Punkt widzenia Amy
Cisza w środku Jeepa była gęsta, jakby napierała na moje uszy, wzmacniając wszystko — moje własne bicie serca, płytki oddech i ciche pociąganie nosem, nad którymi nie mogłam zapanować. Siedziałam zwinięta na siedzeniu pasażera, obejmując kolana, a rękawy były mokre od łez. Już nawet nie próbowałam ich wycierać. Po prostu ciągle napływały, spływając po policzkach i wsiąkając w materiał mojej bluzy.
Moje myśli wirowały, próbując zrozumieć wszystko, co się właśnie wydarzyło. Jedną chwilę odbierałam strój cheerleaderki i planowałam zaskoczyć mojego chłopaka. Następną wchodziłam do jego pokoju i znajdowałam Camillę — moją rzekomą najlepszą przyjaciółkę — na nim, jakby tam należała. A Charlie... nie powiedział ani słowa. Nie wtedy, gdy krzyczałam, nie gdy błagałam o zrozumienie. Po prostu siedział tam, z tym samym głupim wyrazem twarzy, jakbym to ja zrobiła coś złego.
Teraz siedziałam w samochodzie nieznajomego, wciąż w moim uniformie, wciąż drżąc, i nawet nie znałam jego imienia. I prawda była taka, że mnie to nie obchodziło.
Nie chciałam myśleć.
Nie chciałam czuć.
Chciałam po prostu zniknąć.
Przez kilka minut chłopak obok mnie milczał. Po prostu jechał dalej, jedną ręką na kierownicy, a drugą spoczywającą blisko dźwigni zmiany biegów. Jego szczęka była napięta, a oczy skierowane na drogę, ale co jakiś czas czułam, jak na mnie zerka, jakby upewniając się, że się całkowicie nie rozsypałam.
W końcu coś powiedział.
„Czy zamierzasz płakać, aż zalejemy całe miasto?” — zapytał, ton lekki, jakby próbował zażartować bez nadmiernego nacisku. „Bo szczerze, mogłabyś w tym momencie założyć własną markę wody butelkowanej.”
Na początku nie odpowiedziałam. Byłam zbyt zaskoczona. Czy on naprawdę to powiedział?
Ale potem, wbrew wszelkim przeciwnościom, z mojego gardła wydobył się dziwny, zdławiony śmiech, który utknął w gardle i zamienił się w czkawkę. Zakryłam usta dłonią, zaskoczona sobą, a potem wydobyło się z mnie kolejne małe westchnienie. Łzy nadal były obecne, ale jakoś też się śmiałam.
„Kto w ogóle mówi coś takiego?” — zapytałam, głos zachrypły i gruby.
Wzruszył ramionami, z lekkim uśmiechem przyciągającym kącik jego ust. „Ludzie z doskonałym wyczuciem czasu komediowego.”
Ponownie pociągnęłam nosem, w końcu odważając się spojrzeć na niego w pełni. Światło ulicznych latarni oświetlało bok jego twarzy — ostre kości policzkowe, mocno zarysowana szczęka, ciemne, nieokiełznane loki, które wyglądały, jakby nie zawracał sobie nimi głowy cały dzień. Było w jego twarzy coś dziwnie znajomego, ale zajęło mi chwilę, by zrozumieć dlaczego.
I wtedy mnie olśniło.
Patrzyłam na niego, oszołomiona. „Czekaj...” — powiedziałam powoli, moje oczy szeroko się otwierając. „Jesteś James Carter.”
Podniósł brew, wyraźnie rozbawiony. „Tak” — powiedział. „Znasz mnie?”
Oczywiście, że go znałam.
Wszyscy go znali.
James Carter — rozgrywający z Louisville High, największego rywala naszej szkoły. Każdy mecz futbolowy między naszymi drużynami był wojną. Za każdym razem, gdy wchodził na boisko, mój były chłopak Charlie krzyczał na telewizor, wykrzykując coś w rodzaju „Rozwal go!” lub „Ten dzieciak Carter idzie na dno!”, jakby to było osobiste. Jego imię było praktycznie przekleństwem w naszym domu podczas sezonu futbolowego.
A teraz był tutaj.
Wiózł mnie przez noc, jakby nie miał nic lepszego do roboty. Jakby ratowanie nieznajomej przed załamaniem na ulicy było czymś, co po prostu... robił.
Zmrużyłam na niego oczy. „Dlaczego jesteś dla mnie miły?” — zapytałam, autentycznie zdezorientowana.
Spojrzał na mnie, jego uśmieszek powrócił. „Bo nie jestem dupkiem jak twój chłopak.”
Patrzyłam na niego, próbując zdecydować, czy mówi poważnie czy tylko stara się być sprytny. Ale tym razem w jego oczach nie było żadnych żartów. Tylko szczerość. Jakby naprawdę miał to na myśli.
Nie odpowiedziałam od razu. Po prostu odwróciłam się z powrotem w stronę okna, obserwując, jak światła miasta migają za nami. Wszystko wydawało się takie przewrócone do góry nogami. Jeszcze kilka godzin temu ćwiczyłam akrobacje cheerleaderek i zastanawiałam się, jakiego koloru błyszczyk nałożyć. Teraz byłam w Jeepie Jamesa Cartera, starając się nie płakać ponownie, podczas gdy moje serce czuło się, jakby ktoś je roztrzaskał na tysiąc kawałków.
Cisza powróciła na chwilę, ale tym razem nie była ciężka. Była... dziwna. Bezpieczna, prawie.
Po kilku kolejnych zakrętach James zwolnił i wjechał na dobrze znany parking. Spojrzałam w górę, aby zobaczyć świecący na żółto znak.
„McDonald’s?” — zapytałam cicho, zaskoczona.
Zaparkował Jeepa, wrzucił na parking i odwrócił się w moją stronę z krzywym uśmiechem.
„Więc...” — powiedział, stukając lekko palcami w kierownicę, „co chcesz?”.
Mrugnęłam na niego, przez chwilę zdezorientowana.
Uśmiechnął się szerzej, oczy pełne figlarności.
„Poza zemstą.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Punkt widzenia Amy
Powietrze w McDonaldzie wydawało się dziwnie chłodne po ciepłym nocnym powietrzu. Światła fluorescencyjne delikatnie brzęczały nad nami, a zapach frytek i smażonego wszystkiego unosił się w powietrzu jak druga skóra. Nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo byłam głodna, dopóki nie weszliśmy do środka. Moje ciało nadal czuło się, jakby zostało potrącone przez ciężarówkę, ale teraz, kiedy łzy przestały płynąć—przynajmniej na razie—pojawiła się dziwna pustka w moim żołądku, która nie wynikała tylko z rozpaczy.
James stał obok mnie przy ladzie, patrząc z uniesioną brwią, gdy składałam zamówienie.
"Jedna waniliowa gałka lodów", powiedziałam, a potem zatrzymałam się, "i średnie frytki."
Mrugnął na mnie, wyraźnie zaskoczony. "Bierzesz frytki z lodami waniliowymi?"
Odwróciłam głowę, by na niego spojrzeć i obdarzyłam go małym, zmęczonym uśmiechem. "Nie oceniaj mnie. To jedzenie pocieszenia."
Skrzyżował ramiona, przechylając głowę z przesadnym osądem. "Jesteś dziwna."
Zmrużyłam na niego oczy, nie ukrywając sarkazmu w moim głosie. "Dosłownie podniosłeś mnie z drogi, jakbym była padliną."
Podniósł rękę w geście poddania się, śmiejąc się trochę. "Touché."
Znaleźliśmy budkę schowaną w rogu, z dala od hałaśliwych rodzin i nastolatków robiących selfie w budkach z przodu. Usiadłam naprzeciwko niego, czerwone skórzane siedzisko skrzypiało pod moim ciężarem, a ja postawiłam tacę między nami. Lody już zaczynały się lekko topić, a ja zanurzyłam jedną z frytek w waniliowej spirali, zanim wzięłam kęs. Słono-słodkie połączenie natychmiast uspokoiło coś głęboko w mojej piersi. Nie była to dokładnie radość, ale coś bliskiego pocieszeniu. James patrzył na mnie z mieszanką rozbawienia i ciekawości.
Przez kilka minut jedliśmy w milczeniu. Skupiłam się na żuciu, na zimnych lodach na moim języku, na ciepłych frytkach. Pomogło mi to zostać uziemioną. Pomogło mi się nie rozpaść ponownie.
Wtedy James odchylił się na swoim siedzeniu i spojrzał na mnie—nie w przerażający sposób, ale w taki, który sprawiał, że czuło się, jakby ktoś naprawdę słuchał, naprawdę cię widział.
"Chcesz o tym porozmawiać?" zapytał.
Patrzyłam na rożek przez kilka sekund, niepewna, czy mogę wypowiedzieć te słowa na głos, nie rozpadając się. Ale prawda była taka—już byłam rozbita. Nie było nic do ochrony. Więc wzięłam drżący oddech i zaczęłam.
"Chciałam go dziś zaskoczyć," powiedziałam cicho, "w moim nowym mundurku. Myślałam, że to będzie słodkie. Zrobimy zdjęcia czy coś. Pośmiejemy się. Może trochę pocałujemy."
James nie przerywał. Tylko powoli kiwał głową, pozwalając mi mówić.
"Jego mama myślała, że już tam jestem. Bo widziała mundurek. I blond włosy," powiedziałam, mój głos się łamał.
Jego oczy pociemniały, ale nadal milczał.
"Poszłam na górę. Otworzyłam drzwi. I Camilla była na nim. Jakby... na nim." Słowa były ostre, ale ich wypowiedzenie sprawiło, że coś we mnie poczuło się nieco lżej. "A najgorsze? Nawet się tym nie przejęła. Spojrzała na mnie i powiedziała, 'W końcu nie musimy już udawać.'"
Zaśmiałam się gorzko, mimo że nic nie było śmieszne. "Jakbym to ja udawała wszystko. Jakbym to ja była outsiderem."
James podniósł frytkę i wrzucił ją do ust, przeżuwając powoli. "Więc rozgrywający i cheerleaderka," powiedział po chwili. "Wow. To takie banalne."
Wydałam z siebie suchy śmiech. "Tak. Zasługują na siebie."
Pochylił się lekko, opierając łokcie na stole. "On nadal jest idiotą. Każdy facet, który zawala z kimś takim jak ty, powinien być na ławce na zawsze."
Słowa uderzyły mnie nieoczekiwanie mocno, nie dlatego, że były gładkie czy czarujące, ale dlatego, że powiedział je tak prosto, jakby były oczywiste. Poczułam, jak moja twarz się rozgrzewa, i po raz pierwszy tego dnia, zarumieniłam się. Spojrzałam w dół na moją tacę, próbując to ukryć.
"Nie wiem nawet, co teraz robić," przyznałam cicho. "Po prostu… istnieć? Więcej płakać? Zniknąć?"
James przechylił głowę, a przez chwilę jego twarz zmiękła w sposób, którego wcześniej nie widziałam. "Albo," powiedział powoli, "jakbyś się odnawiała na nowo?"
Podniosłam oczy, by spotkać się z jego wzrokiem, zdezorientowana. "Odnawiała?"
Odchylił się z lekkim uśmieszkiem, stukając w krawędź stołu.
"Tak," powiedział. "I zaczniesz... ze mną."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Amy
Patrzyłam na niego, jakby właśnie wyrósł mu drugi łeb. Jego słowa dźwięczały w moich uszach jak jakiś dziwny, opóźniony żart, z którym nie byłam pewna, jak sobie poradzić.
"Z tobą?" powtórzyłam powoli, unosząc obie brwi. "Co, jak sesje terapeutyczne i joga czy coś?"
James uśmiechnął się, nabierając kolejną łyżkę waniliowych lodów z małego kubka z McDonald's i lizał je, jakbyśmy rozmawiali o pogodzie. "Nie," powiedział beztrosko. "Udawanie związku. Publicznie. Drobnostkowo. Idealnie."
Mrugnęłam.
A potem znowu mrugnęłam.
Zanim absurdalność tego, co powiedział, uderzyła mnie w pełni, ku mojemu własnemu zaskoczeniu, zaśmiałam się. Prawdziwie. Wydostało się to ze mnie, popękane i nieuporządkowane, ale prawdziwe. Moja klatka piersiowa zadrżała, a ja zakryłam usta, obawiając się, że cała restauracja może usłyszeć.
"Żartujesz," powiedziałam, gdy złapałam oddech. "Musisz żartować."
James odchylił się w kabinie, opierając jedno ramię o siedzenie i patrząc na mnie z tym zuchwałym uśmieszkiem, który zaczynałam myśleć, że nigdy nie znika z jego twarzy. "Nie," powiedział. "Śmiertelnie poważny. Ty odzyskujesz swoją moc, a ja mogę wkurzyć twojego byłego. Wszyscy wygrywają."
Nasze szkoły są rywalami, bo tak jest od zawsze. Wszystko zaczęło się od jednego wielkiego sezonu sportowego i od tego czasu rywalizujemy we wszystkim - kto ma lepszą drużynę, lepszych sportowców, co tylko. Jakbyśmy nie mogli się powstrzymać i ciągle próbujemy przewyższyć drugą szkołę.
Patrzyłam na niego, oszołomiona. Nigdy nie spotkałam kogoś tak odważnego. Tak dziwnie pewnego siebie. On nie tylko żartował – mówił poważnie. Naprawdę sugerował, że udawajmy związek. Ze mną. Amy Garcia. Panna przewidywalna. Panna dobra dziewczyna. Panna ładna z tła.
"I naprawdę byś to zrobił?" zapytałam, próbując znaleźć jakiś haczyk.
James wzruszył ramionami, jakby to nie było nic wielkiego. "Powiedzmy tylko…" – przerwał, a jego oczy zatańczyły czymś drwiącym, a może nawet nieco niebezpiecznym – "…mam słabość do ładnych dziewczyn z nieuporządkowanym życiem."
Moje serce zamarło.
Dosłownie zamarło.
Nienawidziłam tego, że tak się stało, ale jednak. James Carter był odważny, dziki i całkowicie przeciwny wszystkiemu, czego myślałam, że chcę w chłopaku. A jednak było w nim coś magnetycznego. Coś, co sprawiało, że trudno było odwrócić wzrok.
Nie próbował mnie naprawiać. Nie mówił, że przesadzam. Nie mówił "przejdzie ci" ani "oni nie są tego warci", jak pewnie zrobiłby każdy inny. Zamiast tego po prostu pojawił się w czarnym Jeepie, prawie mnie nie potrącił, i zaproponował lody i zemstę.
A teraz oferował to. Plan. Nową tożsamość. Szansę na napisanie nowego zakończenia mojego lata.
Spojrzałam na resztki moich frytek, teraz zimne i rozmokłe, i próbowałam wyobrazić sobie, jak wyglądałoby życie, gdybym naprawdę powiedziała tak. Gdybym przeszła przez szkołę z Jamesem Carterem u boku, gdybym uśmiechała się do zdjęć i trzymała jego rękę tylko po to, by patrzeć, jak Charlie się krzywi. Gdybym przestała grać rolę, której wszyscy ode mnie oczekują i zrobiła coś szalonego po raz pierwszy w życiu.
Nie brzmiało to źle.
Właściwie brzmiało… całkiem niesamowicie.
Po chwili opuściliśmy kabinę, wrzucając nasze śmieci do kosza przy wyjściu. Niebo na zewnątrz stało się ciemniejsze, gwiazdy porozrzucane na nim jak brokat na czarnym aksamicie. Parking był teraz w większości pusty, a blask latarni ulicznych rzucał długie cienie, gdy wracaliśmy do jego Jeepa.
Cisza między nami nie była niezręczna. Była to cisza pełna czegoś, co czekało na wydarzenie się.
Kiedy dotarliśmy do mojego domu, podjechał do krawężnika i zostawił silnik na chodzie. Światło na werandzie było włączone i widziałam, że zasłony w oknie salonu delikatnie się drgnęły. Mama pewnie podglądała, zastanawiając się, gdzie poszłam po tym, jak wyszłam w gniewie.
Powoli odpięłam pas bezpieczeństwa, nie gotowa, żeby ta dziwna noc się skończyła.
Zanim mogłam otworzyć drzwi, James znowu się odezwał.
"Pozwól, że odbiorę cię jutro," powiedział, jego głos był teraz łagodniejszy, ale wciąż pewny siebie. "Uczynimy to oficjalnym. Operacja: Odkrywamy Amy."
Zamarłam z ręką na klamce drzwi. Moje serce zabiło trochę szybciej.
Operacja: Odkrywamy Amy.
Brzmiało to absurdalnie.
Brzmiało jak coś z filmu.
Ale może właśnie tego potrzebowałam.
Nie chłopaka. Nie więcej łez. Nie więcej wyjaśnień.
Po prostu coś nowego. Coś mojego.
Odwróciłam się, żeby spojrzeć na niego po raz ostatni, studiując kształt jego uśmiechu i to, jak jego loki opadały na twarz w przyćmionym świetle.
Potem otworzyłam drzwi, jedna stopa uderzyła o chodnik. Zawahałam się, patrząc na moją przednią werandę, a potem z powrotem na niego.
Zawahałam się.
Potem uśmiechnęłam się.
"Dobrze," powiedziałam, kąciki moich ust uniosły się w coś, czego nie czułam przez cały dzień.
"Jutro. Udawajmy związek na całego tego lata."
Przesuń w górę, aby kontynuować