Dwadzieścia jeden lat później
KSIĄŻĘ EMERIEL.
— Jest taki śliczny — wyszeptał jakiś głos.
— To ten kobiecy książę — powiedział inny.
Trzeci mężczyzna patrzył z pożądaniem. — Żaden mężczyzna nie powinien mieć tak cudownych włosów.
Książę Emeriel zignorował ich wszystkich, przechodząc z pałacowych ogrodów do budynku, z głową podniesioną wysoko.
To, że był przyzwyczajony do niechcianej uwagi, nie znaczyło, że nie sprawiała, iż czuł się, jakby pełzały mu mrówki pod skórą.
Może i całe życie żył jako chłopiec, ale to wcale nie czyniło go bezpieczniejszym. Mężczyźni z Navii wsadziliby swojego fallusa w cokolwiek z dziurą, zwłaszcza jeśli wyglądało choć trochę kobieco.
Ale zmysły Emeriela zawsze były wyostrzone. Może dlatego był prawdopodobnie jedynym dwudziestojednoletnim prawiczkiem w całej Navii.
Poza tym jego siostra, księżniczka Aekeira, zawsze robiła wszystko, by go chronić. By jego sekrety pozostały dobrze ukryte.
Piętnaście lat temu wypadek powozu odebrał im rodziców, a król Orestus przygarnął ich. Ten tyran zamienił ich życie w piekło.
Emeriel wszedł do korytarza prowadzącego do komnat Aekeiry, gdy to usłyszał.
Szczęki.
Ciche, przepełnione bólem jęki.
Ten dźwięk dochodził z…
Wściekłość wezbrała w Emerielu. Nie znowu!
Zdeterminowany, ruszył korytarzem i z impetem otworzył drzwi, dobywając miecza.
— Odsuń się od mojej siostry w tej chwili, lordzie Murphy, albo przysięgam na niebo, że cię tu i teraz zabiję! — warknął Emeriel.
Twarz ministra spraw ludzkich wykrzywił grymas irytacji i przestał posuwać. — Wynoś się, mały książę. Psujesz zabawę.
Emeriel nienawidził docinku „mały książę”, ale chyba nie tak bardzo, jak nienawidził „wątły książę”. Przez lata Naviowie nadali mu wiele przezwisk z powodu jego drobnej i kobiecej aparycji.
— Odsuń się od niej natychmiast! — Emeriel pewnym krokiem podszedł do łóżka, chwycił lorda Murphy’ego i odciągnął go od Aekeiry.
Ze słodkim hukiem stary głupiec stoczył się na podłogę. Aekeira podniosła się z łóżka, tuląc nagie ciało, twarz czerwona od płaczu, oczy zmęczone i opuchnięte.
Emeriel objął siostrę ramionami, mocno ją przytulając. — Przepraszam, przepraszam, Keiro.
— To nie była twoja wina.
— Jak śmiałeś to zrobić!? — lord Murphy podniósł się wściekle. — Wygrałem księżniczkę Aekeirę uczciwie w karty na wczorajszym spotkaniu. Król postawił ją i przegrał ze mną! Miałem ją mieć przez co najmniej dwie godziny!
Oczy Emeriela zapłonęły, gdy się odwrócił. — Jeśli jeszcze raz ją dotkniesz, przysięgam na niebo, że obetnę ci męski organ, lordzie Murphy.
— Nie odważysz się!
— Z przyjemnością przyjmę każdą karę od króla — odparł z przekonaniem — ale ty zostaniesz bez męskości. Wybieraj mądrze.
Oczy lorda Murphy’ego rozszerzyły się, ręce odruchowo powędrowały w ochronnym geście na krocze, twarz poczerwieniała ze złości.
— Król się o tym dowie! — wywarczał minister. Zabrał ubranie i opuścił pokój.
— Och, Em, po co to zrobiłeś? — Aekeira spojrzała z niepokojem. — Król może cię znowu ukarać gorącym batem.
— Nie obchodzi mnie to. Chodź do mojego pokoju. — Chowając miecz, Emeriel nie mógł nawet spojrzeć siostrze w oczy, sam był o krok od płaczu. Pomógł Aekeirze się ubrać i wyprowadził ją korytarzem.
To stare poczucie winy przeszyło Emeriela do szpiku. Aekeira zawsze chroniła Emeriela, nawet gdy to czyniło ją jedynym celem. Siostra nigdy go nie nienawidziła, ale Emeriel nienawidził siebie za to.
Aekeira zawsze była radosna i pełna życia. Ale w takich chwilach, gdy jej ciało było naruszane, wyglądała po prostu na zmęczoną. Znużoną światem.
Martwiła się, do którego szlachcica król odda ją następnym razem.
Dużo później, odświeżona, Aekeira leżała na łóżku, zamykając oczy.
— Em? Najgorszy mój koszmar z młodości to myśl, że sprzedadzą mnie arystokracie z Cavaru, ale teraz… prawie wolałabym, żeby ten bezduszny król tak właśnie zrobił, zamiast zmieniać zdanie — wyszeptała Aekeira.
— Proszę, nie mów tak. — Emeriel ujął jej dłoń. — To królestwo to istne przedstawienie grozy. Wszędzie jest lepiej niż w Cavarze, siostro. No, chyba że za wielką górą, oczywiście.
Na samą myśl Emeriela przeszedł dreszcz. Za tamtymi górami mieszkali Urekai.
— Czasem chciałabym móc opuścić to przeklęte królestwo. — Z oczu Aekeiry spłynęła pojedyncza łza.
Ja też, Keiro. Ja też.
•••••••••
Tej nocy, po kąpieli, Emeriel stał przed lustrem, wpatrzony w swoje odbicie.
Długie, jedwabiste, czarne włosy opadały mu na ramiona, spływając jak wodospad. Z rozpuszczonymi włosami naprawdę wyglądał jak to, kim był w rzeczywistości. Dziewczyna.
Jakby to było żyć swobodnie, jak osoba, którą odbija lustro? Nie żyć w strachu przed kolejnym mężczyzną, który mógłby go skrzywdzić, tak jak krzywdzili jego siostrę?
Emeriel marzył o poślubieniu mężczyzny swoich snów. Obrońcy. Kogoś, kto byłby na tyle potężny, by zapewnić mu bezpieczeństwo, ochronić przed drapieżnikami, porwać go swoją siłą i miłością.
Wszystko to było ułudą. Ale słodką.
Rzeczywistość była zbyt okrutna.
Otrząsnął się, położył do łóżka i zamknął oczy, pozwalając się porwać snom.
••••••
Sen zaczął się jak zawsze.
Mężczyzna wypełniał framugę drzwi, skryty w cieniu. Był duży, większy i bardziej męski niż ktokolwiek, kogo Emeriel kiedykolwiek widział.
Wysoki jak olbrzym, sprawiał, że Emeriel czuł się mały, jak osaczone zwierzę.
— Kim jesteś? — roztrzęsionym, zaspanym głosem zapytał Emeriel, pełnym strachu. — Czego ode mnie chcesz?
— Jesteś moja — powiedział, głos miał głęboki jak grzmot. — Przeznaczona, by klęczeć przede mną. Leżeć na plecach. Być tak pieprzoną, aż twoje nogi będą się trząść. Wbijać się w ciebie, aż twoje dziury będą otwarte, rozwarte tylko dla mnie. Masz zawsze błagać o mojego kutasa. Tylko mojego.
Twarz Emeriela zapłonęła z szoku. Tak zgorszony, podniósł się gwałtownie. — N-nie powinieneś mówić mi takich nieprzyzwoitych rzeczy! To nieprzyzwoite!
Lecz tajemniczy mężczyzna wkroczył do sypialni Emeriela, wychodząc z cienia. Gdy to zrobił, jego ciało przemieniło się w... bestię.
Najstraszliwszą, jaką Emeriel kiedykolwiek widział.
Urekai.
— O bogowie, o bogowie — oddech Emeriela rwał się ze strachu, ogarniało go przerażenie. Ze wszystkich zmiennokształtnych na świecie, dlaczego UREKAI!?
Zbliżył się z zamiarem. Jego świecące, żółte oczy wpatrywały się w Emeriela, pełne głodu.
Kręcąc głową, Emeriel cofnął się przerażony. — Nie, nie, nie! Zostaw mnie! — krzyknął. — Strażnicy! Ktoś, pomocy!
Ale nikt nie przyszedł.
Bestia rzuciła się na łóżko, przygniotła Emeriela, unieruchamiając go pod sobą. Pazury rozerwały jego ubranie, a bezbronne, kobiece ciało Emeriela zostało wystawione na żółte ślepia bestii.
Potężne uda bestii rozwarły uda Emeriela, a ogromny, potworny kutas naparł na jego dziewicze, kobiece wnętrze i wcisnął się do środka...!
•••••••••
Emeriel zerwał się z krzykiem. Drżący, cały spocony, rozejrzał się po ciemnym, pustym pokoju.
— To był tylko sen — wyszeptał, trzęsąc się. — Dzięki bogom. Tylko sen.
Znowu ten sam sen. Miał go od miesięcy.
Przełknął ślinę, drżącą dłonią przeczesał włosy. — Dlaczego ciągle mam ten straszny koszmar?
To naprawdę przerażało Emeriela.
Urekai?
Nikt na tym świecie nie modlił się, by spotkać Urekai w swoim życiu. Zwłaszcza nie Emeriel.
A jednak, mimo całego tego strachu, gorąco snu wciąż pulsowało mu w ciele. Jego kobiece wnętrze czuło się dziwnie. Mokro.
Co to znaczy?
Przesuń w górę, aby kontynuować
KSIĄŻĘ EMERIEL
Wychodząc następnego ranka na zewnątrz, Emeriela zatrzymało dwóch wojowników. „Król cię wzywa, mój książę”, rzekł jeden z nich. „Twoja obecność jest potrzebna na sali sądowej.”
Cholera. Ten głupi minister nie zmarnował czasu, żeby go wydać.
Emeriel ruszył w stronę sądu. To tylko chłosta, poradzi sobie.
Ale gdy szedł korytarzem w stronę drzwi, panowała upiorna cisza.
Coś było nie tak.
Z zewnątrz sala sądowa zawsze była głośna. Pomruki, szepty, kłótnie – to było normalne.
Zaniepokojenie narastało, gdy drzwi się otworzyły, a wszystkie spojrzenia nie zwróciły się ku niemu z wyższością. Zamiast tego, wszyscy patrzyli na środek sali królewskiej.
Emeriel podążył wzrokiem za nimi.
Dwóch mężczyzn ubranych w białe szaty, z długimi, prostymi, sięgającymi pasa czarnymi włosami, stało, wyglądając niegroźnie.
Jednak przy dłuższym spojrzeniu Emeriel dostrzegł mięśnie ledwo ukryte pod szatami, lekko spiczaste uszy i niewiarygodnie nienaturalnie przystojne twarze, zupełnie nieczytelne.
Zamarł.
Urekai.
Ci wyglądali na bogatych i arystokratycznych.
Gardło Emeriela zaschło. Nikt nie modli się, by stanąć twarzą w twarz z Urekai.
„Cóż powiesz, królu Orestusie?” odezwał się Urekai z długą blizną biegnącą przez policzek. Wyglądał najbardziej groźnie.
„Nie, to nie może się wydarzyć”, zaprotestował król Orestus, wyglądając na przerażonego i słabo to ukrywając.
Zmarszczenie brwi u Bliznowatego Urekaia pogłębiło się. Wyraźnie nie był to ktoś, kto przyjmował odmowę.
„Mylisz się, jeśli myślisz, że dajemy ci wybór, ludzki królu”, powiedział, groźnie podchodząc bliżej.
Ministrowie sądu westchnęli, cofając się w swoich fotelach.
„Spokojnie, panie Vladya”, odezwał się drugi Urekai, jego głos był łagodniejszy. Błagalny, nie rozkazujący.
Bliznowaty Urekai, Lord Vladya, spojrzał twardo na króla, wzrokiem, który mógłby przerazić każdego mężczyznę. „To najmniejsze, co możesz zrobić, ludzki królu. Oddaj nam księżniczkę, a odejdziemy w ciszy.”
„Jesteśmy gotowi za nią zapłacić”, dodał drugi Urekai, sięgając do szaty i wyciągając dużą sakiewkę z monetami.
Strach odszedł. Uszy króla wyostrzyły się z zainteresowania. „Pieniądze?”
„Nie tylko pieniądze, są też złote monety”, powiedział Urekai bez blizny.
Wszyscy westchnęli, łącznie z Emerielem. Złote monety były rzadkie i bardzo cenne.
Urekai kontynuował: "Wszystko, co musisz zrobić, to oddać nam księżniczkę, a ta sakiewka jest twoja."
Czekaj…
Księżniczka?
Nie mogli mieć na myśli...
Wielkie drzwi otworzyły się ponownie, gdy dwóch strażników wprowadziło Aekeirę na salę.
Nie, nie, nie, nie moja siostra.
Emeriel ruszył do przodu, ale strażnicy, którzy go eskortowali, zatrzymali go. Zacisnął mocno wargę, starając się nie zwracać na siebie uwagi, ale było to niezwykle trudne.
To nie mogło być to, o czym myśli. To musiał być sen.
Nie było możliwości, by Urekai przyszli, by kupić jego siostrę jako niewolnicę...!
Dwóch strażników prowadzących Aekeirę na środek sali zatrzymało się kilka kroków od Urekai.
Przerażenie na twarzy Aekeiry odzwierciedlało uczucia Emeriela.
„Czyli, żebym dobrze zrozumiał,” zaczął król Orestus, „Wystarczy, że ją wam sprzedam, a wszystkie te pieniądze są moje? Nie ma innych warunków? Nic więcej?”
„Tak,” odpowiedział Urekai bez blizny.
Lord Vladya podszedł bliżej, skracając dystans między sobą a Aekeirą, która teraz wyraźnie się trzęsła.
Ujął policzek Aekeiry, przechylając jej głowę, by lepiej się przyjrzeć. Wyglądał na całkowicie zniesmaczonego. „Może być.”
Król Orestus chwycił za młotek i uderzył nim mocno o biurko. „Sprzedana! Od tej chwili księżniczka Aekeira należy do Urekais.”
„CO!?”
Pobiegł na środek sali sądowej i padł na kolana. „Proszę, nie sprzedawaj mojej siostry im. Nie Urekais! Błagam, Wasza Wysokość.”
Król spojrzał na niego z obojętnością. „To już nie jest w moich rękach, Emerielu.”
To już nie jest w jego…
Emeriel nie mógł uwierzyć w to, co słyszy. „Nie możesz do tego dopuścić. Przecież ona też jest twoją siostrzenicą! Jak mogłeś to zrobić!?”
Nie był dumny z tego, że jego głos przybrał niemal pisk dziewczyny, gdy właściwie wrzasnął. „Wiesz, że czeka ją los gorszy niż śmierć za wielką górą! Jak mogłeś zgodzić się ją im sprzedać?”
„Jakby miał wybór,” prychnął Lord Vladya, jego głęboki baryton był pełen cynizmu.
Emeriel odwrócił się do nich, gniew malował się na jego twarzy. Ale gdy spojrzał w te groźne szare oczy, nie potrafił się poddać wściekłości.
Czytał w którejś z książek, że Urekai mają moc odbierania życia bez fizycznego kontaktu. Może to tylko plotka, ale z życiem siostry na szali, nie zamierzał tego sprawdzać.
„Pójdę też. Gdzie pójdzie Aekeira, tam i ja pójdę,” powiedział Emeriel, unosząc podbródek z wyzywającą stanowczością.
Aekeira obróciła się gwałtownie do Emeriela, jej oczy rozszerzyły się ze strachu. „Nie! Co ty robisz, Em?”
„Idę z tobą,” stwierdził stanowczo Emeriel.
Lord Vladya uniósł perfekcyjnie ukształtowaną brew. „Nie. Nie potrzebujemy cię; chcemy tylko twoją siostrę.”
Emeriel wstał. „Nie obchodzi mnie to. Zabierzcie mnie też. Jeśli mnie tu zostawicie, zawsze będę próbował do niej dotrzeć. Przekroczę Wielkie Góry, jeśli będzie trzeba!”
Lord Vladya się zaśmiał. W zimnym dźwięku nie było ani krztyny humoru. „Bez obrzędu przejścia, Wielka Góra cię pochłonie. Nigdy nie przejdziesz na drugą stronę.”
„Zaryzykuję,” przysiągł Emeriel.
„Nie! Mój brat nie idzie!” wtrąciła Aekeira, po czym spojrzała błagalnie na Emeriela. „Nie rób tego, Em. Ja już jestem zgubiona. Nie chcę, żebyś spotkał ten sam los!”
„Jeśli pójdziesz z nami, zostaniesz naszym niewolnikiem.” Lord Vladya stwierdził, wbijając wzrok w Emeriela. „Urekai nie obchodzi, czy jesteś mężczyzną, czy kobietą; będziesz służyć w każdy sposób, jaki zechce twój pan. Czy to w kopalniach, czy w piwnicy, na plecach, zgięty, czy na kolanach. Jeśli zgodzisz się być też naszym niewolnikiem, twoja wolna wola kończy się dzisiaj.”
Dreszcz przeszedł Emerielowi po kręgosłupie.
„Wiesz, co znaczy być niewolnikiem Urekaia, mały człowieczku? Jesteś ładnym chłopcem; nie zabraknie ci panów do obsługiwania.”
Strach przeniknął go do szpiku kości. Jeśli wszystko, co słyszał i czytał w książkach było prawdą, bycie niewolnikiem Urekaia było gorsze niż bycie niewolnikiem człowieka.
A moje sny…
Powinienem uciekać w zupełnie innym kierunku…!
Ale wyprostował się. „Gdzie idzie moja siostra, tam pójdę i ja.”
„Nie umawialiśmy się na dwóch niewolników,” powiedział drugi Urekai.
„To ustalone,” ciągnął Lord Vladya, jakby ten nigdy się nie odezwał.
Sięgając do szaty, bliznowaty Urekai wyciągnął kolejną sakiewkę z monetami i rzucił obie na podłogę pod nogi króla. „Weźmiemy oboje.”
„Sprzedani!” Król Orestus ponownie uderzył młotkiem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
KSIĄŻĘ EMERIEL.
Aekeira płakała ponad godzinę po opuszczeniu sali sądowej.
Na początku była wściekła, krzyczała na Emeriela za jego głupią decyzję. A potem załamała się, płacząc, jakby jej serce zostało roztrzaskane. Teraz zostali sami w maleńkim pokoju na łodzi.
Emeriel milczał przez cały czas załamania siostry, gdy ciężar jego decyzji w końcu do niego dotarł.
Na bogów Światła, był teraz niewolnikiem. Niżej niż nisko urodzony. Niżej niż służący wycierający podłogi.
I to nie byle jakim niewolnikiem, lecz niewolnikiem Urekai. A może nawet wielu Urekai, Emeriel sam jeszcze nie wiedział.
Miał służyć tym bezdusznym, bezwzględnym istotom, które pogardzały ludźmi.
„Jesteś ślicznym chłopcem; nie zabraknie ci panów do obsługi.”
Dreszcz przebiegł po kręgosłupie Emeriela. Mieli naruszyć jego ciało.
To, o czym zawsze marzył, miało się wreszcie spełnić. Tylko że teraz nie będzie to jeden potwór, lecz wielu. Tylu, ilu będzie chciał jego pan.
Rozciągną go, poddając temu straszliwemu aktowi seksu.
Emeriel przełknął wzbierającą w gardle żółć. Jego oddech zamarł, gdy ogarnęła go panika.
„Oddychaj, Em. No już,” Aekeira pojawiła się u jego boku, pocierając mu plecy. „Wdech... i wydech... no dalej, Em.”
Głos Aekeiry był delikatny, kojący, zmuszając Emeriela, by podążał za jego dźwiękiem.
Aekeira nadal pocierała mu plecy. „Dobra dziewczynka. To moja dziewczynka.”
Dwóch Urekai weszło i zmusiło ich do połknięcia nieznanej pigułki.
Z pewnością nie zapłacili tych wszystkich pieniędzy tylko po to, by ich zabić zanim jeszcze zostaną niewolnikami, prawda?
Kilka minut później oboje upadli nieprzytomni na podłogę.
•••••••
Dużo później, Emeriel obudził się na wyboistej drodze powozu. Głowa mu się kręciła, zmysły były otępiałe, gdy kilkukrotnie mrugał, próbując przyzwyczaić wzrok.
Wstał, podszedł do drewnianego okienka powozu i otworzył je. Z ust wyrwał mu się cichy jęk.
Są na ziemiach Urekai. Emeriel widział ich dziesiątki.
Ale to ludzie wprawili go w osłupienie.
Było ich mnóstwo w zasięgu wzroku. Wiele kobiet niemal dorównywało liczbą mężczyznom.
Wszyscy wiedzieli, że Urekai po wojnie zdobyli i przetrzymywali wielu ludzi jako jeńców, ale liczba, którą Emeriel teraz widział, przekraczała jego oczekiwania.
I wszyscy byli niewolnikami.
Niektórzy pracowali w polach, ich zmęczone ciała uginały się pod ciężarem pracy. Inni dźwigali ciężkie ładunki, mięśnie napinały im się przy każdym kroku, pod czujnym okiem Urekai.
Niektórzy Urekai trzymali bicze, inni miecze. Ten widok przewrócił Emerielowi żołądek, robiło mu się niedobrze.
Czy takie ma być nasze życie?
Jęk budzącej się Aekeiry rozległ się za nim, więc Emeriel natychmiast odwrócił się do siostry, z troską na twarzy.
„W porządku, Kiera?” zapytał szeptem.
Aekeira skinęła głową, pocierając oczy. „Gdzie jesteśmy?” zapytała, rozglądając się dookoła.
„W ich królestwie, Urai,” Emeriel wyszeptał, zniżając głos, by woźnica nie usłyszał.
Razem patrzyli na ogromną fortecę przed sobą. Powóz zmierzał prosto do jej bram.
„To miejsce wygląda na wyjątkowo luksusowe,” powiedziała Aekeira.
Emeriel przytaknął. Jako członkowie rodziny królewskiej znali luksus, ale to było zupełnie inna liga.
Co rodziło pytanie...
Kim dokładnie byli mężczyźni, którzy ich kupili? A jeśli nie byli ich panami, to kto…?
*******
Wprowadzono ich do pustego pokoju po przejściu przez liczne komnaty i korytarze.
„To będzie wasza kwatera na razie,” oznajmił żołnierz.
Pokój był zaskakująco przestronny i gustownie urządzony.
Niedługo po odejściu żołnierzy usłyszeli zbliżające się kroki, coraz głośniejsze z każdą chwilą.
Drzwi rozwarły się i do środka wkroczyła starsza ludzka kobieta. Towarzyszyła jej młodsza kobieta i trzech Urekai.
Spojrzenie starszej kobiety padło na Emeriela i aż zamrugała z wrażenia. „Jesteś naprawdę niezwykle urodziwym młodzieńcem. Widziałam wielu pięknych chłopców w swoim życiu, ale rzadko który może się z tobą równać.”
Poczuwszy się nieswojo, Emeriel cofnął się, szukając schronienia za Aekeirą, która rozłożyła ramiona, by go osłonić przed wścibskimi spojrzeniami.
„Szkoda, że to nie po ciebie przyszliśmy,” powiedziała kobieta z lekceważeniem, odwracając się. „Chłopcy, przygotujcie ją. Amie, przygotuj kąpiel.”
Trzej mężczyźni podeszli do Aekeiry i zaczęli ją rozbierać. Jeden zdejmował jej ubrania, drugi zajmował się jej włosami, rozplątując supły.
„Co wy robicie?” zapytał zaniepokojony Emeriel.
„Przygotowujemy ją na to, co nadejdzie.” Starsza kobieta nawet nie spojrzała na niego. „Możesz zostać albo wyjść. Jest mi to obojętne. Ale jeśli mi przeszkodzisz, zgłoszę to żołnierzom i wrzucą cię do lochu.”
W głowie Emeriela kłębiło się wiele pytań, ale jedno potrząśnięcie głową Aekeiry go uciszyło.
Bezradnie patrzył, jak ją rozbierają, a młodsza dziewczyna, Amie, przygotowuje wielką wannę pełną wody.
W końcu Emeriel postanowił wyjść i pozwiedzać, błąkając się bez celu po korytarzach. Trafił na odosobnione przejście, ukryte przed przypadkowymi spojrzeniami.
Z oddali dobiegały głosy, więc podszedł bliżej.
„Co zrobimy z chłopcem? Nie był częścią planu,” powiedział jeden głos.
„Nie obchodzi mnie to, Lordzie Ottai. Może później coś wymyślimy.” Odezwał się głos Lorda Vladyi. „Na razie skupmy się na dziewczynie. Zła pogoda opóźniła naszą podróż, spodziewałem się wrócić wczoraj.”
Jego głos, lodowaty i pełen autorytetu, dodał Lord Vladya. „Czas ucieka; ona musi być tej nocy w zakazanych komnatach.”
Zakazane komnaty?
Emerielowi bardzo się to nie podobało.
„Uspokój się, Vlady. Ta młoda dziewczyna nie poradzi sobie z bestią,” dodał Lord Ottai.
„Nie obchodzi mnie to. Sami sobie zgotowali ten los, więc muszą go przyjąć,” odparł Vladya z wyzywającą nutą.
Po tych słowach rozległo się ciężkie westchnienie. „Byłoby okrutne wysłać tę dziewczynę do obsługi bestii bez żadnego pojęcia, czego się spodziewać. Wiem, że nie darzysz ludzi sympatią, szczerze mówiąc ja też nie, ale chyba możemy zrobić to lepiej,” argumentował Lord Ottai.
„Rób co chcesz, Ottai. Powiedz im wszystko albo nic. Jest mi to obojętne,” stwierdził Vladya. „Czy przeżyje, czy zginie, również mi to obojętne. Potem wrzucę tam tego ślicznego małego księcia, a jeśli i on zginie, wsiądę do kolejnego powozu i pojadę do następnego ludzkiego królestwa po nową księżniczkę dla niego. Tylko to mnie w tym wszystkim interesuje.”
Po ich rozmowie zapadła cisza, a umysł Emeriela wypełnił się strachem i niedowierzaniem.
Obsłużyć bestię? Zginąć?
Przesuń w górę, aby kontynuować