passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Teach Me to Feel - Rozdział #5 - autor Tessa Kelwyn

Teach Me to Feel

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Pociąg do Kent wydaje się mieć jakieś siedem tysięcy mil długości.

Wybrałam swój strój z precyzją stratega wojennego: bluzka z wysokim kołnierzem w kolorze kości słoniowej, zapięta pod szyję jak u wiktoriańskiej guwernantki z głęboko niestosownymi sekretami. Którą, technicznie rzecz biorąc, jestem.

Tym sekretem jest purpurowo-czerwony ślad rozkwitający na mojej szyi dzięki mężczyźnie, którego palce nadal czuję na swoim udzie. Mężczyźnie, którego numer telefonu pali dziurę w mojej torebce.

Za każdym razem, gdy pociąg szarpie, sprawdzam swoje odbicie w ciemnym oknie. Kołnierz nadal na miejscu. Malinka wciąż schowana. Godność nadal wątpliwa.

Mój antyczny telefon wibruje. Mama, po raz czwarty od wejścia do pociągu.

Nie mogę się doczekać, żeby cię zobaczyć, kochanie! Richard jest TAK podekscytowany!

Ja też jestem podekscytowana. Podekscytowana perspektywą spędzenia tygodnia, udając, że nie pozwoliłam nieznajomemu niemal doprowadzić się do orgazmu w wine barze dwadzieścia cztery godziny temu. Rodzinne więzi w najlepszym wydaniu.

Peron stacji jest zimny i prawie pusty, kiedy przyjeżdżam. Zaczęła się lekka mżawka, bo oczywiście musiała. Październik w Kent gwarantuje atmosferyczny zamęt.

Mama dostrzega mnie natychmiast i rzuca się w moją stronę jak naprowadzający się na ciepło pocisk matczynej entuzjazmu.

— Charlotte! Och, popatrz na siebie! Dlaczego jesteś ubrana jak bibliotekarka z 1847 roku?

— Witaj, mamo.

Odsuwa się, przyglądając się mojej bluzce z ledwo ukrytym przerażeniem. — To wybór modowy czy wołanie o pomoc? Wyglądasz, jakbyś szła na pogrzeb. Wiktoriański pogrzeb. Kogoś, kogo nie lubiłaś szczególnie.

— Jest październik. Jest mi zimno.

— Jest dwanaście stopni. Dramatyzujesz. — Spleciona ramieniem z moim. — Chodź, chodź. Richard już jest w restauracji. Umiera z niecierpliwości, żeby cię zobaczyć.

Restauracja jest przewidywalnie ekskluzywna—białe obrusy, świece, kelnerzy, którym koncepcja pośpiechu najwyraźniej obraża uczucia. Richard Crawford wstaje z miejsca, gdy się zbliżamy.

Piętnaście lat niewiele go zmieniło. Wciąż wysoki, wciąż nienaganny, wciąż emanuje tą specyficzną brytyjską uprzejmością, która sprawia, że masz ochotę przeprosić za samo istnienie.

— Lottie! Co za przyjemność. — Jego uścisk dłoni jest ciepły. — Wyrosłaś na przepiękną młodą kobietę. Twoja mama wciąż o tobie mówi.

— Mam nadzieję, że same dobre rzeczy.

— Wyłącznie. — Wskazuje na puste miejsce obok siebie. — Oliver się spóźni—awaryjna sytuacja w pracy—ale powinien zaraz być. Myślę, że świetnie się dogadacie.

Bardzo w to wątpię.

Oliver, którego pamiętam, był o trzy lata starszy i mniej więcej trzysta procent bardziej złośliwy. Dziecko-demon w koszulkach polo, które traktowało moje łzy jak rozrywkę. Ostatni raz widziałam go, gdy miałam dziewięć lat i płakałam zamknięta w szafie, podczas gdy on się śmiał.

Mama zaczyna szczegółowy monolog o wariantach dekoracji stołu. Kiwnę głową w odpowiednich momentach, poprawiając kołnierz mniej więcej co trzydzieści sekund. Malinka pulsuje pod tkaniną jak wyrzut sumienia z pulsem.

— ...i po prostu nie mogłam się zdecydować między kremowymi różami a pudrowymi piwoniami, więc powiedziałam: czemu nie oba? Richardzie, kochanie, opowiedz jej o sytuacji z tortem—

Ruch przyciąga moją uwagę. Mężczyzna zbliża się do naszego stolika.

Wysoki. Ciemnowłosy. Nieprzyzwoicie atrakcyjny w taki sposób, że powinien nosić ostrzeżenie.

Żołądek opada mi do samej ziemi.

Srebrny medalion odbija światło świecy i nagle wspomnienie wskakuje na swoje miejsce z mdłą jasnością. Ten medalion. Widziałam go już wcześniej—nie tylko zeszłej nocy, ale piętnaście lat temu. Na szyi okrutnego chłopca, który zamykał mnie w szafkach i śmiał się, gdy płakałam.

Oliver Crawford. Syn Richarda.

Emerytowany żigolo, który zrobił mi malinkę, która teraz pali pod moim wysokim wiktoriańskim kołnierzem.

Mój przyszły przyrodni brat.

Nasze spojrzenia się spotykają. Jego wyraz twarzy zmienia się—najpierw zaskoczenie, rozpoznanie, coś ostrzejszego—potem wygładza się w uprzejmą neutralność.

— Musisz być Lottie. — Wyciąga dłoń jakbyśmy się nigdy nie poznali. Jakby dwadzieścia cztery godziny temu nie miał palców między moimi nogami. — Jestem Oliver. Miło cię znów widzieć. Bardzo się zmieniłaś.

Ta bezczelność. Sama, zapierająca dech bezczelność.

Podaję mu rękę, bo odmowa wzbudziłaby pytania. Jego dłoń jest ciepła. Doskonale pamiętam, gdzie była ta dłoń zeszłej nocy.

— Miło mi również.

Słowa smakują jak popiół i ironia.

Oliver zajmuje miejsce naprzeciw mnie. Jego uśmiech jest doskonale wyważony—wystarczająco ciepły na rodzinny obiad, wystarczająco świadomy, bym miała ochotę rzucić w niego szklanką wody.

— Tata tyle mi o tobie opowiadał — mówi gładko. — Księgowa, zgadza się? Helen wspominała, że pracujesz z liczbami.

— Głównie arkusze kalkulacyjne. — Mój głos brzmi obco. Mechanicznie. — Ekscytujące rzeczy.

— Wyobrażam sobie, że wymaga to dbałości o szczegóły.

— Między innymi.

Mama promienieje pomiędzy nami, nieświadoma napięcia gęstego jak masło. Richard kiwa głową z aprobatą. — Czyż to nie cudowne? Zawsze miałem nadzieję, że się zaprzyjaźnicie.

O mało nie dławię się winem. Zaprzyjaźnią. Tak. Bardzo się „zaprzyjaźnią”. Na poziomie wine baru pod stołem.

W oczach Olivera tańczy rozbawienie ledwo skrywane. — Jestem pewien, że znajdziemy coś, co nas połączy.

Zaraz go zabiję. Zaraz sięgnę przez ten pięknie nakryty stół i uduszę go jego własną serwetką.

Kelner przychodzi. Składamy zamówienia. Rozmowa toczy się wokół mnie, podczas gdy w myślach obliczam, ile przestępstw jestem gotowa popełnić.

— No więc, Lottie. — Oliver przechyla głowę, obraz niewinnej ciekawości. — Ktoś specjalny w twoim życiu obecnie?

— Właśnie jestem singielką.

— Szkoda. Ale czasem najlepsze rzeczy pojawiają się wtedy, gdy najmniej się ich spodziewasz.

Jego ton jest niewinny. Oczy—ani trochę. Mam ochotę zapaść się pod stół i zniknąć w innym wymiarze.

Poprawiam kołnierz. Znowu. Malinka wydaje się ogromna pod tkaniną, pulsuje jak wyrzut sumienia z biciem serca.

Richard zaczyna opowieść o negocjacjach z miejscem ceremonii. Mama wtrąca komentarze o kwiatach. Oliver zadaje grzeczne pytania o moją pracę, mieszkanie, dojazdy—wszystko z idealną przyrodnio-braterską uprzejmością, która sprawia, że mam ochotę krzyczeć.

Każda moja odpowiedź jest krótka. Minimalistyczna. Profesjonalna.

Jego stopa muska moją pod stołem. Odsuwam nogę jak poparzona.

— Zimno? — pyta niewinnie.

— W porządku. Wszystko w porządku.

— Wyglądasz na spiętą. Długa podróż?

— Coś w tym rodzaju.

Mama marszczy brwi. — Kochanie, ledwo tknęłaś jedzenie. I czemu ciągle majstrujesz przy kołnierzu?

— Swędzący materiał.

— Wygląda jak jedwab.

— Swędzący jedwab.

Wargi Olivera drgają. Przez chwilę wyobrażam sobie, jak dźgam go widelcem.

Pojawia się deser. Przesuwam bezą po talerzu, podczas gdy mama i Richard omawiają harmonogram ceremonii. Oliver patrzy na mnie tymi świadomymi zielonymi oczami.

— Powinnam pójść wcześniej spać — oznajmiam nagle. — Jutro długi dzień.

Mama stroi minę. — Ale ledwo się nagadałyśmy!

— Jet lag.

— Przyjechałaś pociągiem.

— Lag po pociągu. To prawdziwa przypadłość.

Richard wstaje, by mnie przytulić na dobranoc. Mama całuje mnie w oba policzki. Oliver tylko kiwnie głową, z tym irytującym uśmiechem błąkającym się po ustach.

— Dobranoc, Lottie. Czekam, by lepiej cię poznać w tym tygodniu.

Uciekam.

W moim pokoju jest na szczęście cicho. Zamykam drzwi na klucz, zdejmuję wiktoriańską koszmarną bluzkę i wpatruję się w swoje odbicie. Malinka rozkwita purpurą i obwinia na mojej skórze.

Mężczyzna, który obudził moje ciało, to ten sam chłopiec, który uczynił moje dzieciństwo koszmarem.

Zaraz zostanie moim przyrodnim bratem.

Wie, że nigdy nie miałam orgazmu.

Jego numer telefonu wciąż jest w mojej torebce.

Siadam na brzegu łóżka i zastanawiam się, co takiego zrobiłam w poprzednim życiu, by zasłużyć na ten spektakularny kosmiczny żart.

Wszechświat, jak widać, ma głęboko pokręcone poczucie humoru.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Kuchnia pachnie drogą kawą i nadciągającą katastrofą.

Stoję w drzwiach od mniej więcej trzydziestu sekund, obserwując, jak Oliver z irytującą wprawą obsługuje ekspres do kawy. Ma na sobie szarą koszulkę, która leży na nim zbyt dobrze, i spodnie dresowe, które powinny być nielegalne przed południem.

Nasi rodzice wyszli godzinę temu. Coś o ostatecznym przeglądzie miejsca i serwetkowym kryzysie. Mama pocałowała mnie w policzek i ćwierkała coś o tym, że „wy dwoje powinniście się lepiej poznać”, jakby wszechświat już nie zaaranżował tego w spektakularny sposób.

Oliver się odwraca. Jego uśmiech jest powolny, zamierzony, powalający.

— Dzień dobry, siostrzyczko.

Mam ochotę rzucić w niego czymś. Najlepiej czymś ciężkim i drogim. Cukierniczka wygląda obiecująco.

— Musimy porozmawiać.

— Najpierw kawa? — Wskazuje na ekspres jak uprzejmy gospodarz. — Robię doskonałe flat white. I nie tylko.

— Umowa nieaktualna.

Słowa wychodzą ostrzej, niż zamierzałam. Brwi Olivera lekko się unoszą, ale nie wygląda na zaskoczonego. Wygląda na rozbawionego, co jest w jakiś sposób nieskończenie gorsze.

— Tak?

— Tak. Kompletnie nieaktualna. Na zawsze unieważniona. Uznać ją za niebyłą i zabetonowaną.

Opiera się o blat, krzyżuje ramiona, patrzy na mnie jak na szczególnie interesującą zagadkę, której nie śpieszy mu się rozwiązywać. Medalion łapie poranne światło. Nienawidzę, że to zauważam. Jeszcze bardziej nienawidzę, że pamiętam, jak czułam go na obojczyku.

— Możesz powiedzieć dlaczego?

— Bo za cztery dni zostaniesz moim przyrodnim bratem, Oliver. Nasi rodzice biorą ślub. Moja mama była samotna przez piętnaście lat. Piętnaście lat nieudanych związków, zerwanych zaręczyn, łez nad winem.

Krążę po kuchni, nie mogąc ustać w miejscu. Moje ręce robią rzeczy, nad którymi nie mam kontroli — gestykulują dziko, szarpią za rękawy.

— W końcu znalazła kogoś, kto ją uszczęśliwia. Richard ją uwielbia. Ona jego też. Ten ślub to najważniejsze, co ją spotkało od dekad, może w ogóle.

— I?

— I nie zamierzam tego ryzykować przez jakiś głupi układ, który nawet nie był prawdziwą randką. To ledwie było spotkanie.

Wyraz twarzy Olivera się nie zmienia. Po prostu patrzy, cierpliwy jak drapieżnik, podczas gdy wyrzucam z siebie wszystkie uzasadnienia, które ćwiczyłam o trzeciej nad ranem, wpatrując się w pęknięcia na suficie.

— To, co się stało w winiarni, to był błąd. Chwila słabości. Złapałeś mnie w trudnym momencie, po rozstaniu, ze zniszczonym telefonem i samooceną na dnie. Podjęłam złą decyzję.

— Złą decyzję — powtarza powoli, smakując słowa.

— Tak. Taką, której bardzo żałuję.

— Żałujesz, że po raz pierwszy w życiu coś poczułaś?

Policzki płoną mi ogniem. Cholera z nim i z tą jego perfekcyjną pamięcią. Cholera z jego istnieniem, szczerze mówiąc.

— To nie— Nie powiedziałam—

— Rumienisz się. — Odpycha się od blatu, robi krok w moją stronę. Tylko jeden. — Przestałaś już o tym myśleć? O tym, co się stało pod tamtym stołem?

Moje ciało natychmiast mnie zdradza. Wspomnienie wypływa bez zaproszenia — jego palce na moim udzie, oddech na szyi, rozpaczliwy niedosyt, jaki zostawił po sobie jak pożegnalny prezent.

— To nie ma znaczenia.

— Tak? Bo od wejścia poprawiałaś kołnierzyk sześć razy. Liczyłem.

Opuszczam rękę z gardła, jakby parzyła. Upokorzenie smakuje jak miedź.

— Trzymaj się ode mnie z daleka, Oliver.

— Dobrze.

Ta łatwa zgoda zaskakuje mnie do żywego. Spodziewałam się oporu, negocjacji, tej irytującej pewności siebie, którą nosi jak drogie perfumy.

— Dobrze?

— Dam ci przestrzeń. — Wzrusza ramionami, tak nonszalancko, że aż bolą mnie zęby. — Dopóki nie zmienisz zdania.

— Nie zmienię.

— Więc nie masz się czym przejmować. — Jego uśmiech staje się pewny, niemal promienieje przekonaniem. — Ale oferta jest aktualna. Kiedy będziesz gotowa, jestem tu. Czekam.

— Nigdy nie będę gotowa.

— "Nigdy" to mocne słowo. Zwłaszcza dla kogoś, komu widać puls na szyi.

— Nienawidzę cię.

— Nie, nie nienawidzisz. — Podnosi filiżankę, sączy kawę powoli. — Nienawidzisz, że mam rację. To zupełnie co innego. Ważna różnica.

Chcę krzyczeć. Chcę chwycić jego absurdalnie przystojną twarz i wytrząsnąć z niej odrobinę pokory. Ale stoję tylko, kipiąc z wściekłości, podczas gdy on promieniuje samozadowoleniem jak ludzki grzejnik arogancji.

— Chłopak, który zamykał mnie w szafkach, nie ma prawa mnie psychoanalizować.

Coś miga na jego twarzy. Cień, szybko ukryty pod urokiem.

— Byłem okropnym dzieckiem.

— Tak. Byłeś.

— Dzieci są często okrutne. Zwłaszcza te, które źle radzą sobie z porzuceniem.

— To ma być przeprosiny?

— Przyjęłabyś je?

Nie mam odpowiedzi. Pytanie wisi między nami, skomplikowane i niewygodne, ostre.

— Po prostu trzymaj się z dala ode mnie — powtarzam ciszej. — Proszę.

— Jak sobie życzysz.

Unosi filiżankę w udawanym salucie i przechodzi obok mnie do drzwi ogrodowych. Na tyle blisko, że łapię jego zapach — czysty, ciepły, zdecydowanie zbyt pociągający jak na kogoś, kogo rzekomo nie znoszę.

Na tyle blisko, by moje zdradzieckie ciało pamiętało dokładnie, jak czuły się jego dłonie.

Potem znika, zostawiając mnie samą w kuchni z zimną kawą, płonącą twarzą i absolutnie żadnym pojęciem, jak przetrwać ten tydzień.

Opieram się o blat i zmuszam się do oddychania.

Wszechświat ma piekielne poczucie humoru. Jedyny mężczyzna, który kiedykolwiek sprawił, że moje ciało zareagowało — który obudził coś, co wmówiłam sobie, że nie istnieje — to mój dziecięcy prześladowca. Przyszły przyrodni brat. Były żigolak z większą pewnością siebie, niż powinno być dozwolone prawem.

Nie wygląda już na tego okrutnego chłopca, którego pamiętam. Tego, co śmiał się z moich łez. Ale ludzie uczą się ukrywać różne rzeczy, prawda? Może po prostu lepiej gra.

Byłabym szczęśliwa, gdybym go już nigdy nie zobaczyła. Właściwie byłabym zachwycona. Zorganizowałabym paradę.

Tyle że zaraz zostaniemy rodziną. Skazani na siebie przy każdym święcie, każdej urodzinowej kolacji, każdym niezręcznym rodzinnym spotkaniu, aż któreś z nas umrze albo wyemigruje na Antarktydę.

Drzwi ogrodowe otwierają się. Odwracam się, spodziewając się triumfalnego powrotu Olivera, ale to mama — wpada z Richardem tuż za nią, oboje zarumienieni podekscytowaniem związanym z planowaniem miejsca.

— Kochanie! Miło wam się rozmawiało z Oliverem?

— Cudownie. — Słowo smakuje jak kwas i żal.

— Mówiłam ci, że się dogadają! — Promienieje do Richarda. — Prawda, że mówiłam?

Richard się uśmiecha, ale coś w jego oczach sugeruje, że rozumie więcej, niż mówi. Przepraszający błysk, który natychmiast znika. Duch uznania.

On wie. Na jakimś poziomie pamięta dziecięcą okrutność swojego syna. Ale przyznać to, znaczyłoby zmierzyć się z piętnastoma latami świadomej ślepoty, a tego po prostu nie robi się w uprzejmym brytyjskim społeczeństwie.

— Lottie wygląda na zmęczoną — sugeruje łagodnie Richard. — Może potrzebuje odpoczynku przed dzisiejszą kolacją.

Mama macha na to ręką z typowym lekceważeniem. — Bzdura! Mamy tyle planowania! Kompozycje kwiatowe same się nie ułożą!

Zanurza się w szczegóły miejsca, podczas gdy ja stoję, kiwając głową jak automat, z twarzą zastygłą w karykaturze entuzjazmu.

Na chwilę Richard łapie mój wzrok. Prawie współczujący. Prawie przepraszający.

Ale niewystarczająco, by powiedzieć coś przydatnego.

Mama trajkocze o rozsadzeniu gości. Richard zgadza się na wszystko, co proponuje. A gdzieś w tym domu Oliver prawdopodobnie robi coś irytująco pociągającego, będąc absolutnie pewnym, że w końcu się złamię.

Czuję się, jakbym traciła rozum.

Nie — czuję się, jakbym już go całkiem straciła, a wszyscy wokół udają, że nie widzą porozrzucanych po kuchennej podłodze kawałków.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Kolacja próbna to mistrzowski pokaz wyrafinowanej tortury.

Siedzę obok Olivera przy rodzinnym stole. Oczywiście, że tak. Bo wszechświat spojrzał na moje cierpienie i uznał: jeszcze za mało, dorzućmy bliskość i drogie wino.

Restauracja tonie w blasku świec i bieli obrusów. Z ukrytych głośników płynie łagodny jazz. Wszystko krzyczy o romansie i nowych początkach, podczas gdy ja w ciszy krzyczę w pustkę.

Udo Olivera znajduje się jakieś osiem centymetrów od mojego. Wiem to, bo przez ostatnie cztery minuty mierzyłam tę odległość siedemnaście razy. Jego perfumy unoszą się ku mnie—coś ciepłego i drogiego, co sprawia, że mój zdradziecki mózg przywołuje wspomnienia, które usilnie staram się stłumić.

„Za los!” Mama wznosi kieliszek szampana, policzki zaróżowione ze szczęścia. „I za drugie szanse! Dwadzieścia lat przyjaźni, zobaczcie, dokąd nas to zaprowadziło!”

Wszyscy stukają się kieliszkami. Piję głęboko i staram się nie nawiązywać kontaktu wzrokowego z moim przyszłym przyrodnim bratem.

Richard wstaje, odchrząkuje z emocjonalnym przygotowaniem człowieka, który zaraz się rozpłacze przy wszystkich.

„Helen czyni mnie szczęśliwszym, niż kiedykolwiek sądziłem, że to możliwe. Po tym, jak Catherine odeszła, byłem przekonany, że ten rozdział jest już na zawsze zamknięty. A jednak tu jesteśmy, zaczynamy od nowa.”

Jego głos załamuje się w piękny sposób. Mama ociera łzy serwetką. To naprawdę wzruszające i przez chwilę czuję się winna, że tak bardzo pochłania mnie własny kryzys.

„Za Helen,” kończy Richard. „Moją najlepszą przyjaciółkę. Moją miłość. Moją drugą szansę na wszystko.”

Więcej stukania. Więcej picia. Oliver dolewa mi wina, zanim zauważam, że mój kieliszek jest pusty. Jego palce celowo muskają moje na nóżce kieliszka.

Odsuwam rękę jak poparzona.

„Podenerwowana dziś?” Jego głos jest cichy, przeznaczony tylko dla mnie.

„Alergia.”

„Na kieliszki do wina?”

„Na ciebie.”

Śmieje się—ciepło i szczerze—a kilku krewnych zerka na nas z aprobatą. Idealny przyrodni brat, zżywający się z nową siostrą. Jakie to zdrowe. Jak bardzo mylące.

„Więc, Lottie.” Odwraca się do mnie z udawanym zainteresowaniem. „Opowiedz mi o księgowości. Arkusze kalkulacyjne muszą być absolutnie fascynujące.”

Pytanie brzmi niewinnie. Jego oczy mówią coś zupełnie innego.

„Liczby nie kłamią. W przeciwieństwie do niektórych ludzi.”

„Ostro.” Kładzie rękę dramatycznie na sercu. „Jestem głęboko zraniony.”

„Przeżyjesz. Wydajesz się odporny.”

Ciocia Margaret, siedząca naprzeciwko nas, promienieje z radości na widok naszej wymiany zdań. „Czy to nie cudowne, jak dobrze się dogadują? Prawie jak prawdziwe rodzeństwo!”

Wymuszam uśmiech, który pewnie wygląda bardziej jak grymas. „Absolutnie cudowne.”

Dłoń Olivera odnajduje moje ramię—krótki dotyk, pozornie przypadkowy. Prąd przebiega mi przez układ nerwowy, jakbym chwyciła za przewód pod napięciem.

„Jesteś spięta,” szepcze mi do ucha.

„Ciekawe dlaczego.”

Kciukiem zatacza małe kółko na moim przedramieniu, po czym się wycofuje. To miejsce pali mnie przez kolejne minuty. Czuję jego cień przez cały główny posiłek.

Próbuję skupić się na jedzeniu. Łosoś jest wyśmienity. Nic nie czuję. Cała moja świadomość zawęża się do obecności Olivera obok mnie—tego, jak porusza ręką podczas rozmowy, medalionu na jego piersi, wkurzającej pewności siebie, która bije z każdego pora jego skóry.

Przyłapuję się na wpatrywaniu w srebrny wisiorek. Znowu. Chwyta światło świec i rzuca drobne refleksy na obrus jak rozsypane sekrety.

„Podoba ci się to, co widzisz?” Jego szept ledwo dociera do moich uszu.

„Zastanawiam się nad kradzieżą.”

„Medalionu czy czegoś zupełnie innego?”

Dźgam łososia z niepotrzebną gwałtownością.

Mama klaszcze w dłonie, przyciągając uwagę wszystkich do swojej wielkiej zapowiedzi.

„A teraz! Omówmy szczegóły ceremonii! Richard i ja wejdziemy razem, oczywiście. A do procesji—”

Robi dramatyczną pauzę, jakby ogłaszała laureatów Oscarów.

„—Oliver odprowadzi Lottie do ołtarza! Świadek pana młodego i druhna idą razem! Czyż to nie idealne?”

Żołądek spada mi na podłogę i leci dalej w kierunku jądra Ziemi.

„Właściwie,” zaczynam, „nie jestem pewna, czy—”

„Bzdura!” Mama macha ręką na mój protest jak na natrętną muchę. „Dogadujecie się świetnie! Będą piękne zdjęcia!”

Patrzę na Olivera. Nic nie mówi. Tylko się uśmiecha—powoli, z tą znajomością, nie do zniesienia.

Richard kiwa z aprobatą głową. „To faktycznie pasuje. Dzieci symbolizujące jedność rodziny.”

Dzieci. Gdyby tylko wiedział, co jego dziecko wyprawiało pod stołem w barze z winem.

„Ale myślałam, że może—”

„Postanowione!” oznajmia mama z ostatecznością sędziowskiego młotka. „Oliver i Lottie prowadzą orszak. Idealnie!”

Oliver unosi kieliszek w moją stronę. Prywatny toast. Cichy triumf nad moją godnością.

Mam ochotę przewrócić stół i natychmiast uciec na Antarktydę.

Kolacja trwa jeszcze przez godzinę pełną męki. Oliver utrzymuje swoją nienaganną rolę—czarujący, uważny, nieustannie komplementujący w sposób, który dla innych brzmi niewinnie, a dla mnie jest dewastujący.

Gdy deser wreszcie się kończy, uciekam do swojego pokoju jakby od tego zależało moje życie. I emocjonalnie rzecz biorąc, tak właśnie jest.

Zamykam drzwi na klucz i opieram się o nie plecami, ciężko oddychając.

Wszystko jest w porządku. Wszystko będzie dobrze. Muszę tylko przetrwać jeszcze cztery dni udawania, że mój przyszły przyrodni brat nie prawie doprowadził mnie do orgazmu w miejscu publicznym.

W lustrze widzę swoją odbitą twarz—zarumienione policzki, szalone oczy, ogólny wygląd osoby, której rozsądek właśnie się rozpada.

Problem jest oczywisty. Jestem sfrustrowana seksualnie. Desperacko, żałośnie, pochłaniająco-cały-mój-mózg sfrustrowana seksualnie. Moje ciało obudziło się z letargu i zostało okrutnie porzucone na skraju rozkoszy.

Jeśli po prostu będę miała orgazm, wszystko się ułoży. Napięcie pęknie. Znowu zacznę myśleć jasno. Oliver przestanie zajmować każdą część mojej świadomości.

Proste rozwiązanie. Wykonać natychmiast.

Ściągam sukienkę i kładę się na łóżku w samej bieliźnie. Zamykam oczy. Zaczynam od powolnych dotyków—szyja, obojczyk, niżej.

Palce suną po brzuchu. Myślę o... niczym. Pusta przestrzeń. Anonimowa przyjemność.

Tyle że ta pustka wciąż wypełnia się zielonymi oczami.

Nie. Absolutnie nie. Myśl o czymś innym. O kimkolwiek innym.

Moja ręka wsuwa się pod bieliznę. Jestem już mokra—aż wstyd przyznać. Palce odnajdują łechtaczkę, powoli zataczają kółka, budując napięcie.

Wyobrażam sobie bezimiennego nieznajomego. Ciemne włosy. Silne dłonie. Ogólna atrakcyjność.

Nieznajomy nabiera szczęki Olivera.

Cholera.

Próbuję się przekierować—jakiś celebryta, były chłopak, ktokolwiek odpowiedni. Ale mój zdradziecki umysł wraca do baru z winem. Jego palce na moim udzie. Jego oddech gorący na mojej szyi. To, jak szeptał sprośne obietnice na moją skórę, kiedy jego dłoń pracowała między moimi nogami.

Moje biodra kołyszą się w rytm ręki. Przyjemność narasta mimo oporu mentalnego. A może właśnie dlatego. Czuję, jak skóra mi płonie.

Pamiętam jego zęby muskające moją szyję. Kontrolowany nacisk jego dotyku. Jak dokładnie wiedział, gdzie nacisnąć, jak mocno, jak powoli.

Poruszam palcami szybciej. Jestem blisko, goniąc za wyzwoleniem, którego mi odmówił. Uda drżą mi na prześcieradle. Oddech urywany, rwany.

„To nic nie znaczy,” szepczę do sufitu.

Sufit też mi nie wierzy.

Dochodzi mi jego imię uwięzione między zębami—stłumione, ale jak najbardziej obecne. Orgazm przechodzi przez mnie falami, zostawiając mnie zdyszaną i wściekłą na siebie.

Leżę potem, wpatrzona w pustkę, serce wali mi w piersi.

To niczego nie rozwiązało. Jeśli już, to chcę go jeszcze bardziej. Ból tylko się pogłębił.

Mój przyszły przyrodni brat. Chłopak, który mnie prześladował. Mężczyzna, który zaraz stanie się rodziną.

Zakrywam twarz poduszką i krzyczę w nią.

Jeszcze cztery dni.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Teach Me to Feel

Teach Me to Feel

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa