Mój stary zapasowy telefon dzwoni o trzeciej po południu. Dźwięk dzwonka to coś, co ustawiłam w 2015 roku i nigdy nie zawracałam sobie głowy, żeby zmienić—metaliczna wersja piosenki, którą chyba przestałam lubić. Może One Direction. Zdecydowanie żenujące.
— Kochanie! — Głos mojej matki mógłby zasilić małe miasteczko. — Mam najwspanialszą wiadomość!
Helen Webb nie dzwoni z cudownymi wieściami. Dzwoni z dramatycznymi wiadomościami, które rebrandowała na cudowne czystą siłą optymizmu.
— Co się stało, mamo?
— Wychodzę za mąż! W przyszłym tygodniu! Za Richarda Crawforda—pamiętasz Richarda, prawda? Mojego najstarszego przyjaciela z uniwersytetu? Odnowiliśmy kontakt i zakochaliśmy się na zabój!
Prawie upuszczam mojego dinozaura. — Wychodzisz za mąż? Za tydzień?
— W sobotę! Czyż to nie cudownie romantyczne? Zawrotna historia!
Richard Crawford. To imię przywołuje wspomnienia, które skutecznie pogrzebałam przez piętnaście lat. Duży dom w Kent, za dużo pokoi. Mama ciągnąca mnie tam kilka razy w roku przez całe dzieciństwo.
Richard był w porządku—cichy, uprzejmy, zawsze częstował mnie herbatnikami. Jego syn to zupełnie inna historia.
— Richard ma syna — mówię powoli. — Olivera.
— Tak! Podobno wyrósł na cudownego mężczyznę. W końcu będziecie mieli okazję się dobrze poznać!
Poznać na nowo. Oliver Crawford sprawiał, że każda wizyta w dzieciństwie była osobistym piekłem. Chował moje lalki. Ciągnął mnie za włosy, gdy nikt dorosły nie patrzył. Raz zamknął mnie w szafie na dwie godziny, kiedy rodzice pili herbatę. Krzyczałam, aż zdarłam gardło, a on stał na zewnątrz i się śmiał.
— Nie widziałam ich od piętnastu lat, mamo.
— No właśnie! Przyjedź w czwartek wieczorem—zjemy cudowną rodzinną kolację przed ceremonią.
Czwartek. Jutro. I akurat wieczór, kiedy mam spotkać emerytowanego gigolo Gemmy.
— Mam plany na jutro wieczór.
— Odwołaj je! To mój ślub, Charlotte.
Winiarnia o ósmej. Kent to dziewięćdziesiąt minut pociągiem.
— Dobrze. Przyjadę późno. Po dziesiątej.
— Wspaniale! — Mama zaczyna opowiadać o kolorach serwetek i rozsadzeniu gości. Ja robię odpowiednie odgłosy, a myślami jestem gdzie indziej.
W sobotę będę przyrodnią siostrą Olivera Crawforda.
Wszechświat ma naprawdę spektakularnie pokręcone poczucie humoru.
* * *
Winiarnia na Pemberton Street jest nastrojowa i pretensjonalna. Odsłonięta cegła, wszędzie świece, karta win dłuższa niż większość powieści.
Oliver—nie Crawford, ten drugi—siedzi w rogu. Wysoki, ciemnowłosy, niesprawiedliwie atrakcyjny. Wstaje, gdy podchodzę.
— Lottie. Opis Gemmy nie oddał ci sprawiedliwości.
— Gemma opisała mnie jako emocjonalnie niedostępną i prawdopodobnie popsutą.
— Powiedziała, że jesteś bezpośrednia. — Jego uśmiech jest rozbrajająco ciepły. — Lubię bezpośredniość. Proszę, usiądź.
Wślizguję się do loży. Zamawiam wino. Oliver już ma kieliszek czerwonego.
— Więc — mówi — księgowa za dnia, poszukiwaczka orgazmów nocą?
Krztuszę się powietrzem. — Gemma naprawdę dała ci pełen instruktaż.
— Wspomniała podstawy. Wolę słuchać reszty bezpośrednio. Zacznij od tego eksa, który zniszczył ci telefon.
— Alex. Dwa lata z nim, próbował każdej pozycji z Kamasutry, przynajmniej według siebie. Jeden wibrator użyty przez trzydzieści sekund. Skończyło się na tym, że nazwał mnie zimną suką, a mój telefon spotkał się ze ścianą.
— Urocze. A wcześniej?
— David. Bardzo rzetelny. Warsztaty oddychania tantrycznego, które prawie go zabiły przez hiperwentylację.
Oliver się śmieje. — Widzę tu pewien wzorzec.
— Wzorzec jest taki, że jestem niemożliwa do zaspokojenia. Trzech facetów, sześć lat, zero orgazmów.
— Czy ktoś kiedykolwiek sprawił, że doszłaś?
Jego zielone oczy patrzą prosto w moje. Bez osądu. Tylko ciekawość.
— Nie. Nigdy.
Coś srebrnego połyskuje na jego szyi w świetle świec—medalion na łańcuszku. Znajomy, choć nie wiem dlaczego.
— Mam propozycję. Jedna noc razem. Jeśli mi się uda, jesteś mi winna prawdziwą randkę. Jeśli się nie uda, kupię ci nowy telefon.
Przyglądam mu się—ta łatwa pewność siebie, wyćwiczony urok. Słyszał to już wcześniej.
— Dobrze. Jedna noc. Po mojej rodzinnej imprezie. Ale ostrzegam cię—będę wyjątkiem od twojej bezbłędnej passy.
— Zobaczymy. — Jego uśmiech robi się znaczący. — Ale najpierw—mała próbka.
Zanim zdążę zareagować, przesuwa się na moją stronę loży. Jego udo przyciska się do mojego.
Czuję jego ciepło przez sukienkę. Ale to znajome nic osiada mi w piersi—ta odcięta pustka, którą czułam przy każdym mężczyźnie, który próbował tego samego.
Jego palce znajdują moje kolano pod obrusem.
— To twoja rewolucyjna technika? — Mój głos jest płaski. — Ręka na kolanie? Przełomowe.
— Cierpliwości.
Jego dłoń przesuwa się wyżej. Bardziej to obserwuję, niż czuję—świadoma nacisku, ale pod skórą nic nie iskrzy.
Jego usta muskają moje ucho. Jego usta na mojej szyi są ciepłe, obiektywnie przyjemne, jak miła kąpiel. Nic więcej. Czekam, aż coś się zapali. Nic się nie dzieje.
Jego kłykcie zahaczają o krawędź mojej bielizny. Jestem sucha. Przewidywalnie, rozczarowująco sucha. Moje ciało robi to, co zawsze—absolutnie nic.
Oto nadchodzi. Ten moment, kiedy zrozumie, że nie przesadzałam.
Ale Oliver się nie cofa. Jego palce naciskają przez materiał—lekko, eksperymentalnie.
— Interesujące — mówi cicho, jakby rozwiązywał zagadkę, a nie ponosił porażkę.
— Mówiłam. Wadliwa.
— Nie. Po prostu mocno zamknięta. Większość ludzi reaguje na dotyk. Ty musisz być najpierw przytłoczona.
Jego zęby muskają moją szyję. Potem gryzie porządnie. Ból jest nagły, ostry—a coś się tli. Słabo. Daleko. Jak płomień próbujący się rozpalić.
Jego palce zwiększają nacisk. Już nie delikatnie. Celowo. Wymagająco.
— O właśnie. — Brzmi usatysfakcjonowany. — To ta rysa, której szukałem.
Ta pustka się chwieje. Ciepło rozlewa się z miejsca, gdzie jego usta pracują na mojej szyi.
Jego kciuk znajduje mój środek przez bawełnę. Zatacza kółka. Niegrzecznie. Bez ostrożności. Jakby wiedział, że delikatność u mnie nie działa.
— Och. — Dźwięk wymyka się, zanim zdążę go powstrzymać.
— No właśnie. — Uśmiecha się na mojej szyi. — Trudno cię rozgryźć, co? Potrzebujesz kogoś, kto zechce się postarać.
Ciepło narasta. Powoli. Uparcie. Jak rozpalanie ognia z mokrego drewna. Mija minuta. Dwie. On się nie spieszy.
— Większość ludzi już by się poddała — udaje mi się powiedzieć.
— Większość jest niecierpliwa. Ja nie.
Jego palce wślizgują się pod moją bieliznę. Skóra o skórę. Płomyk w końcu się rozpala—ciepło rozlewa się gwałtownie, nieoczekiwanie.
Wzdycham. Naprawdę wzdycham, jak bohaterka kiepskiej powieści.
— O, jest i ona. — Jego głos jest zachrypnięty z satysfakcji.
Gładzi wilgoć, której przed chwilą nie było. Jego palce zataczają kółka z dewastującą precyzją, a ciepło narasta szybciej—jakby znalazł odpowiednią częstotliwość.
Moje uda zaciskają się wokół jego dłoni. Orgazm narasta jak fala, której nigdy wcześniej nie znałam.
Jestem blisko. Niemożliwie blisko. W winiarni. Z obcym.
Mój oddech staje się urywany—
Przestaje.
Całkowicie. Jego dłoń znika. Przesuwa się na swoją stronę loży, spokojny jak zawsze.
Siedzę, dysząc, rozpalona, pulsująca. Podniecenie, które tak długo narastało, nie chce zgasnąć.
— Co do diabła? — Mój głos brzmi zdławiony.
— Zadzwoń, jak wrócisz. — Kładzie na stole serwetkę z numerem telefonu. — Dokończę to, co zacząłem.
— Nie możesz po prostu—
— Nie jesteś przypadkiem beznadziejnym, Lottie. Jesteś po prostu skomplikowana. Lubię skomplikowane. — Wstaje. — Większość się poddała, bo nie reagowałaś w pierwszych pięciu minutach. Uznali, że jesteś popsuta, zamiast zrozumieć, że potrzebujesz więcej.
Pochyla się, usta muskają moje ucho.
— Ja się nie poddaję. I zawsze kończę to, co zacznę.
Wychodzi. Nie ogląda się.
Siedzę sama, drżąc, bardziej podniecona niż kiedykolwiek. Miejsce na szyi pulsuje, gdzie mnie ugryzł. Nawet nie zauważam, że robi się malinka.
Wiem tylko, że po raz pierwszy w życiu poczułam coś prawdziwego. Nie natychmiast. Niełatwego. Ale prawdziwego.
I jestem gotowa na więcej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Pociąg do Kent wydaje się mieć jakieś siedem tysięcy mil długości.
Wybrałam swój strój z precyzją stratega wojennego: bluzka z wysokim kołnierzem w kolorze kości słoniowej, zapięta pod szyję jak u wiktoriańskiej guwernantki z głęboko niestosownymi sekretami. Którą, technicznie rzecz biorąc, jestem.
Tym sekretem jest purpurowo-czerwony ślad rozkwitający na mojej szyi dzięki mężczyźnie, którego palce nadal czuję na swoim udzie. Mężczyźnie, którego numer telefonu pali dziurę w mojej torebce.
Za każdym razem, gdy pociąg szarpie, sprawdzam swoje odbicie w ciemnym oknie. Kołnierz nadal na miejscu. Malinka wciąż schowana. Godność nadal wątpliwa.
Mój antyczny telefon wibruje. Mama, po raz czwarty od wejścia do pociągu.
Nie mogę się doczekać, żeby cię zobaczyć, kochanie! Richard jest TAK podekscytowany!
Ja też jestem podekscytowana. Podekscytowana perspektywą spędzenia tygodnia, udając, że nie pozwoliłam nieznajomemu niemal doprowadzić się do orgazmu w wine barze dwadzieścia cztery godziny temu. Rodzinne więzi w najlepszym wydaniu.
Peron stacji jest zimny i prawie pusty, kiedy przyjeżdżam. Zaczęła się lekka mżawka, bo oczywiście musiała. Październik w Kent gwarantuje atmosferyczny zamęt.
Mama dostrzega mnie natychmiast i rzuca się w moją stronę jak naprowadzający się na ciepło pocisk matczynej entuzjazmu.
— Charlotte! Och, popatrz na siebie! Dlaczego jesteś ubrana jak bibliotekarka z 1847 roku?
— Witaj, mamo.
Odsuwa się, przyglądając się mojej bluzce z ledwo ukrytym przerażeniem. — To wybór modowy czy wołanie o pomoc? Wyglądasz, jakbyś szła na pogrzeb. Wiktoriański pogrzeb. Kogoś, kogo nie lubiłaś szczególnie.
— Jest październik. Jest mi zimno.
— Jest dwanaście stopni. Dramatyzujesz. — Spleciona ramieniem z moim. — Chodź, chodź. Richard już jest w restauracji. Umiera z niecierpliwości, żeby cię zobaczyć.
Restauracja jest przewidywalnie ekskluzywna—białe obrusy, świece, kelnerzy, którym koncepcja pośpiechu najwyraźniej obraża uczucia. Richard Crawford wstaje z miejsca, gdy się zbliżamy.
Piętnaście lat niewiele go zmieniło. Wciąż wysoki, wciąż nienaganny, wciąż emanuje tą specyficzną brytyjską uprzejmością, która sprawia, że masz ochotę przeprosić za samo istnienie.
— Lottie! Co za przyjemność. — Jego uścisk dłoni jest ciepły. — Wyrosłaś na przepiękną młodą kobietę. Twoja mama wciąż o tobie mówi.
— Mam nadzieję, że same dobre rzeczy.
— Wyłącznie. — Wskazuje na puste miejsce obok siebie. — Oliver się spóźni—awaryjna sytuacja w pracy—ale powinien zaraz być. Myślę, że świetnie się dogadacie.
Bardzo w to wątpię.
Oliver, którego pamiętam, był o trzy lata starszy i mniej więcej trzysta procent bardziej złośliwy. Dziecko-demon w koszulkach polo, które traktowało moje łzy jak rozrywkę. Ostatni raz widziałam go, gdy miałam dziewięć lat i płakałam zamknięta w szafie, podczas gdy on się śmiał.
Mama zaczyna szczegółowy monolog o wariantach dekoracji stołu. Kiwnę głową w odpowiednich momentach, poprawiając kołnierz mniej więcej co trzydzieści sekund. Malinka pulsuje pod tkaniną jak wyrzut sumienia z pulsem.
— ...i po prostu nie mogłam się zdecydować między kremowymi różami a pudrowymi piwoniami, więc powiedziałam: czemu nie oba? Richardzie, kochanie, opowiedz jej o sytuacji z tortem—
Ruch przyciąga moją uwagę. Mężczyzna zbliża się do naszego stolika.
Wysoki. Ciemnowłosy. Nieprzyzwoicie atrakcyjny w taki sposób, że powinien nosić ostrzeżenie.
Żołądek opada mi do samej ziemi.
Srebrny medalion odbija światło świecy i nagle wspomnienie wskakuje na swoje miejsce z mdłą jasnością. Ten medalion. Widziałam go już wcześniej—nie tylko zeszłej nocy, ale piętnaście lat temu. Na szyi okrutnego chłopca, który zamykał mnie w szafkach i śmiał się, gdy płakałam.
Oliver Crawford. Syn Richarda.
Emerytowany żigolo, który zrobił mi malinkę, która teraz pali pod moim wysokim wiktoriańskim kołnierzem.
Mój przyszły przyrodni brat.
Nasze spojrzenia się spotykają. Jego wyraz twarzy zmienia się—najpierw zaskoczenie, rozpoznanie, coś ostrzejszego—potem wygładza się w uprzejmą neutralność.
— Musisz być Lottie. — Wyciąga dłoń jakbyśmy się nigdy nie poznali. Jakby dwadzieścia cztery godziny temu nie miał palców między moimi nogami. — Jestem Oliver. Miło cię znów widzieć. Bardzo się zmieniłaś.
Ta bezczelność. Sama, zapierająca dech bezczelność.
Podaję mu rękę, bo odmowa wzbudziłaby pytania. Jego dłoń jest ciepła. Doskonale pamiętam, gdzie była ta dłoń zeszłej nocy.
— Miło mi również.
Słowa smakują jak popiół i ironia.
Oliver zajmuje miejsce naprzeciw mnie. Jego uśmiech jest doskonale wyważony—wystarczająco ciepły na rodzinny obiad, wystarczająco świadomy, bym miała ochotę rzucić w niego szklanką wody.
— Tata tyle mi o tobie opowiadał — mówi gładko. — Księgowa, zgadza się? Helen wspominała, że pracujesz z liczbami.
— Głównie arkusze kalkulacyjne. — Mój głos brzmi obco. Mechanicznie. — Ekscytujące rzeczy.
— Wyobrażam sobie, że wymaga to dbałości o szczegóły.
— Między innymi.
Mama promienieje pomiędzy nami, nieświadoma napięcia gęstego jak masło. Richard kiwa głową z aprobatą. — Czyż to nie cudowne? Zawsze miałem nadzieję, że się zaprzyjaźnicie.
O mało nie dławię się winem. Zaprzyjaźnią. Tak. Bardzo się „zaprzyjaźnią”. Na poziomie wine baru pod stołem.
W oczach Olivera tańczy rozbawienie ledwo skrywane. — Jestem pewien, że znajdziemy coś, co nas połączy.
Zaraz go zabiję. Zaraz sięgnę przez ten pięknie nakryty stół i uduszę go jego własną serwetką.
Kelner przychodzi. Składamy zamówienia. Rozmowa toczy się wokół mnie, podczas gdy w myślach obliczam, ile przestępstw jestem gotowa popełnić.
— No więc, Lottie. — Oliver przechyla głowę, obraz niewinnej ciekawości. — Ktoś specjalny w twoim życiu obecnie?
— Właśnie jestem singielką.
— Szkoda. Ale czasem najlepsze rzeczy pojawiają się wtedy, gdy najmniej się ich spodziewasz.
Jego ton jest niewinny. Oczy—ani trochę. Mam ochotę zapaść się pod stół i zniknąć w innym wymiarze.
Poprawiam kołnierz. Znowu. Malinka wydaje się ogromna pod tkaniną, pulsuje jak wyrzut sumienia z biciem serca.
Richard zaczyna opowieść o negocjacjach z miejscem ceremonii. Mama wtrąca komentarze o kwiatach. Oliver zadaje grzeczne pytania o moją pracę, mieszkanie, dojazdy—wszystko z idealną przyrodnio-braterską uprzejmością, która sprawia, że mam ochotę krzyczeć.
Każda moja odpowiedź jest krótka. Minimalistyczna. Profesjonalna.
Jego stopa muska moją pod stołem. Odsuwam nogę jak poparzona.
— Zimno? — pyta niewinnie.
— W porządku. Wszystko w porządku.
— Wyglądasz na spiętą. Długa podróż?
— Coś w tym rodzaju.
Mama marszczy brwi. — Kochanie, ledwo tknęłaś jedzenie. I czemu ciągle majstrujesz przy kołnierzu?
— Swędzący materiał.
— Wygląda jak jedwab.
— Swędzący jedwab.
Wargi Olivera drgają. Przez chwilę wyobrażam sobie, jak dźgam go widelcem.
Pojawia się deser. Przesuwam bezą po talerzu, podczas gdy mama i Richard omawiają harmonogram ceremonii. Oliver patrzy na mnie tymi świadomymi zielonymi oczami.
— Powinnam pójść wcześniej spać — oznajmiam nagle. — Jutro długi dzień.
Mama stroi minę. — Ale ledwo się nagadałyśmy!
— Jet lag.
— Przyjechałaś pociągiem.
— Lag po pociągu. To prawdziwa przypadłość.
Richard wstaje, by mnie przytulić na dobranoc. Mama całuje mnie w oba policzki. Oliver tylko kiwnie głową, z tym irytującym uśmiechem błąkającym się po ustach.
— Dobranoc, Lottie. Czekam, by lepiej cię poznać w tym tygodniu.
Uciekam.
W moim pokoju jest na szczęście cicho. Zamykam drzwi na klucz, zdejmuję wiktoriańską koszmarną bluzkę i wpatruję się w swoje odbicie. Malinka rozkwita purpurą i obwinia na mojej skórze.
Mężczyzna, który obudził moje ciało, to ten sam chłopiec, który uczynił moje dzieciństwo koszmarem.
Zaraz zostanie moim przyrodnim bratem.
Wie, że nigdy nie miałam orgazmu.
Jego numer telefonu wciąż jest w mojej torebce.
Siadam na brzegu łóżka i zastanawiam się, co takiego zrobiłam w poprzednim życiu, by zasłużyć na ten spektakularny kosmiczny żart.
Wszechświat, jak widać, ma głęboko pokręcone poczucie humoru.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Kuchnia pachnie drogą kawą i nadciągającą katastrofą.
Stoję w drzwiach od mniej więcej trzydziestu sekund, obserwując, jak Oliver z irytującą wprawą obsługuje ekspres do kawy. Ma na sobie szarą koszulkę, która leży na nim zbyt dobrze, i spodnie dresowe, które powinny być nielegalne przed południem.
Nasi rodzice wyszli godzinę temu. Coś o ostatecznym przeglądzie miejsca i serwetkowym kryzysie. Mama pocałowała mnie w policzek i ćwierkała coś o tym, że „wy dwoje powinniście się lepiej poznać”, jakby wszechświat już nie zaaranżował tego w spektakularny sposób.
Oliver się odwraca. Jego uśmiech jest powolny, zamierzony, powalający.
— Dzień dobry, siostrzyczko.
Mam ochotę rzucić w niego czymś. Najlepiej czymś ciężkim i drogim. Cukierniczka wygląda obiecująco.
— Musimy porozmawiać.
— Najpierw kawa? — Wskazuje na ekspres jak uprzejmy gospodarz. — Robię doskonałe flat white. I nie tylko.
— Umowa nieaktualna.
Słowa wychodzą ostrzej, niż zamierzałam. Brwi Olivera lekko się unoszą, ale nie wygląda na zaskoczonego. Wygląda na rozbawionego, co jest w jakiś sposób nieskończenie gorsze.
— Tak?
— Tak. Kompletnie nieaktualna. Na zawsze unieważniona. Uznać ją za niebyłą i zabetonowaną.
Opiera się o blat, krzyżuje ramiona, patrzy na mnie jak na szczególnie interesującą zagadkę, której nie śpieszy mu się rozwiązywać. Medalion łapie poranne światło. Nienawidzę, że to zauważam. Jeszcze bardziej nienawidzę, że pamiętam, jak czułam go na obojczyku.
— Możesz powiedzieć dlaczego?
— Bo za cztery dni zostaniesz moim przyrodnim bratem, Oliver. Nasi rodzice biorą ślub. Moja mama była samotna przez piętnaście lat. Piętnaście lat nieudanych związków, zerwanych zaręczyn, łez nad winem.
Krążę po kuchni, nie mogąc ustać w miejscu. Moje ręce robią rzeczy, nad którymi nie mam kontroli — gestykulują dziko, szarpią za rękawy.
— W końcu znalazła kogoś, kto ją uszczęśliwia. Richard ją uwielbia. Ona jego też. Ten ślub to najważniejsze, co ją spotkało od dekad, może w ogóle.
— I?
— I nie zamierzam tego ryzykować przez jakiś głupi układ, który nawet nie był prawdziwą randką. To ledwie było spotkanie.
Wyraz twarzy Olivera się nie zmienia. Po prostu patrzy, cierpliwy jak drapieżnik, podczas gdy wyrzucam z siebie wszystkie uzasadnienia, które ćwiczyłam o trzeciej nad ranem, wpatrując się w pęknięcia na suficie.
— To, co się stało w winiarni, to był błąd. Chwila słabości. Złapałeś mnie w trudnym momencie, po rozstaniu, ze zniszczonym telefonem i samooceną na dnie. Podjęłam złą decyzję.
— Złą decyzję — powtarza powoli, smakując słowa.
— Tak. Taką, której bardzo żałuję.
— Żałujesz, że po raz pierwszy w życiu coś poczułaś?
Policzki płoną mi ogniem. Cholera z nim i z tą jego perfekcyjną pamięcią. Cholera z jego istnieniem, szczerze mówiąc.
— To nie— Nie powiedziałam—
— Rumienisz się. — Odpycha się od blatu, robi krok w moją stronę. Tylko jeden. — Przestałaś już o tym myśleć? O tym, co się stało pod tamtym stołem?
Moje ciało natychmiast mnie zdradza. Wspomnienie wypływa bez zaproszenia — jego palce na moim udzie, oddech na szyi, rozpaczliwy niedosyt, jaki zostawił po sobie jak pożegnalny prezent.
— To nie ma znaczenia.
— Tak? Bo od wejścia poprawiałaś kołnierzyk sześć razy. Liczyłem.
Opuszczam rękę z gardła, jakby parzyła. Upokorzenie smakuje jak miedź.
— Trzymaj się ode mnie z daleka, Oliver.
— Dobrze.
Ta łatwa zgoda zaskakuje mnie do żywego. Spodziewałam się oporu, negocjacji, tej irytującej pewności siebie, którą nosi jak drogie perfumy.
— Dobrze?
— Dam ci przestrzeń. — Wzrusza ramionami, tak nonszalancko, że aż bolą mnie zęby. — Dopóki nie zmienisz zdania.
— Nie zmienię.
— Więc nie masz się czym przejmować. — Jego uśmiech staje się pewny, niemal promienieje przekonaniem. — Ale oferta jest aktualna. Kiedy będziesz gotowa, jestem tu. Czekam.
— Nigdy nie będę gotowa.
— "Nigdy" to mocne słowo. Zwłaszcza dla kogoś, komu widać puls na szyi.
— Nienawidzę cię.
— Nie, nie nienawidzisz. — Podnosi filiżankę, sączy kawę powoli. — Nienawidzisz, że mam rację. To zupełnie co innego. Ważna różnica.
Chcę krzyczeć. Chcę chwycić jego absurdalnie przystojną twarz i wytrząsnąć z niej odrobinę pokory. Ale stoję tylko, kipiąc z wściekłości, podczas gdy on promieniuje samozadowoleniem jak ludzki grzejnik arogancji.
— Chłopak, który zamykał mnie w szafkach, nie ma prawa mnie psychoanalizować.
Coś miga na jego twarzy. Cień, szybko ukryty pod urokiem.
— Byłem okropnym dzieckiem.
— Tak. Byłeś.
— Dzieci są często okrutne. Zwłaszcza te, które źle radzą sobie z porzuceniem.
— To ma być przeprosiny?
— Przyjęłabyś je?
Nie mam odpowiedzi. Pytanie wisi między nami, skomplikowane i niewygodne, ostre.
— Po prostu trzymaj się z dala ode mnie — powtarzam ciszej. — Proszę.
— Jak sobie życzysz.
Unosi filiżankę w udawanym salucie i przechodzi obok mnie do drzwi ogrodowych. Na tyle blisko, że łapię jego zapach — czysty, ciepły, zdecydowanie zbyt pociągający jak na kogoś, kogo rzekomo nie znoszę.
Na tyle blisko, by moje zdradzieckie ciało pamiętało dokładnie, jak czuły się jego dłonie.
Potem znika, zostawiając mnie samą w kuchni z zimną kawą, płonącą twarzą i absolutnie żadnym pojęciem, jak przetrwać ten tydzień.
Opieram się o blat i zmuszam się do oddychania.
Wszechświat ma piekielne poczucie humoru. Jedyny mężczyzna, który kiedykolwiek sprawił, że moje ciało zareagowało — który obudził coś, co wmówiłam sobie, że nie istnieje — to mój dziecięcy prześladowca. Przyszły przyrodni brat. Były żigolak z większą pewnością siebie, niż powinno być dozwolone prawem.
Nie wygląda już na tego okrutnego chłopca, którego pamiętam. Tego, co śmiał się z moich łez. Ale ludzie uczą się ukrywać różne rzeczy, prawda? Może po prostu lepiej gra.
Byłabym szczęśliwa, gdybym go już nigdy nie zobaczyła. Właściwie byłabym zachwycona. Zorganizowałabym paradę.
Tyle że zaraz zostaniemy rodziną. Skazani na siebie przy każdym święcie, każdej urodzinowej kolacji, każdym niezręcznym rodzinnym spotkaniu, aż któreś z nas umrze albo wyemigruje na Antarktydę.
Drzwi ogrodowe otwierają się. Odwracam się, spodziewając się triumfalnego powrotu Olivera, ale to mama — wpada z Richardem tuż za nią, oboje zarumienieni podekscytowaniem związanym z planowaniem miejsca.
— Kochanie! Miło wam się rozmawiało z Oliverem?
— Cudownie. — Słowo smakuje jak kwas i żal.
— Mówiłam ci, że się dogadają! — Promienieje do Richarda. — Prawda, że mówiłam?
Richard się uśmiecha, ale coś w jego oczach sugeruje, że rozumie więcej, niż mówi. Przepraszający błysk, który natychmiast znika. Duch uznania.
On wie. Na jakimś poziomie pamięta dziecięcą okrutność swojego syna. Ale przyznać to, znaczyłoby zmierzyć się z piętnastoma latami świadomej ślepoty, a tego po prostu nie robi się w uprzejmym brytyjskim społeczeństwie.
— Lottie wygląda na zmęczoną — sugeruje łagodnie Richard. — Może potrzebuje odpoczynku przed dzisiejszą kolacją.
Mama macha na to ręką z typowym lekceważeniem. — Bzdura! Mamy tyle planowania! Kompozycje kwiatowe same się nie ułożą!
Zanurza się w szczegóły miejsca, podczas gdy ja stoję, kiwając głową jak automat, z twarzą zastygłą w karykaturze entuzjazmu.
Na chwilę Richard łapie mój wzrok. Prawie współczujący. Prawie przepraszający.
Ale niewystarczająco, by powiedzieć coś przydatnego.
Mama trajkocze o rozsadzeniu gości. Richard zgadza się na wszystko, co proponuje. A gdzieś w tym domu Oliver prawdopodobnie robi coś irytująco pociągającego, będąc absolutnie pewnym, że w końcu się złamię.
Czuję się, jakbym traciła rozum.
Nie — czuję się, jakbym już go całkiem straciła, a wszyscy wokół udają, że nie widzą porozrzucanych po kuchennej podłodze kawałków.
Przesuń w górę, aby kontynuować