UREKAI :
W dawnych czasach Urekai wyróżniali się jako najsilniejsze i najpotężniejsze istoty na świecie.
Starożytny język nazywał ich „budzącymi grozę bestiami”, ponieważ:
Jak wilkołaki, mogli przemieniać się w bestie.
Jak wampiry, pili krew.
I chodzili wśród ludzi, nie wzbudzając podejrzeń.
Bezwiekowe, pokojowo nastawione, bezinteresowne istoty wolały trzymać się na uboczu. Mimo że byli obiektem strachu i nieufności, nigdy nie odpowiadali agresją.
Pozwalali na przejście każdemu gatunkowi, który pragnął wkroczyć na ich ziemie poza wielką górą i witali wszystkich.
Jednak pięć wieków temu niespodziewany gatunek zaatakował Urekai podczas ich jednej nocy słabości. Ludzie.
Podczas gdy chronił swój lud, Wielki Król Daemonikai stracił panowanie nad umysłem, dziczejąc.
Stał się zagrożeniem dla tych samych ludzi, których poświęcił wszystko, by ich chronić.
Chociaż wydawało się to niemożliwe, Urekai zdołali pojmać bestialską postać swojego króla, zamykając go w bezpiecznej klatce, by nie mógł nigdy uciec.
Jednak pochłonięci nienawiścią do ludzi, Urekai pogrążyli się w ciemności.
Stając się budzącymi grozę bestiami, którymi inni zawsze się ich obawiali.
Nosząc swoje monstrum z dumą.
LUDZIE :
Po najeździe na Urekai wybuchła tajemnicza epidemia wirusa.
Nikt nie wiedział, skąd pochodziła, lecz wielu podejrzewało, że atak na Urekai ją wywołał.
Podczas gdy większość mężczyzn po długiej walce ostatecznie dochodziła do siebie, wirus okazał się śmiertelny dla większości kobiet.
Ocalali rzadko rodzili dziewczynki. Te, które pozostały lub się urodziły, stały się rzadkością i pożądanym towarem.
W wielu królestwach chciwi ojcowie sprzedawali córki do domów rozrodczych. Niektóre były zmuszane do domów rozkoszy, istniały wyłącznie dla przyjemności mężczyzn. Niektóre doświadczały okrutnej przemocy w zamian za ochronę.
Nawet bogaci i uprzywilejowani nie mogli zagwarantować bezpieczeństwa kobietom ze swojego otoczenia, gdyż sam widok kobiety — czy to niemowlęcia, dziewczynki, czy starszej kobiety — przyciągał niepożądaną uwagę.
Dziewczynki były stale zagrożone.
Nie są bezpieczne w społeczeństwie.
.
.
.
PROLOG
KRAINA LUDZI: KRÓLESTWO NAVIA.
„To d-dziewczynka, Wasza Wysokość.”
Książę Garret zamarł.
Odwrócił się, patrząc na uzdrowiciela pałacowego, jego dłonie spoczywały na wyczerpanym ciele żony, drżały niekontrolowanie.
Potajemnie zaaranżował poród kilka miesięcy wcześniej i teraz ukryli się w jednym z podziemnych pomieszczeń pałacu, gdzie jego ukochana żona, Pandora, rodziła dziecko.
„Co mi właśnie powiedziałeś?” Książę Garret miał nadzieję, że się przesłyszał. Może to była pomyłka.
Boże, pozwól, żeby to była pomyłka!
Jednak litość na twarzy starszego mężczyzny nie mogła być ukryta. Uzdrowiciel pałacowy odwrócił mały zawiniątek. „Dziecko to dziewczynka.”
Przerażenie przemknęło przez twarz Pandory, gdy podniosła się, by lepiej zobaczyć swoje dziecko.
„Nie. O bogowie, tylko nie to…” Pokręciła gwałtownie głową, świeże łzy zbierając się w jej oczach.
Łzy napłynęły do oczu uzdrowiciela. „Tak mi przykro, Wasza Wysokość.”
„Nie!!!” Pandora krzyknęła, wtulając twarz w ramiona czekającego męża, szloch za szlochem rozdzierał jej gardło.
Garret czuł się otępiały, tuląc żonę.
Jego pierwsza córka, Aekeira, nie miała nawet czterech lat, a król już negocjował z królestwem Cavar, aby sprzedać ją temu, kto da najwięcej.
Bo, jak się okazało, Navia „mogła się przydać bardziej funduszy”.
Król Orestus może i był bratem Garreta, ale był tyranem, a jego słowo było prawem.
A teraz, kolejne dziecko? Dwie córki?
Łzy napłynęły Garretowi do oczu, gdy patrzył na płaczący zawiniątek wiercący się w ramionach uzdrowiciela.
Świat nie był bezpieczny dla żadnej z jego córek.
„Wychowam ją jak chłopca,” oświadczyła nagle Pandora.
Oczy uzdrowiciela rozszerzyły się. „Sugeruje Pani, byśmy ukryli jej tożsamość?”
„Tak,” potwierdziła Pandora, nabierając pewności. „To dziecko nigdy nie będzie postrzegane jako dziewczynka. Nikt się nie dowie!”
„A-ale nie da się ukryć czegoś takiego, Wasza Mość.” Uzdrowiciel wpadł w panikę. „Król rozkaże nas stracić!”
„Więc zabierzemy ten sekret do grobu.” Głos Pandory był stanowczy. „Nie zdołałam ochronić mojej pierwszej córki, ale na bogów światłości, ochronię drugą.”
To było bardzo niebezpieczne, ale Garret też tego chciał. To była ich najlepsza szansa, by ocalić córkę, więc ją wykorzystają.
„Z naszej perspektywy dziecko, które dziś urodziłam, to chłopiec.” Pandora spojrzała na dziecko. „Ma na imię Emeriel. Emeriel Galilea Evenstone.”
Emeriel.
To imię neutralne, a także oznacza „Opiekę Nieba” w starożytnym języku. Garretowi się spodobało.
Odpowiednie, bo ich córka będzie potrzebować wszelkiego szczęścia i ochrony na świecie.
„Zgadzam się,” odezwał się Garret.
Mając już plan w głowie, Garret zaprzysiągł dwóch pozostałych mężczyzn w pokoju do zachowania tajemnicy.
*********
Tamtej nocy Garret i jego żona stali przy małej kołysce, patrząc, jak ich noworodek śpi. Po drugiej stronie pokoju ich trzyletnia córka, Aekeira, leżała skulona pod kocem, jej maleńka klatka piersiowa unosiła się i opadała w spokojnym rytmie.
„Za wszystkie lata na tym świecie nigdy nie widziałam, by ktoś urodził dwoje dziewczynek, Garret,” szepnęła Pandora, głos jej się załamał.
Spojrzała na niego, oczy lśniły od łez. „Nie wiem, co to dla nas znaczy… ani dla nich.”
Garret położył uspokajającą dłoń na jej ramieniu. „Może to znaczy, że mają do spełnienia wielkie przeznaczenie.”
„Albo wielki smutek w przyszłości,” wzrok Pandory z niepokojem przesunął się na starszą córkę. „Tak się o nie boję. Jak mogło do tego dojść?”
„Może jesteś dotknięta przez bogów, moja droga,” pocieszał Garret.
„Bardzo w to wątpię. Dlaczego ja? Dlaczego my?”
Nie miał na to odpowiedzi.
„Jeśli to prawda,” Pandora pociągnęła nosem, gładząc palcami miękki policzek dziecka, „oby ten bóg zawsze chronił moje dzieci. My nie zawsze będziemy mogli.”
Garret przyciągnął żonę do siebie, ściskając ją mocno, ukrywając własny niepokój.
Bo miała rację.
Jakie były szanse, by para w tych czasach urodziła nie tylko jedno, ale dwoje córek?
Żadne. Absolutnie żadne.
Patrząc na ich śpiące dzieci, w sercu wzniósł modlitwę. Cokolwiek jesteś za bogiem, proszę... chroń nasze anioły.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dwadzieścia jeden lat później
KSIĄŻĘ EMERIEL.
— Jest taki śliczny — wyszeptał jakiś głos.
— To ten kobiecy książę — powiedział inny.
Trzeci mężczyzna patrzył z pożądaniem. — Żaden mężczyzna nie powinien mieć tak cudownych włosów.
Książę Emeriel zignorował ich wszystkich, przechodząc z pałacowych ogrodów do budynku, z głową podniesioną wysoko.
To, że był przyzwyczajony do niechcianej uwagi, nie znaczyło, że nie sprawiała, iż czuł się, jakby pełzały mu mrówki pod skórą.
Może i całe życie żył jako chłopiec, ale to wcale nie czyniło go bezpieczniejszym. Mężczyźni z Navii wsadziliby swojego fallusa w cokolwiek z dziurą, zwłaszcza jeśli wyglądało choć trochę kobieco.
Ale zmysły Emeriela zawsze były wyostrzone. Może dlatego był prawdopodobnie jedynym dwudziestojednoletnim prawiczkiem w całej Navii.
Poza tym jego siostra, księżniczka Aekeira, zawsze robiła wszystko, by go chronić. By jego sekrety pozostały dobrze ukryte.
Piętnaście lat temu wypadek powozu odebrał im rodziców, a król Orestus przygarnął ich. Ten tyran zamienił ich życie w piekło.
Emeriel wszedł do korytarza prowadzącego do komnat Aekeiry, gdy to usłyszał.
Szczęki.
Ciche, przepełnione bólem jęki.
Ten dźwięk dochodził z…
Wściekłość wezbrała w Emerielu. Nie znowu!
Zdeterminowany, ruszył korytarzem i z impetem otworzył drzwi, dobywając miecza.
— Odsuń się od mojej siostry w tej chwili, lordzie Murphy, albo przysięgam na niebo, że cię tu i teraz zabiję! — warknął Emeriel.
Twarz ministra spraw ludzkich wykrzywił grymas irytacji i przestał posuwać. — Wynoś się, mały książę. Psujesz zabawę.
Emeriel nienawidził docinku „mały książę”, ale chyba nie tak bardzo, jak nienawidził „wątły książę”. Przez lata Naviowie nadali mu wiele przezwisk z powodu jego drobnej i kobiecej aparycji.
— Odsuń się od niej natychmiast! — Emeriel pewnym krokiem podszedł do łóżka, chwycił lorda Murphy’ego i odciągnął go od Aekeiry.
Ze słodkim hukiem stary głupiec stoczył się na podłogę. Aekeira podniosła się z łóżka, tuląc nagie ciało, twarz czerwona od płaczu, oczy zmęczone i opuchnięte.
Emeriel objął siostrę ramionami, mocno ją przytulając. — Przepraszam, przepraszam, Keiro.
— To nie była twoja wina.
— Jak śmiałeś to zrobić!? — lord Murphy podniósł się wściekle. — Wygrałem księżniczkę Aekeirę uczciwie w karty na wczorajszym spotkaniu. Król postawił ją i przegrał ze mną! Miałem ją mieć przez co najmniej dwie godziny!
Oczy Emeriela zapłonęły, gdy się odwrócił. — Jeśli jeszcze raz ją dotkniesz, przysięgam na niebo, że obetnę ci męski organ, lordzie Murphy.
— Nie odważysz się!
— Z przyjemnością przyjmę każdą karę od króla — odparł z przekonaniem — ale ty zostaniesz bez męskości. Wybieraj mądrze.
Oczy lorda Murphy’ego rozszerzyły się, ręce odruchowo powędrowały w ochronnym geście na krocze, twarz poczerwieniała ze złości.
— Król się o tym dowie! — wywarczał minister. Zabrał ubranie i opuścił pokój.
— Och, Em, po co to zrobiłeś? — Aekeira spojrzała z niepokojem. — Król może cię znowu ukarać gorącym batem.
— Nie obchodzi mnie to. Chodź do mojego pokoju. — Chowając miecz, Emeriel nie mógł nawet spojrzeć siostrze w oczy, sam był o krok od płaczu. Pomógł Aekeirze się ubrać i wyprowadził ją korytarzem.
To stare poczucie winy przeszyło Emeriela do szpiku. Aekeira zawsze chroniła Emeriela, nawet gdy to czyniło ją jedynym celem. Siostra nigdy go nie nienawidziła, ale Emeriel nienawidził siebie za to.
Aekeira zawsze była radosna i pełna życia. Ale w takich chwilach, gdy jej ciało było naruszane, wyglądała po prostu na zmęczoną. Znużoną światem.
Martwiła się, do którego szlachcica król odda ją następnym razem.
Dużo później, odświeżona, Aekeira leżała na łóżku, zamykając oczy.
— Em? Najgorszy mój koszmar z młodości to myśl, że sprzedadzą mnie arystokracie z Cavaru, ale teraz… prawie wolałabym, żeby ten bezduszny król tak właśnie zrobił, zamiast zmieniać zdanie — wyszeptała Aekeira.
— Proszę, nie mów tak. — Emeriel ujął jej dłoń. — To królestwo to istne przedstawienie grozy. Wszędzie jest lepiej niż w Cavarze, siostro. No, chyba że za wielką górą, oczywiście.
Na samą myśl Emeriela przeszedł dreszcz. Za tamtymi górami mieszkali Urekai.
— Czasem chciałabym móc opuścić to przeklęte królestwo. — Z oczu Aekeiry spłynęła pojedyncza łza.
Ja też, Keiro. Ja też.
•••••••••
Tej nocy, po kąpieli, Emeriel stał przed lustrem, wpatrzony w swoje odbicie.
Długie, jedwabiste, czarne włosy opadały mu na ramiona, spływając jak wodospad. Z rozpuszczonymi włosami naprawdę wyglądał jak to, kim był w rzeczywistości. Dziewczyna.
Jakby to było żyć swobodnie, jak osoba, którą odbija lustro? Nie żyć w strachu przed kolejnym mężczyzną, który mógłby go skrzywdzić, tak jak krzywdzili jego siostrę?
Emeriel marzył o poślubieniu mężczyzny swoich snów. Obrońcy. Kogoś, kto byłby na tyle potężny, by zapewnić mu bezpieczeństwo, ochronić przed drapieżnikami, porwać go swoją siłą i miłością.
Wszystko to było ułudą. Ale słodką.
Rzeczywistość była zbyt okrutna.
Otrząsnął się, położył do łóżka i zamknął oczy, pozwalając się porwać snom.
••••••
Sen zaczął się jak zawsze.
Mężczyzna wypełniał framugę drzwi, skryty w cieniu. Był duży, większy i bardziej męski niż ktokolwiek, kogo Emeriel kiedykolwiek widział.
Wysoki jak olbrzym, sprawiał, że Emeriel czuł się mały, jak osaczone zwierzę.
— Kim jesteś? — roztrzęsionym, zaspanym głosem zapytał Emeriel, pełnym strachu. — Czego ode mnie chcesz?
— Jesteś moja — powiedział, głos miał głęboki jak grzmot. — Przeznaczona, by klęczeć przede mną. Leżeć na plecach. Być tak pieprzoną, aż twoje nogi będą się trząść. Wbijać się w ciebie, aż twoje dziury będą otwarte, rozwarte tylko dla mnie. Masz zawsze błagać o mojego kutasa. Tylko mojego.
Twarz Emeriela zapłonęła z szoku. Tak zgorszony, podniósł się gwałtownie. — N-nie powinieneś mówić mi takich nieprzyzwoitych rzeczy! To nieprzyzwoite!
Lecz tajemniczy mężczyzna wkroczył do sypialni Emeriela, wychodząc z cienia. Gdy to zrobił, jego ciało przemieniło się w... bestię.
Najstraszliwszą, jaką Emeriel kiedykolwiek widział.
Urekai.
— O bogowie, o bogowie — oddech Emeriela rwał się ze strachu, ogarniało go przerażenie. Ze wszystkich zmiennokształtnych na świecie, dlaczego UREKAI!?
Zbliżył się z zamiarem. Jego świecące, żółte oczy wpatrywały się w Emeriela, pełne głodu.
Kręcąc głową, Emeriel cofnął się przerażony. — Nie, nie, nie! Zostaw mnie! — krzyknął. — Strażnicy! Ktoś, pomocy!
Ale nikt nie przyszedł.
Bestia rzuciła się na łóżko, przygniotła Emeriela, unieruchamiając go pod sobą. Pazury rozerwały jego ubranie, a bezbronne, kobiece ciało Emeriela zostało wystawione na żółte ślepia bestii.
Potężne uda bestii rozwarły uda Emeriela, a ogromny, potworny kutas naparł na jego dziewicze, kobiece wnętrze i wcisnął się do środka...!
•••••••••
Emeriel zerwał się z krzykiem. Drżący, cały spocony, rozejrzał się po ciemnym, pustym pokoju.
— To był tylko sen — wyszeptał, trzęsąc się. — Dzięki bogom. Tylko sen.
Znowu ten sam sen. Miał go od miesięcy.
Przełknął ślinę, drżącą dłonią przeczesał włosy. — Dlaczego ciągle mam ten straszny koszmar?
To naprawdę przerażało Emeriela.
Urekai?
Nikt na tym świecie nie modlił się, by spotkać Urekai w swoim życiu. Zwłaszcza nie Emeriel.
A jednak, mimo całego tego strachu, gorąco snu wciąż pulsowało mu w ciele. Jego kobiece wnętrze czuło się dziwnie. Mokro.
Co to znaczy?
Przesuń w górę, aby kontynuować