passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #14 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 14

13: Ból niewidoczny

Bankiet, tak jak zapowiedziano, rozpoczął się po kilku minutach, ale Mia otrzymała informację, by poczekać dłużej, więc tak też zrobiła. Słyszała radosną, melodyjną muzykę dochodzącą z dołu—była ona może zbyt wesoła jak na jej gust.

Król Alfa zagroził jej życiu po raz kolejny tej nocy i wiedziała, że musi zachowywać się wzorowo.

Podeszła do swojej szuflady i otworzyła ją, wyciągając papierową mapę, którą schowała tam na samym początku, gdy przybyła do Pałacu. Rozłożyła ją na komodzie i rzuciła okiem. Była to mapa przedstawiająca wszystkie królestwa, ich granice i regiony świata, w tym Wahalę. Spędziła wiele miesięcy ucząc się czytania map, by kiedy w końcu odejdzie, nie musiała już nikogo prosić o pomoc.

Opuszki palców Mii przesunęły się po zakreślonym fragmencie mapy oznaczonym jako Reading. Tam właśnie zamierzała się udać. Książki, które czytała, głosiły, że w królestwie Reading znajduje się największa biblioteka świata, a liczni uczeni przybywali tam, by zdobywać wiedzę. Opowiadali potem, jak wiedza ta pozytywnie wpłynęła na ich życie—ich historie motywowały Mię. To miało być pierwsze miejsce, które odwiedzi, a jeśli rzeczywiście okaże się tak wspaniałe, jak mówiono, miała tam osiąść na stałe.

Statek, według jej obliczeń, miał odpłynąć za dziesięć dni. Sześć miesięcy szukała sposobu na podróż i odliczała każdy dzień od momentu, gdy ponad miesiąc temu dowiedziała się o statku płynącym do Reading. Teraz jednak, niestety, nie mogła popłynąć tak, jak miała nadzieję.

Jej oczy zaszkliły się, lecz zamrugała, by powstrzymać łzy i odchrząknęła.

"Przepraszam." – głos wyrwał ją z zamyślenia i zobaczyła Lydię stojącą w jej pokoju, gotową na bankiet w kremowej sukni. Jej długie brązowe włosy były związane w kucyk, co podkreślało jej smukłą szyję.

Pokręciła głową, nie chcąc słuchać czyjegoś współczucia. "Nie trzeba."

"Czekają na ciebie," powiedziała Lydia, a Mia schowała mapę do szuflady i zamknęła ją na klucz.

Wstała, wzięła kilka głębokich oddechów i w jednej chwili wygładziła z twarzy wszystkie negatywne emocje. Z podniesioną głową, dumna, opuściła swój pokój.

Sala pałacowa była przepełniona twarzami, z których większości nie znała, lecz na jej ustach trwał uśmiech i, mimo bólu, jaki czuła w policzkach, nie pozwoliła mu zniknąć.

Musiała znaleźć swojego męża i trzymać się blisko niego. On znał większość obecnych, a ona musiała tylko uśmiechać się, udawać naiwną i podążać za jego wskazówkami.

"Moja królowo, wyglądasz tak promiennie" – powiedziała z podziwem służka starsza od niej, o jasnej cerze i pięknym uśmiechu.

Mia próbowała odnaleźć tę nieznaną twarz w swej pamięci, ale bezskutecznie. "Dziękuję bardzo. Ale nie sądzę, żebyśmy się wcześniej spotkały." Może była na jej ślubie, lecz Mia nie była pewna.

"Nie spotkałyśmy się, moja królowo. Jestem Elena. Jestem Luną, żoną alfy Koza z rodu Lupe." Jej przedstawienie się było zwięzłe, co pomogło Mii rozwiać wątpliwości.

Znała ród Lupe i miała szczęście spotkać alfę Koza kilka razy, ale nie wiedziała, że znalazł swoją partnerkę. Alfa był szlachetnego pochodzenia i, jak głosiły plotki, był jak ojciec: odważny, prawy i człowiek honoru. Ludzie go kochali, a panny marzyły by zostać jego żoną.

"Alfa Koz uważa, że jesteś najmądrzejszą królową, jaką mieliśmy, i wierzy, że właśnie ciebie teraz potrzebujemy." – Elena rozpromieniła się, obdarzając ją czarem swoich brązowych oczu.

Wątpiła w to, lecz doceniła te słowa.

Mia widziała go kilka lat temu, bo tak jak ona, kochał literaturę i spędzał czas w bibliotece zbierając książki. Gdy zobaczył ją pierwszy raz cztery lata temu, był pod wrażeniem, że panna interesuje się książkami. Był pierwszą osobą w królestwie, poza jej rodziną, która nie oceniała jej po wyglądzie, i zostawił po sobie ślad.

Elena rzeczywiście była szczęściarą, że została jego partnerką. Śmiały się i rozmawiały, a Mia po raz pierwszy poczuła się w jej towarzystwie swobodnie i wiedziała, że chciałaby ją mieć za przyjaciółkę. Nie śpieszyło jej się już też tak bardzo do odnalezienia męża, jak wcześniej zamierzała.

"O czym rozmawiacie, panie?" – alfa Koz, wysoki mężczyzna o niebieskich oczach i zniewalającym uśmiechu, dołączył do nich. Miał na sobie czarną szatę z golfem, zapinaną od szyi aż w dół. Gdy się zbliżył, objął Elenę w talii. W jego geście była zarówno zaborczość, jak i uczucie.

Był wysoki i przystojny, z blond włosami i urzekającymi oczami, które wzbudzały podziw, lecz jego największym atutem były maniery. Mimo że był alfą, traktował wszystkich z równym szacunkiem i stawał w obronie wielu.

Elena wtuliła się w niego czule, uśmiechając się niepowstrzymanie. "Rozmawiamy z królową. Jest dokładnie tak mądra, jak mówisz."

Oczy Koza oderwały się od luny i powędrowały do Mii, po czym skłonił głowę. "Moja królowo, bardzo miło cię widzieć."

"Wzajemnie, alfo Koz."

"Ostatni raz mieliśmy okazję rozmawiać, gdy byłaś młoda i byłaś w bibliotece. Teraz jesteś królową."

Chociaż od ostatniego spotkania bardzo dorosła, on wydawał się nie zmienić. "Wiele się zmieniło."

„Rzeczywiście, mam tylko nadzieję, że twoje poszukiwania wiedzy nie..."

Jej oczy przygasły, jego słowa uderzyły ją, zanim zdążyła się na nie przygotować.

Odchrząknęła i wymusiła uśmiech. „Musimy podtrzymywać nadzieję,” powiedziała, a jego obecność stała się dla niej sygnałem do odejścia. „Wybacz, ale muszę odnaleźć mojego męża.”

Skinęła głową uroczej parze i szybko od nich odeszła. Odnalezienie króla alfy w tłumie zebranych gości graniczyło niemal z cudem, ale Mia zdołała go znaleźć – rozmawiał z kilkoma mężczyznami, którzy trzymali w dłoniach złote kielichy wina. Cokolwiek mówił, musiało być fascynujące, ponieważ nie mrugnęli ani razu, dopóki nie skończył.

Wyłapał jej obecność, a jego głowa gwałtownie się odwróciła, wzrok natychmiast ją odnalazł. Wyciągnął do niej rękę, a na jego twarzy pojawił się żartobliwy cień czułości. Mimo wszystko, to i tak było najwięcej, co okazał jej od czasu ich ślubu. Zbliżyła się do niego i ujęła jego dłoń, ich palce się spleciły.

„Dzień dobry wszystkim,” przywitała się uprzejmie. „Mam nadzieję, że bawicie się dobrze na uczcie.”

Mężczyźni skinęli głowami. „Tak, bawimy się.”

Starszy mężczyzna o siwych włosach odezwał się: „Gratulacje z okazji zawarcia związku z królem alfą. Życzę wam samych szczęśliwych chwil małżeńskich.”

Jej uśmiech nie sięgnął oczu. „Dziękuję.”

Kielich wina pojawił się przed jej twarzą, a spojrzawszy na niego, zauważyła wyciągniętą dłoń Xaviera. Wzięła kielich z jego ręki, mocniej go chwyciła i przyłożyła do ust.

„To nie jest wskazane, ona już może być w ciąży.” – odezwał się z troską stojący obok mężczyzna, kiedy piła.

Mia niemal wybuchnęła śmiechem na jego troskę. Nie była w ciąży, bo nie skonsumowali jeszcze swojego związku, co nadal ją zaskakiwało. Zaskoczył ją, bo mimo wszystkich okrucieństw z ostatniego miesiąca – gróźb, ograniczania jej dostępu do ojca i dyktowania, jak ma się zachowywać – nigdy jej nie zmusił do niczego. Przynajmniej za to była mu wdzięczna.

„Dziękuję za troskę, Jason, ale moja żona może wypić wino. Nie jest w ciąży.” – powiedział Xavier pewnym głosem, obejmując ją w talii i przyciągając bliżej. Wzdrygnęła się na jego dotyk – czy to był instynkt, czy strach, nie wiedziała.

Xavier zauważył jej reakcję, w przeciwieństwie do mężczyzn stojących przed nim. Rzucił jej ukradkowe spojrzenie.

Może nie mogła znieść dotyku jego dłoni, bo jej nienawiść do niego nadal się tliła. Jednak ta noc polegała na „udawaniu” i była tego świadoma, więc wytrzymała.

Mia opróżniła kielich wina, słodycz winogron nie złagodziła fermentacji i palącego uczucia, które spływało do gardła.

Król alfa musiał zauważyć jej pragnienie, bo zabrał jej kielich i podał jej swój. Zawahała się, ale wzięła go i przyłożyła do ust.

„A panowie, moja królowa i ja udamy się do reszty gości. Bawcie się dobrze.”

Odprowadził ją od mężczyzn i wmieszali się w tłum innych gości uczty. Szlachta i królewska krew z całego królestwa zgromadzili się, składając gratulacje i oczekując narodzin dziedzica króla alfa. Mia nie zaprzeczała ani nie komentowała ich słów. Uśmiechała się i kiwnęła głową jak idiotka przez cały czas.

„Mia!” – rozległ się podekscytowany głos Jobe’a i Mia szybko obróciła się w jego stronę. Na jej twarzy rozbłysnął promienny uśmiech, pasujący do jego.

„Tato!” – pobiegła do niego, serce podskoczyło jej z radości, gdy do niego dotarła.

Przytuliła go mocno, czując się jak w domu w jego ramionach, nie dbając o to, kto ich widzi. On również ścisnął ją tak mocno, jakby miała uciec, gdyby tego nie zrobił. Jej oczy zaszkliły się, gdy się od siebie odsunęli, ale zamrugała, powtarzając sobie: nie tutaj.

Wyglądał dobrze, jak zauważyła Mia, a jego pomarszczone oczy miały w sobie o wiele więcej życia niż wtedy, gdy widziała go ponad miesiąc temu na pogrzebie Ariela. W czarnym stroju przylegającym do jego szczupłego ciała i z włosami koloru złotego blondu zaczesanymi do tyłu, wyglądał na wyższego i młodszego niż wskazywałaby jego metryka. Wyglądał dobrze. Świadomość, że dba o siebie podczas ich nieobecności, napawała ją radością.

Jobe ujął jej dłonie w swoje, jego uśmiech wciąż był promienny. Obejrzał ją od stóp do głów, wydychając: „Wyglądasz pięknie, Mio.”

Prawie przewróciła oczami. Jej ojciec nigdy nie szczędził pochlebstw. „Tato.”

„Co? To prawda, zawsze byłaś moją piękną księżniczką.”

Jej policzki poczerwieniały. „Tak się cieszę, że tu jesteś.”

„Ja też, nie przegapiłbym tego za nic w świecie.” – powiedział, po czym zapytał: „Jak ci się żyje w pałacu?” W jego spojrzeniu mieszała się ciekawość i troska, gdy patrzył jej w oczy.

Wiedziała, że jeśli będzie dalej na niego patrzeć, powie mu, że ostatni miesiąc był piekłem, więc odwróciła wzrok. Jego sceptyczne spojrzenie wciąż na niej spoczywało i wiedziała, że jeśli chce zaspokoić ciekawość ojca, musi coś powiedzieć. Było to jednak trudniejsze, patrząc mu w twarz i kłamiąc w żywe oczy.

To było konieczne, więc zacisnęła dłonie i podniosła głowę, ale gdy tylko otworzyła usta, alfa-król ją wyprzedził.

„Myślę, że jest tak szczęśliwa, że nie znajduje słów.” – zbliżył się i przyciągnął ją do siebie, obejmując w talii.

Mii zabrakło tchu, walczyła z łzami, które chciały popłynąć.

Odpierając łzy, uśmiechnęła się i skinęła głową.

Przesuń w górę, aby kontynuować

14: Królewska śmiałość

Jobe wyglądała na wszystko, tylko nie przekonaną. Jej ojciec dbał o nią i troszczył się o jej dobrostan oraz stan ducha od najmłodszych lat i zauważał najdrobniejsze rzeczy, więc nie miała mu za złe, że był podejrzliwy.

— Ojcze, wszystko ze mną w porządku. Życie w Pałacu jest wymagające, szczególnie dla kogoś, kto nigdy nie wyobrażał sobie tutaj mieszkać. Ale jak mój mąż słusznie powiedział, naprawdę jest wspaniale.

Jobe skinął głową, wierząc jej słowom bardziej niż jego. Następnie ukłonił się z szacunkiem przed królem. — To zaszczyt tu być, mój królu. Życzę wam szczęśliwego życia.

Wyciągnął rękę i ujął dłoń Mii, ściskając ją mocno i dodająco otuchy, a tym prostym gestem powiedział jej, że wszystko będzie dobrze. Musiała w to uwierzyć.

Wkrótce potem się pożegnał, tłumacząc się lekką zmianą w oddechu i prosząc o pozwolenie na odejście. Mia wiedziała, że to tylko wymówka, by móc wyjść. Wiedział, że w jej małżeństwie dzieje się coś więcej, niż mogła mu powiedzieć. Może domyślił się, że przez ostatni miesiąc była dręczona i nie mógł znieść bycia w tym samym pomieszczeniu, patrząc, jak cierpi jego jedyne dziecko, nie mogąc nic z tym zrobić.

Minęła godzina, a na Mię opadło zmęczenie, lecz król alfa to zignorował i pociągnął ją za sobą, by spotkać gości.

— Moja królowo! — zawołały radośnie dwie wesołe służące z szerokimi uśmiechami na twarzach, ale Mia od razu przejrzała, że są fałszywe. — Mój królu. — Ukłoniły się, gdy stanęły przed nimi.

— Panie!

— Jestem Ajara z domu Payne, a to Bella z domu Kephas i chciałyśmy pogratulować wam związku małżeńskiego jako mąż i żona — powiedziała Ajara, która najwyraźniej była tą mówiącą, wciąż zachowując swój wielki, sztuczny uśmiech.

Jeśli król alfa to zauważył, nie dał po sobie poznać, bo utrzymał sztucznie pogodny ton. — Dziękuję.

Mia, znając ich gierki, odwzajemniła się uśmiechem, który nie sięgnął jej oczu. — Dziękuję.

— Przyniosłyśmy prezenty na bankiet. To kąpiel dla niemowląt. Na wiele dzieci, które urodzisz królowi alfie. Służki już zaniosły je do magazynu.

Ich spotkanie, które trwało mniej niż dwie minuty, i tak przeciągnęło się dłużej, niż Mia by chciała, a jej ciało zaczynało już swędzieć od stania w ich towarzystwie tak długo. — Jakie to miłe z waszej strony, dziękuję.

Przełknęła ślinę i ciężko westchnęła. Potrzebowała ucieczki, może zwolnienia, a bliskość męża na to nie pozwalała. Szybkim ruchem sięgnęła po kielich z winem króla alfy. On go nie puścił, ale siła jej ruchu sprawiła, że wino rozlało się do przodu i trochę skapnęło na jej suknię.

Służące westchnęły na ten widok, a Mia już wiedziała, że jutro po stolicy rozniesie się plotka o niezdarnej królowej. Nie musiała nawet patrzeć na króla alfę, żeby wiedzieć, że wygląda na rozczarowanego, a być może i wściekłego na nią.

— Przepraszam, zaraz to naprawię. Proszę o wybaczenie. — Odeszła, zanim ktokolwiek zdążył jeszcze coś powiedzieć. Usłyszała, jak król alfa tłumaczy jej zachowanie i zwala winę na jej rzekome zamroczenie alkoholem.

Spodziewała się, że pobiegnie za nią i udusi ją za zrobienie sceny, ale była wdzięczna, że tego nie zrobił. Musiała iść do łazienki i z chęcią spędziłaby tam większość nocy, jeśli tylko oznaczałoby to, że nie będzie w obecności męża. Jej wzrok opadł na klatkę piersiową szaty, na której już pojawiła się mała, ciemna plama po winie. Potrzebowała Lydii lub przynajmniej służącej, która mogłaby jej pomóc, ale dotąd żadnej nie widziała.

Jakby na zawołanie, wzrok Mii padł na Lydię, która właśnie śmiała się radośnie z młodym męskim gościem. Ale gdy tylko Lydia ją zauważyła, porzuciła towarzysza i szybko podbiegła do niej.

— Wszystko w porządku?

Skinęła głową. — Tak, w porządku. Muszę pozbyć się tej plamy z szaty, a potem potrzebuję wina. Możesz to dla mnie zrobić?

"Oczywiście, mogę to zrobić, moja królowo." Lydia zebrała pusty kielich Mii, przyłożyła go do nosa i powąchała. "Wino gronowe, jest sfermentowane, a jeśli wypijesz go więcej, upijesz się i to nie spodobałoby się królowi. Przyniosę ci więcej wina, ale z mniejszą fermentacją. Suknię naprawimy teraz, chodź."

Mia poszła za nią bez pytania. I tak musiała wydostać się z dusznego powietrza. Były już prawie na końcu korytarza, gdzie znajdowała się łazienka, i Mia po cichu dziękowała bogini księżyca, że nikogo nie spotkała po drodze.

Ledwo skończyła tę modlitwę, gdy usłyszała: "Mia Asika."

Odwróciła się i zobaczyła bardzo jasną kobietę o nieskazitelnej skórze jak lilie i długich, kręconych blond włosach, która zbliżała się do niej ubrana w fioletową suknię wyglądającą na drogą, a jej kroki były odważne, pełne życia i gracji.

Na twarzy miała uśmiech, o którym Mia wiedziała, że jest fałszywy. W przeciwieństwie do dwóch kobiet, które spotkała przed chwilą, w uśmiechu tej pani była nuta psoty.

Zajęło Mii chwilę, by uświadomić sobie, że kobieta zwróciła się do niej po imieniu, a nie po tytule, czego nawet Edward, następca tronu, nie robił. To znaczyło, że nie bała się popaść w kłopoty z rodziną królewską, a jeśli nawet by się to stało, potrafiłaby z łatwością się z nich wywinąć.

Mia nigdy wcześniej jej nie widziała, ale teraz wiedziała, że powinna była. Kimkolwiek była ta kobieta, wyglądała na pewną siebie i gotową podejść do niej — musiała się jak najszybciej dowiedzieć, kim jest.

"To jest moja królowa albo Królowa Mia dla ciebie, Zaro." Lydia wkroczyła w jej obronie, jej głos był przesycony jadem, gdy zwracała się do tej obcej, eleganckiej kobiety.

"Znaj swoje miejsce, służko!" warknęła ostro, jej oczy słały piorunujące spojrzenie.

Mii się to nie spodobało. Owszem, ta kobieta, Zara, wyglądała na dużo starszą, ale to nie zmieniało faktu, że ona, Mia, była królową i należał jej się szacunek.

Zara nie okazała jej dotąd żadnego szacunku.

"Nie mów do mnie w takim tonie i nie wymawiaj mojego imienia. Jak powiedziała Lydia, to jest moja Królowa albo Królowa Mia dla ciebie." Jej głos przez cały czas upomnienia pozostał spokojny. "Czy to zrozumiano?"

Kobieta skinęła głową. "Tak, królowo."

Poczuła ciekawość wobec tej kobiety, która miała w sobie tyle odwagi, i zastanawiała się, kim ona jest. Jednocześnie jakaś jej część nie chciała wiedzieć, z obawy przed tym, co mogłaby odkryć.

Chciała oddalić się od obecności tej kobiety, była to dla niej potrzeba. "Czego chcesz?"

Zara się uśmiechnęła, a Mia mogłaby przysiąc, że zobaczyła w tym uśmiechu węże.

"Chciałam ci tylko pogratulować związku z królem Alfą. Życzę wam obojgu wszystkiego najlepszego."

"Dziękuję."

"Jednak przyszłam dziś tu, by zasięgnąć twej rady. Wiem, że to nie jest odpowiednie miejsce, ale muszę usłyszeć radę od ciebie, królowej, dla panny."

Miała rację, to nie było odpowiednie miejsce na udzielanie rad. Mia nie miała na to czasu i nie podobało jej się, że kobieta go jej zabierała, ale postanowiła być lepsza i skinęła głową na znak, by kontynuowała.

"Co mają zrobić dwoje ludzi, jeśli się kochają, ale nie mogą być razem, bo społeczeństwo uważa ich za nieodpowiednich?"

Mia czekała, czy to podchwytliwe pytanie, lecz gdy kobieta milczała, wyczekując odpowiedzi, odezwała się: "Sądzę, że jeśli dwoje ludzi się kocha i wierzy w prawdziwość swoich uczuć, powinni o nie walczyć i nigdy nie rezygnować."

Uniosła brwi. "Nawet jeśli społeczeństwo mówi, że do siebie nie pasują?"

Kątem oka widziała, jak Lydia rzuca Zary wrogie spojrzenia, i nie wiedziała dlaczego, ale kontynuowała swoją radę.

"Społeczeństwo nie zawsze wie, co jest najlepsze dla człowieka. Musimy żyć własnym życiem i rozwijać się we własnym tempie. Tak długo, jak nikt nie zostaje skrzywdzony przez podjętą przez nas decyzję, myślę, że to jest w porządku."

"Ojej. Twoja mądrość jest nie z tego świata. Twój mąż, król, musi być z ciebie bardzo dumny."

Na dźwięk jego imienia, w oczach Mii przemknęło mnóstwo emocji. Jej ciało zesztywniało, a oddech stał się urywany. Jednak opanowała się, by odpowiedzieć, nie chcąc, by emocje przejęły nad nią kontrolę. "Jest."

"Wierzę. Jeszcze raz bardzo dziękuję za twój czas, wasza wysokość. Życzę miłego wieczoru," powiedziała i odeszła od nich.

Mia patrzyła, jak znika w tłumie gości, po czym zwróciła się do Lydii. "Nigdy wcześniej jej nie widziałam." Odwróciła się do swojej pokojówki, która wydawała się pałać nienawiścią do kobiety, która właśnie odeszła. "Kim ona jest?"

Lydia zawahała się, a Mia posłała jej pełne dezaprobaty spojrzenie, dając do zrozumienia, by powiedziała prawdę. "To Zara Michel, kochanka twojego męża, króla alfa."

Przesuń w górę, aby kontynuować

15: Testament

Dowiedzenie się, że jej mąż ma kochankę, nie powinno było jej zaskoczyć. Minął miesiąc od ich ślubu, a w tym czasie był w jej sypialni zaledwie kilka razy. Pierwszy raz w noc poślubną, ale nawet wtedy nie dzielił z nią łóżka, a później – dziś, gdy przyszedł poinformować ją o bankiecie. Mimo to, poznanie prawdy ją zaskoczyło.

Miał kochankę – piękniejszą, jaśniejszą, bardziej elegancką. Mia musiała przyznać, że czuła się niepewnie, stojąc przed Zarą. Zwróciła wcześniej uwagę na tę dumną i wyniosłą damę podczas rozmowy – była chodzącą doskonałością. Odkrycie, że to właśnie ona jest kochanką jej męża, miało sens. Tęsknił za tym, co najlepsze, a ona była jego najlepszą.

Przypomniała sobie, jak Zara mówiła o dwojgu ludzi kochających się, których społeczeństwo nie akceptuje. Z początku brzmiało to jak przypowieść, ale po tym, jak dowiedziała się, kim ona jest, wiedziała, że chodzi o alfa-króla.

Król miał słabość do piękna i jasnej cery, a ona nie była taka. Nie była wymarzoną, jasnowłosą panną młodą, której pragnął, i przez ostatnie tygodnie powtarzała sobie, że jest dla niego tylko ostatnią deską ratunku i brzydkim zamiennikiem. Musiała się tego trzymać jako powodu jego chłodu wobec niej, ale poznanie Zary Michel uświadomiło jej, że to nigdy nie chodziło o nią.

Xavier był wobec niej chłodny, bo miał i kochał inną.

Gdyby była szczera, przyznałaby, że przeczuwała obecność kogoś innego, ale spotkanie z nią w taki sposób, zupełnie nieprzygotowana, tylko pogorszyło sprawę.

Już wystarczyło, że ludzie w tym królestwie cenili ją mniej z powodu wyglądu, a teraz miała być o tym przypominana za każdym razem, gdy spojrzy na Xaviera.

Chciała krzyczeć i uderzyć, ale nie mogła. To było nędzne życie – i należało do niej.

„Wino, moja królowo!” Lydia podała jej kielich, gdy Mia wyszła z łazienki, gdzie usuwała plamę wina z szaty.

Wzięła kielich i jednym ruchem wypiła całą jego zawartość. Podała naczynie Lydii, która patrzyła na nią z otwartymi ustami. Jeśli miała przetrwać tę noc jako idealna królowa, potrzebowała czegoś, co utopi jej złość.

Trzymając głowę wysoko, przeszła przez tłum w poszukiwaniu męża, alfa-króla, stanowczo kiwając głową tym nielicznym, którzy ją pozdrawiali i gratulowali. W końcu stanęła u jego boku, a on, zauważając ją, uśmiechnął się i zaborczo objął ją ramieniem. Jej ciało przeszyły ciarki.

Na początku chciała przez całą noc zachowywać się nienagannie, ale teraz pragnęła tylko, by ta noc się skończyła.

„Oto ona!” ogłosił, zwracając się do alfy Chike i Luny Blair, stojących przed nim.

Mia ich rozpoznała. Byli alfą i Luną stolicy, a według doniesień – Chike był przedstawicielem alfy w stolicy Wahala.

Ostrożnie podeszła do nich, kłaniając się, gdy się zbliżyła.

„Miło cię dziś widzieć, moja królowo.” On i jego Luna ukłonili się.

„I ja was również, Alfa Chike.”

„Słyszałam, że jesteś zapaloną czytelniczką,” powiedziała Blair, z zainteresowaniem w oczach.

Mia skinęła głową. „Tak, to prawda.”

„To cudowne. Alfa-król właśnie opowiadał nam o swej żonie, która uwielbia książki.” dodała Blair.

Mia zerknęła na alfa-króla, lecz zauważyła, że jego wzrok uciekł gdzieś w kąt sali, zszokowany. Od razu wiedziała, co – a właściwie kogo – zobaczył, że aż tak oniemiał.

Już widziała Zarę i wiedziała, że jest piękna, ale widok tego, jak silnie alfa-król reaguje na jej widok, nie pomagał.

Oderwała od niego wzrok i wróciła do pary przed sobą, potwierdzając skinieniem głowy, „Książki są wspaniałe.” Zabrzmiała na bezdechu. „To jak zupełnie nowy świat i uwielbiam się w nim zatracać.”

„Może i my w końcu sprawimy sobie regał na książki.” Blair rozpromieniła się, zerkając na męża.

Xavier odsunął rękę z jej talii, a Mia spojrzała na niego i zobaczyła, że był rozkojarzony.

To było pierwszy raz.

Odchrząknął. „Czy moglibyście mnie na chwilę przeprosić?” Potem spojrzał w dół na Mię. Wpływ jego kochanki na niego wydawał się nierealny, a na jego twarzy malowały się prawdziwe emocje. „Muszę iść”, oznajmił i oddalił się od nich, szybko znikając w tłumie gości.

„Zostawimy cię, moja królowo, byś mogła się integrować z resztą gości, my zrobimy to samo,” powiedział Chike z lekkim uśmiechem, po czym odprowadził żonę.

Jej dłoń zacisnęła się w pięść, a mogłaby przysiąc, że jej oczy zabłysły, lecz miała nadzieję, że nikt tego nie zauważy. Całą noc zachowywała się najlepiej, jak umiała, na jego prośbę, a on nawet nie próbował!

Ignorując głos rozsądku, który kazał jej dalej być dobrą królową tej nocy, podążyła za zapachem alfa-króla. Wszyscy wydawali się pochłonięci własnymi rozmowami i nikt nie zwracał na nią większej uwagi, co wykorzystała. Pospiesznie podążyła tam, gdzie unosił się jego zapach, i wkrótce go zobaczyła. Zatrzymała się w ciszy i obserwowała, jak skręca w wąski korytarz pałacu, gdzie nikogo nie było. Mia ruszyła za nim, dbając o to, by pozostać niezauważoną.

Była lepsza niż to, ale chciała potwierdzić swoje podejrzenia, że przyszedł do swojej kochanki.

Niedługo potem Zara wyszła z cienia z uśmiechem na twarzy. On odwzajemnił uśmiech, a wyglądało to tak dobrze, że aż zabolało serce Mii. Sięgnął po nią i objął ją w pasie, przytulając ją czule do siebie. Jego dłoń pieściła jej twarz, z łatwością podążając za każdą delikatną linią.

„Tęskniłem za tobą,” wydusił, a w jego głosie pobrzmiewała szczerość słów.

„Ja też za tobą tęskniłam.” Pieczętowała ich usta pocałunkiem, przejmując je w posiadanie. Oderwali się od siebie, by złapać oddech, a ona pogładziła jego twarz, palce przesunęły się po brodzie, a uśmiech jej się poszerzył.

„Chciałbym cię tak trzymać na zawsze,” przysiągł. „Moja królowo.”

Zachichotała. „Królowa, tak?”

„Zawsze byłaś moją królową, a wkrótce będziesz królową.”

Niedowierzanie zatańczyło w jej błękitnych oczach. „Twój plan już gotowy? Pozbędziesz się jej?”

Uśmiechnął się szeroko, a zamiast odpowiedzi złożył na jej ustach namiętny pocałunek.

Ona oparła czoło o jego, zamykając oczy. „Nie mogę się doczekać dnia, kiedy będziesz tylko mój – przed całym światem, bez potrzeby ukrywania się w cieniu.”

„Wkrótce, kochanie, wkrótce,” przysiągł.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa