passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Taming the Mafia Beast - Rozdział #7 - autor Tessa Kelwyn

Taming the Mafia Beast

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Znowu śni mi się ogród.

Ian przyciska mnie do ściany przy domku basenowym, jego dłonie plączą się w moich włosach z posiadaniem na granicy przemocy. Jego usta wypalają ślad na mojej szyi, zęby drapią skórę tak mocno, że pozostawią ślady.

Czuję każdy jego oddech, żar bijący od niego przenika przez jedwab i skórę, wypalając mnie od zewnątrz do środka.

"Mówiłem ci, że jeszcze się zobaczymy, mała księżniczko." Jego głos to chropowata whisky i złamane obietnice. "Myślałaś, że o tobie zapomniałem?"

"Powiedz mi swoje nazwisko," błagam, ale on tylko uśmiecha się tym swoim krzywym uśmiechem i przyciąga mnie bliżej. "Powiedz mi, jak cię znaleźć."

"Wkrótce." Jego zęby muskają moje tętno, sprawiając, że drżę.

"Nie mam czasu na wkrótce." Panika wdziera się w mój głos. "Za dziewięć dni będę należeć do niego. Za dziewięć dni będę—"

"Nigdy nie będziesz jego." Jego dłonie suną niżej, pewne i zaborcze. "Jesteś moja, Esther. Byłaś moja, od kiedy zobaczyłem cię na tamtym balu. Moja, gdy poczułem twój smak w domku basenowym. Moja na zawsze."

"Więc mnie ocal." Teraz już błagam, porzucając godność. "Proszę, Ian. Jeśli jesteś prawdziwy, jeśli cokolwiek z tego było prawdziwe—"

"Przyjdę po ciebie." Jego usta zagarniają moje, tłumiąc protesty. "Liczyj dni, księżniczko. Licz godziny. Nadchodzę."

Obudziłam się dziś rano, łapiąc oddech, prześcieradła splątane wokół mojego ciała, skóra wciąż płonąca od jego widmowego dotyku. Moja dłoń wędruje do szyi, tam, gdzie były jego usta, spodziewając się znaleźć ślady.

Nic poza gładką skórą i pulsowaniem, które nie chce się uspokoić.

Minęły tygodnie od tamtej nocy w domku basenowym. Wspomnienie powinno blaknąć, rozcieńczone przez czas i rzeczywistość. Tymczasem jest coraz ostrzejsze, bardziej wyraziste.

Każdy szczegół wyryty w mojej pamięci. Dokładny odcień jego oczu, sposób, w jaki jego głos opadał, gdy mówił do mnie księżniczko, jak jego dłonie były zarazem niebezpieczne i bezpieczne.

Przymiarka sukni ślubnej to tortura.

Stoję na podwyższeniu, gdy krawcowe upinają biały jedwab, a ja myślę tylko o obietnicy Iana, że nigdy by mnie nie wypuścił, gdyby miał mnie tylko dla siebie. Suknia jest piękna—eteryczne warstwy francuskiego tiulu i ręcznie haftowanej koronki, tren katedralny ciągnący się za mną jak rozlane mleko.

To także całun.

"Gorset musi być ciaśniejszy," instruuje Patricia, krążąc wokół mnie jak rekin. "Cassian Greyhaven płaci fortunę za ten ślub. Każdy szczegół musi być idealny."

Krawcowa ściąga sznurki gorsetu tak mocno, że ledwo mogę oddychać, aż jestem ściśnięta w klepsydrę, która nie wydaje się moja. W trójdzielnym lustrze wyglądam jak dziewicza ofiara przeznaczona na rzeź.

Dokładnie tym jestem.

"Co myślisz o białych różach?" pyta Patricia, przewracając karty ślubnego portfolio. "A może czerwone? Krwistoczerwone zrobiłyby wrażenie."

"Czarne," mówię bez zastanowienia.

Jak róża, którą on mi przysłał. Jak ciemność za jego oczami.

Twarz Patricii się wykrzywia. "Nie bądź śmieszna. To nie jest pogrzeb."

Czyżby?

Ale nie mówię tego na głos. Nauczyłam się, że milczenie to przetrwanie w domu mojego ojca.

* * *

Po południu desperacja pcha mnie do ryzyka.

Zaganiam Hannę, gdy układa moją wyprawkę w sypialni—pakuje negliż, którego nigdy nie założę z własnej woli, bieliznę kupioną dla przyjemności obcego.

"Ten mężczyzna na moim przyjęciu zaręczynowym," mówię, próbując zabrzmieć swobodnie, choć serce wali mi jak młot. "Wysoki, ciemne włosy, drogi szary garnitur. Pamiętasz, byś go widziała?"

Hanna zatrzymuje się w pół ruchu, z jedwabną halką zwisającą z rąk. "Jaki mężczyzna, panienko?"

"Ten, który mi pomógł, gdy byłam roztrzęsiona. Powiedział, że ma na imię Ian."

Ale Hanna tylko powoli kręci głową, na jej twarzy pojawia się zmieszanie. "Wróciła pani tamtej nocy sama, panienko. Suknia była podarta, a ochronie powiedziała pani, że upadła w ogrodzie. Wydawała się pani... zdezorientowana."

Zimno mi w żyłach. "To nieprawda."

"Tak pani powiedziała ochronie." Jej głos jest łagodny, zatroskany. "Czy dobrze się pani czuje? Zadzwonić po doktora Morrisona?"

"Nie." Słowo wychodzi zbyt ostro. "Nie, wszystko w porządku. Po prostu... jestem zdezorientowana co do tamtej nocy."

Ale nie jestem zdezorientowana, pamiętam każdy szczegół. Ciężar jego marynarki na moich ramionach, smak jego bourbona, dotyk jego dłoni na mojej skórze.

On był prawdziwy.

Prawda?

Próbuję u asystenta Ojca, łapię Marco między telefonami o przesyłkach i terytoriach. "Potrzebuję listy gości z przyjęcia zaręczynowego. Każdego nazwiska."

Wyświetla ją na tablecie bez pytania—w końcu jestem najstarszą córką Vincenta Castellano. Przewijamy setki nazwisk. Każdy gość przypisany do rodziny, interesów, konkretnego celu.

Brak Iana. Nie ma nikogo nieznanego. Żadnych tajemniczych obcych w szarych garniturach.

Ostatnia nadzieja to monitoring. Ale kamery obejmujące ogród i domek basenowy dziwnym trafem psują się dokładnie w tym czasie. Dwadzieścia minut szumów, potem pojawiam się ja, idąc sama do domu.

Ian to duch. Żadnego śladu, żadnego zapisu, jakby nigdy nie istniał.

Wieczorem zaczynam wątpić we własne zdrowe zmysły.

Czy go sobie wymyśliłam? Stworzyłam mężczyznę z fantazji w chwili największej potrzeby? Zbudowałam wybawiciela z bourbona i księżycowego światła, bo alternatywa—pogodzenie się z losem—była zbyt straszna?

Może wariuję. Może to tak się zaczyna—piękne złudzenia, które wydają się prawdziwsze niż rzeczywistość.

Wtedy pojawia się Rafael Greyhaven—mój przyszły szwagier—by omówić ostatnie ustalenia ślubne. Jest dokładnie taki, jak głoszą plotki: zimny, precyzyjny, z oczami, które liczą wyjścia i broń nawet w naszej jadalni.

Przegląda protokoły bezpieczeństwa z wojskową efektywnością, rozmawia o mojej przyszłości jak o towarze do transportu.

"Ceremonia odbędzie się w katedrze św. Patryka," mówi do Ojca. "Dwieście osób, nie więcej. W każdym wejściu wykrywacze metalu."

"To chyba przesada," mruczy Patricia.

"W tym roku sześć razy próbowano zabić mojego brata." Uśmiech Rafaela jest jak zima. "Nie ryzykujemy."

Siedzę cicho, pogrążona w myślach o widmowych dotykach i obietnicach, które brzmią jak modlitwy. Aż Patricia zauważa: "Esther, kochanie, czy ty w ogóle słuchasz? To twój ślub planujemy."

Nie odpowiadam. Nie potrafię się przejmować kwiatami i winietkami, gdy jestem sprzedawana potworowi.

Wymienia spojrzenie z Rafaelem. "Ostatnio jest taka. Nieobecna. Wpatrzona gdzieś."

Temperatura w pokoju gwałtownie spada. Oczy Rafaela wbijają się we mnie z drapieżną uwagą, gdy wstaje i podchodzi z kontrolowaną gracją łowcy.

Pochyla się nad moim krzesłem, czuję zapach prochu i drogiej wody kolońskiej.

"Wyrażę się jasno, panno Castellano." Jego głos jest cichy, co czyni go jeszcze groźniejszym. "Jakąkolwiek fantazję budujesz w swojej głowie, jakiekolwiek uczucie do byłego narzeczonego czy kogokolwiek innego—zabij to. Teraz."

Serce wali mi w piersi. "Ja nie—"

"Mój brat nie wybacza zdrady." Żółć podchodzi mi do gardła. "Jeśli Cassian choćby podejrzewał, że myślisz o innym, nie przeżyjesz nocy poślubnej. Rozumiesz?"

Kiwnęłam głową, nie mogąc wydobyć słów.

"Powiedz to," nalegał.

"Rozumiem."

"Dobrze." Prostuje się, poprawiając spinki od mankietów—czarny platyn, zauważam z nagłym dreszczem. "Bo za dziewięć dni staniesz się Greyhaven. A my chronimy to, co nasze, z bezwzględną stanowczością."

Już sama powtarzam sobie, by zapomnieć. Odpuścić. Pogodzić się z losem przy Cassianie Greyhavenie i przetrwać jak tylko się da.

Ale moje zdradzieckie serce wciąż sięga po widmo. Modli się, by gdzieś istniał, pragnie niemożliwego, by jakoś mógł mnie ocalić przed potworem czekającym przy ołtarzu.

Dziewięć dni.

Dziewięć dni. Zanim będę należeć do Cassiana Greyhavena. Zanim odkryję, co dzieje się z kobietami, które znikają w jego posiadłości.

By zapomnieć mężczyznę, który może nigdy nie istniał.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Trzy dni. Siedemdziesiąt dwie godziny do momentu, kiedy zostanę panią Greyhaven. Do chwili, gdy będę należeć do mężczyzny, którego reputacja sprawia, że dorośli mężczyźni żegnają się na jego widok.

Suknia ślubna wisi w mojej szafie niczym duch, czterdzieści pięć tysięcy dolarów francuskiego jedwabiu i włoskiej koronki, które owiją mnie jak prezent dla potwora, którego nigdy nawet nie spotkałam.

Próbowałam wszystkiego, żeby znaleźć Iana. Naprawdę. Nawet rozważałam zatrudnienie prywatnego detektywa, zanim dotarło do mnie, jak szalenie by to zabrzmiało: „Proszę odnaleźć mężczyznę, którego pocałowałam raz, gdy moje życie się rozpadało. Może też nie istnieć.”

Bo to jest ten lęk, który nie pozwala mi zasnąć w nocy, każe mi gapić się w sufit aż do świtu. Że go sobie wymyśliłam.

Czarna róża leży na mojej szafce nocnej, jedyny dowód, że był prawdziwy.

Nie zwiędła, nie postarzała się, jakby została zakonserwowana w formalinie albo czarnej magii. Czasem budzę się, ściskając ją w dłoni, kolce wbite w moją dłoń, krew na prześcieradle jak stygmaty świętej, która zapomniała, jak się modlić.

Mój telefon eksplodował o 6:47 rano.

Wiadomość po wiadomości. Telefon za telefonem. Ekran rozświetla się jak automat do gry trafiający jackpot. Pojawia się imię Margot, potem Patricii, potem numery, których nie rozpoznaję. Serce wali mi w piersi, gdy przesuwam palcem, żeby odblokować.

Wszędzie są już wiadomości: Towarzyska Kaia De Luca przewieziona na ostry dyżur. Powikłania ciążowe. Stan nieznany.

Moim pierwszym odruchem jest złośliwość, ostra i natychmiastowa jak nóż między żebra.

Karma jest suką, która zna twój adres.

Ale potem za satysfakcją przychodzi fala winy i nienawidzę siebie za oba te uczucia. Hannah wpada do mojego pokoju bez pukania, wciąż w nocnej koszuli, blada jak śmierć.

– Panno Esther, pański ojciec chce, żeby była pani w szpitalu. Natychmiast. – Jej ręce drżą, gdy chwyta framugę drzwi. – To... Boże, ratuj nas, to poważne.

Droga do Mount Sinai mija jak we mgle adrenaliny i strachu. Nie pamiętam, jak się ubrałam, jak biegłam do auta. Nie pamiętam nic, dopóki nie podjeżdżamy pod prywatne wejście otoczone ochroną.

Ludzie ojca. Ekipa Aarona. Twarze, których nigdy nie widziałam, sprawdzają identyfikatory, jakbyśmy wchodzili do tajnej bazy, a nie do szpitala.

Coś w tej scenerii sprawia, że cierpnie mi skóra.

Za dużo ochroniarzy, za dużo napięcia. Wjeżdżam windą do prywatnego skrzydła, gdzie naprawdę bogaci cierpią w luksusie. Znajduję Kaię w apartamencie, który bardziej przypomina pokój w Four Seasons niż szpital.

Ale żadne pieniądze nie sprawią, że to, co widzę, będzie mniej druzgocące.

Jest skulona na boku w łóżku, pod wpływem leków, ale wciąż płacze. Łzy nieustannie wypływają spod zamkniętych powiek, strużkami spływają po policzkach. Ręce trzyma kurczowo na brzuchu, jakby próbowała coś zatrzymać.

Aaron krąży pod oknem jak drapieżnik w klatce. Jego prawa dłoń jest zakrwawiona i spuchnięta, kostki rozcięte. Ściana z gipsu obok nosi krater otoczony plamami krwi, ślad wściekłości, która nie miała gdzie ujść.

– Wczoraj wszystko było w porządku – warczy, gdy mnie widzi, głos chropawy i złamany. Bez powitania, bez uznania naszej wspólnej przeszłości. – Zupełnie, kurwa, zdrowa. Jedliśmy kolację, spacerowaliśmy po Central Parku. Mówiła nawet, że czuje ruchy dziecka—

Jego głos załamuje się na ostatnim słowie jak szkło pod naciskiem.

– Rano zaczęła krwawić. Tyle krwi, Esther. Prześcieradła były... – Milknie, zaciska szczękę, zbielałe knykcie na ramie okna. – Nie mogli go uratować. Dziecka już nie ma.

Mimo wszystkiego—zdrady, która mnie roztrzaskała, kradzieży mojej przyszłości, upokorzenia, które wciąż pali—serce mi się skręca. Cokolwiek zrobiła Kaia, jakiekolwiek popełniła grzechy, na tę karę nie zasłużyła.

Siadam obok niej na łóżku i biorę ją za rękę. Jej palce są lodowate, bezwładne, jakby już były martwe.

– Przykro mi... – szepczę i mówię to z takim współczuciem, że sama siebie zaskakuję. – Kaia, naprawdę mi przykro.

Otwiera oczy, zamglone od leków, które jej podali. Pewnie morfina. Benzodiazepiny. Coś, co tłumi ból głębszy niż fizyczny.

– Esther? – Jej głos brzmi, jakby przeszedł przez tłuczone szkło. – Moje dziecko...

– Wiem. Wiem…

– Bolało. – Łzy płyną świeże i szybkie. – Tak bardzo bolało… Jakby ktoś rozrywał mnie od środka przez skórę. Jakby coś rozdzierało mnie na kawałki od wewnątrz.

Opis sprawia, że żołądek mi się przewraca.

Wchodzi lekarz z wykresami, wyjaśniając klinicznie, co znaczy wszystko i nic jednocześnie. Nagłe odklejenie łożyska. Skrajnie rzadkie u zdrowych kobiet w pierwszej ciąży. Katastrofalny krwotok. Nic nie mogli zrobić.

Jego słowa są idealnie profesjonalne, wyuczone do perfekcji, jakby odgrywał rolę.

– To się zdarza – mówi, nie patrząc nikomu w oczy. – Tragiczne, ale czasem natura jest po prostu... niewytłumaczalna.

Ale coś w jego tonie jest nie tak. Sposób, w jaki zajmuje się papierami, które nie wymagają uwagi. Sposób, w jaki zerka w stronę drzwi, jakby mierzył dystans do ucieczki.

Aaron wygląda, jakby miał rozszarpać lekarza, ale w drzwiach pojawia się ojciec. – Aaron. Przejdź się ze mną.

Znikają w korytarzu, zostawiając mnie z odurzoną siostrą i pytaniami, które smakują jak strach.

* * *

W rezydencji Castellano panuje kontrolowany chaos.

Patricia rozmawia przez telefon w bibliotece, zarządzając kryzysem z wprawą specjalistki od PR. – Tak, to absolutnie druzgocące... Nie, małżeństwo jest nienaruszone, są zrozpaczeni, ale zjednoczeni... Oczywiście ślub Esther odbędzie się zgodnie z planem, dlaczego w ogóle to pytacie...

Ojciec zamknął się w gabinecie, jego głos to niski pomruk za ciężkimi drzwiami, wykonuje telefony do ludzi, którzy znajdują odpowiedzi tam, gdzie prawo nie sięga.

Uciekam do swojego pokoju, spragniona ciszy, przestrzeni do przetrawienia faktu, że moja siostra właśnie straciła dziecko, a ja nie wiem, czy czuję ulgę, czy przerażenie przez własną reakcję.

Ale tam, na mojej poduszce, ułożona z premedytacją, leży koperta manila.

Bez imienia. Bez oznaczeń. Bez śladu, jak przeszła przez nasz system ochrony.

Dłonie mi drżą, gdy ją otwieram.

W środku: wyniki badań z Mount Sinai, analiza krwi Kaii z tego ranka. Większość to niezrozumiały żargon medyczny, ale jedna linia jest podświetlona na żółto, niemożliwa do przeoczenia.

W próbce krwi wykryto misoprostol. Stężenie: 800 mcg.

Znam ten lek. Pigułka aborcyjna. Koniec ciąży. A osiemset mikrogramów to nie przypadek—to precyzyjna dawka, wystarczająca, by zakończyć ciążę i nie zabić matki.

Ktoś ją otruł. Ktoś celowo zabił jej nienarodzone dziecko.

Pod wynikami kartka, ten sam elegancki charakter pisma:

„Nie pozwolę, by niesprawiedliwość czuła się wolna. Ci, którzy niszczą niewinność przez zdradę, zasługują, by poczuć zniszczenie na własnej skórze. Dług został spłacony. Potraktuj to jako prezent ślubny. Chronię to, co moje, i karzę tych, którzy ranią to, co do mnie należy. —C”

Pokój wiruje, kolana uderzają o dywan, zanim pojmuję, że upadam, a dokumenty medyczne rozsypują się wokół mnie jak dowody na miejscu zbrodni.

C. Cassian. Mój przyszły mąż to zorganizował—otruł moją siostrę, zamordował nienarodzone dziecko i nazwał to sprawiedliwością. Nazwał to prezentem.

To okrucieństwo zapiera dech. Chirurgiczne. Precyzyjne jak skalpel między żebra.

To jest potwór, za którego wyjdę za mąż. Człowiek, który wymierza sprawiedliwość z medyczną dokładnością i nazywa to romansem. Który zabija nienarodzone dzieci, by pomścić złamane zaręczyny, które nawet nie są jego.

Który ma władzę i środki, by dosypać truciznę do jedzenia mojej siostry i podrzucić dokumenty na moją poduszkę, niepostrzeżenie dla nikogo.

Myślę o Kaii w tym szpitalnym łóżku, ściskającej pusty brzuch, płaczącej przez sen pod wpływem leków. O dziecku, które nigdy nie miało szansy się urodzić—niewinnym, bez względu na to, jak zostało poczęte.

Kartka pali mnie w dłoni jak ogień.

Chronię to, co moje.

Jeszcze nie należę do niego, a już zachowuje się, jakbym była. Już karze ludzi w moim imieniu. Już zabija dla mnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Katedra to arcydzieło mrocznego przepychu, bardziej przypominające gotycki koszmar niż miejsce na ślub.

Czarne róże i krwistoczerwone dalie spływają z każdego zakamarka, a ławy wypełnia dwustu gości ze wszystkich najważniejszych rodzin mafijnych. Przyszli być świadkami związku, który albo przyniesie podziemiu pokój, albo zabarwi ulice na czerwono.

Stoję u wejścia w dwudziestu funtach jedwabiu i koronki, które czuję jak zbroję z chmur. Gorset jest tak ciasny, że ledwo mogę oddychać, każdy oddech to świadomy wysiłek.

Ramię ojca mocno oplata moje, kajdany udające wsparcie. „Uśmiechnij się,” syczy przez zaciśnięte zęby. „Wyglądasz, jakbyś szła na własny pogrzeb.”

Czyż nie?

Welon jest tak gruby, że ledwo przez niego widzę—warstwa na warstwie białego tiulu zamienia świat w akwarelowe cienie. To celowy wybór Patricii, by ukryć łzy, z którymi walczę od świtu.

Odkąd obudziłam się, uświadamiając sobie, że to jest prawda, że to się dzieje.

To był dzień, w którym zostanę sprzedana bestii.

Nie wiem nic o Cassianie Greyhavenie poza koszmarami. Szeptanymi historiami. Ostrzeżeniami.

Zabił ojca w wieku dwudziestu jeden lat gołymi rękami. Kontroluje wschodnie porty z brutalną skutecznością. Zostawił za sobą ślad ciał odtąd aż po Miami, każde z nich to wiadomość napisana krwią i kulami.

Mówią, że kolekcjonuje piękne kobiety jak dzieła sztuki, porzucając je, gdy mu się znudzą.

Organy zaczynają grać coś, co przypomina marsz żałobny. „Jesu, Joy of Man’s Desiring” Bacha nigdy nie brzmiało bardziej jak pieśń pogrzebowa.

Każdy krok to jak marsz na własną egzekucję. Goście odwracają się, by patrzeć, ich twarze rozmazują się przez tiul i łzy w galerię świadków mojej sprzedaży. Mężczyzna przy ołtarzu to tylko ciemny zarys przez mój welon—wysoki, szerokoramienny, czekający jak pająk w centrum swej sieci.

Docieramy do ołtarza. Ojciec całuje mnie w policzek, jego usta zimne, szept jeszcze chłodniejszy: „Nie przynieś nam wstydu.”

Potem przekazuje mnie jak w interesach, moja dłoń ląduje w dłoni obcego. Jest ciepła. Wystarczająco duża, by przyćmić moją, z zgrubieniami w ciekawych miejscach, ale uścisk jest zaskakująco ostrożny, niemal nabożny.

To ta delikatność przeraża mnie najbardziej.

Kapłan zaczyna, jego słowa spływają po mnie jak woda po tonącej. „Drodzy zebrani, spotkaliśmy się dzisiaj, by...”

Nie słucham. Kalkuluję.

Ile kroków do drzwi? Czy zdołałabym uciec ochronie w tej sukni? Czy śmierć byłaby lepsza niż to, co czeka mnie w łóżku Cassiana Greyhavena, w jego domu, w jego życiu?

Moja wolna dłoń drży na bukiecie, gdy ksiądz w końcu mówi: „Welon.”

To jest to. Chwila, w której zobaczę potwora, którego będę nazywać mężem.

Wstrzymuję oddech i zamykam oczy pod welonem. Silne dłonie sięgają po materiał, zaskakująco delikatne, gdy chwytają czuły tiul.

Powoli podnosi welon, niemal z nabożnością, odsuwając warstwy z taką precyzją, z jaką ktoś odpakowuje bezcenny prezent, na który czekał latami.

Chłodne powietrze uderza mnie w twarz. Czuję jego perfumy—coś ciemnego i znajomego.

Niemożliwe.

Otwieram gwałtownie oczy i świat przestaje się kręcić. Czas zamiera, a moje serce zapomina, jak bić.

Przede mną stoi Ian w czarnym garniturze Armaniego, który czyni z niego uosobienie grzechu. Ten sam krzywy uśmiech igra na jego ustach, te lodowato niebieskie oczy błyszczą mroczną rozbawieniem.

„Witaj ponownie, mała księżniczko.” Jego głos jest tak niski, że słyszę go tylko ja, aksamit na zgrzycie kamieni. „Niespodzianka.”

Moje kolana się uginają, a czarne plamki tańczą na obrzeżach widzenia. Ale on łapie mnie płynnie, ramię oplata moją talię, sprawiając wrażenie objęcia przed tłumem.

Jego dłoń pali przez jedwab, pewna i stanowcza.

„Ty…” Słowa zamierają mi w gardle. Nic nie ma sensu. Rzeczywistość pękła. „Jesteś—”

„Straszny Cassian Greyhaven?” Jego kciuk gładzi moją talię, dotyk boleśnie delikatny jak na kogoś z taką reputacją. „Winny jak zarzucono. Choć dla jasności, mówiłem, że jeszcze się spotkamy.”

„Okłamałeś mnie…” Mój głos to ledwie szept.

„Powiedziałem, że mam na imię Ian. To prawda. Skrót od Cassian.” Jego uśmiech robi się chłopięcy, niemal przepraszający. „I tak byłaś wystarczająco przestraszona bez dodawania mojej reputacji do tego miksu.”

Kapłan kontynuuje, nieświadomy, jak mój świat przewraca się do góry nogami. „Czy ty, Cassianie, bierzesz tę kobietę za żonę zgodnie z prawem...”

„Biorę.” Odpowiada natychmiast, nie spuszczając ze mnie wzroku. „Oczywiście.”

Pochyla się bliżej, jego oddech ciepły przy moim uchu, głos obniża się do tego intymnego rejestru, od którego przewraca mi się w żołądku.

„Nie patrz tak przerażona. Wbrew temu, co mówią, nie jestem potworem. No,” poprawia się z tym diabelskim uśmiechem, „nie tym, który krzywdzi niewinnych. Okutę okrutność dla tych, którzy na nią zasługują.”

Teraz kapłan zwraca się do mnie, jego pytanie zawisa w powietrzu przesyconym kadzidłem. „Czy ty, Esther, bierzesz tego mężczyznę za męża...”

Ledwo go słyszę.

W głowie szaleńczy wir, próbuję pogodzić Iana z potworem przede mną.

„Mówiłem ci,” mruczy Cassian, gdy ksiądz mówi dalej, jego kciuk wciąż rysuje kółka na mojej talii, przez co trudno myśleć, „jeśli cię zdobędę, już cię nie puszczę.”

„Inne historie—”

„Nie krzywdzę kobiet, Esther. Niszc ę mężczyzn, którzy krzywdzą kobiety. To ogromna różnica. Zapytaj mnie o ostatniego, który podniósł rękę na kogoś, na kim mi zależy. A właściwie nie—nie zaśniesz przez tydzień.”

Jego dłoń zaciska się na mojej talii, zaborcza i nieustępliwa.

„Zamierzam cię zdobyć jak należy. Zacznę od sprawienia, by ten pieprzony były narzeczony pożałował każdej decyzji, która doprowadziła go do tego, że cię skrzywdził.” Jego uśmiech staje się ostry jak brzytwa. „W końcu jaki jest sens bycia przerażającym, jeśli nie mogę przerażać tych, którzy na to zasługują?”

„Panno Castellano?” Delikatnie ponagla ksiądz. „Czy bierzesz tego mężczyznę za męża?”

Cała katedra wstrzymuje oddech. Cisza ogłuszająca.

Dłoń Cassiana nieznacznie mocniej ściska moją—nie grozi, lecz obiecuje.

„Powiedz tak, mała księżniczko.” Jego głos jest szorstki, głodny. „Pozwól mi pokazać, co znaczy być kochaną przez bestię, która spaliłaby dla ciebie świat. Pozwól mi udowodnić, że jestem złoczyńcą, którego potrzebujesz, nie bohaterem, którego myślałaś, że chcesz.”

Czarna róża na mojej szafce nocnej. Pociecha w ogrodzie, gdy nie miałam nic. Sposób, w jaki patrzył na mnie, jakbym była cenna, a nie tylko towarem do wymiany.

Jest zabójcą. Potworem. Cieniem, którym rodzice straszą dzieci dla posłuszeństwa.

A jednocześnie jest jedyną osobą, która obejmowała mnie, gdy płakałam, nie chcąc niczego w zamian.

„Biorę…” szepczę w naładowanej ciszy.

Uśmiech Cassiana staje się diabelski i triumfujący. „Grzeczna dziewczynka.”

Kapłan ogłasza nas mężem i żoną, jego głos niesie się echem po gotyckich sklepieniach. „Możesz pocałować pannę młodą.”

Dłoń Cassiana wsuwa się w moje włosy, palce plączą się w starannie ułożonych lokach, odchyla mi głowę z autorytetem, od którego zamiera mi oddech. Jego oczy płoną w moich z takim ogniem, że reszta świata przestaje istnieć.

„Wreszcie,” szepcze przy moich ustach.

I nie jest to ostrożny, cnotliwy pocałunek, jaki pan młody daje pannie młodej przed Bogiem i rodziną. To ta sama desperacka żądza z tamtej nocy w domku przy basenie, teraz spotęgowana przez prawo do roszczenia.

Jego język zdobywa moje usta jakby zdobywał terytorium, zęby łapią moją dolną wargę tak, że aż wzdycham.

Zapominam, że mamy widownię. Zapominam o katedrze pełnej przestępców i zabójców. Zapominam o wszystkim poza niebezpiecznym mężczyzną, który mnie sobie przywłaszcza na oczach Boga i całego podziemia.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Taming the Mafia Beast

Taming the Mafia Beast

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa