*Maddox*
Muszę przygotować się do spotkania z watahą Alphy Jordana przed uroczystą kolacją, którą będziemy mieć. Mamy wiele tematów do omówienia i muszę być w pełni skoncentrowany, żeby nie dać się na żadnym z nich wykiwać.
W końcu Alpha Jordan jest jednym z moich najsilniejszych sojuszników, ale też jest bardzo przebiegły i prawie dwa razy starszy ode mnie.
Byłoby mu łatwo wykorzystać mnie, jeśli nie będę uważał.
Ale nie mogę przestać myśleć o tej dziewczynie, co mnie irytuje.
Przysiągłem, że nigdy więcej nie wezmę innej Luny, więc nawet nie powinienem sobie tego wyobrażać. Nie o to chodzi.
Po prostu zastanawiam się... co ona tu robi? I czy jestem szalony, że nawet pozwoliłem, by absurdalna sugestia Alphy Ernesta przemknęła mi przez myśl?
Hodowczyni…
Myślałem o tym już wcześniej. Kiedyś to była powszechna praktyka, dawno temu, gdy Luny miały problemy z poczęciem męskich spadkobierców, a Alphowie chcieli mieć pewność, że będą mieli silnego syna, który obejmie tron lub przejmie po nich władzę nad watahą.
To, że nie słyszałem, aby ktoś tak robił od dziesięcioleci, nie znaczyło, że to był zły pomysł.
A jednak... ta dziewczyna…
Udało mi się ją tylko rzucić okiem, gdy przemykała korytarzem, i w ogóle mnie nie zauważyła. Nawet nie widziałem jej twarzy.
Alpha Ernest mówił, że jest piękna, ale to nic nie znaczy. Piękno tkwi w oku patrzącego.
Poza tym miałem opinię zimnego, okrutnego człowieka na polu bitwy.
Czy w sypialni mógłbym być taki sam?
Ludzie mówili o mnie, jakbym miał harem kobiet, które wykorzystywałem i krzywdziłem, ale prawda była taka, że od śmierci żony nie spałem z wieloma kobietami. A kiedy to robiłem, wiedziały, że nie ma w tym żadnych uczuć.
„Rebecca….”
Jej imię wymknęło mi się z ust tak szybko, choć wolałbym, żeby nie. Nawet gdy chciałem, by jej wspomnienie zbladło i przeszło do podświadomości, nie pozwalało na to.
Pukanie do drzwi wyrwało mnie z zamyślenia.
„Seth”, powiedziałem, widząc, jak mój Beta wchodzi do gabinetu. Wiedział, że może wejść, gdy nie jestem z kimś innym. „Sprawdziłeś naszą... nową gościnę?”
„Tak. Jest... drobna. Słodka — może trochę dziwna.”
„Dziwna?”
Wzruszył ramionami. „Trudno to opisać. Musisz ją poznać. Faktycznie jest bardzo urodziwa. Ale nie o niej przyszedłem ci powiedzieć.”
Z łokciami opartymi o biurko pochyliłem się w jego stronę. „To o co chodzi?”
„O panią Worsthingshorethinshire.” Seth westchnął żałośnie, siadając na krześle naprzeciwko mnie. „Niestety musiałem ją zwolnić.”
„Zwolnić?” powtarzam. „Przecież była szefową personelu, główną służącą. Dlaczego?”
„Cóż, kiedy wszedłem do pokoju, spoliczkowała dziewczynę, pannę Islę, tak mocno, że aż przewróciła ją przez pokój, a kiedy zapytałem panią Worsthingshorethinshire dlaczego, powiedziała, że dziewczyna wpadła na stół w jej pokoju. Oczywiście nie mogłem na to pozwolić. To nie pierwszy raz, gdy słyszę o okrucieństwie pani Worsthingshorethinshire.”
Przez chwilę mogłem się tylko w niego wpatrywać, ledwo wierząc własnym uszom. „A to ja mam reputację brutalnego.”
Kiwnął głową. „Widok tego tak mnie wściekł, że kazałem moim ludziom dać jej nauczkę.” Spuścił wzrok na podłogę, chyba trochę zawstydzony. „Może nie powinienem, ale pomyślałem, że zasłużyła.”
„Nie, nie obwiniaj się,” mówię, próbując zażartować, ale Seth nie uważa mnie teraz za zabawnego. „Dobrze zrobiłeś. Jak się ma dziewczyna?”
„Zostawiłem ją w pokoju. Wysłałem Poppy. Myślę, że to odpowiednia służąca, by się nią zajęła. Przyniosę też kolację i poślę jej garderobę. Zakładam, że… w końcu ją odwiedzisz?”
Wzruszam ramionami. „Nie wiem, jakie mam plany, Seth. Ta sprawa z hodowczynią... to chyba nie dla mnie. Zwłaszcza jeśli jest taka, jak mówisz… drobna i wątła.”
„Cóż... jest drobna, ale nie sądzę, żeby była wątła. I naprawdę jest urocza. Jest w niej coś uderzającego — i zanim to powiesz — bez żadnej gry słów.” Rzuca mi spojrzenie sugerujące, że woli mnie, kiedy nie próbuję być zabawny.
„To to jest w niej takie dziwne? To coś uderzającego?” pytam, odkładając swoje dziwne poczucie humoru na bok.
„Nie,” odpowiada. „Myślę, że dziwne jest to, iż przyjęła to tak, jakby była przyzwyczajona do bycia obijaną. I to wydało mi się smutne. Ktoś tak młody nie powinien być aż tak przyzwyczajony do ciosów.”
Mogę tylko wzruszyć na to ramionami. Empatia nie jest moją mocną stroną. „Dzięki, że mi powiedziałeś,” mówię. „Alpha Jordan będzie tu niebawem i muszę się przygotować.”
„W porządku,” mówi Seth i wychodzi z pokoju. Wracam do moich notatek przygotowujących do spotkania z Alphą Jordanem, ale nie mogę się skupić.
Wszystko, o czym myślę, to ta dziewczyna.
Przesuń w górę, aby kontynuować
*Isla*
Siedziałam na łóżku w moim nowym pokoju, niepewna, co robić, ściskając torbę. Rozejrzałam się, ale wciąż nie wiedziałam, co powinnam zrobić.
Dlaczego tu jestem?
Jeśli dotknę czegokolwiek jeszcze, czy ktoś wyskoczy z szafy i znowu mnie uderzy?
Beta Seth zapewnił mnie, że to mój pokój i mogę robić, co chcę, ale wciąż się waham. Nie mogę pozbyć się wrażenia, że to wszystko jest wielkim błędem.
Pani Worchestshire, czy jak jej tam było, wspomniała, że myślała, iż miałam udać się do kwater służby, i chociaż Beta Seth powiedział, że to nieprawda, myślę, że ktoś wkrótce przyjdzie i zabierze mnie tam.
Jeśli poczuję się tu zbyt swobodnie, będę musiała odejść.
A to najładniejszy pokój, jaki kiedykolwiek widziałam.
Nie siedziałam tu zbyt długo, gdy rozległo się pukanie do drzwi.
Spojrzałam w górę, a w drzwiach pojawiła się dziewczyna o brązowych włosach i szeroko otwartych piwnych oczach, wystawiająca głowę zza drzwi. „Dzień dobry, panienko”, powiedziała. „Mogę wejść?”
„Tak, oczywiście”, odpowiedziałam, wstając.
„Och, nie, proszę nie wstawać!” nalega, wpadając do pokoju jak wirujący podmuch, mały, skupiony huragan. „Jestem Poppy, panienko Isla”, powiedziała z lekkim skinieniem głowy. „Jak się panience powodzi?”
Waham się z odpowiedzią, bo nie jestem przyzwyczajona, by tak się do mnie zwracano, ale w końcu mówię: „W-w porządku, dziękuję”.
„Dobrze! Beta Seth przysłał mnie, żebym się panienką zaopiekowała. Będę panienki osobistą służącą. Więc... w czym mogę pomóc, panienko?” zapytała, stając na baczność z dłońmi złożonymi przed sobą.
Nie wiem, jak jej odpowiedzieć, bo nigdy w życiu nikt mi niczego nie przynosił, nie licząc czasów, gdy byłam mała i potrzebowałam pomocy mamy. „Nie wiem”, przyznałam. „Czy… czy wiesz, dlaczego tu jestem?” Ostatnia część to szept.
Poppy zaśmiała się, a jej śmiech zabrzmiał jak melodia. „Nie, panienko, obawiam się, że nie. Ale proszę się nie martwić. Na pewno jest ku temu dobry powód, nawet jeśli panienka go nie zna. No, zobaczmy... Jedzenie już idzie z kuchni. Zaraz powinien pojawić się posiłek. Czy to twoja torba?”
Spojrzałam na żałosną torbę, którą kurczowo ściskałam w dłoniach, aż pobielały mi knykcie, i skinęłam głową.
„Mogę?” zapytała, wyciągając rękę.
Nie chcę jej puszczać, ale to robię. Wzięła torbę ode mnie i zajrzała do środka.
„Dobrze”, mówi. „W zamku mamy mnóstwo ubrań. Trzymamy je na wypadek, gdyby goście zapomnieli swoich toreb. Albo tak mówią.” Wzięła moje rzeczy do szafy i zaczęła je układać. „Chociaż muszę przyznać, myślę, że to też na wypadek, gdyby ktoś ich okradł w drodze do zamku. Wiesz, jest tu sporo łotrów. I niektórzy Alfowie, którzy chyba nie pamiętają, kto jest królem.” Pokręciła głową, a ja się zdziwiłam. Nie wiedziałam, że są jacyś Alfowie, którzy występowaliby przeciw Alfie Królowi.
„W każdym razie pójdę po więcej ubrań dla ciebie. Powinnaś mieć królewską garderobę. Zrobię, co mogę, ale zobaczymy, żeby ci niczego nie brakowało. Beta Seth powiedział, że masz być traktowana jak najznamienitsze damy w zamku.”
Oczy wyszły mi z orbit. „Powiedział to?”
„Tak, powiedział. A teraz, jaki masz rozmiar?”
Nie mam pojęcia. Pokręciłam głową. „Moja mama szyje mi ubrania.”
„Cóż, czy nie miałabyś nic przeciwko, by wstać?”
Zsunęłam się z łóżka, a ona zmierzyła mnie wzrokiem od góry do dołu.
„Drobinka z ciebie!” oznajmia Poppy.
Sama jest dość szczupła, ale znacznie wyższa ode mnie. Ręce mi się trzęsą i nie wiem, co ze sobą zrobić. Jestem tu zaledwie od kilku godzin, a już tęsknię za rodziną.
„Co się stało z twoją twarzą?” zapytała, wpatrując się w miejsce, gdzie tamta kobieta mnie uderzyła.
Mogę tylko pokręcić głową. Nie chcę jej o tym mówić.
„Och! To dlatego wywlekli panią W. stąd za włosy, prawda?”
„Za włosy?” pytam, szeroko otwierając oczy. Trudno mi w to uwierzyć.
„Tak! I dobrze jej tak, okropna wiedźma! Wszystkich tak traktowała.” Poppy pokręciła głową. „No, dobrze, że już jej nie ma. Może przygotuję ci gorącą kąpiel, żebyś się mogła wygrzać? Miałaś długi dzień. Potem przyniosę ci coś odpowiedniego do ubrania, zjesz i położysz się.”
„Dobrze”, mruczę, choć jestem prawie pewna, że sam król niedługo przyjdzie, żeby powiedzieć mi, że czas wracać do domu – albo przenieść się do służby.
Poppy weszła do łazienki i zaraz potem usłyszałam szum wody i poczułam zapach róż. Po chwili wróciła z szerokim uśmiechem na twarzy. „Potrzebujesz pomocy przy rozbieraniu się?”
„Nie, dziękuję”, mówię. Nie potrafię sobie tego nawet wyobrazić.
Bogaci ludzie są dziwni.
„W porządku. Potrzebujesz jeszcze czegoś, zanim pójdę?”
„Nie, dziękuję.”
Uśmiechnęła się do mnie i powiedziała: „Wrócę niedługo.”
„Dziękuję, Poppy”, mówię, zanim wyjdzie.
Kiwnęła głową i ruszyła do drzwi, a ja nie mogłam powstrzymać myśli, że mogłybyśmy zostać przyjaciółkami – jeśli tu zostanę.
Nawet jeśli skończę jako służąca.
Przesuń w górę, aby kontynuować
