passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Tell No One We're In Love - Rozdział #6 - autor Yan Stellar

Tell No One We're In Love

/

Rozdział 6

Rozdział 5: Plan

Perspektywa Amy

Patrzyłam na niego, jakby właśnie wyrósł mu drugi łeb. Jego słowa dźwięczały w moich uszach jak jakiś dziwny, opóźniony żart, z którym nie byłam pewna, jak sobie poradzić.

"Z tobą?" powtórzyłam powoli, unosząc obie brwi. "Co, jak sesje terapeutyczne i joga czy coś?"

James uśmiechnął się, nabierając kolejną łyżkę waniliowych lodów z małego kubka z McDonald's i lizał je, jakbyśmy rozmawiali o pogodzie. "Nie," powiedział beztrosko. "Udawanie związku. Publicznie. Drobnostkowo. Idealnie."

Mrugnęłam.

A potem znowu mrugnęłam.

Zanim absurdalność tego, co powiedział, uderzyła mnie w pełni, ku mojemu własnemu zaskoczeniu, zaśmiałam się. Prawdziwie. Wydostało się to ze mnie, popękane i nieuporządkowane, ale prawdziwe. Moja klatka piersiowa zadrżała, a ja zakryłam usta, obawiając się, że cała restauracja może usłyszeć.

"Żartujesz," powiedziałam, gdy złapałam oddech. "Musisz żartować."

James odchylił się w kabinie, opierając jedno ramię o siedzenie i patrząc na mnie z tym zuchwałym uśmieszkiem, który zaczynałam myśleć, że nigdy nie znika z jego twarzy. "Nie," powiedział. "Śmiertelnie poważny. Ty odzyskujesz swoją moc, a ja mogę wkurzyć twojego byłego. Wszyscy wygrywają."

Nasze szkoły są rywalami, bo tak jest od zawsze. Wszystko zaczęło się od jednego wielkiego sezonu sportowego i od tego czasu rywalizujemy we wszystkim - kto ma lepszą drużynę, lepszych sportowców, co tylko. Jakbyśmy nie mogli się powstrzymać i ciągle próbujemy przewyższyć drugą szkołę.

Patrzyłam na niego, oszołomiona. Nigdy nie spotkałam kogoś tak odważnego. Tak dziwnie pewnego siebie. On nie tylko żartował – mówił poważnie. Naprawdę sugerował, że udawajmy związek. Ze mną. Amy Garcia. Panna przewidywalna. Panna dobra dziewczyna. Panna ładna z tła.

"I naprawdę byś to zrobił?" zapytałam, próbując znaleźć jakiś haczyk.

James wzruszył ramionami, jakby to nie było nic wielkiego. "Powiedzmy tylko…" – przerwał, a jego oczy zatańczyły czymś drwiącym, a może nawet nieco niebezpiecznym – "…mam słabość do ładnych dziewczyn z nieuporządkowanym życiem."

Moje serce zamarło.

Dosłownie zamarło.

Nienawidziłam tego, że tak się stało, ale jednak. James Carter był odważny, dziki i całkowicie przeciwny wszystkiemu, czego myślałam, że chcę w chłopaku. A jednak było w nim coś magnetycznego. Coś, co sprawiało, że trudno było odwrócić wzrok.

Nie próbował mnie naprawiać. Nie mówił, że przesadzam. Nie mówił "przejdzie ci" ani "oni nie są tego warci", jak pewnie zrobiłby każdy inny. Zamiast tego po prostu pojawił się w czarnym Jeepie, prawie mnie nie potrącił, i zaproponował lody i zemstę.

A teraz oferował to. Plan. Nową tożsamość. Szansę na napisanie nowego zakończenia mojego lata.

Spojrzałam na resztki moich frytek, teraz zimne i rozmokłe, i próbowałam wyobrazić sobie, jak wyglądałoby życie, gdybym naprawdę powiedziała tak. Gdybym przeszła przez szkołę z Jamesem Carterem u boku, gdybym uśmiechała się do zdjęć i trzymała jego rękę tylko po to, by patrzeć, jak Charlie się krzywi. Gdybym przestała grać rolę, której wszyscy ode mnie oczekują i zrobiła coś szalonego po raz pierwszy w życiu.

Nie brzmiało to źle.

Właściwie brzmiało… całkiem niesamowicie.

Po chwili opuściliśmy kabinę, wrzucając nasze śmieci do kosza przy wyjściu. Niebo na zewnątrz stało się ciemniejsze, gwiazdy porozrzucane na nim jak brokat na czarnym aksamicie. Parking był teraz w większości pusty, a blask latarni ulicznych rzucał długie cienie, gdy wracaliśmy do jego Jeepa.

Cisza między nami nie była niezręczna. Była to cisza pełna czegoś, co czekało na wydarzenie się.

Kiedy dotarliśmy do mojego domu, podjechał do krawężnika i zostawił silnik na chodzie. Światło na werandzie było włączone i widziałam, że zasłony w oknie salonu delikatnie się drgnęły. Mama pewnie podglądała, zastanawiając się, gdzie poszłam po tym, jak wyszłam w gniewie.

Powoli odpięłam pas bezpieczeństwa, nie gotowa, żeby ta dziwna noc się skończyła.

Zanim mogłam otworzyć drzwi, James znowu się odezwał.

"Pozwól, że odbiorę cię jutro," powiedział, jego głos był teraz łagodniejszy, ale wciąż pewny siebie. "Uczynimy to oficjalnym. Operacja: Odkrywamy Amy."

Zamarłam z ręką na klamce drzwi. Moje serce zabiło trochę szybciej.

Operacja: Odkrywamy Amy.

Brzmiało to absurdalnie.

Brzmiało jak coś z filmu.

Ale może właśnie tego potrzebowałam.

Nie chłopaka. Nie więcej łez. Nie więcej wyjaśnień.

Po prostu coś nowego. Coś mojego.

Odwróciłam się, żeby spojrzeć na niego po raz ostatni, studiując kształt jego uśmiechu i to, jak jego loki opadały na twarz w przyćmionym świetle.

Potem otworzyłam drzwi, jedna stopa uderzyła o chodnik. Zawahałam się, patrząc na moją przednią werandę, a potem z powrotem na niego.

Zawahałam się.

Potem uśmiechnęłam się.

"Dobrze," powiedziałam, kąciki moich ust uniosły się w coś, czego nie czułam przez cały dzień.

"Jutro. Udawajmy związek na całego tego lata."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6: Czerwone Włosy, Czerwone Flagi

Amy’s POV

Zapach farby do włosów wypełniał moją łazienkę, ciężki i duszący, jakby w powietrzu eksplodowały wiśnie i chemikalia. Stałam boso na chłodnych, białych kafelkach, ubrana w za dużą koszulkę, moje ręce były różowe, jakbym właśnie skończyła malować coś niebezpiecznego. Moje włosy były mokre, ciężkie od koloru, skręcone pod plastikowym czepkiem prysznicowym, gdy wpatrywałam się w swoje odbicie w zamglonym lustrze.

Nie wyglądałam jak ja. I po raz pierwszy, naprawdę mi się to podobało.

Stara Amy nigdy by tego nie zrobiła. Za bardzo by się przejmowała—co ludzie pomyślą, co powie Charlie, co oznacza jej status kapitana cheerleaderek. Ale tamta dziewczyna zniknęła, pochowana pod warstwami zdrady, wściekłości i waniliowych frytek. Na jej miejscu była ktoś odważniejszy. Dzikszy. Bardziej chaotyczny.

Chwyciłam telefon z blatu, palce drżały, gdy pisałam wiadomość do mamy we Włoszech. „Hej, tylko się melduję. Mam nadzieję, że wszystko tam dobrze. Tęsknię.”

Wcisnęłam „wyślij” i wpatrywałam się w ekran. Sekundy mijały. Brak odpowiedzi.

Wiedziałam, że to nadejdzie. Zawsze tak było. Kilka godzin później, mój telefon zawibrował z lakoniczną odpowiedzią: „Zajęta. Wszystko w porządku tutaj.” To nawet nie była prawdziwa odpowiedź, po prostu kolejna przypomnienie, jak bardzo jestem sama.

Gdy spłukiwałam farbę, zabarwiła zlew jak rozlane wino. Kiedy wysuszyłam włosy i spojrzałam w lustro, nie mogłam przestać się wpatrywać. Odcień był głośny, prawie strażacka czerwień, z nutami pomarańczy w słońcu. Kłócił się z moją bladą skórą, sprawiał, że moje brązowe oczy wyglądały ciemniej, ostrzej. Nie pasował do niczego, co miałam.

I uwielbiałam to.

To nie było subtelne. To nie było grzeczne. To nie szeptało. To krzyczało.

Otworzyłam telefon, weszłam w kontakt z Charliem i wpatrywałam się w jego imię. Mój kciuk zawisł nad nim na moment. Był czas, kiedy bym się wahała. Już nie. Zablokowałam go wszędzie—Instagram, Snapchat, nawet Venmo. Nie chciałam widzieć jego twarzy ani jego głupich aktualizacji. Nie chciałam być przypomniana o tym, jak nazywał mnie „swoją dziewczyną”, a potem pozwalał Camilli siadać na nim, jakbym nie istniała.

Potem otworzyłam Instagram.

Zrobiłam sobie selfie, przechylając głowę tak, aby czerwone włosy wyglądały dziko wokół mojej twarzy. Moje usta były lekko rozchylone. Mój eyeliner ostry. Moje oczy wciąż opuchnięte po ostatnich dwóch dniach, ale zdeterminowane. Zawzięte.

Opublikowałam je z podpisem: patrz, jak wzrastam.

Dziesięć minut później, opublikowałam kolejne—tym razem z przedniego ganku, moje nowe włosy lśniły w słońcu. Podpisałam to: dziewczyny z tła nie płoną.

Mój telefon rozświetlił się polubieniami, reakcjami serc, szokującymi komentarzami od kolegów z klasy. Nawet niektóre dziewczyny z cheerleaderek pisały do mnie rzeczy w stylu „omg odważna królowa” i „zabijaj”. Nie obchodziło mnie, czy to znaczyły, czy nie. Obchodziło mnie, że po raz pierwszy czułam się potężna.

Następnego ranka, siedziałam na schodach przed domem, popijając mrożoną kawę, czekając, czy James naprawdę się pojawi.

Dokładnie o 10:03 rano, jego czarny Jeep podjechał do krawężnika, okna były opuszczone, muzyka dudniła cicho z głośników. Miał na sobie ciemne okulary i rozsiadł się na fotelu kierowcy, jakby był właścicielem całej planety. Kiedy odwrócił głowę i spojrzał na mnie, zagwizdał.

„Cholera,” powiedział, zsuwając okulary na nos nieco niżej. „Prawie cię nie poznałem.”

Zatrzymał się, uśmiechając się szeroko.

„Prawie.”

Przewróciłam oczami, ale uśmiechnęłam się, wchodząc do samochodu. „Jesteś gotowy na to, fałszywy chłopaku?”

Uśmieszek. „Żartujesz? Urodziłem się dla chaosu.”

Nasza pierwsza oficjalna fałszywa randka nie była kolacją ani filmem ani czymkolwiek normalnym. James nalegał, że normalność jest nudna. Zamiast tego, pojechaliśmy do centrum i odwiedziliśmy sklep z używaną odzieżą z jednym celem: wybrać najdziwniejszy możliwy strój dla drugiej osoby i potem nosić go publicznie, bez skarg.

Dał mi błyszczącą niebieską kurtkę kowbojską, za duże czerwone okulary przeciwsłoneczne i spódnicę z cekinami w kształcie kotów. Ja dałam mu vintage różową bluzę z błyszczącymi literami, które układały się w „Królowa Dramatów”, i parę żółtych dzwonów.

Nosiliśmy je. Posiadaliśmy je.

Ludzie się gapili. Śmialiśmy się.

Potem, wracając do samochodu, zatrzymaliśmy się na przypadkowej stacji benzynowej, gdzie ktoś ustawił małą maszynę karaoke na zewnątrz jako część jakiejś letniej promocji. James chwycił mikrofon jak miecz i bez ostrzeżenia, wyśpiewał najgorszą, najbardziej fałszywą wersję „Livin’ on a Prayer”, jaką kiedykolwiek słyszałam w życiu. Nie obchodziło go, że ludzie patrzą. Właściwie, ukłonił się na końcu, jakby właśnie występował w Madison Square Garden.

Śmiałam się tak mocno, że prawie upuściłam swoją mrożoną kawę.

Zakończyliśmy dzień na dachu starego, opuszczonego teatru przy Main Street. James wspiął się pierwszy, potem wyciągnął rękę, aby mnie wciągnąć, nasze dłonie były ciepłe i klejące od syropu o smaku wiśniowym. Siedzieliśmy obok siebie na szorstkiej krawędzi betonowej, mrożone kawy w rękach, nogi bujały się nad krawędzią. Słońce właśnie zaczęło zachodzić, malując niebo smugami różu i fioletu.

Przez chwilę wszystko było ciche. Nie smutna cisza. Po prostu spokojna. Jakby świat zatrzymał się dla nas.

Na impuls zrobiłam zdjęcie—ja w trakcie śmiechu, głowa odrzucona do tyłu, James trzymający moją rękę i uśmiechający się do aparatu, jakby wiedział dokładnie, co robi.

Opublikowałam je od razu.

Podpis: To lato wybieram chaos.

Zanim wróciłam do domu i wzięłam prysznic, post już zdobył dużą popularność. Więcej komentarzy. Więcej emotikonów ognia. Niektórzy byli zdezorientowani. Niektórzy byli ciekawscy. Zignorowałam ich wszystkich.

Ale jedna powiadomienie sprawiło, że mój żołądek się ścisnął.

Wiadomość prywatna.

Od Charliego.

Otworzyłam ją drżącymi palcami.

Jego wiadomość była krótka.

Okrutna.

„Jesteś gorętsza, gdy jesteś wściekła.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7: Para i Rozciąganie

Punkt widzenia Amy

Siłownia pachniała potem, cytrusowym sprayem do ciała i determinacją. Byłam na drugiej serii sprintów, próbując uciec przed wszystkim, co plątało się w mojej piersi—wiadomość od Charliego, wspomnienie zadowolonego uśmiechu Camilli i sposób, w jaki mój własny głos wciąż pękał, gdy wypowiadałam ich imiona na głos. Nie chciałam o tym myśleć. Chciałam to wszystko spalić. Więc biegałam szybciej, mocniej, aż powietrze paliło moje płuca, a nogi drżały.

Przychodziłam na ten letni obóz treningowy trzy dni w tygodniu, głównie dlatego, że to było jedyne miejsce, gdzie nie musiałam się uśmiechać ani tłumaczyć. Nikogo tutaj nie obchodziły szkolne plotki. Nikt nie pytał o mój stan związku. Po prostu biegali, rozciągali się i pocili w milczeniu.

Byłam w połowie rozciągania, gdy usłyszałam dźwięk sneakersów za sobą i znajomy szelest plastikowego uchwytu na kubki.

„Proszę, powiedz, że to dla mnie” – powiedziałam, nie odwracając się.

Głos Jamesa był zadowolony i pełen kłopotów. „Tylko jeśli jeszcze nie zemdlałaś.”

Odwróciłam się i zobaczyłam go stojącego tam, z aroganckim uśmiechem na twarzy i dwoma dużymi mrożonymi kawami w rękach. Miał na sobie dresy i bezrękawnik, a jego loki wyglądały jeszcze bardziej niechlujnie niż zazwyczaj, jakby właśnie wstał z łóżka i trafił do reklamy Nike.

„Czy to teraz Twój sposób na śledzenie mnie?” – zapytałam, unosząc brew.

„Nie” – powiedział z leniwym wzruszeniem ramion. „Po prostu sprawdzam, czy nadal płaczesz, gdy biegasz.”

Prychnęłam, biorąc jedną z kaw i przyciskając zimny plastik do policzka. „Niegrzeczne. Ale sprawiedliwe.”

Usiedliśmy na pobliskiej ławce w cieniu. Pociągnęłam łyk napoju i spojrzałam na niego z ukosa. „Wiesz, za dwadzieścia minut zaczyna się para jogi parowej.”

Uniósł brew. „Para?”

Uśmiechnęłam się. „Cóż, udajemy, że się spotykamy, prawda? Pomyślałam, że powinniśmy to sprawić wiarygodne. Poza tym, przyda mi się śmiech, obserwując, jak się przewracasz.”

Jęknął dramatycznie. „To nawet nie jest prawdziwe ćwiczenie.”

Pochyliłam się bliżej, szturchając go w żebra. „Jeśli przetrwasz, kupię ci tacos.”

Jego oczy zwęziły się figlarnie. „Stawiasz trudne warunki, Garcia. Dobrze. Ale jeśli tam umrę, chcę frytki na moim pogrzebie.”

Szybko się przebraliśmy i weszliśmy do studia parowego, gdzie powietrze było już gęste i ciężkie od ciepła i eukaliptusa. Instruktorka dała nam maty i uśmiechnęła się do nas, jakbyśmy byli jakąś gorącą parą z filmowego montażu. Czułam pot na karku, zanim jeszcze zaczęliśmy.

Pierwsze kilka pozycji było łatwe—głębokie oddychanie, delikatne rozciąganie—ale nie trwało to długo. Wkrótce balansowaliśmy na jednej nodze, skręceni w sposoby, które wydawały się nienaturalne, a para przylegała do naszej skóry, sprawiając, że wszystko było śliskie i intensywne.

James nie był okropny, ale też nie był świetny.

„Wciąż uważasz, że to nie jest prawdziwe ćwiczenie?” – drażniłam się, patrząc na niego, gdy chwiał się w półprzysiadu, pół-precelu.

Jego ręka wyciągnęła się, stabilizując się na moim biodrze, a ja poczułam to jak uderzenie pioruna. Jego palce były ciepłe, mocne i nie ruszyły się od razu. Mój oddech zatrzymał się na chwilę, gdy jego dłoń spoczywała tam moment za długo. Uśmiechnął się, ale w jego oczach było coś innego—coś cichszego. Bardziej poważnego.

„Po prostu próbuję nie rozbić twarzy” – powiedział, jego głos był miększy niż wcześniej.

Skinęłam głową, próbując się skupić, ale moje serce przyspieszyło swój własny rytm, niezwiązany z jogą. Przeszliśmy do innej pozycji, a ja lekko straciłam równowagę, nie spodziewając się, że ziemia się tak przechyli. Moja stopa się poślizgnęła.

James złapał mnie natychmiast.

Jego ramiona były silne wokół mojej talii, trzymając mnie na miejscu, przyciągając bliżej, niż prawdopodobnie którykolwiek z nas zamierzał. Zamarłam w jego uścisku, moja dłoń oparta na jego piersi, czując jego serce bijące pod moją dłonią.

Nie ruszałam się.

Ani on.

Spojrzałam w górę, spotykając jego spojrzenie, i coś gęstego i niewypowiedzianego przeszło między nami.

„Dlaczego tak na mnie patrzysz?” – szepnęłam.

Jego wzrok nie drgnął. Jego ręce nie puściły.

„Jak co?”

Przełknęłam ślinę.

„Jakby ta fałszywa rzecz” – powiedział, ledwie szeptem – „zaczynała się stawać niebezpiecznie prawdziwa.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Tell No One We're In Love

Tell No One We're In Love

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa