passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #11 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 11

10: Okrutny los

„Nie sądziłem, że ci się uda,” powiedział Jobe, a w jego bladoniebieskich oczach pojawiła się wdzięczność, gdy podszedł do Mii, obejmując ją w pocieszającym uścisku.

„Nie wybaczyłabym sobie, gdybym to przegapiła.”

Nie sądziła, że król alfa pozwoli jej odejść, gdy otrzymała wiadomość od ojca, że rodzina odprawi ostatnie obrzędy przed kremacją tej nocy. W drodze powrotnej z ogrodu, w którym usłyszała tę wiadomość, natknęła się na Edwarda, księcia koronowanego. Zobaczył rozdarcie na jej twarzy i nalegał, aż się otworzyła. Powiedziała mu, że musi być na pogrzebie siostry tego wieczoru.

Po niespełna dziesięciu minutach spędzonych z królem alfą wrócił i poinformował ją, że ma jego zgodę na wyjazd. Edward zaoferował, że jej towarzyszy jako przedstawiciel swojego brata, króla alfy, który był zajęty obowiązkami królewskimi, a ona nie mogła odmówić. Chociaż jej pomógł, nie ufała mu; był przecież bratem króla alfy. Teraz jednak należał już do rodziny i razem opuścili Pałac, kierując się w stronę ścieżki, ubrani na czarno.

Edward poprowadził ją przez cmentarz w stronę ścieżki i do wielkiego dębu, gdzie miały odbyć się obrzędy pogrzebowe. Kiedy przybyła, Mia ujrzała kilka twarzy dalekiej rodziny i kilku przyjaciół Ariel, wszystkich pogrążonych w żałobie i czarnych szatach.

Jej serce ścisnęło się, wiedziała, że to na ścieżce zobaczy Ariel po raz ostatni.

Ścieżka była wielkim miejscem rytualnym, gdzie rodziny sprawowały ostatnie obrzędy dla swoich zmarłych bliskich, a w całym królestwie było ich pięć. Przynosili tu swoich zmarłych z powodu jego świętości, ale również dlatego, że służyło jako droga do życia po śmierci. Wierzono, że ci, którzy nie zostali pochowani lub spaleni na ziemiach ścieżki, nie odnajdą życia po śmierci i staną się niespokojnymi duszami, błąkającymi się przez całą wieczność.

Niepewność, jaką Mia czuła wobec Edwarda, nie znikła, mimo że przez ostatnie godziny czuła wokół niego znacznie lżejszą aurę. Tak, był bratem króla alfy, ale był od niego tak różny. Jednak jabłko nie zawsze pada daleko od jabłoni.

Gdy została podduszona przez króla alfy, Lydia pomogła jej odzyskać przytomność, masując tył jej prawej dłoni. Gdy otworzyła oczy, spytała, co się stało, nie mając żadnej pamięci, którą mogłaby połączyć z wydarzeniem, które doprowadziło do jej omdlenia. Wówczas Lydia wyjaśniła jej, co uważa, że zaszło między nią a królem alfą, który od tego czasu opuścił pokój.

Pamięć Mia wróciła, przypomniała sobie walkę i jej serce znowu stało się ciężkie, wiedząc, że jej bezpieczeństwo nie jest pewne. Ślady po jego uścisku pozostały na jej skórze nawet tego wieczoru. Bycie wilkołakiem oznaczało zdolność do super szybkiego leczenia, to prawda, ale odkąd to król alfa zadał jej te rany, gojenie miało potrwać dłużej.

Mia wiedziała, że musi być teraz i zawsze na najlepszym zachowaniu, jeśli zamierzała przetrwać życie jako królowa królestwa. Jej mąż nie dbał o nią i powiedział jej, że z radością skończyłby z jej życiem, gdyby tylko miał okazję, i wiedziała, że mówił poważnie. Może gdyby poślubił swoją właściwą narzeczoną, piękną i delikatną Ariel Asika, mógłby starać się okazać jej uczucia, ale niestety poślubił brzydką siostrę. Mia wiedziała, że to tylko kwestia czasu, aż zrobi coś, co sprowadzi na nią śmierć z jego rąk, i odliczała do tego dnia.

Jobe ujął jej dłonie i delikatnie je ścisnął, zanim westchnął z bólu.

