passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Breeder - Rozdział #3 - autor ID Johnson

The Alpha King's Breeder

/

Rozdział 3

Oświadczyny

*Maddox*

Usłyszałem to słowo, które wyszło z ust Alfy Ernesta, i obserwowałem, jak jego dziąsła falują, gdy jego pulchne policzki układają się w uśmiech. Tłusty wąs zatańczył, gdy uniósł głowę i mrugnął do mnie.

Jest jak tandetny handlarz używanych samochodów, próbujący przekonać mnie, żebym wziął coś, czego nie chcę ani nie potrzebuję.

Coś, co jest zepsute i nawet nie działa poprawnie—coś, co nigdy nie spełni swojego zamierzonego celu.

Nie wie, że od kilku miesięcy rozważam znalezienie surogatki. Po prostu nie miałem czasu, by znaleźć kobietę, która spełniałaby wymagania.

Wszystko, co powiedział, to prawda. Z pewnością nie chcę się już nigdy żenić, bez względu na wszystko. Nawet myślenie o mojej żonie sprawia, że serce mi się ściska, a oczy zachodzą łzami. Musiałem natychmiast wyrzucić jej piękną twarz z pamięci. Nie, nigdy nie wezmę już żadnej żony.

To oznacza, że jeśli chcę mieć dziedzica, muszę znaleźć kobietę, która zgodzi się urodzić moje dziecko, wiedząc, że nic jej ze mną nie łączy.

To po prostu nie wchodzi w grę z żadną z kobiet na dworze. Wszystkie chcą czegoś więcej.

Wszystkie chcą mnie.

Znalezienie kobiety z innych ziem watahy zawsze było możliwe, i kilku Alf wspominało czasem o swoich córkach. Jednak nigdy nie chciałem stawiać lojalnego Alfy w sytuacji, gdzie wykorzystywałbym jego córkę w ten sposób. Ktokolwiek urodzi moje dziecko, już nigdy nie będzie mogła wyjść za mąż ani prowadzić normalnego życia.

Jaki inny mężczyzna chciałby ją po tym? Nawet jeśli znalazłaby swojego przeznaczonego, wiedziałby, że była ze mną, Królem Alfą, i nigdy, przenigdy nie byłby w stanie sprostać tym wymaganiom.

Resztę życia spędziłaby odrzucona i samotna.

Kto by tego chciał?

Alfa Ernest znalazł kogoś, komu to nie przeszkadza. Potrzebuję wiedzieć więcej.

— Kim jest ta dziewczyna? — pytam, starając się nie zabrzmieć zbyt zainteresowany, jakbym tylko go zabawiał. Nie jest to dla mnie trudne. Moja reputacja wyjątkowo okrutnego nie jest całkiem bezpodstawna.

— Nazywa się Isla Moon, Alfo Maddox. Jest członkinią mojej watahy. Dziś przyszła i zapytała, czy mam jakieś drobne prace, które mogłaby wykonać, by spłacić dług, który mi wisi, więc zaproponowałem jej to zadanie. Zgodziła się.

Coś ukrywa. Widzę to po szeroko otwartych oczach i wzruszeniu ramionami podczas mówienia. Musi być coś więcej w historii Isli. — Dlaczego jest ci winna pieniądze? — pytam.

On tylko wzrusza ramionami. — Długi rodzinne. Nie wiem dokładnie.

Przyglądam się jego twarzy. Kłamie. Dokładnie wie, o co chodzi. Zastanawiam się, czy dziewczyna została zmanipulowana, żeby tu być, czy przyszła z własnej woli. Może słyszała o przystojnym, tajemniczym Królu Alfie i chciała wykorzystać okazję, żeby spędzić trochę czasu w jego zamku i w jego łóżku?

Chcę się też upewnić, że nie jest jakąś prostytutką, która mnie zarazi. — Czy była… zbadana?

