passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Heart - Rozdział #4 - autor mercy simani

The Alpha King's Heart

/

Rozdział 4

Rozdział 3 Kopalnia

Dwaj mężczyźni zrobili miejsce, by przeszła trzecia osoba - ten, który przemówił. Był najpiękniejszym mężczyzną na całym świecie, mierzącym ponad 2 metry, z czarnymi włosami, płomiennymi oczami koloru onyksu i wysoko zarysowanymi kośćmi policzkowymi. Jego płonące spojrzenie utkwione było we mnie, a ja poczułam, jak ramiona Graysona powoli mnie puszczają. Prawie się potknęłam, ale zdołałam oprzeć się o ścianę.

Mężczyzna podszedł do mnie trzema długimi krokami i uniósł dłoń, by pogłaskać mój policzek. Poczułam iskry przebiegające przez moją skórę, przez co odskoczyłam do tyłu.

"Moja", warknął. Drżałam lekko, a moje serce waliło, gdy patrzył na mnie, jakbym była wszystkim. Nie byłam jednak. Codziennie przypominano mi, że jestem nikim, poprzez sposób, w jaki mnie traktowano i wyśmiewano. Jednak spojrzenie króla sprawiało, że czułam się wartościowa. To było obce uczucie i jeszcze nie wiedziałam, czym jest, ale sprawiało, że czułam się bezsilna - ale nie w zły sposób. Stałam jak zamrożona, niezdolna do reakcji, z oczami utkwionymi w jego.

"Ta dziewczyna nie może być twoją partą, ona jest nikim!" krzyknęła irytująca Debbie, a król gwałtownie przeniósł na nią wzrok. Jej ciało natychmiast zaczęło drżeć. Cofnęła się, zimny pot spływał po jej skroni, potknęła się i upadła na ziemię.

"Dlaczego, do cholery, twój syn napastuje moją parę, Mars?" warknął. Nie był głośny, ale władczy ton w jego głosie wywołał dreszcz wzdłuż mojego kręgosłupa. Alfa Mars był przerażony.

"Pa-Para?" wyjąkał, jakby próbując to przetworzyć. Gdyby nie była to tak napięta sytuacja, roześmiałabym się z niego. Grayson wydawał się tak sztywny; strach wyraźnie malował się na jego twarzy.

"Tak," wyciągnął do mnie rękę, ale potrząsnęłam głową. Głębokie poczucie strachu ścisnęło mój żołądek i zrobiłam pierwszą rzecz, jaka przyszła mi do głowy: uciekłam.

"Złapcie ją," usłyszałam znudzony głos. Wybiegłam do ogrodu i wspięłam się na pierwsze wysokie drzewo, jakie znalazłam, mając nadzieję, że wysłani za mną mężczyźni mnie nie znajdą. Niestety, zatrzymali się dokładnie pode mną.

"Czy ona odleciała? Jak szybka ona jest?" usłyszałam, jak jeden z mężczyzn mówi. Kręcili się wokół.

Trask. Zamknęłam mocno oczy, gdy gałąź, na której stałam, złamała się, i wpadłam prosto w ramiona jednego z mężczyzn. Spojrzał na mnie z marsem na czole, po czym upuścił mnie na ziemię. Wylądowałam na boku i byłam pewna, że mam siniaki.

"Jett!" syknął jego przyjaciel.

Jęknęłam z powodu lekkiego bólu w ramieniu i spojrzałam gniewnie na mężczyznę, który mnie upuścił, potem na jego przyjaciół, zanim z trudem wstałam. Cofnęłam się, próbując go obejść, ale zablokował mi drogę.

"Zo-zostaw mnie w spokoju," mój głos drżał okropnie, a mężczyzna przede mną tylko się uśmiechnął.

"A co jeśli nie, mały ptaszku? Co zamierzasz zrobić? Tym razem polecieć w niebo? Wątpię, żeby te twoje krótkie nogi zaniosły cię daleko," zakpił blondyn, a ja poczułam się urażona. Jak śmiał nazywać mnie niską? Przy 175 cm byłam wyższa niż większość dziewczyn w moim wieku!

"Król chce, żebyś wróciła, a ja jestem zbyt pijany, żeby cię gonić. Wracajmy, mały ptaszku," powiedział chyba Jett, rozśmieszając swojego przyjaciela. Czy 'mały ptaszek' stał się już rzeczą? Serio?

"Ten mężczyzna, który twierdzi, że jest moją parą, to król?" "Tak," odpowiedział.

"Nie pójdę do niego; on nie jest moją parą, nie," upierałam się, zdecydowana, by z nimi nie iść. Moja wilczyca nie wyczuła go jako mojej pary. Bogini nie byłaby tak okrutna, by sparować mnie z zabójcą. Moje słowa najwyraźniej ich zaskoczyły i wymienili spojrzenia. Wykorzystałam tę szansę, by uciec, ale nie dotarłam daleko, zanim zostałam uniesiona w powietrze. Jeden z gigantów przerzucił mnie przez ramię, a ja krzyknęłam, wisząc głową w dół i uderzając go łokciem w plecy.

"Postaw mnie!" krzyczałam, ale bez skutku. Zaniósł mnie do sali i postawił w najbardziej niezgrabny sposób. Zaklęłam, sprawiając, że publiczność westchnęła na moją zuchwałość. Cholerne wilkołacze słyszenie. Znalazłam się przed wysokim stołem. Nikt się nie odzywał, a ja chciałam zemdleć. Nie byłam pewna, czy to przez sposób, w jaki mnie niesiono, czy przez przenikliwe spojrzenie króla Alfy, ale nie śmiałam na niego spojrzeć. Zamiast tego zerkałam ukradkiem na Alfę Marsa i Betę Stevena, którzy patrzyli na mnie gniewnie. Grayson wyglądał na zdezorientowanego tym wszystkim, cały alkohol wyparował z jego organizmu. Obok niego była Stacy, która była zawstydzona całą sytuacją, szczególnie że jej nowy mąż wcześniej się do mnie kleił.

Poczułam, gdy król wystąpił do przodu. Jego zachowanie emanowało autorytetem, z większą mocą niż jakikolwiek znany mi Alfa. Nie było porównania.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4 Król Alfa

Alfa Król okrążył mnie, a ja zadrżałam, gdy poczułam jego nos na swojej skórze. Wdychał mój zapach, jakby był narkotykiem, od którego był uzależniony. Jego palec sięgnął pod mój podbródek i uniósł moją głowę. Jego oczy wyrażały szok i mogłam dostrzec, że był zaskoczony, ale zachował spokój.

"Jak masz na imię?" jego głos pozostał spokojny.

"A-Adira, Adira Wade," wyjąkałam, a moje serce wciąż biło w piersi tak głośno, że wszyscy w pomieszczeniu mogli je słyszeć.

"Jesteś niezwykle piękna, naprawdę przepiękna," powiedział. Moje policzki się zarumieniły. Nigdy nie uważałam się za tak piękną, jak to określił; czułam się przeciętna. Byłam szczupła i nie tak kształtna jak inne dziewczyny. Jego palce pogładziły mój policzek.

"Dlaczego jeszcze się nie przemieniłaś?"

"Ja... nie wiem, panie," mój głos brzmiał obco dla moich uszu. Większość moich rówieśników przemieniła się w wieku osiemnastu lat, ale ja nie.

"Ile masz lat, Adiro?" Moje tętno było nieregularne, i uwielbiałam, jak moje imię brzmiało w jego ustach.

"Dwadzieścia lat," wymamrotałam tak cicho, ale on to usłyszał.

"Boisz się mnie?" Zapytał. Nie odpowiedziałam na jego pytanie. Kto by się nie bał tej dominującej postaci? Miał przerażającą reputację, a ja wciąż byłam oszołomiona tą informacją.

Westchnął i wrócił na swoje miejsce, po czym przywołał mnie do wysokiego stołu. Zmarszczył brwi, gdy zawahałam się, i warknął, sprawiając, że wszyscy poczuli się nieswojo w jego mrocznej aurze. Nie chciałam go zdenerwować, więc podeszłam powoli. Ku mojemu zaskoczeniu, posadził mnie na swoich kolanach i złożył pocałunek na moim ramieniu.

Tłum był zszokowany, a mój wzrok pozostał spuszczony ku ziemi. Usłyszałam jego zimny głos: "To niegrzeczne spuszczać wzrok przed tak wieloma ludźmi. Spójrz na swoich poddanych, moja Królowo."

Moje spojrzenie najpierw powędrowało do mojego Alfy i Bety; ich spojrzenia były lodowate, sprawiając, że czułam się, jakbym zrobiła coś złego. Grayson był wściekły, ściskając nóż stołowy tak mocno, że jego dłoń zbielała, a siostry Steven wyglądały na przerażone. Uśmiechnęłam się w duchu. Byłam partnerką Króla Alfy i nikt nie mógł mnie już tak traktować, przynajmniej nie ci niekompetentni osobnicy.

Przyjęcie trwało dalej po jednym geście króla, a grobowa cisza wypełniła się rozmowami.

"Opowiedz mi o sobie, partnerko," poprosił.

"Nie ma o czym opowiadać, mój królu," odpowiedziałam.

"Zawsze jest o czym..."

"Jestem sierotą i chodziłam do college'u społecznego. Mam dyplom z nauczania i jestem wojowniczką w watasze. Pomagałam trenować młodych," starałam się mówić wyraźnie i głośno, żeby mógł mnie usłyszeć. Wciąż się go bałam.

"To imponujące. Czy masz jakichś krewnych?" zapytał, a ja przytaknęłam.

"Mam brata, Lucasa. Ma dwanaście lat i to ja się nim opiekuję," powiedziałam mu. Lucas był moim kuzynem, ale jego matka zmarła przy porodzie, więc moi rodzice adoptowali go, ponieważ nie znaliśmy tożsamości jego prawdziwego ojca.

Nalegał, żebym jadła, i dopiero wtedy zdałam sobie sprawę, że nie jadłam od wczorajszego wieczora. Wzięłam najbliższy owoc przede mną, gruszkę, która przypadkiem była moją ulubioną. Ugryzłam ją, podczas gdy on mnie obserwował. Bardzo chciałam zejść z jego kolan; to było tak zawstydzające przed wszystkimi, ale jego uścisk wokół mnie jasno dawał do zrozumienia, że nie pozwoli mi wstać.

"Jak masz na imię?" zapytałam, a on zachichotał.

"Jestem Wyatt McMillan." Jego imię było ładne i do niego pasowało. Jego palce delikatnie głaskały moje ramię, pomagając mi poczuć się swobodniej.

'Czy on jest naszym partnerem?' zapytałam mojego wewnętrznego wilka, Kirę. Ona też była zdezorientowana, ponieważ jeszcze się nie przemieniliśmy i mogłyśmy się dowiedzieć na pewno dopiero, gdy przemienię się po raz pierwszy.

'Poczekajmy na Błękitny Księżyc, ale czuję słabe iskry.' Błękitny Księżyc to czas, gdy zmiennokształtni znajdują swojego przeznaczonego partnera.

'Tak, ja też.'

Przyjęcie trwało dalej, a ja byłam zmęczona; w tym momencie nie mogłam nawet utrzymać oczu otwartych. Oparłam się o niego, gdy ogarnęła mnie ciemność.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5 Jej Zapach

Z perspektywy Wyatta

Należała do mnie i, o Bogini, była jeszcze piękniejsza niż się spodziewałem. Z jej długimi, truskawkowo-blond włosami i tymi ametystowymi oczami o wyjątkowym kolorze, musiałem się powstrzymywać, żeby nie wziąć jej tu i teraz. Moja partnerka była oszałamiająca. Pomyśleć, że wcześniej nie chciałem żadnej; teraz nie mogłem wyobrazić sobie życia bez niej.

Adira, moja Adira. Po latach nadziei i modlitw o ponowne spotkanie, była tutaj w moich ramionach. Wątpiłem, czy mnie pamięta, bo była dzieckiem, gdy ostatnio ją widziałem; byliśmy wtedy tylko dziećmi.

Moja matka i jej były najlepszymi przyjaciółkami od dzieciństwa, ale rozdzieliły się, gdy dołączyły do różnych watah. Pewnego dnia ciocia Meryl odwiedziła nas ze swoją córeczką. Adira miała tylko pięć lat, a ja dwanaście, ale dobrze się dogadywaliśmy. Pamiętam niepokój, który pojawił się w moim żołądku, gdy wyjeżdżały.

"Czy może tu zostać?" zapytałem matkę. Uśmiechnęła się i pokręciła głową. "Nie, kochanie. Może gdy będziesz starszy, będziesz mógł ją odwiedzić" powiedziała mi matka. Kiwnąłem głową i oddałem Adirę jej matce. Mała Adira tak mocno trzymała moją koszulę i płakała; chciała ze mną zostać.

W końcu się rozstaliśmy i często o niej myślałem. Ale z czasem ten dzień stał się niewyraźny i mój umysł przekonał mnie, że to był tylko sen, dopóki nie znalazłem jej ponownie. Nie mogłem zapomnieć tych oczu.

Poruszyła się lekko w moich ramionach i dopiero wtedy zdałem sobie sprawę, że śpi. Wyniosłem ją z sali, podczas gdy wiele oczu obserwowało nas z podziwem, a kobiety zazdrościły jej.

Adira nie była popularna i mogłem stwierdzić, że nie traktowano jej dobrze, po tym jak na nią patrzyli. Ale to miało się teraz zmienić.

"A ten szczeniak, jak jej dotykał" warknął mój wilk, Rolf. Ogarnął mnie gniew, gdy to sobie przypomniałem; dotykał jej, jakby miał do niej jakieś prawa. Mój wilk warczał w mojej głowie. Nasza partnerka była moja i tylko moja.

Powiedziano mi, że nasze pokoje są przygotowane i nie chcąc jej budzić, delikatnie położyłem ją na łóżku. Obserwowałem jak śpi przez chwilę, zanim złożyłem długi pocałunek na jej czole.

'Nie rozpoznała nas.'

Miała dwadzieścia lat, a jednak nigdy się nie przemieniła, mimo że jej wilk już się pojawił. Przypomniałem sobie, jak jej oczy błyszczały charakterystycznym fioletem, gdy nasze spojrzenia spotkały się z bliska. Była tylko jedna linia krwi z takimi oczami: Księżycowe Wilki. Poproszę matkę, żeby powiedziała mi więcej o dziedzictwie Wade'ów.

Wyszedłem z pokoju i zszedłem do hal. Ten sukinsyn, Mars, zabił dwóch delegatów. Otworzyłem drzwi do sali konferencyjnej, a oni wszyscy wstali, kłaniając się nisko. Usiedli dopiero, gdy ja to zrobiłem.

"Mam nadzieję, że masz dobry powód, by zabić tych dyplomatów" spojrzałem na Alfę. Wydawał się niespokojny, ponieważ aura wokół mnie była dominująca i tłumiła ich wilki.

"Nie zabiliśmy ich, mieli wypadek. Napisaliśmy to w raporcie, mój królu" powiedział Mars, a ja zwęziłem na niego spojrzenie.

"Pieprzony gówniany raport! Ci delegaci zostali wysłani, by dowiedzieć się, co się stało z Wade'ami i usłyszeć od ciebie szczegółowo, jak i dlaczego zostali zabici bez wiedzy parlamentu."

Ta wataha stawała się podejrzana. Około roku temu dowiedzieliśmy się, że zabili betę i jego partnerkę. Wysłaliśmy więc ambasadorów do zbadania sprawy, ale nigdy nie wyszli żywi. Wataha twierdziła, że był wypadek i ambasadorzy zginęli. Plus, siłą przejęli sąsiednią watahę.

"My... cóż, usłyszeliśmy eksplozję, gdy opuszczali watahę, i pobiegliśmy na miejsce, ale było za późno, bo ich pojazd stanął w płomieniach" wyjaśnił Beta Steven. Był podejrzanym człowiekiem, który wydawał się pożądać władzy. Czyżby miał coś wspólnego z tym, co spotkało Wade'ów?

"Ale minęły trzy lata od śmierci poprzedniego bety. Dlaczego teraz prowadzicie śledztwo?" zapytał syn Alfy. Spojrzałem na niego gniewnie, a on wyraźnie zesztywniał.

"Ponieważ dzieje się tu coś podejrzanego i ostatnio sprawiacie problemy" powiedział Jett, krzywiąc się na młodego Alfę.

"Nie rozumiem."

"Przejmowanie okolicznych watah? Czy ty sobie kurwa żartujesz!" ryknąłem.

"Nie, oni pierwsi zaczęli sprawiać nam problemy."

"A rozwiązaniem jest zabicie Alfy i przejęcie ich watahy?" zapytałem.

Dalej wyjaśniali swoje działania w sposób, który nie miał dla mnie sensu. Z każdą minutą robiłem się coraz bardziej zły i zmęczony. Trzeba będzie się nimi zająć później.

"Moja partnerka, opowiedzcie mi o niej" zapytałem cicho, a twarze wszystkich zbladły. W pomieszczeniu zapanowała grobowa cisza. Zastanawiałem się, dlaczego zachowują się tak dziwnie.

"Mam powtórzyć?" warknąłem, a Alfa odchrząknął, żeby przemówić.

"Cóż, nazywa się Adira Wade, a jej ojciec był zdrajcą betą" powiedział, a ja zawarczałem na niego.

"To rozpieszczona dziewczyna, która sprawia nam kłopoty" dokończył beta z grymasem na twarzy.

"Dlaczego usługiwała, skoro ma wysoką rangę?" zapytał Aspen.

"Chyba widziałem, jak jeden z jej rówieśników ją prowokował" powiedział mój gamma, Jett.

"Cóż, ona... um... wykonuje pewne prace dla watahy, jak... jak wszyscy inni" wyjąkał.

"A co do znęcania się, cóż, ona się broni, jest jedną z naszych najlepszych wojowniczek."

Zaśmiałem się bez humoru.

"Więc pozwalacie, żeby się nad nią znęcali, bo jest wojowniczką, co do kurwy?" powiedział Aspen, kręcąc głową. Byłem wściekły.

"Jej rodzice byli zdrajcami watahy, więc nie możesz oczekiwać, że będzie traktowana jak każdy inny członek. Obawiamy się, że może-" nie pozwoliłem mu dokończyć zdania. Przycisnąłem go do ściany, dusząc.

"Czy uwięziliście ją po śmierci rodziców?" Jego twarz zbladła jeszcze bardziej, gdy o to zapytałem. Zauważyłem też kilka starych blizn na jej ciele.

"Nie, nie zrobiliśmy tego, Królu Wyatt. Tylko ją przesłuchaliśmy i wypuściliśmy, gdy nie znaleźliśmy dowodów" wykrztusił.

"Ale pozwoliliście waszej watasze traktować dwudziestolatkę jak śmieci" warknąłem.

"Mój królu, to nie tak. Tak, zdarzały się incydenty z jej rówieśnikami, ale wszystkie strony zostały ukarane" wyjaśnił Beta Steven drżącym głosem. Twarz Alfy zrobiła się już sina i rzuciłem nim o krzesło. Wylądował na podłodze z satysfakcjonującym hukiem.

Wyszedłem z pokoju i udałem się do sypialni dla gości, gdzie była moja partnerka. Znalazłem ją śpiącą w pozycji, w której jej nie zostawiłem.

Zakład, że zajmie więcej niż połowę łóżka. Zaśmiałem się i pogłaskałem jej włosy. Po zimnym prysznicu położyłem się z nią do łóżka i pozwoliłem, by jej zapach ukołysał mnie do snu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Heart

The Alpha King's Heart

160 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

160

Treść

Aa