„Straciliśmy ją wtedy, gdy najbardziej jej potrzebowaliśmy,” powiedział z goryczą, unosząc wzrok ku półksiężycowi górującemu na nocnym niebie.

Łzy napłynęły Mii do oczu, ból świadomości, że Ariel odeszła, był nie do zniesienia. Nie była gotowa na to wszystko. Nie była gotowa na śmierć siostry, małżeństwo z królem alfą ani na porzucenie swojego marzenia.

„Lekarze nie znaleźli żadnych oznak przestępstwa i sądzą, że jej słabe serce po prostu nie wytrzymało, tak jak się obawialiśmy.”

Ariel miała słabe serce od urodzenia, ale jej rodzina wierzyła, że kiedy przejdzie swoją pierwszą przemianę w wilkołaka, aktywowany gen w jakiś sposób naprawi kruchość jej serca. Gdy skończyła szesnaście lat, po raz pierwszy się przemieniła, ale wbrew oczekiwaniom jej serce pozostało takie samo, słabe. Nikt, nawet lekarz, nie wiedział, dlaczego nie powróciła do zdrowia. Ariel twierdziła, że to plan bogini księżyca, by zostawić jej to serce. Stanie się wilkołakiem nie uleczyło jej, ale wzmocniło jej serce, naprawiło jego hamulce i nie poddało się. Tak właśnie przeżyła jeszcze pięć lat po swojej pierwszej przemianie, zanim jej serce w końcu przestało bić.

Wszyscy o tym wiedzieli, a mimo to jej śmierć przyszła dla nich jak burza, lecz najbardziej złamała to Mię, która straciła siostrę w chwili, gdy najbardziej jej potrzebowała.

Kiedy wczoraj rano usłyszała o śmierci Ariel, umarła także ona. Jej nadzieje, marzenia i aspiracje odeszły razem z nią.

Wiele jej marzeń stało się tylko tym, marzeniami.

Kapłan, w czarnym habicie, podszedł do nich pod dębem. Skłonił głowę z szacunkiem, zanim przemówił: „Nadszedł czas na ostatnie pożegnanie.” Poinformował ich, po czym odsunął się na bok.

Jedno po drugim, nieliczni przyjaciele i krewni zgromadzeni na ścieżce żegnali się. Następnie składali kondolencje rodzinie Asika, zanim odeszli. Wkrótce na ścieżce zostali tylko Mia, Jobe, Edward i grabarze.

Mia wiedziała, że będzie musiała pożegnać się z Ariel, ale nie chciała odchodzić. Chciała zostać znacznie dłużej.

Świadomość, że powróci do Pałacu i będzie dzielić dach z królem alfą po pochowaniu siostry, rozdzierała ją. Wiedza, że jedyną drogą do wolności jest śmierć, dręczyła ją. A świadomość, że jedyna osoba, która zawsze była po jej stronie, opuściła ją i zostawiła, złamała jej serce. Nikt nie zrozumie głębi jej bólu i nikt nie zdoła jej pocieszyć.

Zaciśnięte usta jej drżały, a mury runęły i łzy płynęły po jej twarzy, ból fizyczny i emocjonalny ogarniał każdą część jej istoty.

Jobe objął ją ramieniem i przyciągnął bliżej siebie, a ona położyła głowę na jego ramieniu, trzęsąc się i płacząc.

Wydarzenia od wczorajszego poranka do teraz uświadomiły jej, jak okrutny potrafi być los, i wiedziała, że nigdy nie wygra tej wojny.

Spojrzała na ojca, który ocierał łzy, starając się ją pocieszyć, chociaż sam był pogrążony w bólu.

W dzisiejszych chwilach ciszy rozważała wbicie srebrnego noża, który dostała na czternaste urodziny, prosto w swoje serce i zakończenie życia, ale myśl, że jej ojciec straciłby dwie córki w tak krótkim czasie, powstrzymała ją od tego kroku. Nie zasłużył na tak okrutny los. Bogini księżyca nie była łaskawa.

Mia i Jobe podeszli do drewnianego stosu przygotowanego na kremację Ariel, gdzie leżało jej ciało. Wyglądała pięknie nawet po śmierci, i nie dziwiło to Mii. Miała na sobie swoją ulubioną złotą szatę, ozdobioną motywami róż. Ariel polubiła tę szatę tylko dlatego, że przypominała jej włosy Mii, i to sprawiało, że serce Mii bolało jeszcze bardziej.

Mia jęknęła i zakryła usta, patrząc na siostrę po raz ostatni, a jej serce znów pękło.

„Dlaczego mi to zrobiłaś, Ariel? Miałyśmy plany. Ty miałaś zostać królową, a ja miałam podróżować po świecie w poszukiwaniu wiedzy. Minął zaledwie jeden dzień, a nawet nie wiesz, jak bardzo jestem nieszczęśliwa od tamtej chwili. Jak nieszczęśliwe stało się moje życie. To prawda, co mówią, tylko dobrzy umierają młodo i muszę wierzyć, że bogini księżyca zabrała cię, byś rozświetliła ścieżkę prowadzącą do życia po tamtej stronie.” Otarła łzy z twarzy i mówiła dalej. „Potrzebuję twojego przewodnictwa, Ariel, teraz bardziej niż kiedykolwiek.”

Położyła dłoń na czole Ariel i pochyliła się, by pocałować ją po raz ostatni, po czym odeszła.

Po ukończeniu obrzędów grabarze przystąpili do ceremonii kremacji.

Edward podszedł do Mii, ze splecionymi dłońmi i wyważonym krokiem. Stanął obok Mii i oboje patrzyli na ogień buchający, którego płomienie sięgały nieba.

„Przykro mi z powodu twojej straty.” - powiedział cicho.

Łza spłynęła jej po twarzy i szybko ją otarła, wzrok wciąż miała utkwiony w ogniu.

„Wiem” – kontynuował – „że to dla ciebie bardzo trudne, stracić siostrę i zostać zastępczą narzeczoną mojego brata. W przeciwieństwie do wielu panien w tym królestwie, ty miałaś plany na życie. Teraz nie możesz już ich realizować, bo twoje obowiązki wobec królestwa i męża, króla alfy, są najważniejsze. Chciałbym powiedzieć ci, że twoje małżeństwo z moim bratem się poprawi, ale nie mogę cię okłamać i nie mogę dać ci tej pewności. Obiecuję jednak, że zrobię wszystko, co w mojej mocy, by ulżyć choć trochę twojemu cierpieniu. Wiem, że Xavier nie należy do najłagodniejszych ludzi i nawet się o to nie stara, ale jeśli kiedykolwiek będziesz czegoś potrzebować, z radością ci pomogę.” Wyciągnął rękę, ujął jej sztywną prawą dłoń i ścisnął ją dodając otuchy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

11: Cena do zapłacenia

Tydzień później,

Oczy Xaviera otworzyły się w łóżku, jego ramiona wciąż obejmowały Zarę, z którą zasnął poprzedniej nocy. Jej potargane blond włosy opadały na plecy, a kilka kosmyków spoczywało na jego dłoniach. Uśmiech pojawił się na jego twarzy, gdy usłyszał, jak mruczy coś do siebie, a jego ręka powędrowała, by czule pogładzić jej twarz. To sprawiło, że się poruszyła i odwróciła, a gdy to zrobiła, jej powieki zadrżały i te niesamowite oczy spotkały się z jego spojrzeniem.

— Mój królu — wyszeptała i delikatny uśmiech pojawił się na jej twarzy.

— Moja miłości — odparł, pochylając się i całując jej miękkie usta.

Westchnęła i oddała pocałunek, jej ręce objęły go i przyciągnęły bliżej. Dłoń wsunęła się pod kołdrę i odnalazła jego pulsujący, napinający się członek, już podniecony. Uśmiechnęła się do niego figlarnie, po czym przyciągnęła go do siebie. Delikatnie poprowadziła go w głąb siebie.

Dzielili namiętny pocałunek, gdy opadali z wysokości rozkoszy. Minęło kilka minut i Zara odsunęła się z ich czułego uścisku, podnosząc szlafrok z podłogi obok łóżka. Xavier niemal jęknął z żalu po jej odejściu, ale zajął się obserwowaniem, jak się przygotowuje.

— Muszę już iść, słońce wschodzi — zarzuciła welon po założeniu sandałów.

Xavier jęknął i rzucił głowę na poduszkę, zgrzytając zębami. — Nie możesz zostać jeszcze chwilę?

— Powiedziałeś to trzy godziny temu i zostaliśmy, ale teraz naprawdę muszę iść.

Zrzucił z siebie pościel i podniósł się na nogi. — To dlatego, że nie chcę, żebyś mnie opuszczała — mruknął, oplatając ją w talii i przyciągając z powrotem do swojego torsu.

— Nie opuszczam cię. Wracam do domu, bo o ile pamiętam, to nie jest mój dom.

Komfortowy Apartament był prywatnym hotelem, w którym Xavier i Zara spotykali się, gdy nie chciała go u siebie w domu. Lubiła spontaniczność i próbowanie nowych rzeczy razem z nim, a dopóki ją miał, był szczęśliwy.

Objął ją mocniej w talii i przyciągnął bliżej. — Chciałbym, żebyś mogła pójść ze mną do domu.

— Nie mogę i oboje wiemy dlaczego.

— Tak, ale zrobiłem to, co zrobiłem, by cię chronić, by chronić nas.

Odwróciła się, by spojrzeć mu w oczy. — I kocham cię za to, ale taka jest rzeczywistość twoich czynów.

— Mam plan, przekonam ojca, żeby cofnął swoją klątwę, gdy tylko przebudzi się ze snu. To już niedługo. — choć minąć miało jeszcze wiele miesięcy, dla niego liczyła się tylko Zara, nie czas.

Uśmiechnęła się olśniewająco. — A twoja królowa? Co z nią będzie?

— Ty jesteś moją królową, jedyną, jaką znam. — nachylił się i pocałował ją namiętnie.

Xavier przeszedł do dziedzińca Pałacu, ręce splecione za plecami. Potrzebował samotności; nie chciał być wśród ludzi, zwłaszcza wśród swojej żony.

Po tygodniu małżeństwa ta myśl wciąż nie dawała mu spokoju. Bo przecież nie chciał być żonaty, zwłaszcza z kimś takim jak ona.

Była cicha przez cały ten tydzień. Może wciąż opłakiwała utratę siostry. Albo wzięła sobie do serca jego groźby i zrozumiała, że musi się dostosować, by się uratować.

Większość dni mijała, gdy nie widział po niej śladu w pałacu, i to były dobre dni. Strażnicy donosili mu o jej samopoczuciu i to mu wystarczało. Gdy przychodziła na śniadanie, milczała i jadła. Jeśli Edward pytał ją o zdanie, albo odmawiała odpowiedzi, albo zgadzała się z królem alfą.

Była inteligentna. Trzeba jej to oddać — raz czy dwa razy przechodził obok ogrodu i widział ją z książką. Nie wpatrywała się w lustro jak inne panny, pewnie dlatego, że nie miała w sobie nic urodziwego, co mogłaby podziwiać, więc czytała, ile mogła, i to mu się podobało.

To sprawiało, że chciał zmienić swoje plany. Jego ojciec miał się obudzić ze snu u boku bogini za kilka miesięcy. Wszystko musiało być gotowe do tego czasu, włącznie ze śmiercią jego żony.

Nie mógł się jej pozbyć. Pozbycie się jej oznaczałoby zrzeczenie się tronu. Jego ojciec wytropiłby go i ściął mu głowę, gdyby królewska linia krwi zakończyła się na nim. Tak więc jedyną łatwą opcją było ją zabić. Nie miał wyboru; chciał znowu być wolnym człowiekiem, a to była jedyna droga. Gdyby ona umarła, przekonałby ojca, by odwołał klątwę, którą rzucił na związek jego i Zary. Była jedyną kobietą, która go rozumiała, jedyną, z którą chciał spędzić resztę życia. Oczywiście, inną opcją byłoby przekonać żonę, by wdała się w romans z kimś przypadkowym z królestwa, ale jedyną rzeczą, z którą widział ją w romansie, były jej książki.

„Życie nie jest tak skomplikowane, jak większość z nas je przedstawia, bracie.” Skrzywiony głos Edwarda wyrwał Xaviera z zamyślenia i przywołał do rzeczywistości. Chciał być sam, ale jego demoniczny brat nie zamierzał mu na to pozwolić.

„Znowu próbujesz namieszać mi w głowie?”

„Nie muszę mieszać ci w głowie, by cię czytać, bracie. Jesteś moim bratem, dorastaliśmy razem i, do pewnego stopnia, potrafię wywnioskować parę rzeczy o tobie po samych obserwacjach.”

„Zauważyłeś już, że szukam odpowiedniego momentu, żeby sprzedać cię handlarzom niewolników?” – zapytał z uniesioną brwią, nie patrząc na niego.

Edward przycisnął usta w zamyśleniu: „Tak, zauważyłem, ale tego nie zrobisz, bo pod całą tą wściekłością, okrucieństwem i szaleństwem kryje się mały chłopiec, który nie mógł mieć przy sobie ukochanej kobiety.” – odpowiedział.

Pięść Xaviera zacisnęła się, a jego oczy zabłysły na czerwono po tym, co właśnie usłyszał od Edwarda. „Uważaj na słowa, bracie, nadal jestem królem i...” nie zdążył dokończyć.

„I możesz ściąć mi głowę.” prychnął. „Może i zmusiłeś żonę, by wierzyła w te groźby, ale na mnie to nie działa.”

Xavier odwrócił głowę, by spojrzeć na młodszego brata, którego twarz lepiej by wyglądała przy szorowaniu podłogi. „Nie zawsze muszę cię pozbawiać głowy. Wystarczy, że sprawię, iż będziesz cierpiał, a poza tym co cię łączy z moją żoną? Nie myśl, że przez sekundę nie zauważyłem was razem przez ostatni tydzień.”

„Oboje mieszkamy w pałacu i jest teraz rodziną, więc przyjaźń była nieunikniona.”

Xavier może i dobrze czytał ludzi, ale Edward również. Oboje posiadali tę umiejętność, ale podczas gdy Edward ją rozwijał przez naukę i trening, Xavier tego nie robił. Nie mógł. Uczył się zasad bycia wielkim królem, co jak dotąd mu nie pomagało.

Jednak wciąż mógł przejrzeć brata, jeśli tylko go obserwował. „Co jeszcze się wydarzyło, o czym nie wiem, bracie?” – zapytał, koncentrując się na Edwardzie.

„Nie wiem, o czym mówisz.”

„Jasne, Edward. Chcesz spać z moją żoną?”

„Co?!” rzucił mu niedorzeczne spojrzenie i pokręcił głową. „Nie!”

„Powiedz mi prawdę. Chcesz przespać się ze swoją królową?”

Edward prychnął i cofnął się o kilka kroków. „Jesteś nieprawdopodobny, Xavier, to, że ją doceniam i nie traktuję jak śmiecia, nie znaczy, że chcę z nią spać. Jest żoną mojego brata, bez względu na wszystko, i jest moją królową.”

Xavier zbliżył się do niego: „Dobrze wiedzieć.” położył dłoń na jego twarzy i oparł głowę o jego.

Tak, chciał, żeby jego żona zdradziła go z kimkolwiek, byle nie z bratem, bo wtedy byłby pośmiewiskiem w całym królestwie. Tego nie chciał.

Oderwał głowę od Edwarda. „Więc trzymaj się od niej z daleka...”

„Co... Dlaczego? Przecież właśnie ci powiedziałem, że nie myślę o twojej żonie w ten sposób.”

„Wiem.”

„To dlaczego?”

Bo nie chciał, żeby Edward przywiązał się do królowej. To przywiązanie mogło stać się problemem, gdy przyjdzie czas zrobić to, co konieczne. Musiał pozbyć się królowej i nie chciał widzieć brata pogrążonego w rozpaczy po jej odejściu.

Nie mógł mu tego powiedzieć, więc wybrał najprostszy sposób. „Bo to moja żona, nie twoja, dlatego. I może teraz nie chcesz z nią spać, ale im bliżej będziesz z nią, tym większe prawdopodobieństwo, że kiedyś będziesz chciał.”

Edward spuścił głowę. „Jak sobie życzysz, mój królu!”

Przesuń w górę, aby kontynuować

12: Sprzedaj kłamstwo

Miesiąc później,

"Cieszysz się na dzisiejszą ucztę weselną?" – zapytała Lydia, podając białą bawełnianą ręczniczkę Mii, gdy tylko ta wyszła z wanny.

"Jaką ucztę?" – zapytała Mia, zaskoczona jej pytaniem, owijając ręcznik wokół ciała.

Weszły razem do sypialni.

"Twoją ucztę weselną. By uczcić twoje połączenie z królem alfą. Dla zwykłych obywateli królestw uczty weselne odbywają się tydzień po ślubie, ale dla królewskich rodów jest inaczej. Oni mają miesiąc małżeńskiego szczęścia, znanego też jako miesiąc miodowy, a dopiero potem odbywa się uczta." – wyjaśniła, rozwiewając wątpliwości królowej.

Było wiele rzeczy, których Mia nie wiedziała, wiele, których nie miała serca poznać. To była jedna z nich. Nigdy nie sądziła, że osiedli się w królestwie, tym bardziej przy królu, dlatego nigdy nie starała się zgłębiać spraw małżeńskich. Częściowo była to jej wina – nigdy nie rozważała innych możliwości. Los zawsze grał z ludźmi w przewrotną grę, a ona była winna temu, że nie spodziewała się niczego po swoim.

Jako wybór w ostatniej chwili, twórczynie panien młodych ledwo ją czegokolwiek nauczyły, jak powinny. Bardziej zależało im na tym, by ją ubrać i wysłać do ołtarza, by zachować własne głowy. Mia dopiero poślubiwszy króla alfę zaczęła się czegokolwiek uczyć.

Teraz codziennie uczyła się czegoś nowego na dworze, a dziś była uczta weselna.

"Jeśli tak, to nie czekam na to z niecierpliwością." – odpowiedziała, podchodząc do toaletki i siadając przed lustrem.

Lydia na chwilę miała litościwy wyraz twarzy, ale nie pozwoliła, by Mia to zobaczyła. Wiedziała, jak bardzo królowa nie znosi współczucia.

Minął ponad miesiąc, odkąd Lydia służyła swojej pani i królowej, i robiła wszystko, by uczyć się jak najszybciej. Królewski związek nie był pełen miłości, ale królowa starała się zachowywać, jakby taki był. Miała twardą skórę i nosiła się z godnością, choć w środku chciała krzyczeć z bólu. Każdą emocję, która mogłaby zdradzić jej cierpienie, maskowała, ale Lydia widziała przez to wszystko.

Lydia podeszła do garderoby, wyciągnęła prosty szary szlafrok na ranek i położyła go na łóżku, podczas gdy Mia nakładała na ciało krem o zapachu róży.

"Będą obecni wszyscy arystokraci. I wszyscy oczekują, że ty i król alfa nie tylko tam będziecie, ale też pokażecie królestwu, jak wygląda szczęśliwy i kochający związek," zakończyła.

Mia zwróciła się do Lydii z niedowierzaniem na twarzy. "Ale to dalekie od szczęśliwego czy kochającego związku. Ci, którzy przyszli na królewski ślub miesiąc temu, widzieli wybuch gniewu króla alfy. Współistniejemy, bo nie mamy wyboru, nie dlatego, że tego chcemy." Ostatnie słowa Mii zabrzmiały zbyt gorzko jak na jej gust, ale taka była prawda.

"Jeśli kłamstwo sprzedasz dobrze i wystarczająco często, stanie się akceptowaną prawdą."

Mia przytaknęła.

Większość ludzi nie pragnie prawdy. Pragną tego, co chcą zobaczyć, a jeśli to dostaną, nie będą szukać dalej. Nauczyła się tego lata temu.

"Śniadanie zostanie podane, gdy tylko się ubierzesz." Lydia ukłoniła się i wyszła z pokoju.

Mia skinęła głową i jak zwykle podziękowała Lydii, a gdy tylko ta wyszła, wstała, podniosła swoją suknię i założyła ją. Następnie podeszła do biurka, na którym leżała książka, której jeszcze nie skończyła czytać. Wiedząc, że jej marzenie o podróży dookoła świata to już tylko mrzonka, zadowoliła się eksplorowaniem światów dostępnych w książkach.

...

Zza drzwi rozległo się pukanie i dwie pokojówki weszły do środka bez zaproszenia Mii. Zauważyła w rękach młodszej pokojówki szmaragdowy szlafrok z kryształowymi zdobieniami, gdy podchodziły dalej w głąb pokoju. Zatrzymały się na środku, obie uśmiechnięte.

Mia, która przestała czytać, gdy tylko drzwi się otworzyły, czekała, aż przemówią.

"Twój szlafrok właśnie dotarł od królewskiej krawcowej. Teraz możemy przygotować cię na dzisiejszy wieczór."

Uniósła brew. "Co się dzieje dziś wieczorem?"

Radosny wyraz obu twarzy zgasł. "Twoja uczta weselna, moja królowo. Zapomniałaś?"

Przez chwilę rzeczywiście. Czytała po śniadaniu i przerwała tylko na lunch. Była już prawie na końcu książki i dzień był jak dotąd produktywny.

"Wolisz włosy upięte czy rozpuszczone, moja królowo?" – zapytała starsza pokojówka, chwytając kręcone, rude włosy Mii w dłonie. Ostatnie dwie godziny spędziły, ubierając ją w suknię oraz oliwiąc i szczotkując włosy. To był już ostatni szlif przed zakończeniem przygotowań i Mia nie mogła się doczekać.

"Nie sądzę, bym wyglądała piękniej w żadnej z tych wersji," pomyślała Mia, po czym mruknęła: "Jak uważasz, byleby pasowało do tej sukni."

Pokojówka skinęła głową. "Tak, moja królowo."

Były w połowie upinania jej włosów w schludny kucyk, gdy drzwi nagle otworzyły się bez ostrzeżenia i do środka wkroczył jej mąż, król alfa. Serce podskoczyło jej na jego widok w sypialni i mimo obecności pokojówek zadrżała bezradnie. Jego obecność przez ostatni miesiąc nie przyniosła jej niczego dobrego – tylko strach, ból i złość – i niemal zawsze wyczekiwała jego wyjścia.

"Zostawcie nas." Rozkazał, a pokojówki natychmiast wybiegły z pokoju, zostawiając ich samych.

Stał przed nią w szmaragdowym szlafroku z podobnymi zdobieniami jak jej, z tą różnicą, że jego był bardziej męski. Długie czarne włosy miał spięte w schludny kok, a broda, którą pielęgnował przez ostatni miesiąc, nadawała ostrzejszy rys jego szlachetnej twarzy.

Cicho wstała, by stanąć naprzeciw niego, splecionymi dłońmi. Część jej zastanawiała się, po co przyszedł, a inna część już znała odpowiedź.

"Myślę, że już wiesz, co cię dziś wieczorem czeka?" – zapytał, jego ton był szorstki.

"Powiedziano mi." Skinęła głową i zaczęła bawić się palcami, jej głos był spokojny. Trochę ze strachu, a bardziej z instynktu samozachowawczego, bo ostatnim razem, gdy podniosła na niego głos, niemal wycisnął z niej życie.

Pokiwał głową. "Dobrze," po czym zaczął wykładać zasady zachowania, formalności i ostrożności na ten wieczór.

"I masz zachowywać się wzorowo–"

"Zawsze zachowuję się wzorowo, mój królu."

Jej słowa wyprowadziły go z równowagi, bo spojrzał na nią gniewnie, a w jego oczach zabłysły czerwone iskry. "Nie przerywaj mi, gdy mówię, i nie odzywaj się, póki nie zostaniesz zapytana." Zrobił odważny krok w jej stronę, a jej serce zamarło.

Coś ją cofnęło i jej nogi napotkały przednią część toaletki.

Kurwa!

Nie bała się go trochę, bała się go bardzo. Po ich starciu ponad miesiąc temu obiecała, że nigdy więcej nie sprowokuje króla alfy. Jeśli bycie prowokowaną wywoływało w nim najgorsze, zrobi wszystko, by go nie prowokować.

Skinęła głową. "Tak, mój królu. Czy będziemy razem przez całą noc?"

"Tak, chyba że będzie inaczej. W końcu jesteśmy nowożeńcami i musimy sprawić, by wszyscy uwierzyli, że jesteśmy szczęśliwi." Jego oczy zabłysły i przez chwilę wydawało jej się, że widzi w nich bezradność.

"Jak długo trwa uczta?" – zapytała, marszcząc brwi z ciekawości.

"Zaczyna się za kilka minut i trwa do północy."

"Za długo," mruknęła pod nosem, ale spojrzawszy w górę, zobaczyła jego rozpalone spojrzenie.

Otworzył usta, by coś powiedzieć, ale była szybsza. "Nie martw się, nie dam ci powodu, byś drugi raz próbował mnie udusić."

"Jeśli choćby okażesz swoją buntowniczą postawę, duszenie będzie najmniejszym z twoich zmartwień," obiecał, po czym wyszedł z jej pokoju.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa