passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

That Prince Is A Girl: The Vicious King's Captive Slave Mate - Rozdział #4 - autor Kiss Leilani

That Prince Is A Girl: The Vicious King's Captive Slave Mate

/

Rozdział 4

ROZDZIAŁ 2: UREKAI

KSIĄŻĘ EMERIEL

Wychodząc następnego ranka na zewnątrz, Emeriela zatrzymało dwóch wojowników. „Król cię wzywa, mój książę”, rzekł jeden z nich. „Twoja obecność jest potrzebna na sali sądowej.”

Cholera. Ten głupi minister nie zmarnował czasu, żeby go wydać.

Emeriel ruszył w stronę sądu. To tylko chłosta, poradzi sobie.

Ale gdy szedł korytarzem w stronę drzwi, panowała upiorna cisza.

Coś było nie tak.

Z zewnątrz sala sądowa zawsze była głośna. Pomruki, szepty, kłótnie – to było normalne.

Zaniepokojenie narastało, gdy drzwi się otworzyły, a wszystkie spojrzenia nie zwróciły się ku niemu z wyższością. Zamiast tego, wszyscy patrzyli na środek sali królewskiej.

Emeriel podążył wzrokiem za nimi.

Dwóch mężczyzn ubranych w białe szaty, z długimi, prostymi, sięgającymi pasa czarnymi włosami, stało, wyglądając niegroźnie.

Jednak przy dłuższym spojrzeniu Emeriel dostrzegł mięśnie ledwo ukryte pod szatami, lekko spiczaste uszy i niewiarygodnie nienaturalnie przystojne twarze, zupełnie nieczytelne.

Zamarł.

Urekai.

Ci wyglądali na bogatych i arystokratycznych.

Gardło Emeriela zaschło. Nikt nie modli się, by stanąć twarzą w twarz z Urekai.

„Cóż powiesz, królu Orestusie?” odezwał się Urekai z długą blizną biegnącą przez policzek. Wyglądał najbardziej groźnie.

„Nie, to nie może się wydarzyć”, zaprotestował król Orestus, wyglądając na przerażonego i słabo to ukrywając.

Zmarszczenie brwi u Bliznowatego Urekaia pogłębiło się. Wyraźnie nie był to ktoś, kto przyjmował odmowę.

„Mylisz się, jeśli myślisz, że dajemy ci wybór, ludzki królu”, powiedział, groźnie podchodząc bliżej.

Ministrowie sądu westchnęli, cofając się w swoich fotelach.

„Spokojnie, panie Vladya”, odezwał się drugi Urekai, jego głos był łagodniejszy. Błagalny, nie rozkazujący.

Bliznowaty Urekai, Lord Vladya, spojrzał twardo na króla, wzrokiem, który mógłby przerazić każdego mężczyznę. „To najmniejsze, co możesz zrobić, ludzki królu. Oddaj nam księżniczkę, a odejdziemy w ciszy.”

„Jesteśmy gotowi za nią zapłacić”, dodał drugi Urekai, sięgając do szaty i wyciągając dużą sakiewkę z monetami.

Strach odszedł. Uszy króla wyostrzyły się z zainteresowania. „Pieniądze?”

„Nie tylko pieniądze, są też złote monety”, powiedział Urekai bez blizny.

Wszyscy westchnęli, łącznie z Emerielem. Złote monety były rzadkie i bardzo cenne.

Urekai kontynuował: "Wszystko, co musisz zrobić, to oddać nam księżniczkę, a ta sakiewka jest twoja."

Czekaj…

Księżniczka?

Nie mogli mieć na myśli...

Wielkie drzwi otworzyły się ponownie, gdy dwóch strażników wprowadziło Aekeirę na salę.

Nie, nie, nie, nie moja siostra.

Emeriel ruszył do przodu, ale strażnicy, którzy go eskortowali, zatrzymali go. Zacisnął mocno wargę, starając się nie zwracać na siebie uwagi, ale było to niezwykle trudne.

To nie mogło być to, o czym myśli. To musiał być sen.

Nie było możliwości, by Urekai przyszli, by kupić jego siostrę jako niewolnicę...!

Dwóch strażników prowadzących Aekeirę na środek sali zatrzymało się kilka kroków od Urekai.

Przerażenie na twarzy Aekeiry odzwierciedlało uczucia Emeriela.

„Czyli, żebym dobrze zrozumiał,” zaczął król Orestus, „Wystarczy, że ją wam sprzedam, a wszystkie te pieniądze są moje? Nie ma innych warunków? Nic więcej?”

„Tak,” odpowiedział Urekai bez blizny.

Lord Vladya podszedł bliżej, skracając dystans między sobą a Aekeirą, która teraz wyraźnie się trzęsła.

Ujął policzek Aekeiry, przechylając jej głowę, by lepiej się przyjrzeć. Wyglądał na całkowicie zniesmaczonego. „Może być.”

Król Orestus chwycił za młotek i uderzył nim mocno o biurko. „Sprzedana! Od tej chwili księżniczka Aekeira należy do Urekais.”

„CO!?”

Pobiegł na środek sali sądowej i padł na kolana. „Proszę, nie sprzedawaj mojej siostry im. Nie Urekais! Błagam, Wasza Wysokość.”

Król spojrzał na niego z obojętnością. „To już nie jest w moich rękach, Emerielu.”

To już nie jest w jego…

Emeriel nie mógł uwierzyć w to, co słyszy. „Nie możesz do tego dopuścić. Przecież ona też jest twoją siostrzenicą! Jak mogłeś to zrobić!?”

Nie był dumny z tego, że jego głos przybrał niemal pisk dziewczyny, gdy właściwie wrzasnął. „Wiesz, że czeka ją los gorszy niż śmierć za wielką górą! Jak mogłeś zgodzić się ją im sprzedać?”

„Jakby miał wybór,” prychnął Lord Vladya, jego głęboki baryton był pełen cynizmu.

Emeriel odwrócił się do nich, gniew malował się na jego twarzy. Ale gdy spojrzał w te groźne szare oczy, nie potrafił się poddać wściekłości.

Czytał w którejś z książek, że Urekai mają moc odbierania życia bez fizycznego kontaktu. Może to tylko plotka, ale z życiem siostry na szali, nie zamierzał tego sprawdzać.

„Pójdę też. Gdzie pójdzie Aekeira, tam i ja pójdę,” powiedział Emeriel, unosząc podbródek z wyzywającą stanowczością.

Aekeira obróciła się gwałtownie do Emeriela, jej oczy rozszerzyły się ze strachu. „Nie! Co ty robisz, Em?”

„Idę z tobą,” stwierdził stanowczo Emeriel.

Lord Vladya uniósł perfekcyjnie ukształtowaną brew. „Nie. Nie potrzebujemy cię; chcemy tylko twoją siostrę.”

Emeriel wstał. „Nie obchodzi mnie to. Zabierzcie mnie też. Jeśli mnie tu zostawicie, zawsze będę próbował do niej dotrzeć. Przekroczę Wielkie Góry, jeśli będzie trzeba!”

Lord Vladya się zaśmiał. W zimnym dźwięku nie było ani krztyny humoru. „Bez obrzędu przejścia, Wielka Góra cię pochłonie. Nigdy nie przejdziesz na drugą stronę.”

„Zaryzykuję,” przysiągł Emeriel.

„Nie! Mój brat nie idzie!” wtrąciła Aekeira, po czym spojrzała błagalnie na Emeriela. „Nie rób tego, Em. Ja już jestem zgubiona. Nie chcę, żebyś spotkał ten sam los!”

„Jeśli pójdziesz z nami, zostaniesz naszym niewolnikiem.” Lord Vladya stwierdził, wbijając wzrok w Emeriela. „Urekai nie obchodzi, czy jesteś mężczyzną, czy kobietą; będziesz służyć w każdy sposób, jaki zechce twój pan. Czy to w kopalniach, czy w piwnicy, na plecach, zgięty, czy na kolanach. Jeśli zgodzisz się być też naszym niewolnikiem, twoja wolna wola kończy się dzisiaj.”

Dreszcz przeszedł Emerielowi po kręgosłupie.

„Wiesz, co znaczy być niewolnikiem Urekaia, mały człowieczku? Jesteś ładnym chłopcem; nie zabraknie ci panów do obsługiwania.”

Strach przeniknął go do szpiku kości. Jeśli wszystko, co słyszał i czytał w książkach było prawdą, bycie niewolnikiem Urekaia było gorsze niż bycie niewolnikiem człowieka.

A moje sny…

Powinienem uciekać w zupełnie innym kierunku…!

Ale wyprostował się. „Gdzie idzie moja siostra, tam pójdę i ja.”

„Nie umawialiśmy się na dwóch niewolników,” powiedział drugi Urekai.

„To ustalone,” ciągnął Lord Vladya, jakby ten nigdy się nie odezwał.

Sięgając do szaty, bliznowaty Urekai wyciągnął kolejną sakiewkę z monetami i rzucił obie na podłogę pod nogi króla. „Weźmiemy oboje.”

„Sprzedani!” Król Orestus ponownie uderzył młotkiem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 3: SPRZEDANA UREKAI

KSIĄŻĘ EMERIEL.

Aekeira płakała ponad godzinę po opuszczeniu sali sądowej.

Na początku była wściekła, krzyczała na Emeriela za jego głupią decyzję. A potem załamała się, płacząc, jakby jej serce zostało roztrzaskane. Teraz zostali sami w maleńkim pokoju na łodzi.

Emeriel milczał przez cały czas załamania siostry, gdy ciężar jego decyzji w końcu do niego dotarł.

Na bogów Światła, był teraz niewolnikiem. Niżej niż nisko urodzony. Niżej niż służący wycierający podłogi.

I to nie byle jakim niewolnikiem, lecz niewolnikiem Urekai. A może nawet wielu Urekai, Emeriel sam jeszcze nie wiedział.

Miał służyć tym bezdusznym, bezwzględnym istotom, które pogardzały ludźmi.

„Jesteś ślicznym chłopcem; nie zabraknie ci panów do obsługi.”

Dreszcz przebiegł po kręgosłupie Emeriela. Mieli naruszyć jego ciało.

To, o czym zawsze marzył, miało się wreszcie spełnić. Tylko że teraz nie będzie to jeden potwór, lecz wielu. Tylu, ilu będzie chciał jego pan.

Rozciągną go, poddając temu straszliwemu aktowi seksu.

Emeriel przełknął wzbierającą w gardle żółć. Jego oddech zamarł, gdy ogarnęła go panika.

„Oddychaj, Em. No już,” Aekeira pojawiła się u jego boku, pocierając mu plecy. „Wdech... i wydech... no dalej, Em.”

Głos Aekeiry był delikatny, kojący, zmuszając Emeriela, by podążał za jego dźwiękiem.

Aekeira nadal pocierała mu plecy. „Dobra dziewczynka. To moja dziewczynka.”

Dwóch Urekai weszło i zmusiło ich do połknięcia nieznanej pigułki.

Z pewnością nie zapłacili tych wszystkich pieniędzy tylko po to, by ich zabić zanim jeszcze zostaną niewolnikami, prawda?

Kilka minut później oboje upadli nieprzytomni na podłogę.

•••••••

Dużo później, Emeriel obudził się na wyboistej drodze powozu.  Głowa mu się kręciła, zmysły były otępiałe, gdy kilkukrotnie mrugał, próbując przyzwyczaić wzrok.

Wstał, podszedł do drewnianego okienka powozu i otworzył je. Z ust wyrwał mu się cichy jęk.

Są na ziemiach Urekai. Emeriel widział ich dziesiątki.

Ale to ludzie wprawili go w osłupienie.

Było ich mnóstwo w zasięgu wzroku. Wiele kobiet niemal dorównywało liczbą mężczyznom.

Wszyscy wiedzieli, że Urekai po wojnie zdobyli i przetrzymywali wielu ludzi jako jeńców, ale liczba, którą Emeriel teraz widział, przekraczała jego oczekiwania.

I wszyscy byli niewolnikami.

Niektórzy pracowali w polach, ich zmęczone ciała uginały się pod ciężarem pracy. Inni dźwigali ciężkie ładunki, mięśnie napinały im się przy każdym kroku, pod czujnym okiem Urekai.

Niektórzy Urekai trzymali bicze, inni miecze. Ten widok przewrócił Emerielowi żołądek, robiło mu się niedobrze.

Czy takie ma być nasze życie?

Jęk budzącej się Aekeiry rozległ się za nim, więc Emeriel natychmiast odwrócił się do siostry, z troską na twarzy.

„W porządku, Kiera?” zapytał szeptem.

Aekeira skinęła głową, pocierając oczy. „Gdzie jesteśmy?” zapytała, rozglądając się dookoła.

„W ich królestwie, Urai,” Emeriel wyszeptał, zniżając głos, by woźnica nie usłyszał.

Razem patrzyli na ogromną fortecę przed sobą. Powóz zmierzał prosto do jej bram.

„To miejsce wygląda na wyjątkowo luksusowe,” powiedziała Aekeira.

Emeriel przytaknął. Jako członkowie rodziny królewskiej znali luksus, ale to było zupełnie inna liga.

Co rodziło pytanie...

Kim dokładnie byli mężczyźni, którzy ich kupili? A jeśli nie byli ich panami, to kto…?

*******

Wprowadzono ich do pustego pokoju po przejściu przez liczne komnaty i korytarze.

„To będzie wasza kwatera na razie,” oznajmił żołnierz.

Pokój był zaskakująco przestronny i gustownie urządzony.

Niedługo po odejściu żołnierzy usłyszeli zbliżające się kroki, coraz głośniejsze z każdą chwilą.

Drzwi rozwarły się i do środka wkroczyła starsza ludzka kobieta. Towarzyszyła jej młodsza kobieta i trzech Urekai.

Spojrzenie starszej kobiety padło na Emeriela i aż zamrugała z wrażenia. „Jesteś naprawdę niezwykle urodziwym młodzieńcem. Widziałam wielu pięknych chłopców w swoim życiu, ale rzadko który może się z tobą równać.”

Poczuwszy się nieswojo, Emeriel cofnął się, szukając schronienia za Aekeirą, która rozłożyła ramiona, by go osłonić przed wścibskimi spojrzeniami.

„Szkoda, że to nie po ciebie przyszliśmy,” powiedziała kobieta z lekceważeniem, odwracając się. „Chłopcy, przygotujcie ją. Amie, przygotuj kąpiel.”

Trzej mężczyźni podeszli do Aekeiry i zaczęli ją rozbierać. Jeden zdejmował jej ubrania, drugi zajmował się jej włosami, rozplątując supły.

„Co wy robicie?” zapytał zaniepokojony Emeriel.

„Przygotowujemy ją na to, co nadejdzie.” Starsza kobieta nawet nie spojrzała na niego. „Możesz zostać albo wyjść. Jest mi to obojętne. Ale jeśli mi przeszkodzisz, zgłoszę to żołnierzom i wrzucą cię do lochu.”

W głowie Emeriela kłębiło się wiele pytań, ale jedno potrząśnięcie głową Aekeiry go uciszyło.

Bezradnie patrzył, jak ją rozbierają, a młodsza dziewczyna, Amie, przygotowuje wielką wannę pełną wody.

W końcu Emeriel postanowił wyjść i pozwiedzać, błąkając się bez celu po korytarzach. Trafił na odosobnione przejście, ukryte przed przypadkowymi spojrzeniami.

Z oddali dobiegały głosy, więc podszedł bliżej.

„Co zrobimy z chłopcem? Nie był częścią planu,” powiedział jeden głos.

„Nie obchodzi mnie to, Lordzie Ottai. Może później coś wymyślimy.” Odezwał się głos Lorda Vladyi. „Na razie skupmy się na dziewczynie. Zła pogoda opóźniła naszą podróż, spodziewałem się wrócić wczoraj.”

Jego głos, lodowaty i pełen autorytetu, dodał Lord Vladya. „Czas ucieka; ona musi być tej nocy w zakazanych komnatach.”

Zakazane komnaty?

Emerielowi bardzo się to nie podobało.

„Uspokój się, Vlady. Ta młoda dziewczyna nie poradzi sobie z bestią,” dodał Lord Ottai.

„Nie obchodzi mnie to. Sami sobie zgotowali ten los, więc muszą go przyjąć,” odparł Vladya z wyzywającą nutą.

Po tych słowach rozległo się ciężkie westchnienie. „Byłoby okrutne wysłać tę dziewczynę do obsługi bestii bez żadnego pojęcia, czego się spodziewać. Wiem, że nie darzysz ludzi sympatią, szczerze mówiąc ja też nie, ale chyba możemy zrobić to lepiej,” argumentował Lord Ottai.

„Rób co chcesz, Ottai. Powiedz im wszystko albo nic. Jest mi to obojętne,” stwierdził Vladya. „Czy przeżyje, czy zginie, również mi to obojętne. Potem wrzucę tam tego ślicznego małego księcia, a jeśli i on zginie, wsiądę do kolejnego powozu i pojadę do następnego ludzkiego królestwa po nową księżniczkę dla niego. Tylko to mnie w tym wszystkim interesuje.”

Po ich rozmowie zapadła cisza, a umysł Emeriela wypełnił się strachem i niedowierzaniem.

Obsłużyć bestię? Zginąć?

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 4. TWÓJ CEL TUTAJ.

KSIĄŻĘ EMERIEL

Emeriel był przerażony. Muszę uratować Aekeirę! Musimy uciekać!

"Wiem, że tam jesteś, śliczny książę. Czuję cię," rozległ się głos lorda Vladyi.

Emeriel zaniemówił, zamarł w miejscu, gdy potężna sylwetka lorda Vladyi wyłoniła się z drzwi. Jego zimne, martwe szare i żółte oczy utkwiły się w Emerielu.

Instynktownie Emeriel cofnął się o krok. Potem o kolejny.

Lord Vladya uśmiechnął się złośliwie. "Radziłbym ci zrezygnować z wszelkich pomysłów, które rodzą się w tej twojej małej główce. Nie masz pojęcia, gdzie się znajdujesz, prawda?"

Emeriel mógł jedynie rozpoznać, że są w najwyższej, najbardziej ufortyfikowanej twierdzy, jaką kiedykolwiek widział. Pokręcił głową, a jego strach był namacalny.

"Jesteś w Ravenshadow," powiedział lord Ottai, podchodząc za bliznowatym lordem.

Ravenshadow?

To Ravenshadow!?

Nie, na Światłość, to nie może się dziać.

"R-Ravenshadow Cytadela? Dom czwórki wielkich władców Urekai. Szemrząca Otchłań wielkiej mocy?" wyrzucił z siebie Emeriel, nie mogąc już dłużej ukrywać przerażenia.

Lord Ottai parsknął. "Tak nazywają to ludzie. My nie. Ale tak, masz rację. Jesteś w Cytadeli Ravenshadow, książę Emeriel."

"Nie muszę ci mówić, że to najbezpieczniejsze miejsce w Urai, z rozległymi terenami, na których możesz się zgubić, jeśli spróbujesz ucieczki.” Lord Vladya uśmiechnął się złośliwie. „Wir, który cię pochłonie i już nigdy nie zostaniesz odnaleziony. Nie ma ucieczki z Ravenshadow."

Emeriel słyszał ich słowa, ale jego umysł pochłaniał jeszcze większy strach.

"Czwórka wielkich władców Urekai tu rezyduje?" zamyślił się Emeriel z przerażeniem.

"Tak." Lord Ottai brzmiał lekko rozbawiony, przyciągając uwagę Emeriela.

Emeriel nawet nie wiedział, że powiedział to na głos.

Powoli zbliżając się do lorda Ottaia—Wydawał się mniej onieśmielający i w tej chwili był lepszym wyborem—Emeriel rzucał zmęczone spojrzenia na bliznowatego lorda. "Słyszałem plotki o Urekai."

"Co dokładnie słyszałeś?" zapytał lord Ottai.

"Mówi się, że są śmiertelni, nieprzewidywalni i niemal dzicy w swoich działaniach." Emeriel wyliczał na palcach, mówiąc szybko. "Ich zwyczaje godowe mają być równie brutalne co zabójstwa, i choć mają krwiodawców, wolą wysysać ludzką krew. A po tym, jak ich król oszalał, oni—"

"Cudownie. Tego właśnie potrzebowałem usłyszeć," dodał lord Vladya suchym tonem.

Lord Ottai, wciąż lekko rozbawiony, odezwał się: "Zostawię odprawę lordowi Vladyi. Muszę udać się na radę."

Co!? Proszę, nie zostawiaj mnie z nim!

Lord Vladya jednak nie ustąpił. "Przemyśl to jeszcze raz, lordzie Ottai. Nie ma mowy, żebym—"

"Wolisz, żeby odprawę przeprowadził lord Zaiper?" zapytał cicho lord Ottai.

Zadrgał mięsień na szczęce lorda Vladyi i spojrzał twardo na Emeriela, jakby naprawdę rozważał tę opcję.

Lord Ottai musiał to dostrzec, bo szybko dodał: "Wiesz, że tego nie chcesz. Poza tym nie zapominaj o przysłudze, którą mi wisisz. Pamiętasz?"

Lord Vladya rzucił mu gniewne spojrzenie, a lord Ottai obdarzył go wilczym uśmiechem. "Myślę, że czas spłacić dług. Ty prowadzisz odprawę. Ja już idę." Po tych słowach lord Ottai oddalił się, emanując wyrafinowaniem z każdym krokiem.

W końcu Emeriel i lord Vladya stali naprzeciw siebie.

"Chodź." Lord Vladya ruszył, a Emeriel podążył za nim.

"Zapomnij o wszelkich plotkach, które mogły się rozprzestrzenić w ludzkim świecie. Niektóre mogą mieć ziarno prawdy, ale większość jest naprawdę dziwaczna." Lord Vladya wyglądał na lekko poirytowanego. "Nie będę jednak wdawać się w rozległą wiedzę o naszym rodzaju, bo jest zbyt obszerna. Przedstawię ci za to rzeczy, które dotyczą obecności twojej siostry tutaj."

Emeriel przygotował się na najgorsze.

"Pięćset lat temu, a nawet wcześniej, mój lud i ludzie współistnieli w pokoju. Wielki Król Daemonikai tego dopilnował."

Wielki Król Daemonikai.

Samo wymówienie tego imienia wywołało u Emeriela gęsią skórkę, kolana drżały mu ze strachu, który ledwo potrafił ukryć.

Jeden z najstarszych Urekai, jacy kiedykolwiek istnieli, jego reputacja znana była na całym świecie, nawet dzieciom urodzonym w obecnych czasach.

Nie był zwyczajnym z czwórki władców, był pierwszym z nich. Najwyższym władcą.

Jego moc i siła były legendarne. Niektórzy sugerowali nawet, że nie da się go zabić.

To imię, Daemonikai,

— Jego syn, Alvin, zaprzyjaźnił się z ludzkim księciem — kontynuował Lord Vladya. — Podczas rozmowy przy kieliszku szampana Alvin, będąc pijany, zdradził księciu tajemnice naszego ludu. Noc Zaćmienia Księżyca.

— Noc, podczas której Urekai byli naturalnie pozbawieni mocy i siły przez księżyc, prawda? — zapytał Emeriel, zastanawiając się, czy plotki są prawdziwe. — Pojawia się co pięćset lat, sprawiając, że jesteście niezmiernie słabi. Słabsi niż nowo narodzone dziecko. Bezbronni wobec ataku.

Pokryty bliznami Urekai zatrzymał się i spojrzał na Emeriela, kiwając głową, po czym ruszył dalej. — Alvin nie wiedział, że ojciec księcia wykorzystał swojego syna do zbierania informacji o nas. Król Memphis miał oko na naszą ziemię. Krótko mówiąc, ludzie przełamali nasze zabezpieczenia i zaatakowali nas w noc Zaćmienia Księżyca, zadając naszemu królestwu poważne szkody.

Cień przeszedł przez oczy Lorda Vladyi. — Wielu z naszych ludzi zginęło. Przetrwanie Urekai było w dużej mierze zasługą czterech władców, zwłaszcza Daemonikaia. — Jego wzrok stał się nieobecny, jakby widział tamtą noc przed oczami. — Daemonikai wyłożył każdą uncję swojej siły, by ocalić swój lud. Poświęcił wszystko… wiedząc, jakie to przyniesie konsekwencje.

Konsekwencje?

Emeriel nagle poczuł się źle. Ludzie uznawali tamtą noc za zwycięstwo. Opowiadali o niej jak o wielkim osiągnięciu. Ale słysząc to teraz, to było nic innego, jak barbarzyństwo.

— Po tamtej nocy wszystko się zmieniło — powiedział Lord Vladya. — Wielu Urekai straciło swoich wybranków i dzieci. Ci, którzy zostali, stali się twardzi przez stratę. Nawet nasza zemsta nie ukoiła bólu w naszych sercach.

— Wasz rodzaj niemal wytępił ludzką populację, zmuszając wielu do ukrywania się — Emeriel nie potrafił ukryć goryczy w głosie. — Urekai wzięli liczne niewolnice i niemal całkowicie pozbawili ludzkie ziemie kobiet. I to nic nie dało?

Gdy te lodowate oczy znów spoczęły na nim, Emeriel zamilkł.

— Potem Wielki Król Daemonikai poddał się swojej bestii i oszalał. Jego umysł został całkowicie utracony i pozostaje w tym stanie od pięciuset lat. Ludzie, dla których poświęcił wszystko, są teraz przez niego zagrożeni — Lord Vladya skręcił za róg. — Bestia okresowo wyrywa się na wolność, urządzając bezlitosne, brutalne rzezie. Aby zapobiec dalszym stratom, bestia jest zamknięta tutaj, w Ravenshadow.

No dobrze… to brzmiało jak dobry pomysł. W czym więc problem?

— Ale samo uwięzienie to za mało. Nasze wewnętrzne bestie potrzebują dwóch podstawowych substancji, by przetrwać: krwi i seksu — Lord Vladya zmierzył Emeriela przenikliwym wzrokiem. — I tu pojawia się twoja siostra.

Emeriel poczuł niepokój. Nie podobało mu się, dokąd to zmierza.

— Księżniczka Aekeira zaspokoi seksualne potrzeby bestii. Dlatego ją zdobyto. Jeśli chodzi o ciebie, nie mam dla ciebie żadnego zastosowania — oboje należycie do bestii — oznajmił stanowczo Lord Vladya.

— Co? — niedowierzający szept wyrwał się z ust Emeriela. — To niemożliwe, n-nie możesz tego mieć na myśli.

— Przekaż księżniczce Aekeirze, by zaprezentowała się bestii. Jeśli zrobi to dobrze — kto wie? Może przeżyje jeszcze jeden dzień. Mało mnie obchodzi, jak to się skończy.

Emeriel upadł na kolana, łzy zamgliły mu wzrok. — Błagam, Lordzie Vladya, nie narażaj jej na to. By być seksualną niewolnicą? Bestii… bestii króla? Moja siostra zginie!! — krzyknął, jego słowa przesycone były gniewem.

Lord Vladya nawet nie mrugnął. — Powodzenia w próbie ucieczki z Ravenshadow. Za każdą próbę czeka cię pięćdziesiąt batów. — Po tych słowach odwrócił się na pięcie i odszedł.

Gniew przeważył nad strachem i Emeriel rzucił się za nim, lecz żołnierze Urekai zablokowali mu drogę.

— Kim ty właściwie jesteś!? — wykrzyknął Emeriel. — Uważasz się za tak wszechmocnego, że możesz decydować o losie żywych istot!? Jesteście niczym innym, jak bestiami! Jesteś potworem, Lordzie Vladya!

Lord Vladya zatrzymał się w progu, rzucając spojrzenie przez ramię. — To komplement, książę ludzi. A dla ciebie to Wielki Lord Vladya.

Emeriel zdrętwiał.

Wielki Lord?

To znaczy, jeden z czterech władców Urekai, TEN WIELKI LORD!?

Święci bogowie światła, jesteśmy zgubieni.

Przesuń w górę, aby kontynuować

That Prince Is A Girl: The Vicious King's Captive Slave Mate

That Prince Is A Girl: The Vicious King's Captive Slave Mate

284 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

284

Treść

Aa