oba te uczucia. Hannah wpada do mojego pokoju bez pukania, wciąż w nocnej koszuli, blada jak śmierć.
– Panno Esther, pański ojciec chce, żeby była pani w szpitalu. Natychmiast. – Jej ręce drżą, gdy chwyta framugę drzwi. – To... Boże, ratuj nas, to poważne.
Droga do Mount Sinai mija jak we mgle adrenaliny i strachu. Nie pamiętam, jak się ubrałam, jak biegłam do auta. Nie pamiętam nic, dopóki nie podjeżdżamy pod prywatne wejście otoczone ochroną.
Ludzie ojca. Ekipa Aarona. Twarze, których nigdy nie widziałam, sprawdzają identyfikatory, jakbyśmy wchodzili do tajnej bazy, a nie do szpitala.
Coś w tej scenerii sprawia, że cierpnie mi skóra.
Za dużo ochroniarzy, za dużo napięcia. Wjeżdżam windą do prywatnego skrzydła, gdzie naprawdę bogaci cierpią w luksusie. Znajduję Kaię w apartamencie, który bardziej przypomina pokój w Four Seasons niż szpital.
Ale żadne pieniądze nie sprawią, że to, co widzę, będzie mniej druzgocące.
Jest skulona na boku w łóżku, pod wpływem leków, ale wciąż płacze. Łzy nieustannie wypływają spod zamkniętych powiek, strużkami spływają po policzkach. Ręce trzyma kurczowo na brzuchu, jakby próbowała coś zatrzymać.
Aaron krąży pod oknem jak drapieżnik w klatce. Jego prawa dłoń jest zakrwawiona i spuchnięta, kostki rozcięte. Ściana z gipsu obok nosi krater otoczony plamami krwi, ślad wściekłości, która nie miała gdzie ujść.
– Wczoraj wszystko było w porządku – warczy, gdy mnie widzi, głos chropawy i złamany. Bez powitania, bez uznania naszej wspólnej przeszłości. – Zupełnie, kurwa, zdrowa. Jedliśmy kolację, spacerowaliśmy po Central Parku. Mówiła nawet, że czuje ruchy dziecka—
Jego głos załamuje się na ostatnim słowie jak szkło pod naciskiem.
– Rano zaczęła krwawić. Tyle krwi, Esther. Prześcieradła były... – Milknie, zaciska szczękę, zbielałe knykcie na ramie okna. – Nie mogli go uratować. Dziecka już nie ma.
Mimo wszystkiego—zdrady, która mnie roztrzaskała, kradzieży mojej przyszłości, upokorzenia, które wciąż pali—serce mi się skręca. Cokolwiek zrobiła Kaia, jakiekolwiek popełniła grzechy, na tę karę nie zasłużyła.
Siadam obok niej na łóżku i biorę ją za rękę. Jej palce są lodowate, bezwładne, jakby już były martwe.
– Przykro mi... – szepczę i mówię to z takim współczuciem, że sama siebie zaskakuję. – Kaia, naprawdę mi przykro.
Otwiera oczy, zamglone od leków, które jej podali. Pewnie morfina. Benzodiazepiny. Coś, co tłumi ból głębszy niż fizyczny.
– Esther? – Jej głos brzmi, jakby przeszedł przez tłuczone szkło. – Moje dziecko...
– Wiem. Wiem…
– Bolało. – Łzy płyną świeże i szybkie. – Tak bardzo bolało… Jakby ktoś rozrywał mnie od środka przez skórę. Jakby coś rozdzierało mnie na kawałki od wewnątrz.
Opis sprawia, że żołądek mi się przewraca.
Wchodzi lekarz z wykresami, wyjaśniając klinicznie, co znaczy wszystko i nic jednocześnie. Nagłe odklejenie łożyska. Skrajnie rzadkie u zdrowych kobiet w pierwszej ciąży. Katastrofalny krwotok. Nic nie mogli zrobić.
Jego słowa są idealnie profesjonalne, wyuczone do perfekcji, jakby odgrywał rolę.
– To się zdarza – mówi, nie patrząc nikomu w oczy. – Tragiczne, ale czasem natura jest po prostu... niewytłumaczalna.
Ale coś w jego tonie jest nie tak. Sposób, w jaki zajmuje się papierami, które nie wymagają uwagi. Sposób, w jaki zerka w stronę drzwi, jakby mierzył dystans do ucieczki.
Aaron wygląda, jakby miał rozszarpać lekarza, ale w drzwiach pojawia się ojciec. – Aaron. Przejdź się ze mną.
Znikają w korytarzu, zostawiając mnie z odurzoną siostrą i pytaniami, które smakują jak strach.
* * *
W rezydencji Castellano panuje kontrolowany chaos.
Patricia rozmawia przez telefon w bibliotece, zarządzając kryzysem z wprawą specjalistki od PR. – Tak, to absolutnie druzgocące... Nie, małżeństwo jest nienaruszone, są zrozpaczeni, ale zjednoczeni... Oczywiście ślub Esther odbędzie się zgodnie z planem, dlaczego w ogóle to pytacie...
Ojciec zamknął się w gabinecie, jego głos to niski pomruk za ciężkimi drzwiami, wykonuje telefony do ludzi, którzy znajdują odpowiedzi tam, gdzie prawo nie sięga.
Uciekam do swojego pokoju, spragniona ciszy, przestrzeni do przetrawienia faktu, że moja siostra właśnie straciła dziecko, a ja nie wiem, czy czuję ulgę, czy przerażenie przez własną reakcję.
Ale tam, na mojej poduszce, ułożona z premedytacją, leży koperta manila.
Bez imienia. Bez oznaczeń. Bez śladu, jak przeszła przez nasz system ochrony.
Dłonie mi drżą, gdy ją otwieram.
W środku: wyniki badań z Mount Sinai, analiza krwi Kaii z tego ranka. Większość to niezrozumiały żargon medyczny, ale jedna linia jest podświetlona na żółto, niemożliwa do przeoczenia.
W próbce krwi wykryto misoprostol. Stężenie: 800 mcg.
Znam ten lek. Pigułka aborcyjna. Koniec ciąży. A osiemset mikrogramów to nie przypadek—to precyzyjna dawka, wystarczająca, by zakończyć ciążę i nie zabić matki.
Ktoś ją otruł. Ktoś celowo zabił jej nienarodzone dziecko.
Pod wynikami kartka, ten sam elegancki charakter pisma:
„Nie pozwolę, by niesprawiedliwość czuła się wolna. Ci, którzy niszczą niewinność przez zdradę, zasługują, by poczuć zniszczenie na własnej skórze. Dług został spłacony. Potraktuj to jako prezent ślubny. Chronię to, co moje, i karzę tych, którzy ranią to, co do mnie należy. —C”
Pokój wiruje, kolana uderzają o dywan, zanim pojmuję, że upadam, a dokumenty medyczne rozsypują się wokół mnie jak dowody na miejscu zbrodni.
C. Cassian. Mój przyszły mąż to zorganizował—otruł moją siostrę, zamordował nienarodzone dziecko i nazwał to sprawiedliwością. Nazwał to prezentem.
To okrucieństwo zapiera dech. Chirurgiczne. Precyzyjne jak skalpel między żebra.
To jest potwór, za którego wyjdę za mąż. Człowiek, który wymierza sprawiedliwość z medyczną dokładnością i nazywa to romansem. Który zabija nienarodzone dzieci, by pomścić złamane zaręczyny, które nawet nie są jego.
Który ma władzę i środki, by dosypać truciznę do jedzenia mojej siostry i podrzucić dokumenty na moją poduszkę, niepostrzeżenie dla nikogo.
Myślę o Kaii w tym szpitalnym łóżku, ściskającej pusty brzuch, płaczącej przez sen pod wpływem leków. O dziecku, które nigdy nie miało szansy się urodzić—niewinnym, bez względu na to, jak zostało poczęte.
Kartka pali mnie w dłoni jak ogień.
Chronię to, co moje.
Jeszcze nie należę do niego, a już zachowuje się, jakbym była. Już karze ludzi w moim imieniu. Już zabija dla mnie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Katedra to arcydzieło mrocznego przepychu, bardziej przypominające gotycki koszmar niż miejsce na ślub.
Czarne róże i krwistoczerwone dalie spływają z każdego zakamarka, a ławy wypełnia dwustu gości ze wszystkich najważniejszych rodzin mafijnych. Przyszli być świadkami związku, który albo przyniesie podziemiu pokój, albo zabarwi ulice na czerwono.
Stoję u wejścia w dwudziestu funtach jedwabiu i koronki, które czuję jak zbroję z chmur. Gorset jest tak ciasny, że ledwo mogę oddychać, każdy oddech to świadomy wysiłek.
Ramię ojca mocno oplata moje, kajdany udające wsparcie. „Uśmiechnij się,” syczy przez zaciśnięte zęby. „Wyglądasz, jakbyś szła na własny pogrzeb.”
Czyż nie?
Welon jest tak gruby, że ledwo przez niego widzę—warstwa na warstwie białego tiulu zamienia świat w akwarelowe cienie. To celowy wybór Patricii, by ukryć łzy, z którymi walczę od świtu.
Odkąd obudziłam się, uświadamiając sobie, że to jest prawda, że to się dzieje.
To był dzień, w którym zostanę sprzedana bestii.
Nie wiem nic o Cassianie Greyhavenie poza koszmarami. Szeptanymi historiami. Ostrzeżeniami.
Zabił ojca w wieku dwudziestu jeden lat gołymi rękami. Kontroluje wschodnie porty z brutalną skutecznością. Zostawił za sobą ślad ciał odtąd aż po Miami, każde z nich to wiadomość napisana krwią i kulami.
Mówią, że kolekcjonuje piękne kobiety jak dzieła sztuki, porzucając je, gdy mu się znudzą.
Organy zaczynają grać coś, co przypomina marsz żałobny. „Jesu, Joy of Man’s Desiring” Bacha nigdy nie brzmiało bardziej jak pieśń pogrzebowa.
Każdy krok to jak marsz na własną egzekucję. Goście odwracają się, by patrzeć, ich twarze rozmazują się przez tiul i łzy w galerię świadków mojej sprzedaży. Mężczyzna przy ołtarzu to tylko ciemny zarys przez mój welon—wysoki, szerokoramienny, czekający jak pająk w centrum swej sieci.
Docieramy do ołtarza. Ojciec całuje mnie w policzek, jego usta zimne, szept jeszcze chłodniejszy: „Nie przynieś nam wstydu.”
Potem przekazuje mnie jak w interesach, moja dłoń ląduje w dłoni obcego. Jest ciepła. Wystarczająco duża, by przyćmić moją, z zgrubieniami w ciekawych miejscach, ale uścisk jest zaskakująco ostrożny, niemal nabożny.
To ta delikatność przeraża mnie najbardziej.
Kapłan zaczyna, jego słowa spływają po mnie jak woda po tonącej. „Drodzy zebrani, spotkaliśmy się dzisiaj, by...”
Nie słucham. Kalkuluję.
Ile kroków do drzwi? Czy zdołałabym uciec ochronie w tej sukni? Czy śmierć byłaby lepsza niż to, co czeka mnie w łóżku Cassiana Greyhavena, w jego domu, w jego życiu?
Moja wolna dłoń drży na bukiecie, gdy ksiądz w końcu mówi: „Welon.”
To jest to. Chwila, w której zobaczę potwora, którego będę nazywać mężem.
Wstrzymuję oddech i zamykam oczy pod welonem. Silne dłonie sięgają po materiał, zaskakująco delikatne, gdy chwytają czuły tiul.
Powoli podnosi welon, niemal z nabożnością, odsuwając warstwy z taką precyzją, z jaką ktoś odpakowuje bezcenny prezent, na który czekał latami.
Chłodne powietrze uderza mnie w twarz. Czuję jego perfumy—coś ciemnego i znajomego.
Niemożliwe.
Otwieram gwałtownie oczy i świat przestaje się kręcić. Czas zamiera, a moje serce zapomina, jak bić.
Przede mną stoi Ian w czarnym garniturze Armaniego, który czyni z niego uosobienie grzechu. Ten sam krzywy uśmiech igra na jego ustach, te lodowato niebieskie oczy błyszczą mroczną rozbawieniem.
„Witaj ponownie, mała księżniczko.” Jego głos jest tak niski, że słyszę go tylko ja, aksamit na zgrzycie kamieni. „Niespodzianka.”
Moje kolana się uginają, a czarne plamki tańczą na obrzeżach widzenia. Ale on łapie mnie płynnie, ramię oplata moją talię, sprawiając wrażenie objęcia przed tłumem.
Jego dłoń pali przez jedwab, pewna i stanowcza.
„Ty…” Słowa zamierają mi w gardle. Nic nie ma sensu. Rzeczywistość pękła. „Jesteś—”
„Straszny Cassian Greyhaven?” Jego kciuk gładzi moją talię, dotyk boleśnie delikatny jak na kogoś z taką reputacją. „Winny jak zarzucono. Choć dla jasności, mówiłem, że jeszcze się spotkamy.”
„Okłamałeś mnie…” Mój głos to ledwie szept.
„Powiedziałem, że mam na imię Ian. To prawda. Skrót od Cassian.” Jego uśmiech robi się chłopięcy, niemal przepraszający. „I tak byłaś wystarczająco przestraszona bez dodawania mojej reputacji do tego miksu.”
Kapłan kontynuuje, nieświadomy, jak mój świat przewraca się do góry nogami. „Czy ty, Cassianie, bierzesz tę kobietę za żonę zgodnie z prawem...”
„Biorę.” Odpowiada natychmiast, nie spuszczając ze mnie wzroku. „Oczywiście.”
Pochyla się bliżej, jego oddech ciepły przy moim uchu, głos obniża się do tego intymnego rejestru, od którego przewraca mi się w żołądku.
„Nie patrz tak przerażona. Wbrew temu, co mówią, nie jestem potworem. No,” poprawia się z tym diabelskim uśmiechem, „nie tym, który krzywdzi niewinnych. Okutę okrutność dla tych, którzy na nią zasługują.”
Teraz kapłan zwraca się do mnie, jego pytanie zawisa w powietrzu przesyconym kadzidłem. „Czy ty, Esther, bierzesz tego mężczyznę za męża...”
Ledwo go słyszę.
W głowie szaleńczy wir, próbuję pogodzić Iana z potworem przede mną.
„Mówiłem ci,” mruczy Cassian, gdy ksiądz mówi dalej, jego kciuk wciąż rysuje kółka na mojej talii, przez co trudno myśleć, „jeśli cię zdobędę, już cię nie puszczę.”
„Inne historie—”
„Nie krzywdzę kobiet, Esther. Niszc ę mężczyzn, którzy krzywdzą kobiety. To ogromna różnica. Zapytaj mnie o ostatniego, który podniósł rękę na kogoś, na kim mi zależy. A właściwie nie—nie zaśniesz przez tydzień.”
Jego dłoń zaciska się na mojej talii, zaborcza i nieustępliwa.
„Zamierzam cię zdobyć jak należy. Zacznę od sprawienia, by ten pieprzony były narzeczony pożałował każdej decyzji, która doprowadziła go do tego, że cię skrzywdził.” Jego uśmiech staje się ostry jak brzytwa. „W końcu jaki jest sens bycia przerażającym, jeśli nie mogę przerażać tych, którzy na to zasługują?”
„Panno Castellano?” Delikatnie ponagla ksiądz. „Czy bierzesz tego mężczyznę za męża?”
Cała katedra wstrzymuje oddech. Cisza ogłuszająca.
Dłoń Cassiana nieznacznie mocniej ściska moją—nie grozi, lecz obiecuje.
„Powiedz tak, mała księżniczko.” Jego głos jest szorstki, głodny. „Pozwól mi pokazać, co znaczy być kochaną przez bestię, która spaliłaby dla ciebie świat. Pozwól mi udowodnić, że jestem złoczyńcą, którego potrzebujesz, nie bohaterem, którego myślałaś, że chcesz.”
Czarna róża na mojej szafce nocnej. Pociecha w ogrodzie, gdy nie miałam nic. Sposób, w jaki patrzył na mnie, jakbym była cenna, a nie tylko towarem do wymiany.
Jest zabójcą. Potworem. Cieniem, którym rodzice straszą dzieci dla posłuszeństwa.
A jednocześnie jest jedyną osobą, która obejmowała mnie, gdy płakałam, nie chcąc niczego w zamian.
„Biorę…” szepczę w naładowanej ciszy.
Uśmiech Cassiana staje się diabelski i triumfujący. „Grzeczna dziewczynka.”
Kapłan ogłasza nas mężem i żoną, jego głos niesie się echem po gotyckich sklepieniach. „Możesz pocałować pannę młodą.”
Dłoń Cassiana wsuwa się w moje włosy, palce plączą się w starannie ułożonych lokach, odchyla mi głowę z autorytetem, od którego zamiera mi oddech. Jego oczy płoną w moich z takim ogniem, że reszta świata przestaje istnieć.
„Wreszcie,” szepcze przy moich ustach.
I nie jest to ostrożny, cnotliwy pocałunek, jaki pan młody daje pannie młodej przed Bogiem i rodziną. To ta sama desperacka żądza z tamtej nocy w domku przy basenie, teraz spotęgowana przez prawo do roszczenia.
Jego język zdobywa moje usta jakby zdobywał terytorium, zęby łapią moją dolną wargę tak, że aż wzdycham.
Zapominam, że mamy widownię. Zapominam o katedrze pełnej przestępców i zabójców. Zapominam o wszystkim poza niebezpiecznym mężczyzną, który mnie sobie przywłaszcza na oczach Boga i całego podziemia.
Przesuń w górę, aby kontynuować
