passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #12 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 12

11: Cena do zapłacenia

Tydzień później,

Oczy Xaviera otworzyły się w łóżku, jego ramiona wciąż obejmowały Zarę, z którą zasnął poprzedniej nocy. Jej potargane blond włosy opadały na plecy, a kilka kosmyków spoczywało na jego dłoniach. Uśmiech pojawił się na jego twarzy, gdy usłyszał, jak mruczy coś do siebie, a jego ręka powędrowała, by czule pogładzić jej twarz. To sprawiło, że się poruszyła i odwróciła, a gdy to zrobiła, jej powieki zadrżały i te niesamowite oczy spotkały się z jego spojrzeniem.

— Mój królu — wyszeptała i delikatny uśmiech pojawił się na jej twarzy.

— Moja miłości — odparł, pochylając się i całując jej miękkie usta.

Westchnęła i oddała pocałunek, jej ręce objęły go i przyciągnęły bliżej. Dłoń wsunęła się pod kołdrę i odnalazła jego pulsujący, napinający się członek, już podniecony. Uśmiechnęła się do niego figlarnie, po czym przyciągnęła go do siebie. Delikatnie poprowadziła go w głąb siebie.

Dzielili namiętny pocałunek, gdy opadali z wysokości rozkoszy. Minęło kilka minut i Zara odsunęła się z ich czułego uścisku, podnosząc szlafrok z podłogi obok łóżka. Xavier niemal jęknął z żalu po jej odejściu, ale zajął się obserwowaniem, jak się przygotowuje.

— Muszę już iść, słońce wschodzi — zarzuciła welon po założeniu sandałów.

Xavier jęknął i rzucił głowę na poduszkę, zgrzytając zębami. — Nie możesz zostać jeszcze chwilę?

— Powiedziałeś to trzy godziny temu i zostaliśmy, ale teraz naprawdę muszę iść.

Zrzucił z siebie pościel i podniósł się na nogi. — To dlatego, że nie chcę, żebyś mnie opuszczała — mruknął, oplatając ją w talii i przyciągając z powrotem do swojego torsu.

— Nie opuszczam cię. Wracam do domu, bo o ile pamiętam, to nie jest mój dom.

Komfortowy Apartament był prywatnym hotelem, w którym Xavier i Zara spotykali się, gdy nie chciała go u siebie w domu. Lubiła spontaniczność i próbowanie nowych rzeczy razem z nim, a dopóki ją miał, był szczęśliwy.

Objął ją mocniej w talii i przyciągnął bliżej. — Chciałbym, żebyś mogła pójść ze mną do domu.

— Nie mogę i oboje wiemy dlaczego.

— Tak, ale zrobiłem to, co zrobiłem, by cię chronić, by chronić nas.

Odwróciła się, by spojrzeć mu w oczy. — I kocham cię za to, ale taka jest rzeczywistość twoich czynów.

— Mam plan, przekonam ojca, żeby cofnął swoją klątwę, gdy tylko przebudzi się ze snu. To już niedługo. — choć minąć miało jeszcze wiele miesięcy, dla niego liczyła się tylko Zara, nie czas.

Uśmiechnęła się olśniewająco. — A twoja królowa? Co z nią będzie?

— Ty jesteś moją królową, jedyną, jaką znam. — nachylił się i pocałował ją namiętnie.

Xavier przeszedł do dziedzińca Pałacu, ręce splecione za plecami. Potrzebował samotności; nie chciał być wśród ludzi, zwłaszcza wśród swojej żony.

Po tygodniu małżeństwa ta myśl wciąż nie dawała mu spokoju. Bo przecież nie chciał być żonaty, zwłaszcza z kimś takim jak ona.

Była cicha przez cały ten tydzień. Może wciąż opłakiwała utratę siostry. Albo wzięła sobie do serca jego groźby i zrozumiała, że musi się dostosować, by się uratować.

