Punkt widzenia Amy
Powietrze w McDonaldzie wydawało się dziwnie chłodne po ciepłym nocnym powietrzu. Światła fluorescencyjne delikatnie brzęczały nad nami, a zapach frytek i smażonego wszystkiego unosił się w powietrzu jak druga skóra. Nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo byłam głodna, dopóki nie weszliśmy do środka. Moje ciało nadal czuło się, jakby zostało potrącone przez ciężarówkę, ale teraz, kiedy łzy przestały płynąć—przynajmniej na razie—pojawiła się dziwna pustka w moim żołądku, która nie wynikała tylko z rozpaczy.
James stał obok mnie przy ladzie, patrząc z uniesioną brwią, gdy składałam zamówienie.
"Jedna waniliowa gałka lodów", powiedziałam, a potem zatrzymałam się, "i średnie frytki."
Mrugnął na mnie, wyraźnie zaskoczony. "Bierzesz frytki z lodami waniliowymi?"
Odwróciłam głowę, by na niego spojrzeć i obdarzyłam go małym, zmęczonym uśmiechem. "Nie oceniaj mnie. To jedzenie pocieszenia."
Skrzyżował ramiona, przechylając głowę z przesadnym osądem. "Jesteś dziwna."
Zmrużyłam na niego oczy, nie ukrywając sarkazmu w moim głosie. "Dosłownie podniosłeś mnie z drogi, jakbym była padliną."
Podniósł rękę w geście poddania się, śmiejąc się trochę. "Touché."
Znaleźliśmy budkę schowaną w rogu, z dala od hałaśliwych rodzin i nastolatków robiących selfie w budkach z przodu. Usiadłam naprzeciwko niego, czerwone skórzane siedzisko skrzypiało pod moim ciężarem, a ja postawiłam tacę między nami. Lody już zaczynały się lekko topić, a ja zanurzyłam jedną z frytek w waniliowej spirali, zanim wzięłam kęs. Słono-słodkie połączenie natychmiast uspokoiło coś głęboko w mojej piersi. Nie była to dokładnie radość, ale coś bliskiego pocieszeniu. James patrzył na mnie z mieszanką rozbawienia i ciekawości.
Przez kilka minut jedliśmy w milczeniu. Skupiłam się na żuciu, na zimnych lodach na moim języku, na ciepłych frytkach. Pomogło mi to zostać uziemioną. Pomogło mi się nie rozpaść ponownie.
Wtedy James odchylił się na swoim siedzeniu i spojrzał na mnie—nie w przerażający sposób, ale w taki, który sprawiał, że czuło się, jakby ktoś naprawdę słuchał, naprawdę cię widział.
"Chcesz o tym porozmawiać?" zapytał.
Patrzyłam na rożek przez kilka sekund, niepewna, czy mogę wypowiedzieć te słowa na głos, nie rozpadając się. Ale prawda była taka—już byłam rozbita. Nie było nic do ochrony. Więc wzięłam drżący oddech i zaczęłam.
"Chciałam go dziś zaskoczyć," powiedziałam cicho, "w moim nowym mundurku. Myślałam, że to będzie słodkie. Zrobimy zdjęcia czy coś. Pośmiejemy się. Może trochę pocałujemy."
James nie przerywał. Tylko powoli kiwał głową, pozwalając mi mówić.
"Jego mama myślała, że już tam jestem. Bo widziała mundurek. I blond włosy," powiedziałam, mój głos się łamał.
Jego oczy pociemniały, ale nadal milczał.
"Poszłam na górę. Otworzyłam drzwi. I Camilla była na nim. Jakby... na nim." Słowa były ostre, ale ich wypowiedzenie sprawiło, że coś we mnie poczuło się nieco lżej. "A najgorsze? Nawet się tym nie przejęła. Spojrzała na mnie i powiedziała, 'W końcu nie musimy już udawać.'"
Zaśmiałam się gorzko, mimo że nic nie było śmieszne. "Jakbym to ja udawała wszystko. Jakbym to ja była outsiderem."
James podniósł frytkę i wrzucił ją do ust, przeżuwając powoli. "Więc rozgrywający i cheerleaderka," powiedział po chwili. "Wow. To takie banalne."
Wydałam z siebie suchy śmiech. "Tak. Zasługują na siebie."
Pochylił się lekko, opierając łokcie na stole. "On nadal jest idiotą. Każdy facet, który zawala z kimś takim jak ty, powinien być na ławce na zawsze."
Słowa uderzyły mnie nieoczekiwanie mocno, nie dlatego, że były gładkie czy czarujące, ale dlatego, że powiedział je tak prosto, jakby były oczywiste. Poczułam, jak moja twarz się rozgrzewa, i po raz pierwszy tego dnia, zarumieniłam się. Spojrzałam w dół na moją tacę, próbując to ukryć.
"Nie wiem nawet, co teraz robić," przyznałam cicho. "Po prostu… istnieć? Więcej płakać? Zniknąć?"
James przechylił głowę, a przez chwilę jego twarz zmiękła w sposób, którego wcześniej nie widziałam. "Albo," powiedział powoli, "jakbyś się odnawiała na nowo?"
Podniosłam oczy, by spotkać się z jego wzrokiem, zdezorientowana. "Odnawiała?"
Odchylił się z lekkim uśmieszkiem, stukając w krawędź stołu.
"Tak," powiedział. "I zaczniesz... ze mną."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Amy
Patrzyłam na niego, jakby właśnie wyrósł mu drugi łeb. Jego słowa dźwięczały w moich uszach jak jakiś dziwny, opóźniony żart, z którym nie byłam pewna, jak sobie poradzić.
"Z tobą?" powtórzyłam powoli, unosząc obie brwi. "Co, jak sesje terapeutyczne i joga czy coś?"
James uśmiechnął się, nabierając kolejną łyżkę waniliowych lodów z małego kubka z McDonald's i lizał je, jakbyśmy rozmawiali o pogodzie. "Nie," powiedział beztrosko. "Udawanie związku. Publicznie. Drobnostkowo. Idealnie."
Mrugnęłam.
A potem znowu mrugnęłam.
Zanim absurdalność tego, co powiedział, uderzyła mnie w pełni, ku mojemu własnemu zaskoczeniu, zaśmiałam się. Prawdziwie. Wydostało się to ze mnie, popękane i nieuporządkowane, ale prawdziwe. Moja klatka piersiowa zadrżała, a ja zakryłam usta, obawiając się, że cała restauracja może usłyszeć.
"Żartujesz," powiedziałam, gdy złapałam oddech. "Musisz żartować."
James odchylił się w kabinie, opierając jedno ramię o siedzenie i patrząc na mnie z tym zuchwałym uśmieszkiem, który zaczynałam myśleć, że nigdy nie znika z jego twarzy. "Nie," powiedział. "Śmiertelnie poważny. Ty odzyskujesz swoją moc, a ja mogę wkurzyć twojego byłego. Wszyscy wygrywają."
Nasze szkoły są rywalami, bo tak jest od zawsze. Wszystko zaczęło się od jednego wielkiego sezonu sportowego i od tego czasu rywalizujemy we wszystkim - kto ma lepszą drużynę, lepszych sportowców, co tylko. Jakbyśmy nie mogli się powstrzymać i ciągle próbujemy przewyższyć drugą szkołę.
Patrzyłam na niego, oszołomiona. Nigdy nie spotkałam kogoś tak odważnego. Tak dziwnie pewnego siebie. On nie tylko żartował – mówił poważnie. Naprawdę sugerował, że udawajmy związek. Ze mną. Amy Garcia. Panna przewidywalna. Panna dobra dziewczyna. Panna ładna z tła.
"I naprawdę byś to zrobił?" zapytałam, próbując znaleźć jakiś haczyk.
James wzruszył ramionami, jakby to nie było nic wielkiego. "Powiedzmy tylko…" – przerwał, a jego oczy zatańczyły czymś drwiącym, a może nawet nieco niebezpiecznym – "…mam słabość do ładnych dziewczyn z nieuporządkowanym życiem."
Moje serce zamarło.
Dosłownie zamarło.
Nienawidziłam tego, że tak się stało, ale jednak. James Carter był odważny, dziki i całkowicie przeciwny wszystkiemu, czego myślałam, że chcę w chłopaku. A jednak było w nim coś magnetycznego. Coś, co sprawiało, że trudno było odwrócić wzrok.
Nie próbował mnie naprawiać. Nie mówił, że przesadzam. Nie mówił "przejdzie ci" ani "oni nie są tego warci", jak pewnie zrobiłby każdy inny. Zamiast tego po prostu pojawił się w czarnym Jeepie, prawie mnie nie potrącił, i zaproponował lody i zemstę.
A teraz oferował to. Plan. Nową tożsamość. Szansę na napisanie nowego zakończenia mojego lata.
Spojrzałam na resztki moich frytek, teraz zimne i rozmokłe, i próbowałam wyobrazić sobie, jak wyglądałoby życie, gdybym naprawdę powiedziała tak. Gdybym przeszła przez szkołę z Jamesem Carterem u boku, gdybym uśmiechała się do zdjęć i trzymała jego rękę tylko po to, by patrzeć, jak Charlie się krzywi. Gdybym przestała grać rolę, której wszyscy ode mnie oczekują i zrobiła coś szalonego po raz pierwszy w życiu.
Nie brzmiało to źle.
Właściwie brzmiało… całkiem niesamowicie.
Po chwili opuściliśmy kabinę, wrzucając nasze śmieci do kosza przy wyjściu. Niebo na zewnątrz stało się ciemniejsze, gwiazdy porozrzucane na nim jak brokat na czarnym aksamicie. Parking był teraz w większości pusty, a blask latarni ulicznych rzucał długie cienie, gdy wracaliśmy do jego Jeepa.
Cisza między nami nie była niezręczna. Była to cisza pełna czegoś, co czekało na wydarzenie się.
Kiedy dotarliśmy do mojego domu, podjechał do krawężnika i zostawił silnik na chodzie. Światło na werandzie było włączone i widziałam, że zasłony w oknie salonu delikatnie się drgnęły. Mama pewnie podglądała, zastanawiając się, gdzie poszłam po tym, jak wyszłam w gniewie.
Powoli odpięłam pas bezpieczeństwa, nie gotowa, żeby ta dziwna noc się skończyła.
Zanim mogłam otworzyć drzwi, James znowu się odezwał.
"Pozwól, że odbiorę cię jutro," powiedział, jego głos był teraz łagodniejszy, ale wciąż pewny siebie. "Uczynimy to oficjalnym. Operacja: Odkrywamy Amy."
Zamarłam z ręką na klamce drzwi. Moje serce zabiło trochę szybciej.
Operacja: Odkrywamy Amy.
Brzmiało to absurdalnie.
Brzmiało jak coś z filmu.
Ale może właśnie tego potrzebowałam.
Nie chłopaka. Nie więcej łez. Nie więcej wyjaśnień.
Po prostu coś nowego. Coś mojego.
Odwróciłam się, żeby spojrzeć na niego po raz ostatni, studiując kształt jego uśmiechu i to, jak jego loki opadały na twarz w przyćmionym świetle.
Potem otworzyłam drzwi, jedna stopa uderzyła o chodnik. Zawahałam się, patrząc na moją przednią werandę, a potem z powrotem na niego.
Zawahałam się.
Potem uśmiechnęłam się.
"Dobrze," powiedziałam, kąciki moich ust uniosły się w coś, czego nie czułam przez cały dzień.
"Jutro. Udawajmy związek na całego tego lata."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Amy’s POV
Zapach farby do włosów wypełniał moją łazienkę, ciężki i duszący, jakby w powietrzu eksplodowały wiśnie i chemikalia. Stałam boso na chłodnych, białych kafelkach, ubrana w za dużą koszulkę, moje ręce były różowe, jakbym właśnie skończyła malować coś niebezpiecznego. Moje włosy były mokre, ciężkie od koloru, skręcone pod plastikowym czepkiem prysznicowym, gdy wpatrywałam się w swoje odbicie w zamglonym lustrze.
Nie wyglądałam jak ja. I po raz pierwszy, naprawdę mi się to podobało.
Stara Amy nigdy by tego nie zrobiła. Za bardzo by się przejmowała—co ludzie pomyślą, co powie Charlie, co oznacza jej status kapitana cheerleaderek. Ale tamta dziewczyna zniknęła, pochowana pod warstwami zdrady, wściekłości i waniliowych frytek. Na jej miejscu była ktoś odważniejszy. Dzikszy. Bardziej chaotyczny.
Chwyciłam telefon z blatu, palce drżały, gdy pisałam wiadomość do mamy we Włoszech. „Hej, tylko się melduję. Mam nadzieję, że wszystko tam dobrze. Tęsknię.”
Wcisnęłam „wyślij” i wpatrywałam się w ekran. Sekundy mijały. Brak odpowiedzi.
Wiedziałam, że to nadejdzie. Zawsze tak było. Kilka godzin później, mój telefon zawibrował z lakoniczną odpowiedzią: „Zajęta. Wszystko w porządku tutaj.” To nawet nie była prawdziwa odpowiedź, po prostu kolejna przypomnienie, jak bardzo jestem sama.
Gdy spłukiwałam farbę, zabarwiła zlew jak rozlane wino. Kiedy wysuszyłam włosy i spojrzałam w lustro, nie mogłam przestać się wpatrywać. Odcień był głośny, prawie strażacka czerwień, z nutami pomarańczy w słońcu. Kłócił się z moją bladą skórą, sprawiał, że moje brązowe oczy wyglądały ciemniej, ostrzej. Nie pasował do niczego, co miałam.
I uwielbiałam to.
To nie było subtelne. To nie było grzeczne. To nie szeptało. To krzyczało.
Otworzyłam telefon, weszłam w kontakt z Charliem i wpatrywałam się w jego imię. Mój kciuk zawisł nad nim na moment. Był czas, kiedy bym się wahała. Już nie. Zablokowałam go wszędzie—Instagram, Snapchat, nawet Venmo. Nie chciałam widzieć jego twarzy ani jego głupich aktualizacji. Nie chciałam być przypomniana o tym, jak nazywał mnie „swoją dziewczyną”, a potem pozwalał Camilli siadać na nim, jakbym nie istniała.
Potem otworzyłam Instagram.
Zrobiłam sobie selfie, przechylając głowę tak, aby czerwone włosy wyglądały dziko wokół mojej twarzy. Moje usta były lekko rozchylone. Mój eyeliner ostry. Moje oczy wciąż opuchnięte po ostatnich dwóch dniach, ale zdeterminowane. Zawzięte.
Opublikowałam je z podpisem: patrz, jak wzrastam.
Dziesięć minut później, opublikowałam kolejne—tym razem z przedniego ganku, moje nowe włosy lśniły w słońcu. Podpisałam to: dziewczyny z tła nie płoną.
Mój telefon rozświetlił się polubieniami, reakcjami serc, szokującymi komentarzami od kolegów z klasy. Nawet niektóre dziewczyny z cheerleaderek pisały do mnie rzeczy w stylu „omg odważna królowa” i „zabijaj”. Nie obchodziło mnie, czy to znaczyły, czy nie. Obchodziło mnie, że po raz pierwszy czułam się potężna.
Następnego ranka, siedziałam na schodach przed domem, popijając mrożoną kawę, czekając, czy James naprawdę się pojawi.
Dokładnie o 10:03 rano, jego czarny Jeep podjechał do krawężnika, okna były opuszczone, muzyka dudniła cicho z głośników. Miał na sobie ciemne okulary i rozsiadł się na fotelu kierowcy, jakby był właścicielem całej planety. Kiedy odwrócił głowę i spojrzał na mnie, zagwizdał.
„Cholera,” powiedział, zsuwając okulary na nos nieco niżej. „Prawie cię nie poznałem.”
Zatrzymał się, uśmiechając się szeroko.
„Prawie.”
Przewróciłam oczami, ale uśmiechnęłam się, wchodząc do samochodu. „Jesteś gotowy na to, fałszywy chłopaku?”
Uśmieszek. „Żartujesz? Urodziłem się dla chaosu.”
Nasza pierwsza oficjalna fałszywa randka nie była kolacją ani filmem ani czymkolwiek normalnym. James nalegał, że normalność jest nudna. Zamiast tego, pojechaliśmy do centrum i odwiedziliśmy sklep z używaną odzieżą z jednym celem: wybrać najdziwniejszy możliwy strój dla drugiej osoby i potem nosić go publicznie, bez skarg.
Dał mi błyszczącą niebieską kurtkę kowbojską, za duże czerwone okulary przeciwsłoneczne i spódnicę z cekinami w kształcie kotów. Ja dałam mu vintage różową bluzę z błyszczącymi literami, które układały się w „Królowa Dramatów”, i parę żółtych dzwonów.
Nosiliśmy je. Posiadaliśmy je.
Ludzie się gapili. Śmialiśmy się.
Potem, wracając do samochodu, zatrzymaliśmy się na przypadkowej stacji benzynowej, gdzie ktoś ustawił małą maszynę karaoke na zewnątrz jako część jakiejś letniej promocji. James chwycił mikrofon jak miecz i bez ostrzeżenia, wyśpiewał najgorszą, najbardziej fałszywą wersję „Livin’ on a Prayer”, jaką kiedykolwiek słyszałam w życiu. Nie obchodziło go, że ludzie patrzą. Właściwie, ukłonił się na końcu, jakby właśnie występował w Madison Square Garden.
Śmiałam się tak mocno, że prawie upuściłam swoją mrożoną kawę.
Zakończyliśmy dzień na dachu starego, opuszczonego teatru przy Main Street. James wspiął się pierwszy, potem wyciągnął rękę, aby mnie wciągnąć, nasze dłonie były ciepłe i klejące od syropu o smaku wiśniowym. Siedzieliśmy obok siebie na szorstkiej krawędzi betonowej, mrożone kawy w rękach, nogi bujały się nad krawędzią. Słońce właśnie zaczęło zachodzić, malując niebo smugami różu i fioletu.
Przez chwilę wszystko było ciche. Nie smutna cisza. Po prostu spokojna. Jakby świat zatrzymał się dla nas.
Na impuls zrobiłam zdjęcie—ja w trakcie śmiechu, głowa odrzucona do tyłu, James trzymający moją rękę i uśmiechający się do aparatu, jakby wiedział dokładnie, co robi.
Opublikowałam je od razu.
Podpis: To lato wybieram chaos.
Zanim wróciłam do domu i wzięłam prysznic, post już zdobył dużą popularność. Więcej komentarzy. Więcej emotikonów ognia. Niektórzy byli zdezorientowani. Niektórzy byli ciekawscy. Zignorowałam ich wszystkich.
Ale jedna powiadomienie sprawiło, że mój żołądek się ścisnął.
Wiadomość prywatna.
Od Charliego.
Otworzyłam ją drżącymi palcami.
Jego wiadomość była krótka.
Okrutna.
„Jesteś gorętsza, gdy jesteś wściekła.”
Przesuń w górę, aby kontynuować