passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

That Prince Is A Girl: The Vicious King's Captive Slave Mate - Rozdział #2 - autor Kiss Leilani

That Prince Is A Girl: The Vicious King's Captive Slave Mate

/

Rozdział 2

WSTĘP/PROLOG

UREKAI :

W dawnych czasach Urekai wyróżniali się jako najsilniejsze i najpotężniejsze istoty na świecie.

Starożytny język nazywał ich „budzącymi grozę bestiami”, ponieważ:

Jak wilkołaki, mogli przemieniać się w bestie.

Jak wampiry, pili krew.

I chodzili wśród ludzi, nie wzbudzając podejrzeń.

Bezwiekowe, pokojowo nastawione, bezinteresowne istoty wolały trzymać się na uboczu. Mimo że byli obiektem strachu i nieufności, nigdy nie odpowiadali agresją.

Pozwalali na przejście każdemu gatunkowi, który pragnął wkroczyć na ich ziemie poza wielką górą i witali wszystkich.

Jednak pięć wieków temu niespodziewany gatunek zaatakował Urekai podczas ich jednej nocy słabości. Ludzie.

Podczas gdy chronił swój lud, Wielki Król Daemonikai stracił panowanie nad umysłem, dziczejąc.

Stał się zagrożeniem dla tych samych ludzi, których poświęcił wszystko, by ich chronić.

Chociaż wydawało się to niemożliwe, Urekai zdołali pojmać bestialską postać swojego króla, zamykając go w bezpiecznej klatce, by nie mógł nigdy uciec.

Jednak pochłonięci nienawiścią do ludzi, Urekai pogrążyli się w ciemności.

Stając się budzącymi grozę bestiami, którymi inni zawsze się ich obawiali.

Nosząc swoje monstrum z dumą.

LUDZIE :

Po najeździe na Urekai wybuchła tajemnicza epidemia wirusa.

Nikt nie wiedział, skąd pochodziła, lecz wielu podejrzewało, że atak na Urekai ją wywołał.

Podczas gdy większość mężczyzn po długiej walce ostatecznie dochodziła do siebie, wirus okazał się śmiertelny dla większości kobiet.

Ocalali rzadko rodzili dziewczynki. Te, które pozostały lub się urodziły, stały się rzadkością i pożądanym towarem.

W wielu królestwach chciwi ojcowie sprzedawali córki do domów rozrodczych. Niektóre były zmuszane do domów rozkoszy, istniały wyłącznie dla przyjemności mężczyzn. Niektóre doświadczały okrutnej przemocy w zamian za ochronę.

Nawet bogaci i uprzywilejowani nie mogli zagwarantować bezpieczeństwa kobietom ze swojego otoczenia, gdyż sam widok kobiety — czy to niemowlęcia, dziewczynki, czy starszej kobiety — przyciągał niepożądaną uwagę.

Dziewczynki były stale zagrożone.

Nie są bezpieczne w społeczeństwie.

.

.

.

PROLOG

KRAINA LUDZI: KRÓLESTWO NAVIA.

„To d-dziewczynka, Wasza Wysokość.”

Książę Garret zamarł.

Odwrócił się, patrząc na uzdrowiciela pałacowego, jego dłonie spoczywały na wyczerpanym ciele żony, drżały niekontrolowanie.

Potajemnie zaaranżował poród kilka miesięcy wcześniej i teraz ukryli się w jednym z podziemnych pomieszczeń pałacu, gdzie jego ukochana żona, Pandora, rodziła dziecko.

„Co mi właśnie powiedziałeś?” Książę Garret miał nadzieję, że się przesłyszał. Może to była pomyłka.

Boże, pozwól, żeby to była pomyłka!

Jednak litość na twarzy starszego mężczyzny nie mogła być ukryta. Uzdrowiciel pałacowy odwrócił mały zawiniątek. „Dziecko to dziewczynka.”

Przerażenie przemknęło przez twarz Pandory, gdy podniosła się, by lepiej zobaczyć swoje dziecko.

„Nie. O bogowie, tylko nie to…” Pokręciła gwałtownie głową, świeże łzy zbierając się w jej oczach.

Łzy napłynęły do oczu uzdrowiciela. „Tak mi przykro, Wasza Wysokość.”

„Nie!!!” Pandora krzyknęła, wtulając twarz w ramiona czekającego męża, szloch za szlochem rozdzierał jej gardło.

Garret czuł się otępiały, tuląc żonę.

Jego pierwsza córka, Aekeira, nie miała nawet czterech lat, a król już negocjował z królestwem Cavar, aby sprzedać ją temu, kto da najwięcej.

Bo, jak się okazało, Navia „mogła się przydać bardziej funduszy”.

Król Orestus może i był bratem Garreta, ale był tyranem, a jego słowo było prawem.

A teraz, kolejne dziecko? Dwie córki?

Łzy napłynęły Garretowi do oczu, gdy patrzył na płaczący zawiniątek wiercący się w ramionach uzdrowiciela.

Świat nie był bezpieczny dla żadnej z jego córek.

„Wychowam ją jak chłopca,” oświadczyła nagle Pandora.

Oczy uzdrowiciela rozszerzyły się. „Sugeruje Pani, byśmy ukryli jej tożsamość?”

„Tak,” potwierdziła Pandora, nabierając pewności. „To dziecko nigdy nie będzie postrzegane jako dziewczynka. Nikt się nie dowie!”

„A-ale nie da się ukryć czegoś takiego, Wasza Mość.” Uzdrowiciel wpadł w panikę. „Król rozkaże nas stracić!”

„Więc zabierzemy ten sekret do grobu.” Głos Pandory był stanowczy. „Nie zdołałam ochronić mojej pierwszej córki, ale na bogów światłości, ochronię drugą.”

To było bardzo niebezpieczne, ale Garret też tego chciał. To była ich najlepsza szansa, by ocalić córkę, więc ją wykorzystają.

„Z naszej perspektywy dziecko, które dziś urodziłam, to chłopiec.” Pandora spojrzała na dziecko. „Ma na imię Emeriel. Emeriel Galilea Evenstone.”

Emeriel.

To imię neutralne, a także oznacza „Opiekę Nieba” w starożytnym języku. Garretowi się spodobało.

Odpowiednie, bo ich córka będzie potrzebować wszelkiego szczęścia i ochrony na świecie.

„Zgadzam się,” odezwał się Garret.

Mając już plan w głowie, Garret zaprzysiągł dwóch pozostałych mężczyzn w pokoju do zachowania tajemnicy.

*********

Tamtej nocy Garret i jego żona stali przy małej kołysce, patrząc, jak ich noworodek śpi. Po drugiej stronie pokoju ich trzyletnia córka, Aekeira, leżała skulona pod kocem, jej maleńka klatka piersiowa unosiła się i opadała w spokojnym rytmie.

„Za wszystkie lata na tym świecie nigdy nie widziałam, by ktoś urodził dwoje dziewczynek, Garret,” szepnęła Pandora, głos jej się załamał.

Spojrzała na niego, oczy lśniły od łez. „Nie wiem, co to dla nas znaczy… ani dla nich.”

Garret położył uspokajającą dłoń na jej ramieniu. „Może to znaczy, że mają do spełnienia wielkie przeznaczenie.”

„Albo wielki smutek w przyszłości,” wzrok Pandory z niepokojem przesunął się na starszą córkę. „Tak się o nie boję. Jak mogło do tego dojść?”

„Może jesteś dotknięta przez bogów, moja droga,” pocieszał Garret.

„Bardzo w to wątpię. Dlaczego ja? Dlaczego my?”

Nie miał na to odpowiedzi.

„Jeśli to prawda,” Pandora pociągnęła nosem, gładząc palcami miękki policzek dziecka, „oby ten bóg zawsze chronił moje dzieci. My nie zawsze będziemy mogli.”

Garret przyciągnął żonę do siebie, ściskając ją mocno, ukrywając własny niepokój.

Bo miała rację.

Jakie były szanse, by para w tych czasach urodziła nie tylko jedno, ale dwoje córek?

Żadne. Absolutnie żadne.

Patrząc na ich śpiące dzieci, w sercu wzniósł modlitwę. Cokolwiek jesteś za bogiem, proszę... chroń nasze anioły.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 1. KSIĘŻNICZKA W PRZEBRANIU 'KSIĘCIA'.

Dwadzieścia jeden lat później

KSIĄŻĘ EMERIEL.

— Jest taki śliczny — wyszeptał jakiś głos.

— To ten kobiecy książę — powiedział inny.

Trzeci mężczyzna patrzył z pożądaniem. — Żaden mężczyzna nie powinien mieć tak cudownych włosów.

Książę Emeriel zignorował ich wszystkich, przechodząc z pałacowych ogrodów do budynku, z głową podniesioną wysoko.

To, że był przyzwyczajony do niechcianej uwagi, nie znaczyło, że nie sprawiała, iż czuł się, jakby pełzały mu mrówki pod skórą.

Może i całe życie żył jako chłopiec, ale to wcale nie czyniło go bezpieczniejszym. Mężczyźni z Navii wsadziliby swojego fallusa w cokolwiek z dziurą, zwłaszcza jeśli wyglądało choć trochę kobieco.

Ale zmysły Emeriela zawsze były wyostrzone. Może dlatego był prawdopodobnie jedynym dwudziestojednoletnim prawiczkiem w całej Navii.

Poza tym jego siostra, księżniczka Aekeira, zawsze robiła wszystko, by go chronić. By jego sekrety pozostały dobrze ukryte.

Piętnaście lat temu wypadek powozu odebrał im rodziców, a król Orestus przygarnął ich. Ten tyran zamienił ich życie w piekło.

Emeriel wszedł do korytarza prowadzącego do komnat Aekeiry, gdy to usłyszał.

Szczęki.

Ciche, przepełnione bólem jęki.

Ten dźwięk dochodził z…

Wściekłość wezbrała w Emerielu. Nie znowu!

Zdeterminowany, ruszył korytarzem i z impetem otworzył drzwi, dobywając miecza.

— Odsuń się od mojej siostry w tej chwili, lordzie Murphy, albo przysięgam na niebo, że cię tu i teraz zabiję! — warknął Emeriel.

Twarz ministra spraw ludzkich wykrzywił grymas irytacji i przestał posuwać. — Wynoś się, mały książę. Psujesz zabawę.

Emeriel nienawidził docinku „mały książę”, ale chyba nie tak bardzo, jak nienawidził „wątły książę”. Przez lata Naviowie nadali mu wiele przezwisk z powodu jego drobnej i kobiecej aparycji.

— Odsuń się od niej natychmiast! — Emeriel pewnym krokiem podszedł do łóżka, chwycił lorda Murphy’ego i odciągnął go od Aekeiry.

Ze słodkim hukiem stary głupiec stoczył się na podłogę. Aekeira podniosła się z łóżka, tuląc nagie ciało, twarz czerwona od płaczu, oczy zmęczone i opuchnięte.

Emeriel objął siostrę ramionami, mocno ją przytulając. — Przepraszam, przepraszam, Keiro.

— To nie była twoja wina.

— Jak śmiałeś to zrobić!? — lord Murphy podniósł się wściekle. — Wygrałem księżniczkę Aekeirę uczciwie w karty na wczorajszym spotkaniu. Król postawił ją i przegrał ze mną! Miałem ją mieć przez co najmniej dwie godziny!

Oczy Emeriela zapłonęły, gdy się odwrócił. — Jeśli jeszcze raz ją dotkniesz, przysięgam na niebo, że obetnę ci męski organ, lordzie Murphy.

— Nie odważysz się!

— Z przyjemnością przyjmę każdą karę od króla — odparł z przekonaniem — ale ty zostaniesz bez męskości. Wybieraj mądrze.

Oczy lorda Murphy’ego rozszerzyły się, ręce odruchowo powędrowały w ochronnym geście na krocze, twarz poczerwieniała ze złości.

— Król się o tym dowie! — wywarczał minister. Zabrał ubranie i opuścił pokój.

— Och, Em, po co to zrobiłeś? — Aekeira spojrzała z niepokojem. — Król może cię znowu ukarać gorącym batem.

— Nie obchodzi mnie to. Chodź do mojego pokoju. — Chowając miecz, Emeriel nie mógł nawet spojrzeć siostrze w oczy, sam był o krok od płaczu. Pomógł Aekeirze się ubrać i wyprowadził ją korytarzem.

To stare poczucie winy przeszyło Emeriela do szpiku. Aekeira zawsze chroniła Emeriela, nawet gdy to czyniło ją jedynym celem. Siostra nigdy go nie nienawidziła, ale Emeriel nienawidził siebie za to.

Aekeira zawsze była radosna i pełna życia. Ale w takich chwilach, gdy jej ciało było naruszane, wyglądała po prostu na zmęczoną. Znużoną światem.

Martwiła się, do którego szlachcica król odda ją następnym razem.

Dużo później, odświeżona, Aekeira leżała na łóżku, zamykając oczy.

— Em? Najgorszy mój koszmar z młodości to myśl, że sprzedadzą mnie arystokracie z Cavaru, ale teraz… prawie wolałabym, żeby ten bezduszny król tak właśnie zrobił, zamiast zmieniać zdanie — wyszeptała Aekeira.

— Proszę, nie mów tak. — Emeriel ujął jej dłoń. — To królestwo to istne przedstawienie grozy. Wszędzie jest lepiej niż w Cavarze, siostro. No, chyba że za wielką górą, oczywiście.

Na samą myśl Emeriela przeszedł dreszcz. Za tamtymi górami mieszkali Urekai.

— Czasem chciałabym móc opuścić to przeklęte królestwo. — Z oczu Aekeiry spłynęła pojedyncza łza.

Ja też, Keiro. Ja też.

•••••••••

Tej nocy, po kąpieli, Emeriel stał przed lustrem, wpatrzony w swoje odbicie.

Długie, jedwabiste, czarne włosy opadały mu na ramiona, spływając jak wodospad. Z rozpuszczonymi włosami naprawdę wyglądał jak to, kim był w rzeczywistości. Dziewczyna.

Jakby to było żyć swobodnie, jak osoba, którą odbija lustro? Nie żyć w strachu przed kolejnym mężczyzną, który mógłby go skrzywdzić, tak jak krzywdzili jego siostrę?

Emeriel marzył o poślubieniu mężczyzny swoich snów. Obrońcy. Kogoś, kto byłby na tyle potężny, by zapewnić mu bezpieczeństwo, ochronić przed drapieżnikami, porwać go swoją siłą i miłością.

Wszystko to było ułudą. Ale słodką.

Rzeczywistość była zbyt okrutna.

Otrząsnął się, położył do łóżka i zamknął oczy, pozwalając się porwać snom.

••••••

Sen zaczął się jak zawsze.

Mężczyzna wypełniał framugę drzwi, skryty w cieniu. Był duży, większy i bardziej męski niż ktokolwiek, kogo Emeriel kiedykolwiek widział.

Wysoki jak olbrzym, sprawiał, że Emeriel czuł się mały, jak osaczone zwierzę.

— Kim jesteś? — roztrzęsionym, zaspanym głosem zapytał Emeriel, pełnym strachu. — Czego ode mnie chcesz?

— Jesteś moja — powiedział, głos miał głęboki jak grzmot. — Przeznaczona, by klęczeć przede mną. Leżeć na plecach. Być tak pieprzoną, aż twoje nogi będą się trząść. Wbijać się w ciebie, aż twoje dziury będą otwarte, rozwarte tylko dla mnie. Masz zawsze błagać o mojego kutasa. Tylko mojego.

Twarz Emeriela zapłonęła z szoku. Tak zgorszony, podniósł się gwałtownie. — N-nie powinieneś mówić mi takich nieprzyzwoitych rzeczy! To nieprzyzwoite!

Lecz tajemniczy mężczyzna wkroczył do sypialni Emeriela, wychodząc z cienia. Gdy to zrobił, jego ciało przemieniło się w... bestię.

Najstraszliwszą, jaką Emeriel kiedykolwiek widział.

Urekai.

— O bogowie, o bogowie — oddech Emeriela rwał się ze strachu, ogarniało go przerażenie. Ze wszystkich zmiennokształtnych na świecie, dlaczego UREKAI!?

Zbliżył się z zamiarem. Jego świecące, żółte oczy wpatrywały się w Emeriela, pełne głodu.

Kręcąc głową, Emeriel cofnął się przerażony. — Nie, nie, nie! Zostaw mnie! — krzyknął. — Strażnicy! Ktoś, pomocy!

Ale nikt nie przyszedł.

Bestia rzuciła się na łóżko, przygniotła Emeriela, unieruchamiając go pod sobą. Pazury rozerwały jego ubranie, a bezbronne, kobiece ciało Emeriela zostało wystawione na żółte ślepia bestii.

Potężne uda bestii rozwarły uda Emeriela, a ogromny, potworny kutas naparł na jego dziewicze, kobiece wnętrze i wcisnął się do środka...!

•••••••••

Emeriel zerwał się z krzykiem. Drżący, cały spocony, rozejrzał się po ciemnym, pustym pokoju.

— To był tylko sen — wyszeptał, trzęsąc się. — Dzięki bogom. Tylko sen.

Znowu ten sam sen. Miał go od miesięcy.

Przełknął ślinę, drżącą dłonią przeczesał włosy. — Dlaczego ciągle mam ten straszny koszmar?

To naprawdę przerażało Emeriela.

Urekai?

Nikt na tym świecie nie modlił się, by spotkać Urekai w swoim życiu. Zwłaszcza nie Emeriel.

A jednak, mimo całego tego strachu, gorąco snu wciąż pulsowało mu w ciele. Jego kobiece wnętrze czuło się dziwnie. Mokro.

Co to znaczy?

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 2: UREKAI

KSIĄŻĘ EMERIEL

Wychodząc następnego ranka na zewnątrz, Emeriela zatrzymało dwóch wojowników. „Król cię wzywa, mój książę”, rzekł jeden z nich. „Twoja obecność jest potrzebna na sali sądowej.”

Cholera. Ten głupi minister nie zmarnował czasu, żeby go wydać.

Emeriel ruszył w stronę sądu. To tylko chłosta, poradzi sobie.

Ale gdy szedł korytarzem w stronę drzwi, panowała upiorna cisza.

Coś było nie tak.

Z zewnątrz sala sądowa zawsze była głośna. Pomruki, szepty, kłótnie – to było normalne.

Zaniepokojenie narastało, gdy drzwi się otworzyły, a wszystkie spojrzenia nie zwróciły się ku niemu z wyższością. Zamiast tego, wszyscy patrzyli na środek sali królewskiej.

Emeriel podążył wzrokiem za nimi.

Dwóch mężczyzn ubranych w białe szaty, z długimi, prostymi, sięgającymi pasa czarnymi włosami, stało, wyglądając niegroźnie.

Jednak przy dłuższym spojrzeniu Emeriel dostrzegł mięśnie ledwo ukryte pod szatami, lekko spiczaste uszy i niewiarygodnie nienaturalnie przystojne twarze, zupełnie nieczytelne.

Zamarł.

Urekai.

Ci wyglądali na bogatych i arystokratycznych.

Gardło Emeriela zaschło. Nikt nie modli się, by stanąć twarzą w twarz z Urekai.

„Cóż powiesz, królu Orestusie?” odezwał się Urekai z długą blizną biegnącą przez policzek. Wyglądał najbardziej groźnie.

„Nie, to nie może się wydarzyć”, zaprotestował król Orestus, wyglądając na przerażonego i słabo to ukrywając.

Zmarszczenie brwi u Bliznowatego Urekaia pogłębiło się. Wyraźnie nie był to ktoś, kto przyjmował odmowę.

„Mylisz się, jeśli myślisz, że dajemy ci wybór, ludzki królu”, powiedział, groźnie podchodząc bliżej.

Ministrowie sądu westchnęli, cofając się w swoich fotelach.

„Spokojnie, panie Vladya”, odezwał się drugi Urekai, jego głos był łagodniejszy. Błagalny, nie rozkazujący.

Bliznowaty Urekai, Lord Vladya, spojrzał twardo na króla, wzrokiem, który mógłby przerazić każdego mężczyznę. „To najmniejsze, co możesz zrobić, ludzki królu. Oddaj nam księżniczkę, a odejdziemy w ciszy.”

„Jesteśmy gotowi za nią zapłacić”, dodał drugi Urekai, sięgając do szaty i wyciągając dużą sakiewkę z monetami.

Strach odszedł. Uszy króla wyostrzyły się z zainteresowania. „Pieniądze?”

„Nie tylko pieniądze, są też złote monety”, powiedział Urekai bez blizny.

Wszyscy westchnęli, łącznie z Emerielem. Złote monety były rzadkie i bardzo cenne.

Urekai kontynuował: "Wszystko, co musisz zrobić, to oddać nam księżniczkę, a ta sakiewka jest twoja."

Czekaj…

Księżniczka?

Nie mogli mieć na myśli...

Wielkie drzwi otworzyły się ponownie, gdy dwóch strażników wprowadziło Aekeirę na salę.

Nie, nie, nie, nie moja siostra.

Emeriel ruszył do przodu, ale strażnicy, którzy go eskortowali, zatrzymali go. Zacisnął mocno wargę, starając się nie zwracać na siebie uwagi, ale było to niezwykle trudne.

To nie mogło być to, o czym myśli. To musiał być sen.

Nie było możliwości, by Urekai przyszli, by kupić jego siostrę jako niewolnicę...!

Dwóch strażników prowadzących Aekeirę na środek sali zatrzymało się kilka kroków od Urekai.

Przerażenie na twarzy Aekeiry odzwierciedlało uczucia Emeriela.

„Czyli, żebym dobrze zrozumiał,” zaczął król Orestus, „Wystarczy, że ją wam sprzedam, a wszystkie te pieniądze są moje? Nie ma innych warunków? Nic więcej?”

„Tak,” odpowiedział Urekai bez blizny.

Lord Vladya podszedł bliżej, skracając dystans między sobą a Aekeirą, która teraz wyraźnie się trzęsła.

Ujął policzek Aekeiry, przechylając jej głowę, by lepiej się przyjrzeć. Wyglądał na całkowicie zniesmaczonego. „Może być.”

Król Orestus chwycił za młotek i uderzył nim mocno o biurko. „Sprzedana! Od tej chwili księżniczka Aekeira należy do Urekais.”

„CO!?”

Pobiegł na środek sali sądowej i padł na kolana. „Proszę, nie sprzedawaj mojej siostry im. Nie Urekais! Błagam, Wasza Wysokość.”

Król spojrzał na niego z obojętnością. „To już nie jest w moich rękach, Emerielu.”

To już nie jest w jego…

Emeriel nie mógł uwierzyć w to, co słyszy. „Nie możesz do tego dopuścić. Przecież ona też jest twoją siostrzenicą! Jak mogłeś to zrobić!?”

Nie był dumny z tego, że jego głos przybrał niemal pisk dziewczyny, gdy właściwie wrzasnął. „Wiesz, że czeka ją los gorszy niż śmierć za wielką górą! Jak mogłeś zgodzić się ją im sprzedać?”

„Jakby miał wybór,” prychnął Lord Vladya, jego głęboki baryton był pełen cynizmu.

Emeriel odwrócił się do nich, gniew malował się na jego twarzy. Ale gdy spojrzał w te groźne szare oczy, nie potrafił się poddać wściekłości.

Czytał w którejś z książek, że Urekai mają moc odbierania życia bez fizycznego kontaktu. Może to tylko plotka, ale z życiem siostry na szali, nie zamierzał tego sprawdzać.

„Pójdę też. Gdzie pójdzie Aekeira, tam i ja pójdę,” powiedział Emeriel, unosząc podbródek z wyzywającą stanowczością.

Aekeira obróciła się gwałtownie do Emeriela, jej oczy rozszerzyły się ze strachu. „Nie! Co ty robisz, Em?”

„Idę z tobą,” stwierdził stanowczo Emeriel.

Lord Vladya uniósł perfekcyjnie ukształtowaną brew. „Nie. Nie potrzebujemy cię; chcemy tylko twoją siostrę.”

Emeriel wstał. „Nie obchodzi mnie to. Zabierzcie mnie też. Jeśli mnie tu zostawicie, zawsze będę próbował do niej dotrzeć. Przekroczę Wielkie Góry, jeśli będzie trzeba!”

Lord Vladya się zaśmiał. W zimnym dźwięku nie było ani krztyny humoru. „Bez obrzędu przejścia, Wielka Góra cię pochłonie. Nigdy nie przejdziesz na drugą stronę.”

„Zaryzykuję,” przysiągł Emeriel.

„Nie! Mój brat nie idzie!” wtrąciła Aekeira, po czym spojrzała błagalnie na Emeriela. „Nie rób tego, Em. Ja już jestem zgubiona. Nie chcę, żebyś spotkał ten sam los!”

„Jeśli pójdziesz z nami, zostaniesz naszym niewolnikiem.” Lord Vladya stwierdził, wbijając wzrok w Emeriela. „Urekai nie obchodzi, czy jesteś mężczyzną, czy kobietą; będziesz służyć w każdy sposób, jaki zechce twój pan. Czy to w kopalniach, czy w piwnicy, na plecach, zgięty, czy na kolanach. Jeśli zgodzisz się być też naszym niewolnikiem, twoja wolna wola kończy się dzisiaj.”

Dreszcz przeszedł Emerielowi po kręgosłupie.

„Wiesz, co znaczy być niewolnikiem Urekaia, mały człowieczku? Jesteś ładnym chłopcem; nie zabraknie ci panów do obsługiwania.”

Strach przeniknął go do szpiku kości. Jeśli wszystko, co słyszał i czytał w książkach było prawdą, bycie niewolnikiem Urekaia było gorsze niż bycie niewolnikiem człowieka.

A moje sny…

Powinienem uciekać w zupełnie innym kierunku…!

Ale wyprostował się. „Gdzie idzie moja siostra, tam pójdę i ja.”

„Nie umawialiśmy się na dwóch niewolników,” powiedział drugi Urekai.

„To ustalone,” ciągnął Lord Vladya, jakby ten nigdy się nie odezwał.

Sięgając do szaty, bliznowaty Urekai wyciągnął kolejną sakiewkę z monetami i rzucił obie na podłogę pod nogi króla. „Weźmiemy oboje.”

„Sprzedani!” Król Orestus ponownie uderzył młotkiem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

That Prince Is A Girl: The Vicious King's Captive Slave Mate

That Prince Is A Girl: The Vicious King's Captive Slave Mate

284 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

284

Treść

Aa