Większość dni mijała, gdy nie widział po niej śladu w pałacu, i to były dobre dni. Strażnicy donosili mu o jej samopoczuciu i to mu wystarczało. Gdy przychodziła na śniadanie, milczała i jadła. Jeśli Edward pytał ją o zdanie, albo odmawiała odpowiedzi, albo zgadzała się z królem alfą.

Była inteligentna. Trzeba jej to oddać — raz czy dwa razy przechodził obok ogrodu i widział ją z książką. Nie wpatrywała się w lustro jak inne panny, pewnie dlatego, że nie miała w sobie nic urodziwego, co mogłaby podziwiać, więc czytała, ile mogła, i to mu się podobało.

To sprawiało, że chciał zmienić swoje plany. Jego ojciec miał się obudzić ze snu u boku bogini za kilka miesięcy. Wszystko musiało być gotowe do tego czasu, włącznie ze śmiercią jego żony.

Nie mógł się jej pozbyć. Pozbycie się jej oznaczałoby zrzeczenie się tronu. Jego ojciec wytropiłby go i ściął mu głowę, gdyby królewska linia krwi zakończyła się na nim. Tak więc jedyną łatwą opcją było ją zabić. Nie miał wyboru; chciał znowu być wolnym człowiekiem, a to była jedyna droga. Gdyby ona umarła, przekonałby ojca, by odwołał klątwę, którą rzucił na związek jego i Zary. Była jedyną kobietą, która go rozumiała, jedyną, z którą chciał spędzić resztę życia. Oczywiście, inną opcją byłoby przekonać żonę, by wdała się w romans z kimś przypadkowym z królestwa, ale jedyną rzeczą, z którą widział ją w romansie, były jej książki.

„Życie nie jest tak skomplikowane, jak większość z nas je przedstawia, bracie.” Skrzywiony głos Edwarda wyrwał Xaviera z zamyślenia i przywołał do rzeczywistości. Chciał być sam, ale jego demoniczny brat nie zamierzał mu na to pozwolić.

„Znowu próbujesz namieszać mi w głowie?”

„Nie muszę mieszać ci w głowie, by cię czytać, bracie. Jesteś moim bratem, dorastaliśmy razem i, do pewnego stopnia, potrafię wywnioskować parę rzeczy o tobie po samych obserwacjach.”

„Zauważyłeś już, że szukam odpowiedniego momentu, żeby sprzedać cię handlarzom niewolników?” – zapytał z uniesioną brwią, nie patrząc na niego.

Edward przycisnął usta w zamyśleniu: „Tak, zauważyłem, ale tego nie zrobisz, bo pod całą tą wściekłością, okrucieństwem i szaleństwem kryje się mały chłopiec, który nie mógł mieć przy sobie ukochanej kobiety.” – odpowiedział.

Pięść Xaviera zacisnęła się, a jego oczy zabłysły na czerwono po tym, co właśnie usłyszał od Edwarda. „Uważaj na słowa, bracie, nadal jestem królem i...” nie zdążył dokończyć.

„I możesz ściąć mi głowę.” prychnął. „Może i zmusiłeś żonę, by wierzyła w te groźby, ale na mnie to nie działa.”

Xavier odwrócił głowę, by spojrzeć na młodszego brata, którego twarz lepiej by wyglądała przy szorowaniu podłogi. „Nie zawsze muszę cię pozbawiać głowy. Wystarczy, że sprawię, iż będziesz cierpiał, a poza tym co cię łączy z moją żoną? Nie myśl, że przez sekundę nie zauważyłem was razem przez ostatni tydzień.”

„Oboje mieszkamy w pałacu i jest teraz rodziną, więc przyjaźń była nieunikniona.”

Xavier może i dobrze czytał ludzi, ale Edward również. Oboje posiadali tę umiejętność, ale podczas gdy Edward ją rozwijał przez naukę i trening, Xavier tego nie robił. Nie mógł. Uczył się zasad bycia wielkim królem, co jak dotąd mu nie pomagało.

Jednak wciąż mógł przejrzeć brata, jeśli tylko go obserwował. „Co jeszcze się wydarzyło, o czym nie wiem, bracie?” – zapytał, koncentrując się na Edwardzie.

„Nie wiem, o czym mówisz.”

„Jasne, Edward. Chcesz spać z moją żoną?”

„Co?!” rzucił mu niedorzeczne spojrzenie i pokręcił głową. „Nie!”

„Powiedz mi prawdę. Chcesz przespać się ze swoją królową?”

Edward prychnął i cofnął się o kilka kroków. „Jesteś nieprawdopodobny, Xavier, to, że ją doceniam i nie traktuję jak śmiecia, nie znaczy, że chcę z nią spać. Jest żoną mojego brata, bez względu na wszystko, i jest moją królową.”

Xavier zbliżył się do niego: „Dobrze wiedzieć.” położył dłoń na jego twarzy i oparł głowę o jego.

Tak, chciał, żeby jego żona zdradziła go z kimkolwiek, byle nie z bratem, bo wtedy byłby pośmiewiskiem w całym królestwie. Tego nie chciał.

Oderwał głowę od Edwarda. „Więc trzymaj się od niej z daleka...”

„Co... Dlaczego? Przecież właśnie ci powiedziałem, że nie myślę o twojej żonie w ten sposób.”

„Wiem.”

„To dlaczego?”

Bo nie chciał, żeby Edward przywiązał się do królowej. To przywiązanie mogło stać się problemem, gdy przyjdzie czas zrobić to, co konieczne. Musiał pozbyć się królowej i nie chciał widzieć brata pogrążonego w rozpaczy po jej odejściu.

Nie mógł mu tego powiedzieć, więc wybrał najprostszy sposób. „Bo to moja żona, nie twoja, dlatego. I może teraz nie chcesz z nią spać, ale im bliżej będziesz z nią, tym większe prawdopodobieństwo, że kiedyś będziesz chciał.”

Edward spuścił głowę. „Jak sobie życzysz, mój królu!”

Przesuń w górę, aby kontynuować

12: Sprzedaj kłamstwo

Miesiąc później,

"Cieszysz się na dzisiejszą ucztę weselną?" – zapytała Lydia, podając białą bawełnianą ręczniczkę Mii, gdy tylko ta wyszła z wanny.

"Jaką ucztę?" – zapytała Mia, zaskoczona jej pytaniem, owijając ręcznik wokół ciała.

Weszły razem do sypialni.

"Twoją ucztę weselną. By uczcić twoje połączenie z królem alfą. Dla zwykłych obywateli królestw uczty weselne odbywają się tydzień po ślubie, ale dla królewskich rodów jest inaczej. Oni mają miesiąc małżeńskiego szczęścia, znanego też jako miesiąc miodowy, a dopiero potem odbywa się uczta." – wyjaśniła, rozwiewając wątpliwości królowej.

Było wiele rzeczy, których Mia nie wiedziała, wiele, których nie miała serca poznać. To była jedna z nich. Nigdy nie sądziła, że osiedli się w królestwie, tym bardziej przy królu, dlatego nigdy nie starała się zgłębiać spraw małżeńskich. Częściowo była to jej wina – nigdy nie rozważała innych możliwości. Los zawsze grał z ludźmi w przewrotną grę, a ona była winna temu, że nie spodziewała się niczego po swoim.

Jako wybór w ostatniej chwili, twórczynie panien młodych ledwo ją czegokolwiek nauczyły, jak powinny. Bardziej zależało im na tym, by ją ubrać i wysłać do ołtarza, by zachować własne głowy. Mia dopiero poślubiwszy króla alfę zaczęła się czegokolwiek uczyć.

Teraz codziennie uczyła się czegoś nowego na dworze, a dziś była uczta weselna.

"Jeśli tak, to nie czekam na to z niecierpliwością." – odpowiedziała, podchodząc do toaletki i siadając przed lustrem.

Lydia na chwilę miała litościwy wyraz twarzy, ale nie pozwoliła, by Mia to zobaczyła. Wiedziała, jak bardzo królowa nie znosi współczucia.

Minął ponad miesiąc, odkąd Lydia służyła swojej pani i królowej, i robiła wszystko, by uczyć się jak najszybciej. Królewski związek nie był pełen miłości, ale królowa starała się zachowywać, jakby taki był. Miała twardą skórę i nosiła się z godnością, choć w środku chciała krzyczeć z bólu. Każdą emocję, która mogłaby zdradzić jej cierpienie, maskowała, ale Lydia widziała przez to wszystko.

Lydia podeszła do garderoby, wyciągnęła prosty szary szlafrok na ranek i położyła go na łóżku, podczas gdy Mia nakładała na ciało krem o zapachu róży.

"Będą obecni wszyscy arystokraci. I wszyscy oczekują, że ty i król alfa nie tylko tam będziecie, ale też pokażecie królestwu, jak wygląda szczęśliwy i kochający związek," zakończyła.

Mia zwróciła się do Lydii z niedowierzaniem na twarzy. "Ale to dalekie od szczęśliwego czy kochającego związku. Ci, którzy przyszli na królewski ślub miesiąc temu, widzieli wybuch gniewu króla alfy. Współistniejemy, bo nie mamy wyboru, nie dlatego, że tego chcemy." Ostatnie słowa Mii zabrzmiały zbyt gorzko jak na jej gust, ale taka była prawda.

"Jeśli kłamstwo sprzedasz dobrze i wystarczająco często, stanie się akceptowaną prawdą."

Mia przytaknęła.

Większość ludzi nie pragnie prawdy. Pragną tego, co chcą zobaczyć, a jeśli to dostaną, nie będą szukać dalej. Nauczyła się tego lata temu.

"Śniadanie zostanie podane, gdy tylko się ubierzesz." Lydia ukłoniła się i wyszła z pokoju.

Mia skinęła głową i jak zwykle podziękowała Lydii, a gdy tylko ta wyszła, wstała, podniosła swoją suknię i założyła ją. Następnie podeszła do biurka, na którym leżała książka, której jeszcze nie skończyła czytać. Wiedząc, że jej marzenie o podróży dookoła świata to już tylko mrzonka, zadowoliła się eksplorowaniem światów dostępnych w książkach.

...

Zza drzwi rozległo się pukanie i dwie pokojówki weszły do środka bez zaproszenia Mii. Zauważyła w rękach młodszej pokojówki szmaragdowy szlafrok z kryształowymi zdobieniami, gdy podchodziły dalej w głąb pokoju. Zatrzymały się na środku, obie uśmiechnięte.

Mia, która przestała czytać, gdy tylko drzwi się otworzyły, czekała, aż przemówią.

"Twój szlafrok właśnie dotarł od królewskiej krawcowej. Teraz możemy przygotować cię na dzisiejszy wieczór."

Uniósła brew. "Co się dzieje dziś wieczorem?"

Radosny wyraz obu twarzy zgasł. "Twoja uczta weselna, moja królowo. Zapomniałaś?"

Przez chwilę rzeczywiście. Czytała po śniadaniu i przerwała tylko na lunch. Była już prawie na końcu książki i dzień był jak dotąd produktywny.

"Wolisz włosy upięte czy rozpuszczone, moja królowo?" – zapytała starsza pokojówka, chwytając kręcone, rude włosy Mii w dłonie. Ostatnie dwie godziny spędziły, ubierając ją w suknię oraz oliwiąc i szczotkując włosy. To był już ostatni szlif przed zakończeniem przygotowań i Mia nie mogła się doczekać.

"Nie sądzę, bym wyglądała piękniej w żadnej z tych wersji," pomyślała Mia, po czym mruknęła: "Jak uważasz, byleby pasowało do tej sukni."

Pokojówka skinęła głową. "Tak, moja królowo."

Były w połowie upinania jej włosów w schludny kucyk, gdy drzwi nagle otworzyły się bez ostrzeżenia i do środka wkroczył jej mąż, król alfa. Serce podskoczyło jej na jego widok w sypialni i mimo obecności pokojówek zadrżała bezradnie. Jego obecność przez ostatni miesiąc nie przyniosła jej niczego dobrego – tylko strach, ból i złość – i niemal zawsze wyczekiwała jego wyjścia.

"Zostawcie nas." Rozkazał, a pokojówki natychmiast wybiegły z pokoju, zostawiając ich samych.

Stał przed nią w szmaragdowym szlafroku z podobnymi zdobieniami jak jej, z tą różnicą, że jego był bardziej męski. Długie czarne włosy miał spięte w schludny kok, a broda, którą pielęgnował przez ostatni miesiąc, nadawała ostrzejszy rys jego szlachetnej twarzy.

Cicho wstała, by stanąć naprzeciw niego, splecionymi dłońmi. Część jej zastanawiała się, po co przyszedł, a inna część już znała odpowiedź.

"Myślę, że już wiesz, co cię dziś wieczorem czeka?" – zapytał, jego ton był szorstki.

"Powiedziano mi." Skinęła głową i zaczęła bawić się palcami, jej głos był spokojny. Trochę ze strachu, a bardziej z instynktu samozachowawczego, bo ostatnim razem, gdy podniosła na niego głos, niemal wycisnął z niej życie.

Pokiwał głową. "Dobrze," po czym zaczął wykładać zasady zachowania, formalności i ostrożności na ten wieczór.

"I masz zachowywać się wzorowo–"

"Zawsze zachowuję się wzorowo, mój królu."

Jej słowa wyprowadziły go z równowagi, bo spojrzał na nią gniewnie, a w jego oczach zabłysły czerwone iskry. "Nie przerywaj mi, gdy mówię, i nie odzywaj się, póki nie zostaniesz zapytana." Zrobił odważny krok w jej stronę, a jej serce zamarło.

Coś ją cofnęło i jej nogi napotkały przednią część toaletki.

Kurwa!

Nie bała się go trochę, bała się go bardzo. Po ich starciu ponad miesiąc temu obiecała, że nigdy więcej nie sprowokuje króla alfy. Jeśli bycie prowokowaną wywoływało w nim najgorsze, zrobi wszystko, by go nie prowokować.

Skinęła głową. "Tak, mój królu. Czy będziemy razem przez całą noc?"

"Tak, chyba że będzie inaczej. W końcu jesteśmy nowożeńcami i musimy sprawić, by wszyscy uwierzyli, że jesteśmy szczęśliwi." Jego oczy zabłysły i przez chwilę wydawało jej się, że widzi w nich bezradność.

"Jak długo trwa uczta?" – zapytała, marszcząc brwi z ciekawości.

"Zaczyna się za kilka minut i trwa do północy."

"Za długo," mruknęła pod nosem, ale spojrzawszy w górę, zobaczyła jego rozpalone spojrzenie.

Otworzył usta, by coś powiedzieć, ale była szybsza. "Nie martw się, nie dam ci powodu, byś drugi raz próbował mnie udusić."

"Jeśli choćby okażesz swoją buntowniczą postawę, duszenie będzie najmniejszym z twoich zmartwień," obiecał, po czym wyszedł z jej pokoju.

Przesuń w górę, aby kontynuować

13: Ból niewidoczny

Bankiet, tak jak zapowiedziano, rozpoczął się po kilku minutach, ale Mia otrzymała informację, by poczekać dłużej, więc tak też zrobiła. Słyszała radosną, melodyjną muzykę dochodzącą z dołu—była ona może zbyt wesoła jak na jej gust.

Król Alfa zagroził jej życiu po raz kolejny tej nocy i wiedziała, że musi zachowywać się wzorowo.

Podeszła do swojej szuflady i otworzyła ją, wyciągając papierową mapę, którą schowała tam na samym początku, gdy przybyła do Pałacu. Rozłożyła ją na komodzie i rzuciła okiem. Była to mapa przedstawiająca wszystkie królestwa, ich granice i regiony świata, w tym Wahalę. Spędziła wiele miesięcy ucząc się czytania map, by kiedy w końcu odejdzie, nie musiała już nikogo prosić o pomoc.

Opuszki palców Mii przesunęły się po zakreślonym fragmencie mapy oznaczonym jako Reading. Tam właśnie zamierzała się udać. Książki, które czytała, głosiły, że w królestwie Reading znajduje się największa biblioteka świata, a liczni uczeni przybywali tam, by zdobywać wiedzę. Opowiadali potem, jak wiedza ta pozytywnie wpłynęła na ich życie—ich historie motywowały Mię. To miało być pierwsze miejsce, które odwiedzi, a jeśli rzeczywiście okaże się tak wspaniałe, jak mówiono, miała tam osiąść na stałe.

Statek, według jej obliczeń, miał odpłynąć za dziesięć dni. Sześć miesięcy szukała sposobu na podróż i odliczała każdy dzień od momentu, gdy ponad miesiąc temu dowiedziała się o statku płynącym do Reading. Teraz jednak, niestety, nie mogła popłynąć tak, jak miała nadzieję.

Jej oczy zaszkliły się, lecz zamrugała, by powstrzymać łzy i odchrząknęła.

"Przepraszam." – głos wyrwał ją z zamyślenia i zobaczyła Lydię stojącą w jej pokoju, gotową na bankiet w kremowej sukni. Jej długie brązowe włosy były związane w kucyk, co podkreślało jej smukłą szyję.

Pokręciła głową, nie chcąc słuchać czyjegoś współczucia. "Nie trzeba."

"Czekają na ciebie," powiedziała Lydia, a Mia schowała mapę do szuflady i zamknęła ją na klucz.

Wstała, wzięła kilka głębokich oddechów i w jednej chwili wygładziła z twarzy wszystkie negatywne emocje. Z podniesioną głową, dumna, opuściła swój pokój.

Sala pałacowa była przepełniona twarzami, z których większości nie znała, lecz na jej ustach trwał uśmiech i, mimo bólu, jaki czuła w policzkach, nie pozwoliła mu zniknąć.

Musiała znaleźć swojego męża i trzymać się blisko niego. On znał większość obecnych, a ona musiała tylko uśmiechać się, udawać naiwną i podążać za jego wskazówkami.

"Moja królowo, wyglądasz tak promiennie" – powiedziała z podziwem służka starsza od niej, o jasnej cerze i pięknym uśmiechu.

Mia próbowała odnaleźć tę nieznaną twarz w swej pamięci, ale bezskutecznie. "Dziękuję bardzo. Ale nie sądzę, żebyśmy się wcześniej spotkały." Może była na jej ślubie, lecz Mia nie była pewna.

"Nie spotkałyśmy się, moja królowo. Jestem Elena. Jestem Luną, żoną alfy Koza z rodu Lupe." Jej przedstawienie się było zwięzłe, co pomogło Mii rozwiać wątpliwości.

Znała ród Lupe i miała szczęście spotkać alfę Koza kilka razy, ale nie wiedziała, że znalazł swoją partnerkę. Alfa był szlachetnego pochodzenia i, jak głosiły plotki, był jak ojciec: odważny, prawy i człowiek honoru. Ludzie go kochali, a panny marzyły by zostać jego żoną.

"Alfa Koz uważa, że jesteś najmądrzejszą królową, jaką mieliśmy, i wierzy, że właśnie ciebie teraz potrzebujemy." – Elena rozpromieniła się, obdarzając ją czarem swoich brązowych oczu.

Wątpiła w to, lecz doceniła te słowa.

Mia widziała go kilka lat temu, bo tak jak ona, kochał literaturę i spędzał czas w bibliotece zbierając książki. Gdy zobaczył ją pierwszy raz cztery lata temu, był pod wrażeniem, że panna interesuje się książkami. Był pierwszą osobą w królestwie, poza jej rodziną, która nie oceniała jej po wyglądzie, i zostawił po sobie ślad.

Elena rzeczywiście była szczęściarą, że została jego partnerką. Śmiały się i rozmawiały, a Mia po raz pierwszy poczuła się w jej towarzystwie swobodnie i wiedziała, że chciałaby ją mieć za przyjaciółkę. Nie śpieszyło jej się już też tak bardzo do odnalezienia męża, jak wcześniej zamierzała.

"O czym rozmawiacie, panie?" – alfa Koz, wysoki mężczyzna o niebieskich oczach i zniewalającym uśmiechu, dołączył do nich. Miał na sobie czarną szatę z golfem, zapinaną od szyi aż w dół. Gdy się zbliżył, objął Elenę w talii. W jego geście była zarówno zaborczość, jak i uczucie.

Był wysoki i przystojny, z blond włosami i urzekającymi oczami, które wzbudzały podziw, lecz jego największym atutem były maniery. Mimo że był alfą, traktował wszystkich z równym szacunkiem i stawał w obronie wielu.

Elena wtuliła się w niego czule, uśmiechając się niepowstrzymanie. "Rozmawiamy z królową. Jest dokładnie tak mądra, jak mówisz."

Oczy Koza oderwały się od luny i powędrowały do Mii, po czym skłonił głowę. "Moja królowo, bardzo miło cię widzieć."

"Wzajemnie, alfo Koz."

"Ostatni raz mieliśmy okazję rozmawiać, gdy byłaś młoda i byłaś w bibliotece. Teraz jesteś królową."

Chociaż od ostatniego spotkania bardzo dorosła, on wydawał się nie zmienić. "Wiele się zmieniło."

„Rzeczywiście, mam tylko nadzieję, że twoje poszukiwania wiedzy nie..."

Jej oczy przygasły, jego słowa uderzyły ją, zanim zdążyła się na nie przygotować.

Odchrząknęła i wymusiła uśmiech. „Musimy podtrzymywać nadzieję,” powiedziała, a jego obecność stała się dla niej sygnałem do odejścia. „Wybacz, ale muszę odnaleźć mojego męża.”

Skinęła głową uroczej parze i szybko od nich odeszła. Odnalezienie króla alfy w tłumie zebranych gości graniczyło niemal z cudem, ale Mia zdołała go znaleźć – rozmawiał z kilkoma mężczyznami, którzy trzymali w dłoniach złote kielichy wina. Cokolwiek mówił, musiało być fascynujące, ponieważ nie mrugnęli ani razu, dopóki nie skończył.

Wyłapał jej obecność, a jego głowa gwałtownie się odwróciła, wzrok natychmiast ją odnalazł. Wyciągnął do niej rękę, a na jego twarzy pojawił się żartobliwy cień czułości. Mimo wszystko, to i tak było najwięcej, co okazał jej od czasu ich ślubu. Zbliżyła się do niego i ujęła jego dłoń, ich palce się spleciły.

„Dzień dobry wszystkim,” przywitała się uprzejmie. „Mam nadzieję, że bawicie się dobrze na uczcie.”

Mężczyźni skinęli głowami. „Tak, bawimy się.”

Starszy mężczyzna o siwych włosach odezwał się: „Gratulacje z okazji zawarcia związku z królem alfą. Życzę wam samych szczęśliwych chwil małżeńskich.”

Jej uśmiech nie sięgnął oczu. „Dziękuję.”

Kielich wina pojawił się przed jej twarzą, a spojrzawszy na niego, zauważyła wyciągniętą dłoń Xaviera. Wzięła kielich z jego ręki, mocniej go chwyciła i przyłożyła do ust.

„To nie jest wskazane, ona już może być w ciąży.” – odezwał się z troską stojący obok mężczyzna, kiedy piła.

Mia niemal wybuchnęła śmiechem na jego troskę. Nie była w ciąży, bo nie skonsumowali jeszcze swojego związku, co nadal ją zaskakiwało. Zaskoczył ją, bo mimo wszystkich okrucieństw z ostatniego miesiąca – gróźb, ograniczania jej dostępu do ojca i dyktowania, jak ma się zachowywać – nigdy jej nie zmusił do niczego. Przynajmniej za to była mu wdzięczna.

„Dziękuję za troskę, Jason, ale moja żona może wypić wino. Nie jest w ciąży.” – powiedział Xavier pewnym głosem, obejmując ją w talii i przyciągając bliżej. Wzdrygnęła się na jego dotyk – czy to był instynkt, czy strach, nie wiedziała.

Xavier zauważył jej reakcję, w przeciwieństwie do mężczyzn stojących przed nim. Rzucił jej ukradkowe spojrzenie.

Może nie mogła znieść dotyku jego dłoni, bo jej nienawiść do niego nadal się tliła. Jednak ta noc polegała na „udawaniu” i była tego świadoma, więc wytrzymała.

Mia opróżniła kielich wina, słodycz winogron nie złagodziła fermentacji i palącego uczucia, które spływało do gardła.

Król alfa musiał zauważyć jej pragnienie, bo zabrał jej kielich i podał jej swój. Zawahała się, ale wzięła go i przyłożyła do ust.

„A panowie, moja królowa i ja udamy się do reszty gości. Bawcie się dobrze.”

Odprowadził ją od mężczyzn i wmieszali się w tłum innych gości uczty. Szlachta i królewska krew z całego królestwa zgromadzili się, składając gratulacje i oczekując narodzin dziedzica króla alfa. Mia nie zaprzeczała ani nie komentowała ich słów. Uśmiechała się i kiwnęła głową jak idiotka przez cały czas.

„Mia!” – rozległ się podekscytowany głos Jobe’a i Mia szybko obróciła się w jego stronę. Na jej twarzy rozbłysnął promienny uśmiech, pasujący do jego.

„Tato!” – pobiegła do niego, serce podskoczyło jej z radości, gdy do niego dotarła.

Przytuliła go mocno, czując się jak w domu w jego ramionach, nie dbając o to, kto ich widzi. On również ścisnął ją tak mocno, jakby miała uciec, gdyby tego nie zrobił. Jej oczy zaszkliły się, gdy się od siebie odsunęli, ale zamrugała, powtarzając sobie: nie tutaj.

Wyglądał dobrze, jak zauważyła Mia, a jego pomarszczone oczy miały w sobie o wiele więcej życia niż wtedy, gdy widziała go ponad miesiąc temu na pogrzebie Ariela. W czarnym stroju przylegającym do jego szczupłego ciała i z włosami koloru złotego blondu zaczesanymi do tyłu, wyglądał na wyższego i młodszego niż wskazywałaby jego metryka. Wyglądał dobrze. Świadomość, że dba o siebie podczas ich nieobecności, napawała ją radością.

Jobe ujął jej dłonie w swoje, jego uśmiech wciąż był promienny. Obejrzał ją od stóp do głów, wydychając: „Wyglądasz pięknie, Mio.”

Prawie przewróciła oczami. Jej ojciec nigdy nie szczędził pochlebstw. „Tato.”

„Co? To prawda, zawsze byłaś moją piękną księżniczką.”

Jej policzki poczerwieniały. „Tak się cieszę, że tu jesteś.”

„Ja też, nie przegapiłbym tego za nic w świecie.” – powiedział, po czym zapytał: „Jak ci się żyje w pałacu?” W jego spojrzeniu mieszała się ciekawość i troska, gdy patrzył jej w oczy.

Wiedziała, że jeśli będzie dalej na niego patrzeć, powie mu, że ostatni miesiąc był piekłem, więc odwróciła wzrok. Jego sceptyczne spojrzenie wciąż na niej spoczywało i wiedziała, że jeśli chce zaspokoić ciekawość ojca, musi coś powiedzieć. Było to jednak trudniejsze, patrząc mu w twarz i kłamiąc w żywe oczy.

To było konieczne, więc zacisnęła dłonie i podniosła głowę, ale gdy tylko otworzyła usta, alfa-król ją wyprzedził.

„Myślę, że jest tak szczęśliwa, że nie znajduje słów.” – zbliżył się i przyciągnął ją do siebie, obejmując w talii.

Mii zabrakło tchu, walczyła z łzami, które chciały popłynąć.

Odpierając łzy, uśmiechnęła się i skinęła głową.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa