passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Taste of Virgin Blood - Rozdział #3 - autor itsvlada

Taste of Virgin Blood

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Szpital pachnie środkiem dezynfekującym i czymś organicznym. Znajduję Alana na wózku inwalidzkim przy oknie, jego noga unieruchomiona w gipsie, tors szczelnie owinięty. Fioletowe ślady rozlewają się po jego kości policzkowej. Lewe oko niemal całkiem spuchnięte. Gdy mnie widzi, próbuje się uśmiechnąć. Rozcięcie na jego wardze otwiera się na nowo.

– Nie – mówię. – Nie uśmiechaj się. Nie udawaj, że wszystko jest w porządku.

Spuszcza wzrok na dłonie. – Musiałem, Tess.

– Musiałeś. – Przysuwam krzesło bliżej. – Musiałeś pożyczyć osiemdziesiąt trzy tysiące dolarów od lichwiarzy?

– Mama i tata… – zaczyna.

– Mama i tata? – Wściekłość rozbłyska mi w piersi. – Po tym wszystkim, co nam zrobili?

– Mieli stracić wszystko. – Jego głos się łamie. – Bank miał przejąć dom. Nie mogłem na to pozwolić.

Coś dzikiego i ostrego budzi się we mnie, okrutne. – Oni sprawili, że sądzisz, że nie mogłeś. To nie to samo.

– To nasi rodzice.

– To ludzie, którzy mieli dzieci, których nie chcieli, i przez dwadzieścia lat upewniali się, że o tym wiemy. – Słowa smakują gorzko. – Nic im nie jesteś winien.

Jego zdrowe oko spotyka się z moim. Dwadzieścia jeden lat, a wygląda jak dziecko przyłapane na niszczeniu czegoś cennego. – Nie mogłem nic nie zrobić.

Chcę nim potrząsnąć. Chcę krzyczeć. Zamiast tego sięgam po jego dłoń, zmuszając się do łagodności, choć furia grozi roztrzaskaniem mi zębów. – Pięć dni. Tak powiedziałeś.

Kiwnął głową, a łza spływa mu po posiniaczonej twarzy. – Powiedzieli, że wrócą. Że następnym razem…

– Wiem. – Ściskam jego palce. – Coś wymyślę.

Kłamstwo ciężko leży mi na języku. Tu nie ma nic do wymyślenia. Ale nie mogę mu tego powiedzieć, nie mogę dołożyć własnej porażki do ciężaru, który już go przygniata.

Na zewnątrz szpitala odblokowuję telefon. Imię Emily widnieje na górze moich wiadomości jak wyzwanie.

Nie wciągaj jej w to.

Zawieszam palec nad ikoną połączenia, kciuk mi drży, po czym blokuję ekran.

Telefon wibruje w mojej dłoni. Dzwoni Emily. Oczywiście, że tak.

Waham się, potem odbieram. – Hej.

– Hej, sama do siebie – mówi. – Znowu zniknęłaś bez słowa.

– Byłam zajęta.

– Klasyczna Knight.

Pauza; słyszę w tle cichą muzykę, pulsujący bas jak bicie serca. – Dziś wieczorem próbne otwarcie klubu. Przydałabyś mi się tutaj.

– Wiesz, że tam nie pasuję.

– Tu każdy pasuje – odpowiada z pewnością i figlarnie. – O to chodzi. Nawet nie musisz grać. Po prostu przyjdź na drinka.

– Nie mogę.

– Praca?

– Coś w tym rodzaju.

Mruczy, jakby patrzyła przez telefon wprost na mnie.

– Zadzwoń, jak zdecydujesz się przestać się karać – mówi w końcu.

– Dobranoc, Emily.

– Tess—

Rozłączam się, zanim kończy.

Reszta dnia mija we fragmentach. Wracam do domu, biorę prysznic, nie mogę zasnąć. Jem coś, co smakuje jak tektura. Cały czas moje ciało drży od napięcia, wiedząc, że znów go dziś zobaczę.

***

Biuro jest ciche, gdy przychodzę. Tylko kilka osób rozrzuconych po piętrze, ich twarze rozświetlone niebieskim blaskiem monitorów. Siadam przy biurku, włączam komputer i próbuję skupić się na czymkolwiek innym niż duszący ciężar niemożliwych problemów.

– Theresa.

Jego głos dobiega z głośnika na moim biurku, formalny i zdystansowany. – Czy mogłabyś przyjść do mojego gabinetu?

Żołądek mi się ściska. – Oczywiście, panie Bloxham.

Droga do jego drzwi wydaje się nie mieć końca. Pukam raz, a jego głos wzywa mnie do środka.

James siedzi za biurkiem, papiery rozłożone przed nim, ale całą uwagę skupia na mnie. Jego spojrzenie sunie po mnie w sposób daleki od zawodowego. W powietrzu iskrzy, choć oboje udajemy, że tak nie jest. Gabinet to ciemne drewno i skóra, miejsce, które pachnie pieniędzmi i władzą. Wskazuje na krzesło naprzeciwko.

– Usiądź.

Siadam. Krzyżuję kostki. Składam dłonie na kolanach. Każdy ruch ostrożny, kontrolowany, profesjonalny.

– Jak się masz? – pyta.

Pytanie zaskakuje mnie. – Dobrze, dziękuję.

– Wyglądasz, jakbyś nie spała. – Jego wzrok przesuwa się po mojej twarzy z taką intensywnością, że skóra mi płonie.

– Wszystko w porządku.

Coś na kształt rozbawienia mignęło mu na twarzy.

– Zapewniam pana, panie Bloxham, że doskonale radzę sobie z obowiązkami.

– Nie wątpię w twoje kompetencje, Thereso. – Moje imię w jego ustach przyspiesza mi puls. – Ale zawsze sprawdzam, czy mój zespół nie jest w stresie.

– Czy wszystkich wzywa pan do gabinetu, żeby zapytać o ich nawyki dotyczące snu?

Usta mu drgają. Prawie się uśmiecha. – Tylko tych, którzy mnie interesują.

Powietrze między nami gęstnieje. Powinnam wstać. Podziękować za troskę i wyjść. Zamiast tego siedzę, uwięziona w jego spojrzeniu, moje ciało reaguje na coś, czego nie potrafię nazwać.

– Doceniam troskę – udaje mi się powiedzieć. – Ale nie ma powodu do niepokoju.

– Na pewno? – Odchyla się w fotelu, przyglądając mi się. – Otrzymałaś wczoraj telefon, który cię wyraźnie poruszył. Wyszłaś wcześniej z pracy, co nigdy ci się nie zdarza. A teraz wracasz, wyglądając, jakbyś trzymała się w całości wyłącznie siłą woli.

– Podsłuchuje pan moje rozmowy?

– Jestem spostrzegawczy. – Jego głos cichnie. – Zwłaszcza w sprawach, które mają znaczenie.

Serce wali mi o żebra. Sprawy, które mają znaczenie. Czy mówi o mnie? Czy z każdym rozmawia w ten sposób, w tej ostrożnej grze słów, które mogą znaczyć wszystko albo nic?

– Problemy rodzinne – mówię. – Nic, co wpływa na moją pracę.

– Wszystko wpływa na twoją pracę, Thereso. To czyni cię tak wartościową. – Pauzuje. – Jeśli potrzebujesz wolnego albo mogę pomóc w jakikolwiek sposób…

– Nie trzeba. – Słowa wychodzą zbyt ostro. – Ale dziękuję.

Cisza się wydłuża. Jego przenikliwe oczy nie odstępują mojej twarzy, czuję się obnażona do żywych nerwów, każda obrona rozbita pod jego wzrokiem.

– Możesz iść – mówi w końcu.

Wstaję, nogi mam jak z waty, odwracam się do drzwi. A jednak czuję jego spojrzenie na sobie, jakby z odrobiną współczucia. Coś zostaje niewypowiedziane. Kolejna chwila mija.

– Theresa.

Zatrzymuję się, odwracam.

– Moje drzwi są zawsze otwarte.

Słowa powinny brzmieć profesjonalnie. Wspierająco. Ale sposób, w jaki je wypowiada, i to, jak na mnie patrzy, sprawiają, że brzmią jak obietnica czegoś zupełnie innego.

Wracam do biurka na autopilocie, moje ciało wciąż drży od napięcia po byciu blisko niego. Telefon wibruje, gdy siadam.

Nieznany numer.

Otwieram wiadomość i krew mi zamarza.

To zdjęcie. Mnie. Stojącej przy łóżku Alana, z ręką na jego ramieniu. Pielęgniarka krąży wokół. Ktoś tam był. Ktoś patrzył.

Podnoszę wzrok i przez przyciemnione szkło jego gabinetu James Bloxham patrzy prosto na mnie. Jego spojrzenie przykuwa mnie do miejsca i przez jedną straszną chwilę jestem przekonana, że widzi wszystko.

Zostały cztery dni.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Pokój Alana pachnie środkiem dezynfekującym i szczególną stęchlizną ciał, które zbyt długo pozostawały nieruchome. Żaluzje są do połowy opuszczone, tnąc poranne światło na paski na podłodze. Maszyny cicho brzęczą, ich rytm zbyt spokojny wobec tego, co dzieje się we mnie.

Kwiaty na stoliku już więdną—tanie lilie, które ktoś wysłał z obowiązku. Ich słodycz w upale staje się kwaśna. Siedzę na krześle dla gości, patrząc, jak on wpatruje się przez okno w nicość, jego złamana noga wsparta na poduszkach jak jakiś groteskowy trofeum.

"Nie pozwolą mi cię zabrać do domu," mówię mu.

"Lekarz powiedział jeszcze dzień albo dwa." Odwraca głowę, a siniaki na jego twarzy pogłębiły się do fioletu i żółci. "Pamiętasz, jak bawiliśmy się w szpital? Owijałaś mi ramię papierem toaletowym i udawałaś złą pielęgniarkę."

"Nie udawałam."

Śmieje się, po czym krzywi z bólu. "Zawsze mną rządziłaś. 'Alan, leż spokojnie. Alan, przestań jęczeć.'"

"Byłeś wtedy okropnym pacjentem."

"Kradliśmy ciastka z kryjówki mamy i jedliśmy je pod kuchennym stołem." Jego głos staje się miękki, nostalgiczny. "Mówiłaś, że to nasza zapłata za przetrwanie jej gotowania."

Nie pamiętam tego tak. Pamiętam głód i złość, smak czerstwych ciastek zmieszany z urazą. Ale zielone oczy Alana mają ten nieobecny wyraz, polerując wspomnienia, aż zaczynają błyszczeć ciepłem, którego nigdy nie miały.

"To były dobre czasy," mówi.

"Naprawdę?"

"No weź, Tess. Nie wszystko było złe."

"Większość była." Słowa brzmią płasko. "Możesz to przyznać."

Przekręca się na łóżku, uważając na żebra. "Nigdy nie pozwalasz sobie pamiętać tych dobrych rzeczy."

"Może nie było dobrych rzeczy, które warto pamiętać."

Między nami rozciąga się cisza. Na korytarzu słychać skrzypienie butów pielęgniarki. Alan skubie brzeg kołdry, a ja patrzę, jak poczucie winy przesuwa się po jego twarzy niczym powolna fala.

"Wyglądasz na wykończoną," mówi w końcu. "Kiedy ostatnio spałaś?"

"Wszystko w porządku."

"Tess."

"Co?"

"Idź do Emily. Zrób coś innego niż siedzenie tutaj i patrzenie, jak wracam do zdrowia." Jego głos lekko się łamie. "Zadręczasz się próbując to naprawić, a ja nie mogę… nie mogę patrzeć, jak się dla mnie wyniszczasz."

Coś ściska mi się w piersi. "Nie wyniszczam się."

"Wyniszczasz. Widzę to." Wyciąga rękę, a ja chwytam ją, bo odmowa zraniłaby go jeszcze bardziej. "Proszę. Po prostu przez kilka godzin żyj swoim życiem. Emily pisała do mnie, pytając o ciebie."

"Powiedziałeś jej?"

"Powiedziałem, że jesteś zestresowana. Nie dlaczego." Ściska moje palce. "Idź. Nie wybieram się nigdzie."

***

Wychodzę ze szpitala, a smak środka dezynfekującego wciąż przykleja mi się do gardła. Miasto wygląda tak samo, ale wydaje się cieńsze, jakby coś istotnego zostało ze mnie zdarte.

Klub Emily nie ma reklamy. To po prostu ceglana kamienica z nieoznakowanymi drzwiami, miejsce, które znajdziesz tylko wtedy, jeśli już wiesz, gdzie szukać. Wpuszcza mnie na dźwięk dzwonka, a wnętrze odbiera mi dech.

Wszędzie aksamit i skóra. Przyciemnione światło nawet po południu. Wzdłuż korytarza prywatne pokoje, drzwi zamknięte na przestrzenie stworzone do negocjacji prowadzonych szeptem i dotykiem. Główna sala ma kanapy wyglądające na drogie i grzeszne, bar z kryształowymi karafkami, lustra ustawione tak, by odbijały pożądanie.

"Podoba ci się?" Emily pojawia się z zaplecza, uśmiechnięta od ucha do ucha. "W końcu jest mój. Cały mój."

"Jest niesamowity." I rzeczywiście. To miejsce tętni potencjałem nawet puste, obietnicą tego, co się tu dzieje, gdy światła przygasają, a ludzie zrzucają codzienne maski.

"Kosztowało mnie to wszystko, ale warto." Przyciąga mnie do uścisku. "Boże, wyglądasz fatalnie. Alan nie żartował."

"Po prostu jestem zmęczona."

"No tak. A ja jestem tylko bizneswoman." Prowadzi mnie do narożnej kanapy. "Siadaj. Mów. Powiedz, co cię gryzie."

"Stres w pracy. Rodzina. Wiesz, standard."

"Kłamczucha." Jej spojrzenie jest bezpośrednie, przenikliwe. "Ale pozwolę ci zatrzymać twoje sekrety. Na razie."

Wtedy pytam: „Czujesz czasem, że twoje życie to arkusz bilansowy? Jedna strona podpisana kontrola , druga rozpad ?”

Emily się uśmiecha. „Zawsze. Kontrola to gra wstępna.”

„Mówię poważnie.”

Śmieje się. „Ja też. Trzymasz się, aż zaboli, a potem nazywasz to dyscypliną.”

Ulga i poczucie winy splatają się w mojej piersi. Chcę powiedzieć jej wszystko, ale słowa grzęzną mi w gardle.

"No," mówi, siadając obok mnie. "Jak nasz ulubiony prezes? Nadal wprowadza cię w zakłopotanie?"

Gorąco wspina się po mojej szyi. "Nie wprowadzam się w zakłopotanie."

"Właśnie teraz się rumienisz."

"Nie…"

"Proszę cię. Myślisz o nim." Jej uśmiech staje się figlarny. "Pewnie wyobrażasz sobie go w jednym z tych pokoi."

Obraz pojawia się zanim zdążę go powstrzymać. James, w przyciemnionym świetle, pozbawiony kontroli. Jego dłonie na mojej skórze, usta przy mojej szyi. Ja przyciśnięta do aksamitnych ścian albo na kolanach na drogim dywanie, granice negocjowane dotykiem, władza przekazywana jak oddech. Jego głos w moim uchu, mówiący mi dokładnie, czego chce, co zamierza zrobić, czego potrzebuje, abym mu dała.

Moje ciało reaguje, gorąco gromadzi się nisko i uporczywie, i nienawidzę, jak bardzo jestem przejrzysta.

"O, właśnie to spojrzenie," mówi Emily.

"Przestań."

"Dlaczego? To zdrowe. On jest przystojny, ty jesteś nim zainteresowana, a połowę czasu udajesz, że nie. " Odsuwa się. "Kiedy coś z tym zrobisz?"

"Nigdy. Jest moim szefem."

"I co z tego? Ludzie sypiają ze swoimi szefami cały czas."

"Nie zamierzam…" Przerywa mi wibracja telefonu.

Nieznany numer. Serce mi zamiera.

Otwieram wiadomość, a świat zwęża się do punktu. Kolejne zdjęcie. Alan wieziony przez szpitalny ogród, kadr tak bliski, że widać strach w jego oczach. Ktokolwiek to zrobił, stał tuż obok. Tuż przy nim.

Trzy dni.

"Tess?" Głos Emily brzmi odlegle. "Wszystko w porządku?"

Wpycham telefon do kieszeni, twarz przybieram w coś na kształt spokoju. "W porządku. Praca."

"O czwartej po południu?"

"Finanse nie śpią." Wstaję, nogi mam jak z waty. "Muszę iść. Mam coś do załatwienia przed zmianą."

Jej ciemne oczy zwężają się, ale nie naciska. "Dzwoń, jeśli będziesz czegoś potrzebować. Mówię poważnie."

"Zadzwonię."

Na zewnątrz popołudniowe światło wydaje się zbyt jasne, zbyt normalne wobec przerażenia rozdzierającego mnie w środku. Trzy dni. Obserwują Alana. Są tak blisko, że mogą go dotknąć, a ja nie potrafię go ochronić. Nie naprawię tego siłą woli, kompetencją ani żadnym z narzędzi, które dopracowywałam przez całe życie.

Potrzebuję rozwiązania. Jakiegokolwiek rozwiązania.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Wracając do domu z klubu Emily, czuję to. Czyjeś oczy na moich plecach, kroki dopasowane do moich aż za bardzo, mrowienie bycia obserwowaną. Dwa razy się odwracam, widzę tylko pusty chodnik. Wmawiam sobie, że to paranoja. Ale uczucie towarzyszy mi aż pod same drzwi.

W środku siadam do laptopa drżącymi rękami. Zostało mało czasu i skończyły mi się opcje.

"Organy," mamroczę, pisząc. "Musi być coś."

Wyniki rozczarowują od razu. Nerki przynoszą pieniądze, ale tylko na czarnym rynku, do którego nie mam dostępu. Legalnie to lata czekania na listach. Moje ciało warte jest mniej, niż sobie wyobrażałam, w granicach prawa.

Kolejne są badania kliniczne. Piętnaście tysięcy za wielomiesięczne testy z trwałymi skutkami ubocznymi. Kolejki dłuższe niż mój termin.

"Bezużyteczne. Wszystko bezużyteczne."

Wyszukiwania robią się coraz ciemniejsze. Szybka gotówka desperacko. Pilne pieniądze bez pytań. Każde zapytanie to oszustwa, piramidy finansowe, seksbiznes.

Dzwoni budzik w telefonie. Zmiana zaczyna się za dziesięć minut.

"Cholera."

Wciąż mam na sobie wczorajsze ubrania, nie brałam prysznica, a biuro jest dwadzieścia minut stąd. Chwytam torbę i wybiegam.

Winda do biura wydaje się prowadzić mnie na własną egzekucję. Gdy wchodzę na piętro, Whitney już czeka, skrzyżowane ramiona, spojrzenie ostre od złośliwej satysfakcji.

"No proszę. Rycerz w końcu raczył się pojawić." Jej głos niesie się po pustej przestrzeni. "Trzydzieści pięć minut spóźnienia. Nowy rekord."

"Korki," mówię, zmierzając do biurka.

"Korki." Śmieje się, zimno i okrutnie. "O północy? Spróbuj jeszcze raz."

"Nie muszę ci się tłumaczyć."

"Właściwie to musisz. Bo to ja muszę cię zastępować, kiedy uznajesz, że pojawienie się jest opcjonalne." Idzie za mną, stukając obcasami. "Wyglądasz fatalnie, swoją drogą. Spałaś w tych ciuchach?"

Coś we mnie pęka. Wyczerpanie, strach, ciężar niemożliwych problemów… wszystko to krystalizuje się we wściekłość.

"Odczep się, Whitney."

Mruga. "Słucham?"

"Powiedziałam, odczep się." Odwracam się do niej, mój głos jest spokojny, zimny. "Jestem tu. Zrobię swoją robotę. To, jak wyglądam, to nie twoja sprawa."

"Jestem twoją przełożoną…"

"Jesteś współpracowniczką, która lubi uprzykrzać innym życie, bo sama nie ma żadnego." Słowa wypływają ze mnie, zanim zdążę je powstrzymać. "Może zajmij się swoimi terminami i daj mi spokój?"

Jej usta otwierają się, zamykają. Pierwszy raz, odkąd ją znam, Whitney wygląda na naprawdę zszokowaną.

"Nie możesz tak do mnie mówić."

"Przed chwilą to zrobiłam."

Powietrze między nami iskrzy od napięcia. Nigdy wcześniej się nie postawiłam. Nigdy nie walczyłam. I ten szok na jej twarzy jest niemal wart konsekwencji, które mnie czekają.

"Wszystko w porządku?"

Głos Jamesa przerywa impas. Pojawia się obok nas z tą nienaturalną cichością, którą ma, jego obecność jakby zagina przestrzeń wokół. Powietrze gęstnieje, naładowane, jak tuż przed uderzeniem pioruna.

Whitney natychmiast się prostuje. "Panie Bloxham. Właśnie rozmawiałam o spóźnieniu Knight."

"Tak?" Jego spojrzenie przenosi się na mnie, a coś w mojej piersi się ściska. Jego oczy są zbyt ciemne, zbyt skupione, jakby widziały przez skórę wszystko, co krwawi pod spodem. "Thereso, jest jakiś problem?"

Sposób, w jaki wypowiada moje imię, sprawia, że drżę. Staję się nadmiernie świadoma pulsu, oddechu, gorąca wpełzającego na szyję.

"Nie, żadnego," udaje mi się powiedzieć.

"Dobrze." Zwraca się do Whitney, a jego ton robi się lodowaty. "Więc nie ma potrzeby kontynuowania tej rozmowy. Czy nie masz przypadkiem do skończenia raportów z Tokio?"

Szczęka Whitney się zaciska. "Tak, panie Bloxham."

"Więc lepiej się za nie zabierz."

Odchodzi, a ja zostaję z Jamesem stanowczo za blisko, jego uwaga dalej ciąży na mnie jak fizyczny ciężar. Jest w nim coś niepokojącego z bliska. Porusza się zbyt płynnie, jego spojrzenie nigdy nie ucieka, precyzja każdego gestu wydaje się wyćwiczona, nie naturalna.

"Dziękuję," mówię cicho.

"Poradziłaś sobie dobrze." Kąciki jego ust lekko się unoszą. To nie do końca uśmiech. "Nie wiedziałem, że to w tobie jest."

"Ja też nie."

"Może powinnaś siebie częściej zaskakiwać." Przypatruje mi się z intensywnością, która sprawia, że skóra robi się zbyt ciasna. "Na pewno wszystko w porządku? Wydajesz się…"

"Rozkojarzona?"

"Ścigana."

To słowo zastyga między nami. Przez chwilę mam wrażenie, że słyszy panikę tłukącą się w mojej piersi. Jego szaroniebieskie oczy zjeżdżają na moją szyję, śledząc puls jakby mógł policzyć każde uderzenie.

"Thereso," mówi cicho, a brzmienie mojego imienia przypomina raczej ocenę niż troskę.

"Powinnam wrócić do pracy."

"Więc pracuj," mruczy, nie odchodząc. "Ale pamiętaj, stres zostawia zapach."

Mrugam. "Co?"

Uśmiecha się lekko, nieodgadniony. "Czasem wyjdź zaczerpnąć powietrza."

I znika, zostawiając pokój naładowany, jak echo po uderzeniu pioruna. Siadam na krześle, próbując opanować drżenie rąk, ale wciąż nie mogę ich uspokoić.

Wyciągam laptop, kiedy nikt nie patrzy. Wyszukiwania stają się desperackie.

Szybka duża suma nielegalnie.

Oszustwa. Piramidy finansowe. Seksbiznes.

Palce zawisają nad klawiaturą. Jest jedno wyszukiwanie, którego jeszcze nie wpisałam. Nie wpiszę. Nie mogę wpisać.

"Nie," szepczę. "Są granice."

Ale złamane ciało Alana to granica. Zdjęcia to granica. Termin to granica.

Wpisuję: aukcja dziewictwa prawdziwa

Ekran ciemnieje wokół pojedynczego linku. Virtue Exchange.

"Nie klikaj tego."

Klikam.

Strona ładuje się z zawodowym wyczuciem. Czysty design. Minimalizm. Aktualne oferty: 47.

Oferta #1847: K, 22, Europejka, Zweryfikowana. Aktualna oferta: 92 000 $

"Jezu Chryste."

Oferta #1851: K, 19, Azjatka, Zweryfikowana. Aktualna oferta: 112 000 $

Te liczby są powalające. Zmieniające życie. Tego rodzaju pieniądze sprawiają, że osiemdziesiąt trzy tysiące wydaje się możliwe.

"To jest złe."

Ale równie złe jest patrzenie, jak znowu krzywdzą Alana.

Mój palec zawisa. Świat zwęża się do tego punktu… tej chwili, w której wybieram jego życie ponad wszystko, czym nigdy nie chciałam się stać.

Zarejestruj się jako sprzedawca.

Klikam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Taste of Virgin Blood

Taste of Virgin Blood

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa