Amy’s POV
Zapach farby do włosów wypełniał moją łazienkę, ciężki i duszący, jakby w powietrzu eksplodowały wiśnie i chemikalia. Stałam boso na chłodnych, białych kafelkach, ubrana w za dużą koszulkę, moje ręce były różowe, jakbym właśnie skończyła malować coś niebezpiecznego. Moje włosy były mokre, ciężkie od koloru, skręcone pod plastikowym czepkiem prysznicowym, gdy wpatrywałam się w swoje odbicie w zamglonym lustrze.
Nie wyglądałam jak ja. I po raz pierwszy, naprawdę mi się to podobało.
Stara Amy nigdy by tego nie zrobiła. Za bardzo by się przejmowała—co ludzie pomyślą, co powie Charlie, co oznacza jej status kapitana cheerleaderek. Ale tamta dziewczyna zniknęła, pochowana pod warstwami zdrady, wściekłości i waniliowych frytek. Na jej miejscu była ktoś odważniejszy. Dzikszy. Bardziej chaotyczny.
Chwyciłam telefon z blatu, palce drżały, gdy pisałam wiadomość do mamy we Włoszech. „Hej, tylko się melduję. Mam nadzieję, że wszystko tam dobrze. Tęsknię.”
Wcisnęłam „wyślij” i wpatrywałam się w ekran. Sekundy mijały. Brak odpowiedzi.
Wiedziałam, że to nadejdzie. Zawsze tak było. Kilka godzin później, mój telefon zawibrował z lakoniczną odpowiedzią: „Zajęta. Wszystko w porządku tutaj.” To nawet nie była prawdziwa odpowiedź, po prostu kolejna przypomnienie, jak bardzo jestem sama.
Gdy spłukiwałam farbę, zabarwiła zlew jak rozlane wino. Kiedy wysuszyłam włosy i spojrzałam w lustro, nie mogłam przestać się wpatrywać. Odcień był głośny, prawie strażacka czerwień, z nutami pomarańczy w słońcu. Kłócił się z moją bladą skórą, sprawiał, że moje brązowe oczy wyglądały ciemniej, ostrzej. Nie pasował do niczego, co miałam.
I uwielbiałam to.
To nie było subtelne. To nie było grzeczne. To nie szeptało. To krzyczało.
Otworzyłam telefon, weszłam w kontakt z Charliem i wpatrywałam się w jego imię. Mój kciuk zawisł nad nim na moment. Był czas, kiedy bym się wahała. Już nie. Zablokowałam go wszędzie—Instagram, Snapchat, nawet Venmo. Nie chciałam widzieć jego twarzy ani jego głupich aktualizacji. Nie chciałam być przypomniana o tym, jak nazywał mnie „swoją dziewczyną”, a potem pozwalał Camilli siadać na nim, jakbym nie istniała.
Potem otworzyłam Instagram.
Zrobiłam sobie selfie, przechylając głowę tak, aby czerwone włosy wyglądały dziko wokół mojej twarzy. Moje usta były lekko rozchylone. Mój eyeliner ostry. Moje oczy wciąż opuchnięte po ostatnich dwóch dniach, ale zdeterminowane. Zawzięte.
Opublikowałam je z podpisem: patrz, jak wzrastam.
Dziesięć minut później, opublikowałam kolejne—tym razem z przedniego ganku, moje nowe włosy lśniły w słońcu. Podpisałam to: dziewczyny z tła nie płoną.
Mój telefon rozświetlił się polubieniami, reakcjami serc, szokującymi komentarzami od kolegów z klasy. Nawet niektóre dziewczyny z cheerleaderek pisały do mnie rzeczy w stylu „omg odważna królowa” i „zabijaj”. Nie obchodziło mnie, czy to znaczyły, czy nie. Obchodziło mnie, że po raz pierwszy czułam się potężna.
Następnego ranka, siedziałam na schodach przed domem, popijając mrożoną kawę, czekając, czy James naprawdę się pojawi.
Dokładnie o 10:03 rano, jego czarny Jeep podjechał do krawężnika, okna były opuszczone, muzyka dudniła cicho z głośników. Miał na sobie ciemne okulary i rozsiadł się na fotelu kierowcy, jakby był właścicielem całej planety. Kiedy odwrócił głowę i spojrzał na mnie, zagwizdał.
„Cholera,” powiedział, zsuwając okulary na nos nieco niżej. „Prawie cię nie poznałem.”
Zatrzymał się, uśmiechając się szeroko.
„Prawie.”
Przewróciłam oczami, ale uśmiechnęłam się, wchodząc do samochodu. „Jesteś gotowy na to, fałszywy chłopaku?”
Uśmieszek. „Żartujesz? Urodziłem się dla chaosu.”
Nasza pierwsza oficjalna fałszywa randka nie była kolacją ani filmem ani czymkolwiek normalnym. James nalegał, że normalność jest nudna. Zamiast tego, pojechaliśmy do centrum i odwiedziliśmy sklep z używaną odzieżą z jednym celem: wybrać najdziwniejszy możliwy strój dla drugiej osoby i potem nosić go publicznie, bez skarg.
Dał mi błyszczącą niebieską kurtkę kowbojską, za duże czerwone okulary przeciwsłoneczne i spódnicę z cekinami w kształcie kotów. Ja dałam mu vintage różową bluzę z błyszczącymi literami, które układały się w „Królowa Dramatów”, i parę żółtych dzwonów.
Nosiliśmy je. Posiadaliśmy je.
Ludzie się gapili. Śmialiśmy się.
Potem, wracając do samochodu, zatrzymaliśmy się na przypadkowej stacji benzynowej, gdzie ktoś ustawił małą maszynę karaoke na zewnątrz jako część jakiejś letniej promocji. James chwycił mikrofon jak miecz i bez ostrzeżenia, wyśpiewał najgorszą, najbardziej fałszywą wersję „Livin’ on a Prayer”, jaką kiedykolwiek słyszałam w życiu. Nie obchodziło go, że ludzie patrzą. Właściwie, ukłonił się na końcu, jakby właśnie występował w Madison Square Garden.
Śmiałam się tak mocno, że prawie upuściłam swoją mrożoną kawę.
Zakończyliśmy dzień na dachu starego, opuszczonego teatru przy Main Street. James wspiął się pierwszy, potem wyciągnął rękę, aby mnie wciągnąć, nasze dłonie były ciepłe i klejące od syropu o smaku wiśniowym. Siedzieliśmy obok siebie na szorstkiej krawędzi betonowej, mrożone kawy w rękach, nogi bujały się nad krawędzią. Słońce właśnie zaczęło zachodzić, malując niebo smugami różu i fioletu.
Przez chwilę wszystko było ciche. Nie smutna cisza. Po prostu spokojna. Jakby świat zatrzymał się dla nas.
Na impuls zrobiłam zdjęcie—ja w trakcie śmiechu, głowa odrzucona do tyłu, James trzymający moją rękę i uśmiechający się do aparatu, jakby wiedział dokładnie, co robi.
Opublikowałam je od razu.
Podpis: To lato wybieram chaos.
Zanim wróciłam do domu i wzięłam prysznic, post już zdobył dużą popularność. Więcej komentarzy. Więcej emotikonów ognia. Niektórzy byli zdezorientowani. Niektórzy byli ciekawscy. Zignorowałam ich wszystkich.
Ale jedna powiadomienie sprawiło, że mój żołądek się ścisnął.
Wiadomość prywatna.
Od Charliego.
Otworzyłam ją drżącymi palcami.
Jego wiadomość była krótka.
Okrutna.
„Jesteś gorętsza, gdy jesteś wściekła.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Punkt widzenia Amy
Siłownia pachniała potem, cytrusowym sprayem do ciała i determinacją. Byłam na drugiej serii sprintów, próbując uciec przed wszystkim, co plątało się w mojej piersi—wiadomość od Charliego, wspomnienie zadowolonego uśmiechu Camilli i sposób, w jaki mój własny głos wciąż pękał, gdy wypowiadałam ich imiona na głos. Nie chciałam o tym myśleć. Chciałam to wszystko spalić. Więc biegałam szybciej, mocniej, aż powietrze paliło moje płuca, a nogi drżały.
Przychodziłam na ten letni obóz treningowy trzy dni w tygodniu, głównie dlatego, że to było jedyne miejsce, gdzie nie musiałam się uśmiechać ani tłumaczyć. Nikogo tutaj nie obchodziły szkolne plotki. Nikt nie pytał o mój stan związku. Po prostu biegali, rozciągali się i pocili w milczeniu.
Byłam w połowie rozciągania, gdy usłyszałam dźwięk sneakersów za sobą i znajomy szelest plastikowego uchwytu na kubki.
„Proszę, powiedz, że to dla mnie” – powiedziałam, nie odwracając się.
Głos Jamesa był zadowolony i pełen kłopotów. „Tylko jeśli jeszcze nie zemdlałaś.”
Odwróciłam się i zobaczyłam go stojącego tam, z aroganckim uśmiechem na twarzy i dwoma dużymi mrożonymi kawami w rękach. Miał na sobie dresy i bezrękawnik, a jego loki wyglądały jeszcze bardziej niechlujnie niż zazwyczaj, jakby właśnie wstał z łóżka i trafił do reklamy Nike.
„Czy to teraz Twój sposób na śledzenie mnie?” – zapytałam, unosząc brew.
„Nie” – powiedział z leniwym wzruszeniem ramion. „Po prostu sprawdzam, czy nadal płaczesz, gdy biegasz.”
Prychnęłam, biorąc jedną z kaw i przyciskając zimny plastik do policzka. „Niegrzeczne. Ale sprawiedliwe.”
Usiedliśmy na pobliskiej ławce w cieniu. Pociągnęłam łyk napoju i spojrzałam na niego z ukosa. „Wiesz, za dwadzieścia minut zaczyna się para jogi parowej.”
Uniósł brew. „Para?”
Uśmiechnęłam się. „Cóż, udajemy, że się spotykamy, prawda? Pomyślałam, że powinniśmy to sprawić wiarygodne. Poza tym, przyda mi się śmiech, obserwując, jak się przewracasz.”
Jęknął dramatycznie. „To nawet nie jest prawdziwe ćwiczenie.”
Pochyliłam się bliżej, szturchając go w żebra. „Jeśli przetrwasz, kupię ci tacos.”
Jego oczy zwęziły się figlarnie. „Stawiasz trudne warunki, Garcia. Dobrze. Ale jeśli tam umrę, chcę frytki na moim pogrzebie.”
Szybko się przebraliśmy i weszliśmy do studia parowego, gdzie powietrze było już gęste i ciężkie od ciepła i eukaliptusa. Instruktorka dała nam maty i uśmiechnęła się do nas, jakbyśmy byli jakąś gorącą parą z filmowego montażu. Czułam pot na karku, zanim jeszcze zaczęliśmy.
Pierwsze kilka pozycji było łatwe—głębokie oddychanie, delikatne rozciąganie—ale nie trwało to długo. Wkrótce balansowaliśmy na jednej nodze, skręceni w sposoby, które wydawały się nienaturalne, a para przylegała do naszej skóry, sprawiając, że wszystko było śliskie i intensywne.
James nie był okropny, ale też nie był świetny.
„Wciąż uważasz, że to nie jest prawdziwe ćwiczenie?” – drażniłam się, patrząc na niego, gdy chwiał się w półprzysiadu, pół-precelu.
Jego ręka wyciągnęła się, stabilizując się na moim biodrze, a ja poczułam to jak uderzenie pioruna. Jego palce były ciepłe, mocne i nie ruszyły się od razu. Mój oddech zatrzymał się na chwilę, gdy jego dłoń spoczywała tam moment za długo. Uśmiechnął się, ale w jego oczach było coś innego—coś cichszego. Bardziej poważnego.
„Po prostu próbuję nie rozbić twarzy” – powiedział, jego głos był miększy niż wcześniej.
Skinęłam głową, próbując się skupić, ale moje serce przyspieszyło swój własny rytm, niezwiązany z jogą. Przeszliśmy do innej pozycji, a ja lekko straciłam równowagę, nie spodziewając się, że ziemia się tak przechyli. Moja stopa się poślizgnęła.
James złapał mnie natychmiast.
Jego ramiona były silne wokół mojej talii, trzymając mnie na miejscu, przyciągając bliżej, niż prawdopodobnie którykolwiek z nas zamierzał. Zamarłam w jego uścisku, moja dłoń oparta na jego piersi, czując jego serce bijące pod moją dłonią.
Nie ruszałam się.
Ani on.
Spojrzałam w górę, spotykając jego spojrzenie, i coś gęstego i niewypowiedzianego przeszło między nami.
„Dlaczego tak na mnie patrzysz?” – szepnęłam.
Jego wzrok nie drgnął. Jego ręce nie puściły.
„Jak co?”
Przełknęłam ślinę.
„Jakby ta fałszywa rzecz” – powiedział, ledwie szeptem – „zaczynała się stawać niebezpiecznie prawdziwa.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Punkt widzenia Amy
Salon pachniał maślanym popcornem, zmiękczaczem do tkanin i czymś ciepłym i lekko cytrusowym — prawdopodobnie wodą kolońską Jamesa unoszącą się w poduszkach. Siedziałam ze skrzyżowanymi nogami na jednym końcu dużej kanapy w bluzy, którą pożyczyłam od niego, popijając piwo korzenne z puszki, podczas gdy na ekranie przed nami leciał jakiś film akcji. Światła były zgaszone z wyjątkiem blasku z telewizora i okazjonalnego migotania reflektorów przejeżdżających samochodów za oknem.
James był obok mnie, rozciągnięty z jedną nogą opartą na stoliku do kawy, a jego ręka spoczywała leniwie na oparciu kanapy. On też właściwie nie oglądał filmu. Od czasu do czasu rzucał popcornem w powietrze, próbując złapać go ustami — przeważnie nie trafiał i obwiniał „opór powietrza”.
Śmiałam się z jednej z tych nieudanych prób, gdy ziewnęłam — długo i niespodziewanie — i oparłam się o kanapę. „Przysięgam, że nie próbuję zasnąć”, wymamrotałam przez kolejne ziewnięcie, opierając głowę na miękkiej poduszce blisko podłokietnika.
„Oczywiście, że nie”, zażartował, rzucając we mnie kolejnym ziarnem popcornu. „Wyglądasz, jakbyś była dwa mrugnięcia od śpiączki”.
Wyciągnęłam język w jego stronę, ale ciepło koca na moich nogach i jednostajny rytm deszczu, który zaczął stukać w okno, sprawiały, że coraz trudniej było mi utrzymać otwarte oczy.
Ostatnią rzeczą, jaką pamiętam, był dźwięk niskiego śmiechu Jamesa z czegoś głupiego na ekranie.
Potem wszystko zniknęło w miękkiej czerni.
Kiedy ponownie otworzyłam oczy, było ciemniej w pokoju — ciszej też — a film się skończył. Ekran wrócił do ekranu głównego Netflixa, delikatnie świecąc przed nami.
I nie byłam tam, gdzie zasnęłam.
Byłam zwinięta obok Jamesa, z głową opartą na jego piersi, jego ramieniem wokół mojej talii, jakby zawsze tam należało. Jego palce delikatnie zaplatały się w moje włosy, nie poruszając się, tylko trzymając.
I najdziwniejsza część?
On się nie odsunął.
Wciąż tam był, wciąż przytomny, wciąż trzymał mnie jakbym była czymś kruchym i jednocześnie znajomym.
Zatrzymałam oddech w gardle.
„To jest zbyt dobre”, szepnął, jego głos cichy i blisko mojego ucha. „Jesteś zbyt dobra w udawaniu”.
Nie wiedziałam, co powiedzieć. Moje serce waliło tak głośno, że byłam pewna, że mógł je poczuć na swoich żebrach. Jego ręka pozostała w moich włosach, a jego kciuk musnął bok mojej głowy tak lekko, że wydawało się to jak elektryzujące.
„To nie wydaje się fałszywe”, dodał cicho.
Obróciłam głowę nieco, wystarczająco, by spojrzeć na niego. Blask z ekranu telewizora oświetlał jego linię szczęki, krzywiznę jego warg, ciepło w jego oczach, które tym razem nie było ani zuchwałe, ani zarozumiałe. Było czymś innym. Czymś szczerym.
„A co jeśli nie chcę, żeby to już było fałszywe?” zapytałam, ledwo głośniej niż szept.
Mrugnął powoli, jakby się tego nie spodziewał.
Potem się nachylił.
Nie było pośpiechu. Żadnego efektownego ruchu. Tylko powolne, uważne nachylenie, jakby dawał mi czas, żeby się odsunąć, gdybym chciała.
Ale nie chciałam.
Nawet o tym nie myślałam.
Kiedy jego wargi musnęły moje, nie było to ogień ani iskry, ani jakiś dziki chaos. To było coś lepszego — miękkie, głębokie i całkowicie prawdziwe. Pocałunek, który czuł się jak tajemnica, którą chciałam wyjawić, ale nigdy nie miałam odwagi. Moja ręka przesunęła się na jego pierś, palce chwyciły materiał jego T-shirtu, jakbym potrzebowała, żeby udowodnił, że to jest prawdziwe. Odwzajemniłam jego pocałunek, mocno i łapczywie, jakby byłam głodna tego — bo, do diabła, byłam.
Cała złość, zdrada, noce spędzone na płaczu w moim samochodzie lub zmuszające się do milczenia na treningach cheerleaderek? Wszystko to stopiło się w tym pocałunku. W tej chwili nic z tego nie miało znaczenia. Nie z jego wargami na moich, jego ramionami owiniętymi wokół mnie jakbym była czymś, czego nigdy nie puści.
Świat wydał się cichy.
Bezpieczny.
A potem —
Drzwi zaskrzypiały.
Oboje zamarliśmy, wargi nadal były blisko siebie, oddechy mieszające się w małej przestrzeni między nami.
Tata Jamesa wszedł do pokoju, mrugając, patrząc od nas do pustej miski po popcornie, na ekran telewizora i z powrotem.
Uniósł jedną brew i uśmiechnął się złośliwie.
„Więc”, powiedział powoli, jakby się z tego cieszył zbyt bardzo, „mam zamówić pizzę, czy...?”
Przesuń w górę, aby kontynuować