passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Taste of Virgin Blood - Rozdział #2 - autor itsvlada

Taste of Virgin Blood

/

Rozdział 2

Rozdział 1

Gdy miasto pogrąża się w nocy i wyłania wraz ze świtem, tak i ja podążam pograniczem między rzeczywistością a snem. Tutaj wszystko wydaje się stłumione, jak pod wodą, więc chwytam się kawy jak koła ratunkowego, unosząc się na falach brzęczenia, zapachu i gorącego naparu, które wydaje maszyna. Zamykam oczy. Tylko na sekundę.

— Znowu pracuje pani do późna, panno Knight?

Jego głos sunie po mojej skórze, zanim jeszcze się odwrócę. James Bloxham stoi w progu pokoju socjalnego, bez marynarki, z podwiniętymi rękawami. Przyciemnione światło podkreśla ostre rysy jego twarzy, same linie i cienie.

— Ktoś musi utrzymać to miejsce na chodzie — mówię, a mój głos brzmi inaczej. Niżej. Pewniej, niż zwykle.

Podchodzi bliżej. Za blisko. Tak blisko, że czuję zapach czegoś czystego i drogiego — jak cedr i zimne powietrze. Jego dłoń sięga tuż obok mnie, ale nie po kawę. Palce muskają blat przy moim biodrze, odgradzając mnie.

— Pracujesz za ciężko — mówi.

— Może lubię ciężko pracować.

— Naprawdę? — Jego druga dłoń unosi się, opuszkami dotyka mojej szczęki, kieruje moją twarz ku sobie. — A może po prostu lubisz, jak ktoś w końcu to zauważa?

Wstrzymuję oddech. Kciukiem kreśli linię po mojej dolnej wardze, powoli, celowo, a gorąco zbiera się nisko w moim brzuchu. To źle. To wszystko jest złe. Jest moim szefem. Jest dwadzieścia lat starszy ode mnie. Jest poza zasięgiem.

Ale jego usta są tak blisko moich, że czuję ciepło jego oddechu.

— Powiedz, żebym przestał — szepcze.

Nie mogę. Słowo nie chce się uformować. Zamiast tego pochylam się ku jego dotykowi, zdesperowana, bezwstydna, a jego szaroniebieskie oczy ciemnieją od czegoś, co przypomina głód.

Ekspres do kawy pika.

Odrzucam się do tyłu, serce wali mi w piersi. Pokój socjalny jest pusty. Nie ma Jamesa. Nie ma rąk na mojej skórze. Jestem tylko ja, sama, z twarzą płonącą i ciałem rozedrganym od pragnienia, którego nie powinnam czuć.

— Ogarnij się — mruczę, chwytając kubek z trzęsącymi się dłońmi.

— Już rozmawiasz sama ze sobą?

Odwracam się tak gwałtownie, że prawie upuszczam kubek. James stoi w progu, dokładnie tam, gdzie był w moim śnie, tylko tym razem jego twarz jest nieczytelna, uprzejma w ten odległy sposób, który rezerwuje dla wszystkich.

— Po prostu jestem zmęczona — udaje mi się powiedzieć.

— Powinnaś iść do domu. — Wchodzi do pokoju socjalnego, poruszając się z tą swoją upiorną precyzją, jakby każdy gest miał choreografię. — Jest po trzeciej.

— Muszę skończyć raporty.

— Mogą poczekać.

— Nie, naprawdę nie mogą. — Zmuszam się, by spojrzeć mu w oczy, choć patrzenie na niego jest jak wpatrywanie się w coś zbyt jasnego. — Whitney potrzebuje ich rano.

— Whitney powinna sama pilnować swoich terminów. — Jego spojrzenie zatrzymuje się na mnie o ułamek sekundy za długo i zastanawiam się, czy widzi to na mnie: sen wciąż przyklejony do mojej skóry jak pot. — Jesteś bardziej wartościowa, niż ci się wydaje, panno Knight.

Wartościowa. To słowo wbija się pod moje żebra jak ostrze. Otwieram usta, potem zamykam. Co miałabym powiedzieć? Że gram na foreksie i surowcach po godzinach, że zbudowałam portfel, który daje niemal połowę tego, co płaci mi ta praca? Że zostaję tu mimo wszystko, bo nocna zmiana pozwala mi go widywać?

— Powinnam wracać — mówię.

Odsuwa się. Gdy przechodzę obok, nasze ramiona niemal się stykają i ogarnia mnie nagłe gorąco, aż boli. Przyspieszam kroku.

To nie pomaga.

Przy biurku arkusze kalkulacyjne rozmazują się na ekranie. Otwieram platformę transakcyjną w drugim oknie, sprawdzam nocne pozycje. Liczby poruszają się jak żywe istoty, a ich język rozumiem lepiej niż ludzi. Mój dodatkowy portfel rośnie o kolejne dwa procent. Mogłabym rzucić tę pracę jutro. Odejść od raportów i bycia niewidzialną.

Ale wtedy już bym go nie widziała. Nie czułabym tego dreszczu, gdy przechodzi obok mojego biurka. Nie mogłabym się już dręczyć pragnieniem czegoś, czego nie mogę mieć.

Więc zostaję. I resztę chowam głęboko.

Telefon wibruje. Na ekranie pojawia się imię: Alan.

Rozglądam się po biurze. Tej nocy jest jeszcze tylko dwoje innych ludzi, oboje pochłonięci pracą. Odbieram cicho.

— Alan? Jest trzecia nad ranem. Co się stało?

— Tess. — Jego głos brzmi cicho i chrapliwie, jakby coś ściskało mu gardło. — Jestem w szpitalu.

Żołądek mi się zaciska. — Co się stało?

— Wpakowałem się w kłopoty. Ci ludzie. Chcą pieniędzy, a ja ich nie mam, i… — urywa, oddycha ciężko. — Mocno mnie pobili.

— Ile pieniędzy? — Zaciskam dłoń na telefonie.

— Osiemdziesiąt trzy tysiące.

Ta liczba nie ma sensu. Jest za duża, zbyt nierealna.

— Alan, co ty zrobiłeś?

— Pożyczyłem. Dla mamy i taty.

— Knight! — Głos Whitney przecina biuro ostro jak bicz. — Potrzebuję tych raportów TERAZ!

Zamykam oczy. — Alan, muszę oddzwonić.

— Tess, proszę. Dali mi pięć dni.

— Coś wymyślę. Zostań w szpitalu. Nigdzie nie wychodź. Przyjadę do ciebie po zmianie.

Rozłączam się, zanim zdąży zaprotestować, zanim panika szarpiąca mi gardło stanie się czymś widocznym. Osiemdziesiąt trzy tysiące dolarów. Pięć dni. Niebezpieczni ludzie, którzy pobili mojego brata tak mocno, że trafił do szpitala.

Wstaję, wygładzam spódnicę drętwymi dłońmi i podchodzę do biurka Whitney. Nawet nie podnosi wzroku.

— Proszę — mówię, kładąc teczki.

— Zajęło ci to wystarczająco długo.

Nie odpowiadam. Odwracam się do swojego biurka, w głowie kłębią się niemożliwe kalkulacje. Mój portfel. Likwidacja pozycji. Kredyty pod zastaw. Ale nawet z tym wszystkim, co zbudowałam w tajemnicy, wyciągnięcie takiej gotówki w pięć dni oznaczałoby zrujnowanie moich pozycji, wywołanie podatków i zostawienie mnie z niczym.

Liczby się nie zgadzają. Nigdy się nie zgadzają.

Przy biurku wpatruję się w ekran, nie widząc go. Osiemdziesiąt trzy tysiące dolarów. Te słowa powtarzają się jak werbel, w rytmie mojego serca.

Potrzebuję rozwiązania. Jakiegokolwiek.

A pod paniką, nadal pulsującą w mojej krwi, czai się widmo dłoni Jamesa na mojej skórze, ciepło jego oddechu, sposób, w jaki patrzył na mnie, jakbym była warta zauważenia.

Źle. To wszystko jest złe.

Ale Boże, i tak tego chcę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Szpital pachnie środkiem dezynfekującym i czymś organicznym. Znajduję Alana na wózku inwalidzkim przy oknie, jego noga unieruchomiona w gipsie, tors szczelnie owinięty. Fioletowe ślady rozlewają się po jego kości policzkowej. Lewe oko niemal całkiem spuchnięte. Gdy mnie widzi, próbuje się uśmiechnąć. Rozcięcie na jego wardze otwiera się na nowo.

– Nie – mówię. – Nie uśmiechaj się. Nie udawaj, że wszystko jest w porządku.

Spuszcza wzrok na dłonie. – Musiałem, Tess.

– Musiałeś. – Przysuwam krzesło bliżej. – Musiałeś pożyczyć osiemdziesiąt trzy tysiące dolarów od lichwiarzy?

– Mama i tata… – zaczyna.

– Mama i tata? – Wściekłość rozbłyska mi w piersi. – Po tym wszystkim, co nam zrobili?

– Mieli stracić wszystko. – Jego głos się łamie. – Bank miał przejąć dom. Nie mogłem na to pozwolić.

Coś dzikiego i ostrego budzi się we mnie, okrutne. – Oni sprawili, że sądzisz, że nie mogłeś. To nie to samo.

– To nasi rodzice.

– To ludzie, którzy mieli dzieci, których nie chcieli, i przez dwadzieścia lat upewniali się, że o tym wiemy. – Słowa smakują gorzko. – Nic im nie jesteś winien.

Jego zdrowe oko spotyka się z moim. Dwadzieścia jeden lat, a wygląda jak dziecko przyłapane na niszczeniu czegoś cennego. – Nie mogłem nic nie zrobić.

Chcę nim potrząsnąć. Chcę krzyczeć. Zamiast tego sięgam po jego dłoń, zmuszając się do łagodności, choć furia grozi roztrzaskaniem mi zębów. – Pięć dni. Tak powiedziałeś.

Kiwnął głową, a łza spływa mu po posiniaczonej twarzy. – Powiedzieli, że wrócą. Że następnym razem…

– Wiem. – Ściskam jego palce. – Coś wymyślę.

Kłamstwo ciężko leży mi na języku. Tu nie ma nic do wymyślenia. Ale nie mogę mu tego powiedzieć, nie mogę dołożyć własnej porażki do ciężaru, który już go przygniata.

Na zewnątrz szpitala odblokowuję telefon. Imię Emily widnieje na górze moich wiadomości jak wyzwanie.

Nie wciągaj jej w to.

Zawieszam palec nad ikoną połączenia, kciuk mi drży, po czym blokuję ekran.

Telefon wibruje w mojej dłoni. Dzwoni Emily. Oczywiście, że tak.

Waham się, potem odbieram. – Hej.

– Hej, sama do siebie – mówi. – Znowu zniknęłaś bez słowa.

– Byłam zajęta.

– Klasyczna Knight.

Pauza; słyszę w tle cichą muzykę, pulsujący bas jak bicie serca. – Dziś wieczorem próbne otwarcie klubu. Przydałabyś mi się tutaj.

– Wiesz, że tam nie pasuję.

– Tu każdy pasuje – odpowiada z pewnością i figlarnie. – O to chodzi. Nawet nie musisz grać. Po prostu przyjdź na drinka.

– Nie mogę.

– Praca?

– Coś w tym rodzaju.

Mruczy, jakby patrzyła przez telefon wprost na mnie.

– Zadzwoń, jak zdecydujesz się przestać się karać – mówi w końcu.

– Dobranoc, Emily.

– Tess—

Rozłączam się, zanim kończy.

Reszta dnia mija we fragmentach. Wracam do domu, biorę prysznic, nie mogę zasnąć. Jem coś, co smakuje jak tektura. Cały czas moje ciało drży od napięcia, wiedząc, że znów go dziś zobaczę.

***

Biuro jest ciche, gdy przychodzę. Tylko kilka osób rozrzuconych po piętrze, ich twarze rozświetlone niebieskim blaskiem monitorów. Siadam przy biurku, włączam komputer i próbuję skupić się na czymkolwiek innym niż duszący ciężar niemożliwych problemów.

– Theresa.

Jego głos dobiega z głośnika na moim biurku, formalny i zdystansowany. – Czy mogłabyś przyjść do mojego gabinetu?

Żołądek mi się ściska. – Oczywiście, panie Bloxham.

Droga do jego drzwi wydaje się nie mieć końca. Pukam raz, a jego głos wzywa mnie do środka.

James siedzi za biurkiem, papiery rozłożone przed nim, ale całą uwagę skupia na mnie. Jego spojrzenie sunie po mnie w sposób daleki od zawodowego. W powietrzu iskrzy, choć oboje udajemy, że tak nie jest. Gabinet to ciemne drewno i skóra, miejsce, które pachnie pieniędzmi i władzą. Wskazuje na krzesło naprzeciwko.

– Usiądź.

Siadam. Krzyżuję kostki. Składam dłonie na kolanach. Każdy ruch ostrożny, kontrolowany, profesjonalny.

– Jak się masz? – pyta.

Pytanie zaskakuje mnie. – Dobrze, dziękuję.

– Wyglądasz, jakbyś nie spała. – Jego wzrok przesuwa się po mojej twarzy z taką intensywnością, że skóra mi płonie.

– Wszystko w porządku.

Coś na kształt rozbawienia mignęło mu na twarzy.

– Zapewniam pana, panie Bloxham, że doskonale radzę sobie z obowiązkami.

– Nie wątpię w twoje kompetencje, Thereso. – Moje imię w jego ustach przyspiesza mi puls. – Ale zawsze sprawdzam, czy mój zespół nie jest w stresie.

– Czy wszystkich wzywa pan do gabinetu, żeby zapytać o ich nawyki dotyczące snu?

Usta mu drgają. Prawie się uśmiecha. – Tylko tych, którzy mnie interesują.

Powietrze między nami gęstnieje. Powinnam wstać. Podziękować za troskę i wyjść. Zamiast tego siedzę, uwięziona w jego spojrzeniu, moje ciało reaguje na coś, czego nie potrafię nazwać.

– Doceniam troskę – udaje mi się powiedzieć. – Ale nie ma powodu do niepokoju.

– Na pewno? – Odchyla się w fotelu, przyglądając mi się. – Otrzymałaś wczoraj telefon, który cię wyraźnie poruszył. Wyszłaś wcześniej z pracy, co nigdy ci się nie zdarza. A teraz wracasz, wyglądając, jakbyś trzymała się w całości wyłącznie siłą woli.

– Podsłuchuje pan moje rozmowy?

– Jestem spostrzegawczy. – Jego głos cichnie. – Zwłaszcza w sprawach, które mają znaczenie.

Serce wali mi o żebra. Sprawy, które mają znaczenie. Czy mówi o mnie? Czy z każdym rozmawia w ten sposób, w tej ostrożnej grze słów, które mogą znaczyć wszystko albo nic?

– Problemy rodzinne – mówię. – Nic, co wpływa na moją pracę.

– Wszystko wpływa na twoją pracę, Thereso. To czyni cię tak wartościową. – Pauzuje. – Jeśli potrzebujesz wolnego albo mogę pomóc w jakikolwiek sposób…

– Nie trzeba. – Słowa wychodzą zbyt ostro. – Ale dziękuję.

Cisza się wydłuża. Jego przenikliwe oczy nie odstępują mojej twarzy, czuję się obnażona do żywych nerwów, każda obrona rozbita pod jego wzrokiem.

– Możesz iść – mówi w końcu.

Wstaję, nogi mam jak z waty, odwracam się do drzwi. A jednak czuję jego spojrzenie na sobie, jakby z odrobiną współczucia. Coś zostaje niewypowiedziane. Kolejna chwila mija.

– Theresa.

Zatrzymuję się, odwracam.

– Moje drzwi są zawsze otwarte.

Słowa powinny brzmieć profesjonalnie. Wspierająco. Ale sposób, w jaki je wypowiada, i to, jak na mnie patrzy, sprawiają, że brzmią jak obietnica czegoś zupełnie innego.

Wracam do biurka na autopilocie, moje ciało wciąż drży od napięcia po byciu blisko niego. Telefon wibruje, gdy siadam.

Nieznany numer.

Otwieram wiadomość i krew mi zamarza.

To zdjęcie. Mnie. Stojącej przy łóżku Alana, z ręką na jego ramieniu. Pielęgniarka krąży wokół. Ktoś tam był. Ktoś patrzył.

Podnoszę wzrok i przez przyciemnione szkło jego gabinetu James Bloxham patrzy prosto na mnie. Jego spojrzenie przykuwa mnie do miejsca i przez jedną straszną chwilę jestem przekonana, że widzi wszystko.

Zostały cztery dni.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Pokój Alana pachnie środkiem dezynfekującym i szczególną stęchlizną ciał, które zbyt długo pozostawały nieruchome. Żaluzje są do połowy opuszczone, tnąc poranne światło na paski na podłodze. Maszyny cicho brzęczą, ich rytm zbyt spokojny wobec tego, co dzieje się we mnie.

Kwiaty na stoliku już więdną—tanie lilie, które ktoś wysłał z obowiązku. Ich słodycz w upale staje się kwaśna. Siedzę na krześle dla gości, patrząc, jak on wpatruje się przez okno w nicość, jego złamana noga wsparta na poduszkach jak jakiś groteskowy trofeum.

"Nie pozwolą mi cię zabrać do domu," mówię mu.

"Lekarz powiedział jeszcze dzień albo dwa." Odwraca głowę, a siniaki na jego twarzy pogłębiły się do fioletu i żółci. "Pamiętasz, jak bawiliśmy się w szpital? Owijałaś mi ramię papierem toaletowym i udawałaś złą pielęgniarkę."

"Nie udawałam."

Śmieje się, po czym krzywi z bólu. "Zawsze mną rządziłaś. 'Alan, leż spokojnie. Alan, przestań jęczeć.'"

"Byłeś wtedy okropnym pacjentem."

"Kradliśmy ciastka z kryjówki mamy i jedliśmy je pod kuchennym stołem." Jego głos staje się miękki, nostalgiczny. "Mówiłaś, że to nasza zapłata za przetrwanie jej gotowania."

Nie pamiętam tego tak. Pamiętam głód i złość, smak czerstwych ciastek zmieszany z urazą. Ale zielone oczy Alana mają ten nieobecny wyraz, polerując wspomnienia, aż zaczynają błyszczeć ciepłem, którego nigdy nie miały.

"To były dobre czasy," mówi.

"Naprawdę?"

"No weź, Tess. Nie wszystko było złe."

"Większość była." Słowa brzmią płasko. "Możesz to przyznać."

Przekręca się na łóżku, uważając na żebra. "Nigdy nie pozwalasz sobie pamiętać tych dobrych rzeczy."

"Może nie było dobrych rzeczy, które warto pamiętać."

Między nami rozciąga się cisza. Na korytarzu słychać skrzypienie butów pielęgniarki. Alan skubie brzeg kołdry, a ja patrzę, jak poczucie winy przesuwa się po jego twarzy niczym powolna fala.

"Wyglądasz na wykończoną," mówi w końcu. "Kiedy ostatnio spałaś?"

"Wszystko w porządku."

"Tess."

"Co?"

"Idź do Emily. Zrób coś innego niż siedzenie tutaj i patrzenie, jak wracam do zdrowia." Jego głos lekko się łamie. "Zadręczasz się próbując to naprawić, a ja nie mogę… nie mogę patrzeć, jak się dla mnie wyniszczasz."

Coś ściska mi się w piersi. "Nie wyniszczam się."

"Wyniszczasz. Widzę to." Wyciąga rękę, a ja chwytam ją, bo odmowa zraniłaby go jeszcze bardziej. "Proszę. Po prostu przez kilka godzin żyj swoim życiem. Emily pisała do mnie, pytając o ciebie."

"Powiedziałeś jej?"

"Powiedziałem, że jesteś zestresowana. Nie dlaczego." Ściska moje palce. "Idź. Nie wybieram się nigdzie."

***

Wychodzę ze szpitala, a smak środka dezynfekującego wciąż przykleja mi się do gardła. Miasto wygląda tak samo, ale wydaje się cieńsze, jakby coś istotnego zostało ze mnie zdarte.

Klub Emily nie ma reklamy. To po prostu ceglana kamienica z nieoznakowanymi drzwiami, miejsce, które znajdziesz tylko wtedy, jeśli już wiesz, gdzie szukać. Wpuszcza mnie na dźwięk dzwonka, a wnętrze odbiera mi dech.

Wszędzie aksamit i skóra. Przyciemnione światło nawet po południu. Wzdłuż korytarza prywatne pokoje, drzwi zamknięte na przestrzenie stworzone do negocjacji prowadzonych szeptem i dotykiem. Główna sala ma kanapy wyglądające na drogie i grzeszne, bar z kryształowymi karafkami, lustra ustawione tak, by odbijały pożądanie.

"Podoba ci się?" Emily pojawia się z zaplecza, uśmiechnięta od ucha do ucha. "W końcu jest mój. Cały mój."

"Jest niesamowity." I rzeczywiście. To miejsce tętni potencjałem nawet puste, obietnicą tego, co się tu dzieje, gdy światła przygasają, a ludzie zrzucają codzienne maski.

"Kosztowało mnie to wszystko, ale warto." Przyciąga mnie do uścisku. "Boże, wyglądasz fatalnie. Alan nie żartował."

"Po prostu jestem zmęczona."

"No tak. A ja jestem tylko bizneswoman." Prowadzi mnie do narożnej kanapy. "Siadaj. Mów. Powiedz, co cię gryzie."

"Stres w pracy. Rodzina. Wiesz, standard."

"Kłamczucha." Jej spojrzenie jest bezpośrednie, przenikliwe. "Ale pozwolę ci zatrzymać twoje sekrety. Na razie."

Wtedy pytam: „Czujesz czasem, że twoje życie to arkusz bilansowy? Jedna strona podpisana kontrola , druga rozpad ?”

Emily się uśmiecha. „Zawsze. Kontrola to gra wstępna.”

„Mówię poważnie.”

Śmieje się. „Ja też. Trzymasz się, aż zaboli, a potem nazywasz to dyscypliną.”

Ulga i poczucie winy splatają się w mojej piersi. Chcę powiedzieć jej wszystko, ale słowa grzęzną mi w gardle.

"No," mówi, siadając obok mnie. "Jak nasz ulubiony prezes? Nadal wprowadza cię w zakłopotanie?"

Gorąco wspina się po mojej szyi. "Nie wprowadzam się w zakłopotanie."

"Właśnie teraz się rumienisz."

"Nie…"

"Proszę cię. Myślisz o nim." Jej uśmiech staje się figlarny. "Pewnie wyobrażasz sobie go w jednym z tych pokoi."

Obraz pojawia się zanim zdążę go powstrzymać. James, w przyciemnionym świetle, pozbawiony kontroli. Jego dłonie na mojej skórze, usta przy mojej szyi. Ja przyciśnięta do aksamitnych ścian albo na kolanach na drogim dywanie, granice negocjowane dotykiem, władza przekazywana jak oddech. Jego głos w moim uchu, mówiący mi dokładnie, czego chce, co zamierza zrobić, czego potrzebuje, abym mu dała.

Moje ciało reaguje, gorąco gromadzi się nisko i uporczywie, i nienawidzę, jak bardzo jestem przejrzysta.

"O, właśnie to spojrzenie," mówi Emily.

"Przestań."

"Dlaczego? To zdrowe. On jest przystojny, ty jesteś nim zainteresowana, a połowę czasu udajesz, że nie. " Odsuwa się. "Kiedy coś z tym zrobisz?"

"Nigdy. Jest moim szefem."

"I co z tego? Ludzie sypiają ze swoimi szefami cały czas."

"Nie zamierzam…" Przerywa mi wibracja telefonu.

Nieznany numer. Serce mi zamiera.

Otwieram wiadomość, a świat zwęża się do punktu. Kolejne zdjęcie. Alan wieziony przez szpitalny ogród, kadr tak bliski, że widać strach w jego oczach. Ktokolwiek to zrobił, stał tuż obok. Tuż przy nim.

Trzy dni.

"Tess?" Głos Emily brzmi odlegle. "Wszystko w porządku?"

Wpycham telefon do kieszeni, twarz przybieram w coś na kształt spokoju. "W porządku. Praca."

"O czwartej po południu?"

"Finanse nie śpią." Wstaję, nogi mam jak z waty. "Muszę iść. Mam coś do załatwienia przed zmianą."

Jej ciemne oczy zwężają się, ale nie naciska. "Dzwoń, jeśli będziesz czegoś potrzebować. Mówię poważnie."

"Zadzwonię."

Na zewnątrz popołudniowe światło wydaje się zbyt jasne, zbyt normalne wobec przerażenia rozdzierającego mnie w środku. Trzy dni. Obserwują Alana. Są tak blisko, że mogą go dotknąć, a ja nie potrafię go ochronić. Nie naprawię tego siłą woli, kompetencją ani żadnym z narzędzi, które dopracowywałam przez całe życie.

Potrzebuję rozwiązania. Jakiegokolwiek rozwiązania.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Taste of Virgin Blood

Taste of Virgin Blood

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa