*Isla*
Naczelna pokojówka puszcza mnie, gdy słyszymy męski głos żądający wyjaśnienia, co ona robi.
Odwraca się, by mu odpowiedzieć, gdy ja zakrywam twarz, ból promieniuje przez policzki i nos.
"Beta Seth," zaczyna, "ta dziewczyna była nieostrożna z rzeczami króla i okazała mi brak szacunku. Po prostu uczyłam ją lekcji, tak samo jak uczę każdą nową służącą, sir."
Otarłam odrobinę krwi z górnej wargi grzbietem dłoni i odwróciłam się, by zobaczyć, jak do pokoju wchodzi przystojny mężczyzna. Jest wysoki, ma ciemne blond włosy i białe, szerokie ramiona. Jego zielone oczy skupione są na drugiej kobiecie w pokoju, a jego intensywne spojrzenie burzy jej sztywną postawę.
"Jak śmiesz?" żąda. "Poproszono cię, żebyś zaprowadziła pannę Isla do jej pokoju, pani Worsthingshorethinshire. Nikt nie prosił cię o uczenie jej czegokolwiek. Nie mogę sobie wyobrazić, by zrobiła coś nieostrożnego. Co mogła takiego zrobić? Nie widziałem niczego zniszczonego pomiędzy tym miejscem a gabinetami króla."
Patrzę, jak kobieta przełyka ślinę, jej gardło porusza się gwałtownie. "Cóż, uderzyła w stół na korytarzu, potem tutaj i..."
"We własnym pokoju? I co z tego?" Wydaje się być coraz bardziej rozzłoszczony, a gdy robi kolejny krok w jej stronę, pani Whateverhernameisshire wpada na stół. "Chyba teraz, skoro ty uderzyłaś w stół, powinniśmy nauczyć cię lekcji, hmm?"
Zauważam wtedy, że towarzyszy mu jeszcze dwóch mężczyzn. Obaj mają na sobie mundury strażników. Są również duzi i muskularni, a gdy Beta Seth podnosi rękę, podchodzą bliżej.
"Och, nie, Beto, proszę," mówi. "Nie miałam tego na myśli."
"Cóż, jestem pewien, że panna Isla też nie miała. Ale ty postanowiłaś spoliczkować ją tak, że aż zaczęła krwawić. Więc... myślę, że Daniel i Stephen zrobią to samo tobie." Pstryka palcami i odsuwa się.
Patrzę, jak jeden z dużych mężczyzn chwyta ją za kołnierz, a drugi zaczyna uderzać ją po twarzy. Wystarcza kilka razów, by jej nos i warga zaczęły krwawić. Zaczyna płakać, błagać, by przestali.
"Proszę," mówię szeroko otwartymi oczami. "Proszę, nie róbcie tego." Wyciągam rękę, by dotknąć rękawa koszuli Bety, ale nie sięgam do niego. "Czy to nie wystarczy, proszę?"
Odwraca się i patrzy na mnie, podczas gdy tamci dwaj nadal ją policzkują, teraz na zmianę. Pstryka palcami i przestają, puszczając ją w tym samym momencie. Upada na ziemię. "Myślisz, że już wystarczy, panno Isla?"
Kiwnęłam głową. I tak nie chciałam, żeby ją bili. Nawet jeśli była okropną osobą i mnie skrzywdziła, nie lubię patrzeć, jak inni cierpią.
Przez chwilę przygląda się mojej twarzy, zanim jeden kącik jego ust unosi się w uśmiechu. "Jesteś... inna," ocenia, a ja nie wiem, czy to dobrze, czy źle. "Daniel, zaprowadź panią Worsthingshorethinshire do jej pokoju, niech zbierze swoje rzeczy. Opuszcza zamek natychmiast."
"Tak jest, Beto Seth," mówi Daniel i podnosi kobietę z ziemi za kołnierz, podczas gdy ona błaga, by mogła zatrzymać pracę.
"Zwalniasz ją?" pytam.
"Tak," odpowiada, jakby to było najbardziej oczywiste na świecie. "Jeszcze nawet nie widziałaś swojego pokoju. Proszę bardzo, jesteśmy na miejscu."
Czuję się źle z powodu tej kobiety, nawet jeśli była wiedźmą, ale idziemy dalej, a gdy Beta Seth otwiera drzwi do mojego pokoju, nie mogę uwierzyć własnym oczom.
"To jest... mój pokój?" pytam.
"Zgadza się," mówi. "Król Maddox chciał, byś miała najlepszy pokój."
Stoję chwilę w progu i chłonę wszystko wzrokiem.
Po lewej stronie stoi duża, wiśniowa komoda z pięknym lustrem i ławką, na której mogę usiąść i zrobić sobie fryzurę i makijaż, jeśli będę mieć makijaż. Tuż obok jest pluszowy niebieski fotel, który wygląda przytulnie i zachęcająco. Obok stoi duże okno z zasłonami w tym samym odcieniu co fotel, a po drugiej stronie łóżka jest kolejne, identyczne.
Łóżko jest ogromne, wystarczająco duże dla co najmniej trzech osób. To łoże z baldachimem, z tej samej wiśniowej stolarni co komoda, a pościel pasuje do reszty tkanin w pokoju. Materac wygląda na miękki i boski; nie mogę się doczekać, by go wypróbować. Tak długo spałam na cienkiej piance, że nie pamiętam już, jak to jest mieć prawdziwy materac.
Obok drugiego okna są drzwi, uchylone. Widzę, że w środku jest łazienka, a wanna na lwich łapach wygląda tak kusząco, że mam ochotę wskoczyć od razu. Podłoga jest w czarno-białą szachownicę i cała łazienka prezentuje się elegancko i lśniąco.
Jest też duży kominek, choć teraz nie pali się w nim ogień. Na jego gzymsie stoją piękne niebieskie wazony, a nad nim wisi obrazek wiejskiego domku, na który mogłabym patrzeć godzinami.
Przy kominku stoi większa szafa, pasująca do reszty mebli, a obok są jeszcze jedne drzwi, które, jak sądzę, prowadzą do garderoby.
W rogu po mojej lewej stronie stoi okrągły stół z czereśniowego drewna, otoczony czterema krzesłami obitymi tym samym niebieskim materiałem.
Dywan jest beżowy, ale na nim leży duży chodnik z wplecionymi beżowymi i niebieskimi pasmami.
"No i?" pyta Beta Seth, gdy stoję oniemiała wśród tego wszystkiego.
"Myślę, że pani Worthershtirshirehover miała rację," mówię, zauważając, że Beta śmieje się z mojej próby wymówienia jej nazwiska.
"A co powiedziała pani Worsthingshorethinshire, jeśli mogę zapytać?" dopytuje Beta Seth.
"Powiedziała, że chyba zaszła jakaś pomyłka i że powinnam być zaprowadzona do kwater służby. Beta Seth, sir," zaczynam, skłaniając głowę z szacunkiem, "udałam się do mojego Alfy, by pożyczyć pieniądze na spłatę długu, a on przyprowadził mnie tu, by spłacić dług, który jest winien królowi. Sądzę, że powinnam pracować, żeby spłacić ten dług. Czy nie powinnam być zatem zakwaterowana w części dla służby?"
Uśmiech Bety Setha znika. "Nikt ci nie powiedział?" pyta mnie.
Unoszę brwi i czuję, jak serce zaczyna mi walić w piersi, próbując zgadnąć, co ma na myśli. "Nikt mi nie powiedział... czego?" pytam.
"Nikt ci nie powiedział, jakie będziesz miała obowiązki... by spłacić dług?"
Potrząsam głową. "Nie, sir. Nikt mi nic nie powiedział."
Odchrząka. "Nie bardzo chcę być tym, który ci to powie, ale jeśli nie zrobi tego sam król Maddox, to chyba przypadnie to mnie." powiedział.
"Proszę, sir. Był pan dla mnie bardzo uprzejmy. Wolałabym usłyszeć to od pana, jeśli nie ma pan nic przeciwko."
Kiwnął głową, a ja przygotowałam się psychicznie na jego słowa. Nie mam pojęcia, co to może być. Zupełnie żadnego.
"Spłacisz długi, zostając Wybranką Alfa Króla."
Kiwnęłam głową, ale wciąż jestem zagubiona i nie wiem, jak mu to powiedzieć.
Przesuń w górę, aby kontynuować
*Maddox*
Muszę przygotować się do spotkania z watahą Alphy Jordana przed uroczystą kolacją, którą będziemy mieć. Mamy wiele tematów do omówienia i muszę być w pełni skoncentrowany, żeby nie dać się na żadnym z nich wykiwać.
W końcu Alpha Jordan jest jednym z moich najsilniejszych sojuszników, ale też jest bardzo przebiegły i prawie dwa razy starszy ode mnie.
Byłoby mu łatwo wykorzystać mnie, jeśli nie będę uważał.
Ale nie mogę przestać myśleć o tej dziewczynie, co mnie irytuje.
Przysiągłem, że nigdy więcej nie wezmę innej Luny, więc nawet nie powinienem sobie tego wyobrażać. Nie o to chodzi.
Po prostu zastanawiam się... co ona tu robi? I czy jestem szalony, że nawet pozwoliłem, by absurdalna sugestia Alphy Ernesta przemknęła mi przez myśl?
Hodowczyni…
Myślałem o tym już wcześniej. Kiedyś to była powszechna praktyka, dawno temu, gdy Luny miały problemy z poczęciem męskich spadkobierców, a Alphowie chcieli mieć pewność, że będą mieli silnego syna, który obejmie tron lub przejmie po nich władzę nad watahą.
To, że nie słyszałem, aby ktoś tak robił od dziesięcioleci, nie znaczyło, że to był zły pomysł.
A jednak... ta dziewczyna…
Udało mi się ją tylko rzucić okiem, gdy przemykała korytarzem, i w ogóle mnie nie zauważyła. Nawet nie widziałem jej twarzy.
Alpha Ernest mówił, że jest piękna, ale to nic nie znaczy. Piękno tkwi w oku patrzącego.
Poza tym miałem opinię zimnego, okrutnego człowieka na polu bitwy.
Czy w sypialni mógłbym być taki sam?
Ludzie mówili o mnie, jakbym miał harem kobiet, które wykorzystywałem i krzywdziłem, ale prawda była taka, że od śmierci żony nie spałem z wieloma kobietami. A kiedy to robiłem, wiedziały, że nie ma w tym żadnych uczuć.
„Rebecca….”
Jej imię wymknęło mi się z ust tak szybko, choć wolałbym, żeby nie. Nawet gdy chciałem, by jej wspomnienie zbladło i przeszło do podświadomości, nie pozwalało na to.
Pukanie do drzwi wyrwało mnie z zamyślenia.
„Seth”, powiedziałem, widząc, jak mój Beta wchodzi do gabinetu. Wiedział, że może wejść, gdy nie jestem z kimś innym. „Sprawdziłeś naszą... nową gościnę?”
„Tak. Jest... drobna. Słodka — może trochę dziwna.”
„Dziwna?”
Wzruszył ramionami. „Trudno to opisać. Musisz ją poznać. Faktycznie jest bardzo urodziwa. Ale nie o niej przyszedłem ci powiedzieć.”
Z łokciami opartymi o biurko pochyliłem się w jego stronę. „To o co chodzi?”
„O panią Worsthingshorethinshire.” Seth westchnął żałośnie, siadając na krześle naprzeciwko mnie. „Niestety musiałem ją zwolnić.”
„Zwolnić?” powtarzam. „Przecież była szefową personelu, główną służącą. Dlaczego?”
„Cóż, kiedy wszedłem do pokoju, spoliczkowała dziewczynę, pannę Islę, tak mocno, że aż przewróciła ją przez pokój, a kiedy zapytałem panią Worsthingshorethinshire dlaczego, powiedziała, że dziewczyna wpadła na stół w jej pokoju. Oczywiście nie mogłem na to pozwolić. To nie pierwszy raz, gdy słyszę o okrucieństwie pani Worsthingshorethinshire.”
Przez chwilę mogłem się tylko w niego wpatrywać, ledwo wierząc własnym uszom. „A to ja mam reputację brutalnego.”
Kiwnął głową. „Widok tego tak mnie wściekł, że kazałem moim ludziom dać jej nauczkę.” Spuścił wzrok na podłogę, chyba trochę zawstydzony. „Może nie powinienem, ale pomyślałem, że zasłużyła.”
„Nie, nie obwiniaj się,” mówię, próbując zażartować, ale Seth nie uważa mnie teraz za zabawnego. „Dobrze zrobiłeś. Jak się ma dziewczyna?”
„Zostawiłem ją w pokoju. Wysłałem Poppy. Myślę, że to odpowiednia służąca, by się nią zajęła. Przyniosę też kolację i poślę jej garderobę. Zakładam, że… w końcu ją odwiedzisz?”
Wzruszam ramionami. „Nie wiem, jakie mam plany, Seth. Ta sprawa z hodowczynią... to chyba nie dla mnie. Zwłaszcza jeśli jest taka, jak mówisz… drobna i wątła.”
„Cóż... jest drobna, ale nie sądzę, żeby była wątła. I naprawdę jest urocza. Jest w niej coś uderzającego — i zanim to powiesz — bez żadnej gry słów.” Rzuca mi spojrzenie sugerujące, że woli mnie, kiedy nie próbuję być zabawny.
„To to jest w niej takie dziwne? To coś uderzającego?” pytam, odkładając swoje dziwne poczucie humoru na bok.
„Nie,” odpowiada. „Myślę, że dziwne jest to, iż przyjęła to tak, jakby była przyzwyczajona do bycia obijaną. I to wydało mi się smutne. Ktoś tak młody nie powinien być aż tak przyzwyczajony do ciosów.”
Mogę tylko wzruszyć na to ramionami. Empatia nie jest moją mocną stroną. „Dzięki, że mi powiedziałeś,” mówię. „Alpha Jordan będzie tu niebawem i muszę się przygotować.”
„W porządku,” mówi Seth i wychodzi z pokoju. Wracam do moich notatek przygotowujących do spotkania z Alphą Jordanem, ale nie mogę się skupić.
Wszystko, o czym myślę, to ta dziewczyna.
Przesuń w górę, aby kontynuować
*Isla*
Siedziałam na łóżku w moim nowym pokoju, niepewna, co robić, ściskając torbę. Rozejrzałam się, ale wciąż nie wiedziałam, co powinnam zrobić.
Dlaczego tu jestem?
Jeśli dotknę czegokolwiek jeszcze, czy ktoś wyskoczy z szafy i znowu mnie uderzy?
Beta Seth zapewnił mnie, że to mój pokój i mogę robić, co chcę, ale wciąż się waham. Nie mogę pozbyć się wrażenia, że to wszystko jest wielkim błędem.
Pani Worchestshire, czy jak jej tam było, wspomniała, że myślała, iż miałam udać się do kwater służby, i chociaż Beta Seth powiedział, że to nieprawda, myślę, że ktoś wkrótce przyjdzie i zabierze mnie tam.
Jeśli poczuję się tu zbyt swobodnie, będę musiała odejść.
A to najładniejszy pokój, jaki kiedykolwiek widziałam.
Nie siedziałam tu zbyt długo, gdy rozległo się pukanie do drzwi.
Spojrzałam w górę, a w drzwiach pojawiła się dziewczyna o brązowych włosach i szeroko otwartych piwnych oczach, wystawiająca głowę zza drzwi. „Dzień dobry, panienko”, powiedziała. „Mogę wejść?”
„Tak, oczywiście”, odpowiedziałam, wstając.
„Och, nie, proszę nie wstawać!” nalega, wpadając do pokoju jak wirujący podmuch, mały, skupiony huragan. „Jestem Poppy, panienko Isla”, powiedziała z lekkim skinieniem głowy. „Jak się panience powodzi?”
Waham się z odpowiedzią, bo nie jestem przyzwyczajona, by tak się do mnie zwracano, ale w końcu mówię: „W-w porządku, dziękuję”.
„Dobrze! Beta Seth przysłał mnie, żebym się panienką zaopiekowała. Będę panienki osobistą służącą. Więc... w czym mogę pomóc, panienko?” zapytała, stając na baczność z dłońmi złożonymi przed sobą.
Nie wiem, jak jej odpowiedzieć, bo nigdy w życiu nikt mi niczego nie przynosił, nie licząc czasów, gdy byłam mała i potrzebowałam pomocy mamy. „Nie wiem”, przyznałam. „Czy… czy wiesz, dlaczego tu jestem?” Ostatnia część to szept.
Poppy zaśmiała się, a jej śmiech zabrzmiał jak melodia. „Nie, panienko, obawiam się, że nie. Ale proszę się nie martwić. Na pewno jest ku temu dobry powód, nawet jeśli panienka go nie zna. No, zobaczmy... Jedzenie już idzie z kuchni. Zaraz powinien pojawić się posiłek. Czy to twoja torba?”
Spojrzałam na żałosną torbę, którą kurczowo ściskałam w dłoniach, aż pobielały mi knykcie, i skinęłam głową.
„Mogę?” zapytała, wyciągając rękę.
Nie chcę jej puszczać, ale to robię. Wzięła torbę ode mnie i zajrzała do środka.
„Dobrze”, mówi. „W zamku mamy mnóstwo ubrań. Trzymamy je na wypadek, gdyby goście zapomnieli swoich toreb. Albo tak mówią.” Wzięła moje rzeczy do szafy i zaczęła je układać. „Chociaż muszę przyznać, myślę, że to też na wypadek, gdyby ktoś ich okradł w drodze do zamku. Wiesz, jest tu sporo łotrów. I niektórzy Alfowie, którzy chyba nie pamiętają, kto jest królem.” Pokręciła głową, a ja się zdziwiłam. Nie wiedziałam, że są jacyś Alfowie, którzy występowaliby przeciw Alfie Królowi.
„W każdym razie pójdę po więcej ubrań dla ciebie. Powinnaś mieć królewską garderobę. Zrobię, co mogę, ale zobaczymy, żeby ci niczego nie brakowało. Beta Seth powiedział, że masz być traktowana jak najznamienitsze damy w zamku.”
Oczy wyszły mi z orbit. „Powiedział to?”
„Tak, powiedział. A teraz, jaki masz rozmiar?”
Nie mam pojęcia. Pokręciłam głową. „Moja mama szyje mi ubrania.”
„Cóż, czy nie miałabyś nic przeciwko, by wstać?”
Zsunęłam się z łóżka, a ona zmierzyła mnie wzrokiem od góry do dołu.
„Drobinka z ciebie!” oznajmia Poppy.
Sama jest dość szczupła, ale znacznie wyższa ode mnie. Ręce mi się trzęsą i nie wiem, co ze sobą zrobić. Jestem tu zaledwie od kilku godzin, a już tęsknię za rodziną.
„Co się stało z twoją twarzą?” zapytała, wpatrując się w miejsce, gdzie tamta kobieta mnie uderzyła.
Mogę tylko pokręcić głową. Nie chcę jej o tym mówić.
„Och! To dlatego wywlekli panią W. stąd za włosy, prawda?”
„Za włosy?” pytam, szeroko otwierając oczy. Trudno mi w to uwierzyć.
„Tak! I dobrze jej tak, okropna wiedźma! Wszystkich tak traktowała.” Poppy pokręciła głową. „No, dobrze, że już jej nie ma. Może przygotuję ci gorącą kąpiel, żebyś się mogła wygrzać? Miałaś długi dzień. Potem przyniosę ci coś odpowiedniego do ubrania, zjesz i położysz się.”
„Dobrze”, mruczę, choć jestem prawie pewna, że sam król niedługo przyjdzie, żeby powiedzieć mi, że czas wracać do domu – albo przenieść się do służby.
Poppy weszła do łazienki i zaraz potem usłyszałam szum wody i poczułam zapach róż. Po chwili wróciła z szerokim uśmiechem na twarzy. „Potrzebujesz pomocy przy rozbieraniu się?”
„Nie, dziękuję”, mówię. Nie potrafię sobie tego nawet wyobrazić.
Bogaci ludzie są dziwni.
„W porządku. Potrzebujesz jeszcze czegoś, zanim pójdę?”
„Nie, dziękuję.”
Uśmiechnęła się do mnie i powiedziała: „Wrócę niedługo.”
„Dziękuję, Poppy”, mówię, zanim wyjdzie.
Kiwnęła głową i ruszyła do drzwi, a ja nie mogłam powstrzymać myśli, że mogłybyśmy zostać przyjaciółkami – jeśli tu zostanę.
Nawet jeśli skończę jako służąca.
Przesuń w górę, aby kontynuować