— Nie — odpowiada. — Ale to niepotrzebne. Dziewczyna jest dziewicą.

Parsknąłem. — Skąd to wiesz?

— Znam ją całe życie — odpowiada szybko. — Moja wataha jest mała. Znam wszystkich. Oczywiście, jeśli się martwisz, możesz wysłać swoich lekarzy do sprawdzenia. Jeśli kłamię, z przyjemnością zapłacę ci dwa razy więcej, niż jestem ci winien, panie. Nigdy nie oszukałbym cię w takiej sprawie. — Unieśliłem brwi. Zdał sobie sprawę, że się zdradził. — Nigdy nie oszukałbym cię w żadnej sprawie.

Jakoś w to wątpię. — Jak wygląda?

— Jest piękna — mówi. — Jest za drzwiami.

Kręcę głową. Nie chcę jej jeszcze widzieć.

— Jest drobną dziewczyną, mniej więcej tej wysokości. — Podnosi rękę, pokazując, że ma około metr sześćdziesiąt. — Ma długie, kręcone blond włosy, a jej oczy są szerokie i niebieskie. Skóra jest gładka jak porcelana i jasna. Jest trochę chuda, moim zdaniem, ale ma duże piersi i krągłe biodra.

Zamykam oczy i powoli kręcę głową na jego bezczelność. Nie powinno mnie to dziwić. Zastanawiam się, czy dziewczyna nas słyszy. — Jest inteligentna? — Nie chcę, żeby mój dziedzic był idiotą.

— Och, tak. Bardzo dobrze jej szło w szkole. Była najlepsza w klasie. Poszła na studia na kilka lat, ale z jakiegoś powodu musiała zrezygnować. — Znowu coś ukrywa. Wie, dlaczego. — Jest słodka. Spodoba ci się. — Mruga do mnie, a wiem, że ma na myśli seksualnie.

Aż mnie ciarki przechodzą, bo wiem, że on sam chciałby jej "zasmakować".

Nie wiem, dlaczego dziewczyna zdecydowała się tu przyjść z nim, ale nie odeślę jej dziś do domu z nim.

Mam dziś dużo do zrobienia, w tym przyjęcie z Alfą z odległego regionu. Postanowiłem zatrzymać ją i może chwilę z nią porozmawiać, zanim zdecyduję, co zrobić. Chociaż wygląda na to, że jej usługi mogą rozwiązać moje problemy, nie jestem pewien, czy jestem gotów na tyle komplikacji.

— Ile ma lat? — pytam go.

— Dwadzieścia, chyba — odpowiada.

Dwadzieścia. Jest młoda. Gdy ja miałem dwadzieścia lat, mój ojciec jeszcze żył. Nawet nie byłem jeszcze Królem Alfą.

To wydaje się bardzo dawno temu.

Obraz twarzy mojej żony miga mi w myślach, a moje usta chcą poruszyć się same z siebie.

— Rebecca….

Nie powiem jej imienia. Nauczyłem się tego nie robić. To sprawia, że ludzie kwestionują moje zdrowie psychiczne, a skoro i tak już wystarczająco dużo plotkują o mojej rzekomej brutalności, nie ma powodu, by myśleli, że widuję duchy.

Jeśli jest coś, czym nie muszą się martwić, to właśnie tym, że zobaczę Rebeccę. Szukałem jej wszędzie i nigdy jej nie widziałem, ani razu.

Nawet w snach.

— Co powiesz, Alfo Maddox? Czemu nie zawrzemy tej umowy? Weź dziewczynę. Korzystaj z niej. Jeśli w ciągu roku zajdzie w ciążę i da ci dziedzica, moje długi są spłacone. Jeśli nie… znajdę inny sposób, by ci się odpłacić z odsetkami.

Alfa Ernest wyciąga do mnie rękę. Biorę głęboki oddech i patrzę na jego dłoń, niepewny, czy powinienem ją uścisnąć.

Czy chcę wziąć dziewczynę i trzymać ją jako surogatkę—czy odesłać ją do domu z tym człowiekiem, być może do rodziny, a może, żeby stała się jego niewolnicą seksualną?

* * *

Isla

— Tędy. Nadążaj i niczego nie dotykaj."

Podążałam za wysoką, w średnim wieku, blondynką w garniturze, która bardzo szybko szła przez zamek. Ma na sobie szare spodnie i czarną marynarkę, a pod spodem koszulę z białym kołnierzykiem zapiętym aż pod brodę. Jej włosy są ciasno upięte w kok, a nos zadziera do góry. Wydaje się bardzo zasadnicza i nie sądzę, żeby była miła.

Ciągle myślę o tym słowie. Rozmnażaczka. Co to znaczy? Dlaczego tu jestem?

Staram się nadążyć, ale ona idzie tak szybko, a ja nie mam pojęcia, dokąd idziemy ani dlaczego tam zmierzamy. Nie słyszałam zbyt wiele z rozmowy pomiędzy Alfą Ernestem a Alfą Maddoxem. Kiedy Alfa Ernest zaproponował, że sprzeda mnie Alfie Maddoxowi, by pozbyć się swoich długów, zaczęli negocjować dużo ciszej i nie wiem, co teraz się dzieje.

Idę przez wąskie korytarze i większe pomieszczenia, w których znajdują się dzieła sztuki, takie jak wazony, obrazy, a nawet zbroje rycerskie. Wszystko jest tak samo królewskie i drogie jak wcześniej i nie dotknęłabym niczego nawet wtedy, gdyby mi nie powiedziała, bo boję się, że coś mogłabym zniszczyć.

Tutaj wszystko jest warte więcej niż moja rodzina zarabia przez rok.

"Nie mam pojęcia, dlaczego pan Thompson, lokaj, poprosił mnie, żebym zaprowadziła cię do tego pokoju," mówi kobieta, gdy podążam za nią, niosąc torbę przed sobą i próbując nadążyć. "Ale podobno król go o to poprosił. Sądząc po tym, jak jesteś ubrana, sądzę, że to musi być pomyłka."

Natychmiast opuszczam wzrok, żeby zobaczyć, co mam na sobie, i przypominam sobie, że nie miałam zbyt wiele czasu, by przygotować się do tej podróży. Wciąż mam na sobie czarną spódnicę i białą bluzkę, którą rano założyłam do pracy, pod moją czarną peleryną. Moje buty to stare tenisówki z dziurą w jednym palcu, a ponieważ są mokre od deszczu, trochę piszczą przy chodzeniu. Jestem pewna, że ona to uwielbia.

"Zapytałam go, czy miał na myśli, żebym zaprowadziła cię do kwater pokojówek, ale powiedział, że nie. Mam cię zaprowadzić do tego apartamentu. Cokolwiek, na miłość boską, król dla ciebie zaplanował, to nie moja sprawa, ale może mu się wydaje, że jesteś z watahy Alfy Jordana, watahy Klonowej, chociaż jeszcze nikt z nich nie przyjechał. Zaraz go poprawię."

"Tak, proszę pani," mówię, starając się być uprzejma.

Zatrzymuje się i odwraca w moją stronę, jej ciemne oczy są jak sztylety. "Jestem szefową personelu tutaj, w Zamku Blackthorn. Masz się do mnie zwracać: pani Worsthingshorethinshire. Zrozumiałaś?"

Patrzę na nią przez dłuższą chwilę, zastanawiając się, dlaczego tak zwraca się do gościa. Jej oczy są dzikie i wyobrażam sobie, że pokojówka za coś takiego dostałaby policzek. Nie wiem, jak odpowiedzieć, bo jestem pewna, że nie powtórzę tego nazwiska.

Zdecydowanie nie powiem "tak, proszę pani".

Więc zamiast tego kiwam głową. "Proszę wybaczyć," mówię.

Patrzy na mnie przez, wydaje się, minutę lub dwie, zanim mówi: "Proszę wybaczyć, pani Worsthingshorethinshire."

Odchrząkuję i mówię: "Proszę wybaczyć, pani Worsthingshurtinshirthenshire."

Ona bierze głęboki oddech i powoli wypuszcza powietrze. "Worthingshorethinshire. To nie jest takie trudne!"

Boję się, że każe mi powtórzyć jeszcze raz, ale nie robi tego. Zamiast tego odwraca się i rusza dalej, a ja podążam za nią, współczując pokojówkom, które muszą się jej podporządkować, i w myślach próbując ćwiczyć jej nazwisko.

Wcale jej nie lubię, tej pani Worsthingstirshorethinsire czy jak jej tam.

I po prostu chcę wrócić do domu.

"Twój pokój, na razie, jest tuż za rogiem od pokoju króla. Ale nie licz, że tak zostanie. Bo, jak już mówiłam, uważam, że to pomyłka."

Szybko zakręcamy za róg, a ja uderzam w stół. Zawartość – srebrna misa, wazon – grzechocze, a ona odwraca się i rusza w moją stronę. "Uważaj!" krzyczy.

"Przepraszam bardzo!" mówię, modląc się, żeby nic nie spadło.

Poprawia misę i stabilizuje wazon, kręcąc przy tym głową. "Mówiłam, żebyś niczego nie dotykała. Jeśli to się powtórzy, pożałujesz, że weszłaś do tego zamku! Nie obchodzi mnie, kim jesteś ani po co tu jesteś, młoda damo! W moim zamku, pod moją opieką, są konsekwencje za łamanie zasad!"

Cofam się, czując, jak kurczę się z każdym jej krzykiem. Wiem, że muszę spróbować znowu powiedzieć jej nazwisko, gdy góruje nade mną, jej twarz czerwona ze złości.

"Tak, pani Worthersthershirhirethire."

"To nawet nie jest blisko!" wrzeszczy mi w twarz. "Jesteś niereformowalna, prawda? Nic dziwnego, że ktoś cię tu przyprowadził i zostawił!"

Zastanawiam się, skąd to wie, ale nic nie mówię, tylko patrzę, jak żyły na jej szyi się wybrzuszają.

Widziałam to już wcześniej, tuż przed tym, jak mój szef w młynie uderzał mnie, bo upuściłam worek, albo szefowa w barze biła mnie za przypadkowe rozlanie tacy z jedzeniem. Nie jestem niezdarna, ale też nie taka silna. W końcu, po osiemnastu, dziewiętnastu godzinach pracy, robiłam się zmęczona i coś się wyślizgiwało.

Boję się, że ona mnie teraz uderzy, ale nie robi tego. Przechodzi jeszcze kilka kroków, po czym wyciąga klucz i otwiera drzwi.

Wchodzimy do czegoś, co musi być przedsionkiem, bo są tam kolejne drzwi. Pokój jest prawie pusty. Tylko mała część wypoczynkowa i stół z kolejnym wazonem. Jest przytulnie i ładnie.

Zatrzymuje drzwi główne odbojcem, po czym kontynuuje. "To są twoje pokoje na razie," mówi, prowadząc mnie do kolejnych drzwi.

Gdy otwiera następne drzwi, odsuwam się i lekko zahaczam biodrem o stół. Nie zwracam na to uwagi, bo to przecież moje pokoje.

Dopóki nie czuję bólu promieniującego po boku twarzy i nie zostaję powalona na ziemię, upadając, a moja torba leci daleko z rąk, próbuję się podeprzeć.

"Mówiłam, żebyś niczego nie dotykała!" krzyczy na mnie.

Zszokowana siedzę chwilę na podłodze, próbując pojąć, co się właśnie stało. Czy ona mnie właśnie uderzyła, bo potrąciłam stół w moich własnych pokojach?

Czy nie wolno mi spać w łóżku, które przydzielił mi król?

Albo siadać na żadnym krześle?

Zanim mogę zareagować, pochyla się i chwyta mnie za kołnierz peleryny, szarpiąc mnie do góry. Jest o wiele większa i silniejsza ode mnie. Trzęsie mną i krzyczy: "Kim ty myślisz, że jesteś, wchodzisz tutaj i robisz bałagan? Ty mała ladacznico!" Uderza mnie jeszcze raz, a tym razem udaje mi się podnieść rękę, by częściowo zablokować cios, ale i tak czuję jej dłoń na swoim policzku. Raz za razem uderza mnie, a ja mogę zrobić tylko tyle, by nie powaliła mnie znów na ziemię.

Aż do chwili, gdy słyszę donośny głos rozkazujący: "Co ty wyprawiasz?!"

Przesuń w górę, aby kontynuować

Dlaczego tu jestem?

*Isla*

Naczelna pokojówka puszcza mnie, gdy słyszymy męski głos żądający wyjaśnienia, co ona robi.

Odwraca się, by mu odpowiedzieć, gdy ja zakrywam twarz, ból promieniuje przez policzki i nos.

"Beta Seth," zaczyna, "ta dziewczyna była nieostrożna z rzeczami króla i okazała mi brak szacunku. Po prostu uczyłam ją lekcji, tak samo jak uczę każdą nową służącą, sir."

Otarłam odrobinę krwi z górnej wargi grzbietem dłoni i odwróciłam się, by zobaczyć, jak do pokoju wchodzi przystojny mężczyzna. Jest wysoki, ma ciemne blond włosy i białe, szerokie ramiona. Jego zielone oczy skupione są na drugiej kobiecie w pokoju, a jego intensywne spojrzenie burzy jej sztywną postawę.

"Jak śmiesz?" żąda. "Poproszono cię, żebyś zaprowadziła pannę Isla do jej pokoju, pani Worsthingshorethinshire. Nikt nie prosił cię o uczenie jej czegokolwiek. Nie mogę sobie wyobrazić, by zrobiła coś nieostrożnego. Co mogła takiego zrobić? Nie widziałem niczego zniszczonego pomiędzy tym miejscem a gabinetami króla."

Patrzę, jak kobieta przełyka ślinę, jej gardło porusza się gwałtownie. "Cóż, uderzyła w stół na korytarzu, potem tutaj i..."

"We własnym pokoju? I co z tego?" Wydaje się być coraz bardziej rozzłoszczony, a gdy robi kolejny krok w jej stronę, pani Whateverhernameisshire wpada na stół. "Chyba teraz, skoro ty uderzyłaś w stół, powinniśmy nauczyć cię lekcji, hmm?"

Zauważam wtedy, że towarzyszy mu jeszcze dwóch mężczyzn. Obaj mają na sobie mundury strażników. Są również duzi i muskularni, a gdy Beta Seth podnosi rękę, podchodzą bliżej.

"Och, nie, Beto, proszę," mówi. "Nie miałam tego na myśli."

"Cóż, jestem pewien, że panna Isla też nie miała. Ale ty postanowiłaś spoliczkować ją tak, że aż zaczęła krwawić. Więc... myślę, że Daniel i Stephen zrobią to samo tobie." Pstryka palcami i odsuwa się.

Patrzę, jak jeden z dużych mężczyzn chwyta ją za kołnierz, a drugi zaczyna uderzać ją po twarzy. Wystarcza kilka razów, by jej nos i warga zaczęły krwawić. Zaczyna płakać, błagać, by przestali.

"Proszę," mówię szeroko otwartymi oczami. "Proszę, nie róbcie tego." Wyciągam rękę, by dotknąć rękawa koszuli Bety, ale nie sięgam do niego. "Czy to nie wystarczy, proszę?"

Odwraca się i patrzy na mnie, podczas gdy tamci dwaj nadal ją policzkują, teraz na zmianę. Pstryka palcami i przestają, puszczając ją w tym samym momencie. Upada na ziemię. "Myślisz, że już wystarczy, panno Isla?"

Kiwnęłam głową. I tak nie chciałam, żeby ją bili. Nawet jeśli była okropną osobą i mnie skrzywdziła, nie lubię patrzeć, jak inni cierpią.

Przez chwilę przygląda się mojej twarzy, zanim jeden kącik jego ust unosi się w uśmiechu. "Jesteś... inna," ocenia, a ja nie wiem, czy to dobrze, czy źle. "Daniel, zaprowadź panią Worsthingshorethinshire do jej pokoju, niech zbierze swoje rzeczy. Opuszcza zamek natychmiast."

"Tak jest, Beto Seth," mówi Daniel i podnosi kobietę z ziemi za kołnierz, podczas gdy ona błaga, by mogła zatrzymać pracę.

"Zwalniasz ją?" pytam.

"Tak," odpowiada, jakby to było najbardziej oczywiste na świecie. "Jeszcze nawet nie widziałaś swojego pokoju. Proszę bardzo, jesteśmy na miejscu."

Czuję się źle z powodu tej kobiety, nawet jeśli była wiedźmą, ale idziemy dalej, a gdy Beta Seth otwiera drzwi do mojego pokoju, nie mogę uwierzyć własnym oczom.

"To jest... mój pokój?" pytam.

"Zgadza się," mówi. "Król Maddox chciał, byś miała najlepszy pokój."

Stoję chwilę w progu i chłonę wszystko wzrokiem.

Po lewej stronie stoi duża, wiśniowa komoda z pięknym lustrem i ławką, na której mogę usiąść i zrobić sobie fryzurę i makijaż, jeśli będę mieć makijaż. Tuż obok jest pluszowy niebieski fotel, który wygląda przytulnie i zachęcająco. Obok stoi duże okno z zasłonami w tym samym odcieniu co fotel, a po drugiej stronie łóżka jest kolejne, identyczne.

Łóżko jest ogromne, wystarczająco duże dla co najmniej trzech osób. To łoże z baldachimem, z tej samej wiśniowej stolarni co komoda, a pościel pasuje do reszty tkanin w pokoju. Materac wygląda na miękki i boski; nie mogę się doczekać, by go wypróbować. Tak długo spałam na cienkiej piance, że nie pamiętam już, jak to jest mieć prawdziwy materac.

Obok drugiego okna są drzwi, uchylone. Widzę, że w środku jest łazienka, a wanna na lwich łapach wygląda tak kusząco, że mam ochotę wskoczyć od razu. Podłoga jest w czarno-białą szachownicę i cała łazienka prezentuje się elegancko i lśniąco.

Jest też duży kominek, choć teraz nie pali się w nim ogień. Na jego gzymsie stoją piękne niebieskie wazony, a nad nim wisi obrazek wiejskiego domku, na który mogłabym patrzeć godzinami.

Przy kominku stoi większa szafa, pasująca do reszty mebli, a obok są jeszcze jedne drzwi, które, jak sądzę, prowadzą do garderoby.

W rogu po mojej lewej stronie stoi okrągły stół z czereśniowego drewna, otoczony czterema krzesłami obitymi tym samym niebieskim materiałem.

Dywan jest beżowy, ale na nim leży duży chodnik z wplecionymi beżowymi i niebieskimi pasmami.

"No i?" pyta Beta Seth, gdy stoję oniemiała wśród tego wszystkiego.

"Myślę, że pani Worthershtirshirehover miała rację," mówię, zauważając, że Beta śmieje się z mojej próby wymówienia jej nazwiska.

"A co powiedziała pani Worsthingshorethinshire, jeśli mogę zapytać?" dopytuje Beta Seth.

"Powiedziała, że chyba zaszła jakaś pomyłka i że powinnam być zaprowadzona do kwater służby. Beta Seth, sir," zaczynam, skłaniając głowę z szacunkiem, "udałam się do mojego Alfy, by pożyczyć pieniądze na spłatę długu, a on przyprowadził mnie tu, by spłacić dług, który jest winien królowi. Sądzę, że powinnam pracować, żeby spłacić ten dług. Czy nie powinnam być zatem zakwaterowana w części dla służby?"

Uśmiech Bety Setha znika. "Nikt ci nie powiedział?" pyta mnie.

Unoszę brwi i czuję, jak serce zaczyna mi walić w piersi, próbując zgadnąć, co ma na myśli. "Nikt mi nie powiedział... czego?" pytam.

"Nikt ci nie powiedział, jakie będziesz miała obowiązki... by spłacić dług?"

Potrząsam głową. "Nie, sir. Nikt mi nic nie powiedział."

Odchrząka. "Nie bardzo chcę być tym, który ci to powie, ale jeśli nie zrobi tego sam król Maddox, to chyba przypadnie to mnie." powiedział.

"Proszę, sir. Był pan dla mnie bardzo uprzejmy. Wolałabym usłyszeć to od pana, jeśli nie ma pan nic przeciwko."

Kiwnął głową, a ja przygotowałam się psychicznie na jego słowa. Nie mam pojęcia, co to może być. Zupełnie żadnego.

"Spłacisz długi, zostając Wybranką Alfa Króla."

Kiwnęłam głową, ale wciąż jestem zagubiona i nie wiem, jak mu to powiedzieć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Co ja robię?

*Maddox*

Muszę przygotować się do spotkania z watahą Alphy Jordana przed uroczystą kolacją, którą będziemy mieć. Mamy wiele tematów do omówienia i muszę być w pełni skoncentrowany, żeby nie dać się na żadnym z nich wykiwać.

W końcu Alpha Jordan jest jednym z moich najsilniejszych sojuszników, ale też jest bardzo przebiegły i prawie dwa razy starszy ode mnie.

Byłoby mu łatwo wykorzystać mnie, jeśli nie będę uważał.

Ale nie mogę przestać myśleć o tej dziewczynie, co mnie irytuje.

Przysiągłem, że nigdy więcej nie wezmę innej Luny, więc nawet nie powinienem sobie tego wyobrażać. Nie o to chodzi.

Po prostu zastanawiam się... co ona tu robi? I czy jestem szalony, że nawet pozwoliłem, by absurdalna sugestia Alphy Ernesta przemknęła mi przez myśl?

Hodowczyni…

Myślałem o tym już wcześniej. Kiedyś to była powszechna praktyka, dawno temu, gdy Luny miały problemy z poczęciem męskich spadkobierców, a Alphowie chcieli mieć pewność, że będą mieli silnego syna, który obejmie tron lub przejmie po nich władzę nad watahą.

To, że nie słyszałem, aby ktoś tak robił od dziesięcioleci, nie znaczyło, że to był zły pomysł.

A jednak... ta dziewczyna…

Udało mi się ją tylko rzucić okiem, gdy przemykała korytarzem, i w ogóle mnie nie zauważyła. Nawet nie widziałem jej twarzy.

Alpha Ernest mówił, że jest piękna, ale to nic nie znaczy. Piękno tkwi w oku patrzącego.

Poza tym miałem opinię zimnego, okrutnego człowieka na polu bitwy.

Czy w sypialni mógłbym być taki sam?

Ludzie mówili o mnie, jakbym miał harem kobiet, które wykorzystywałem i krzywdziłem, ale prawda była taka, że od śmierci żony nie spałem z wieloma kobietami. A kiedy to robiłem, wiedziały, że nie ma w tym żadnych uczuć.

„Rebecca….”

Jej imię wymknęło mi się z ust tak szybko, choć wolałbym, żeby nie. Nawet gdy chciałem, by jej wspomnienie zbladło i przeszło do podświadomości, nie pozwalało na to.

Pukanie do drzwi wyrwało mnie z zamyślenia.

„Seth”, powiedziałem, widząc, jak mój Beta wchodzi do gabinetu. Wiedział, że może wejść, gdy nie jestem z kimś innym. „Sprawdziłeś naszą... nową gościnę?”

„Tak. Jest... drobna. Słodka — może trochę dziwna.”

„Dziwna?”

Wzruszył ramionami. „Trudno to opisać. Musisz ją poznać. Faktycznie jest bardzo urodziwa. Ale nie o niej przyszedłem ci powiedzieć.”

Z łokciami opartymi o biurko pochyliłem się w jego stronę. „To o co chodzi?”

„O panią Worsthingshorethinshire.” Seth westchnął żałośnie, siadając na krześle naprzeciwko mnie. „Niestety musiałem ją zwolnić.”

„Zwolnić?” powtarzam. „Przecież była szefową personelu, główną służącą. Dlaczego?”

„Cóż, kiedy wszedłem do pokoju, spoliczkowała dziewczynę, pannę Islę, tak mocno, że aż przewróciła ją przez pokój, a kiedy zapytałem panią Worsthingshorethinshire dlaczego, powiedziała, że dziewczyna wpadła na stół w jej pokoju. Oczywiście nie mogłem na to pozwolić. To nie pierwszy raz, gdy słyszę o okrucieństwie pani Worsthingshorethinshire.”

Przez chwilę mogłem się tylko w niego wpatrywać, ledwo wierząc własnym uszom. „A to ja mam reputację brutalnego.”

Kiwnął głową. „Widok tego tak mnie wściekł, że kazałem moim ludziom dać jej nauczkę.” Spuścił wzrok na podłogę, chyba trochę zawstydzony. „Może nie powinienem, ale pomyślałem, że zasłużyła.”

„Nie, nie obwiniaj się,” mówię, próbując zażartować, ale Seth nie uważa mnie teraz za zabawnego. „Dobrze zrobiłeś. Jak się ma dziewczyna?”

„Zostawiłem ją w pokoju. Wysłałem Poppy. Myślę, że to odpowiednia służąca, by się nią zajęła. Przyniosę też kolację i poślę jej garderobę. Zakładam, że… w końcu ją odwiedzisz?”

Wzruszam ramionami. „Nie wiem, jakie mam plany, Seth. Ta sprawa z hodowczynią... to chyba nie dla mnie. Zwłaszcza jeśli jest taka, jak mówisz… drobna i wątła.”

„Cóż... jest drobna, ale nie sądzę, żeby była wątła. I naprawdę jest urocza. Jest w niej coś uderzającego — i zanim to powiesz — bez żadnej gry słów.” Rzuca mi spojrzenie sugerujące, że woli mnie, kiedy nie próbuję być zabawny.

„To to jest w niej takie dziwne? To coś uderzającego?” pytam, odkładając swoje dziwne poczucie humoru na bok.

„Nie,” odpowiada. „Myślę, że dziwne jest to, iż przyjęła to tak, jakby była przyzwyczajona do bycia obijaną. I to wydało mi się smutne. Ktoś tak młody nie powinien być aż tak przyzwyczajony do ciosów.”

Mogę tylko wzruszyć na to ramionami. Empatia nie jest moją mocną stroną. „Dzięki, że mi powiedziałeś,” mówię. „Alpha Jordan będzie tu niebawem i muszę się przygotować.”

„W porządku,” mówi Seth i wychodzi z pokoju. Wracam do moich notatek przygotowujących do spotkania z Alphą Jordanem, ale nie mogę się skupić.

Wszystko, o czym myślę, to ta dziewczyna.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Breeder

The Alpha King's Breeder

1025 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

1025

Treść

Aa