Jobe wyglądała na wszystko, tylko nie przekonaną. Jej ojciec dbał o nią i troszczył się o jej dobrostan oraz stan ducha od najmłodszych lat i zauważał najdrobniejsze rzeczy, więc nie miała mu za złe, że był podejrzliwy.
— Ojcze, wszystko ze mną w porządku. Życie w Pałacu jest wymagające, szczególnie dla kogoś, kto nigdy nie wyobrażał sobie tutaj mieszkać. Ale jak mój mąż słusznie powiedział, naprawdę jest wspaniale.
Jobe skinął głową, wierząc jej słowom bardziej niż jego. Następnie ukłonił się z szacunkiem przed królem. — To zaszczyt tu być, mój królu. Życzę wam szczęśliwego życia.
Wyciągnął rękę i ujął dłoń Mii, ściskając ją mocno i dodająco otuchy, a tym prostym gestem powiedział jej, że wszystko będzie dobrze. Musiała w to uwierzyć.
Wkrótce potem się pożegnał, tłumacząc się lekką zmianą w oddechu i prosząc o pozwolenie na odejście. Mia wiedziała, że to tylko wymówka, by móc wyjść. Wiedział, że w jej małżeństwie dzieje się coś więcej, niż mogła mu powiedzieć. Może domyślił się, że przez ostatni miesiąc była dręczona i nie mógł znieść bycia w tym samym pomieszczeniu, patrząc, jak cierpi jego jedyne dziecko, nie mogąc nic z tym zrobić.
Minęła godzina, a na Mię opadło zmęczenie, lecz król alfa to zignorował i pociągnął ją za sobą, by spotkać gości.
— Moja królowo! — zawołały radośnie dwie wesołe służące z szerokimi uśmiechami na twarzach, ale Mia od razu przejrzała, że są fałszywe. — Mój królu. — Ukłoniły się, gdy stanęły przed nimi.
— Panie!
— Jestem Ajara z domu Payne, a to Bella z domu Kephas i chciałyśmy pogratulować wam związku małżeńskiego jako mąż i żona — powiedziała Ajara, która najwyraźniej była tą mówiącą, wciąż zachowując swój wielki, sztuczny uśmiech.
Jeśli król alfa to zauważył, nie dał po sobie poznać, bo utrzymał sztucznie pogodny ton. — Dziękuję.
Mia, znając ich gierki, odwzajemniła się uśmiechem, który nie sięgnął jej oczu. — Dziękuję.
— Przyniosłyśmy prezenty na bankiet. To kąpiel dla niemowląt. Na wiele dzieci, które urodzisz królowi alfie. Służki już zaniosły je do magazynu.
Ich spotkanie, które trwało mniej niż dwie minuty, i tak przeciągnęło się dłużej, niż Mia by chciała, a jej ciało zaczynało już swędzieć od stania w ich towarzystwie tak długo. — Jakie to miłe z waszej strony, dziękuję.
Przełknęła ślinę i ciężko westchnęła. Potrzebowała ucieczki, może zwolnienia, a bliskość męża na to nie pozwalała. Szybkim ruchem sięgnęła po kielich z winem króla alfy. On go nie puścił, ale siła jej ruchu sprawiła, że wino rozlało się do przodu i trochę skapnęło na jej suknię.
Służące westchnęły na ten widok, a Mia już wiedziała, że jutro po stolicy rozniesie się plotka o niezdarnej królowej. Nie musiała nawet patrzeć na króla alfę, żeby wiedzieć, że wygląda na rozczarowanego, a być może i wściekłego na nią.
— Przepraszam, zaraz to naprawię. Proszę o wybaczenie. — Odeszła, zanim ktokolwiek zdążył jeszcze coś powiedzieć. Usłyszała, jak król alfa tłumaczy jej zachowanie i zwala winę na jej rzekome zamroczenie alkoholem.
Spodziewała się, że pobiegnie za nią i udusi ją za zrobienie sceny, ale była wdzięczna, że tego nie zrobił. Musiała iść do łazienki i z chęcią spędziłaby tam większość nocy, jeśli tylko oznaczałoby to, że nie będzie w obecności męża. Jej wzrok opadł na klatkę piersiową szaty, na której już pojawiła się mała, ciemna plama po winie. Potrzebowała Lydii lub przynajmniej służącej, która mogłaby jej pomóc, ale dotąd żadnej nie widziała.
Jakby na zawołanie, wzrok Mii padł na Lydię, która właśnie śmiała się radośnie z młodym męskim gościem. Ale gdy tylko Lydia ją zauważyła, porzuciła towarzysza i szybko podbiegła do niej.
— Wszystko w porządku?
Skinęła głową. — Tak, w porządku. Muszę pozbyć się tej plamy z szaty, a potem potrzebuję wina. Możesz to dla mnie zrobić?
"Oczywiście, mogę to zrobić, moja królowo." Lydia zebrała pusty kielich Mii, przyłożyła go do nosa i powąchała. "Wino gronowe, jest sfermentowane, a jeśli wypijesz go więcej, upijesz się i to nie spodobałoby się królowi. Przyniosę ci więcej wina, ale z mniejszą fermentacją. Suknię naprawimy teraz, chodź."
Mia poszła za nią bez pytania. I tak musiała wydostać się z dusznego powietrza. Były już prawie na końcu korytarza, gdzie znajdowała się łazienka, i Mia po cichu dziękowała bogini księżyca, że nikogo nie spotkała po drodze.
Ledwo skończyła tę modlitwę, gdy usłyszała: "Mia Asika."
Odwróciła się i zobaczyła bardzo jasną kobietę o nieskazitelnej skórze jak lilie i długich, kręconych blond włosach, która zbliżała się do niej ubrana w fioletową suknię wyglądającą na drogą, a jej kroki były odważne, pełne życia i gracji.
Na twarzy miała uśmiech, o którym Mia wiedziała, że jest fałszywy. W przeciwieństwie do dwóch kobiet, które spotkała przed chwilą, w uśmiechu tej pani była nuta psoty.
Zajęło Mii chwilę, by uświadomić sobie, że kobieta zwróciła się do niej po imieniu, a nie po tytule, czego nawet Edward, następca tronu, nie robił. To znaczyło, że nie bała się popaść w kłopoty z rodziną królewską, a jeśli nawet by się to stało, potrafiłaby z łatwością się z nich wywinąć.
Mia nigdy wcześniej jej nie widziała, ale teraz wiedziała, że powinna była. Kimkolwiek była ta kobieta, wyglądała na pewną siebie i gotową podejść do niej — musiała się jak najszybciej dowiedzieć, kim jest.
"To jest moja królowa albo Królowa Mia dla ciebie, Zaro." Lydia wkroczyła w jej obronie, jej głos był przesycony jadem, gdy zwracała się do tej obcej, eleganckiej kobiety.
"Znaj swoje miejsce, służko!" warknęła ostro, jej oczy słały piorunujące spojrzenie.
Mii się to nie spodobało. Owszem, ta kobieta, Zara, wyglądała na dużo starszą, ale to nie zmieniało faktu, że ona, Mia, była królową i należał jej się szacunek.
Zara nie okazała jej dotąd żadnego szacunku.
"Nie mów do mnie w takim tonie i nie wymawiaj mojego imienia. Jak powiedziała Lydia, to jest moja Królowa albo Królowa Mia dla ciebie." Jej głos przez cały czas upomnienia pozostał spokojny. "Czy to zrozumiano?"
Kobieta skinęła głową. "Tak, królowo."
Poczuła ciekawość wobec tej kobiety, która miała w sobie tyle odwagi, i zastanawiała się, kim ona jest. Jednocześnie jakaś jej część nie chciała wiedzieć, z obawy przed tym, co mogłaby odkryć.
Chciała oddalić się od obecności tej kobiety, była to dla niej potrzeba. "Czego chcesz?"
Zara się uśmiechnęła, a Mia mogłaby przysiąc, że zobaczyła w tym uśmiechu węże.
"Chciałam ci tylko pogratulować związku z królem Alfą. Życzę wam obojgu wszystkiego najlepszego."
"Dziękuję."
"Jednak przyszłam dziś tu, by zasięgnąć twej rady. Wiem, że to nie jest odpowiednie miejsce, ale muszę usłyszeć radę od ciebie, królowej, dla panny."
Miała rację, to nie było odpowiednie miejsce na udzielanie rad. Mia nie miała na to czasu i nie podobało jej się, że kobieta go jej zabierała, ale postanowiła być lepsza i skinęła głową na znak, by kontynuowała.
"Co mają zrobić dwoje ludzi, jeśli się kochają, ale nie mogą być razem, bo społeczeństwo uważa ich za nieodpowiednich?"
Mia czekała, czy to podchwytliwe pytanie, lecz gdy kobieta milczała, wyczekując odpowiedzi, odezwała się: "Sądzę, że jeśli dwoje ludzi się kocha i wierzy w prawdziwość swoich uczuć, powinni o nie walczyć i nigdy nie rezygnować."
Uniosła brwi. "Nawet jeśli społeczeństwo mówi, że do siebie nie pasują?"
Kątem oka widziała, jak Lydia rzuca Zary wrogie spojrzenia, i nie wiedziała dlaczego, ale kontynuowała swoją radę.
"Społeczeństwo nie zawsze wie, co jest najlepsze dla człowieka. Musimy żyć własnym życiem i rozwijać się we własnym tempie. Tak długo, jak nikt nie zostaje skrzywdzony przez podjętą przez nas decyzję, myślę, że to jest w porządku."
"Ojej. Twoja mądrość jest nie z tego świata. Twój mąż, król, musi być z ciebie bardzo dumny."
Na dźwięk jego imienia, w oczach Mii przemknęło mnóstwo emocji. Jej ciało zesztywniało, a oddech stał się urywany. Jednak opanowała się, by odpowiedzieć, nie chcąc, by emocje przejęły nad nią kontrolę. "Jest."
"Wierzę. Jeszcze raz bardzo dziękuję za twój czas, wasza wysokość. Życzę miłego wieczoru," powiedziała i odeszła od nich.
Mia patrzyła, jak znika w tłumie gości, po czym zwróciła się do Lydii. "Nigdy wcześniej jej nie widziałam." Odwróciła się do swojej pokojówki, która wydawała się pałać nienawiścią do kobiety, która właśnie odeszła. "Kim ona jest?"
Lydia zawahała się, a Mia posłała jej pełne dezaprobaty spojrzenie, dając do zrozumienia, by powiedziała prawdę. "To Zara Michel, kochanka twojego męża, króla alfa."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dowiedzenie się, że jej mąż ma kochankę, nie powinno było jej zaskoczyć. Minął miesiąc od ich ślubu, a w tym czasie był w jej sypialni zaledwie kilka razy. Pierwszy raz w noc poślubną, ale nawet wtedy nie dzielił z nią łóżka, a później – dziś, gdy przyszedł poinformować ją o bankiecie. Mimo to, poznanie prawdy ją zaskoczyło.
Miał kochankę – piękniejszą, jaśniejszą, bardziej elegancką. Mia musiała przyznać, że czuła się niepewnie, stojąc przed Zarą. Zwróciła wcześniej uwagę na tę dumną i wyniosłą damę podczas rozmowy – była chodzącą doskonałością. Odkrycie, że to właśnie ona jest kochanką jej męża, miało sens. Tęsknił za tym, co najlepsze, a ona była jego najlepszą.
Przypomniała sobie, jak Zara mówiła o dwojgu ludzi kochających się, których społeczeństwo nie akceptuje. Z początku brzmiało to jak przypowieść, ale po tym, jak dowiedziała się, kim ona jest, wiedziała, że chodzi o alfa-króla.
Król miał słabość do piękna i jasnej cery, a ona nie była taka. Nie była wymarzoną, jasnowłosą panną młodą, której pragnął, i przez ostatnie tygodnie powtarzała sobie, że jest dla niego tylko ostatnią deską ratunku i brzydkim zamiennikiem. Musiała się tego trzymać jako powodu jego chłodu wobec niej, ale poznanie Zary Michel uświadomiło jej, że to nigdy nie chodziło o nią.
Xavier był wobec niej chłodny, bo miał i kochał inną.
Gdyby była szczera, przyznałaby, że przeczuwała obecność kogoś innego, ale spotkanie z nią w taki sposób, zupełnie nieprzygotowana, tylko pogorszyło sprawę.
Już wystarczyło, że ludzie w tym królestwie cenili ją mniej z powodu wyglądu, a teraz miała być o tym przypominana za każdym razem, gdy spojrzy na Xaviera.
Chciała krzyczeć i uderzyć, ale nie mogła. To było nędzne życie – i należało do niej.
„Wino, moja królowo!” Lydia podała jej kielich, gdy Mia wyszła z łazienki, gdzie usuwała plamę wina z szaty.
Wzięła kielich i jednym ruchem wypiła całą jego zawartość. Podała naczynie Lydii, która patrzyła na nią z otwartymi ustami. Jeśli miała przetrwać tę noc jako idealna królowa, potrzebowała czegoś, co utopi jej złość.
Trzymając głowę wysoko, przeszła przez tłum w poszukiwaniu męża, alfa-króla, stanowczo kiwając głową tym nielicznym, którzy ją pozdrawiali i gratulowali. W końcu stanęła u jego boku, a on, zauważając ją, uśmiechnął się i zaborczo objął ją ramieniem. Jej ciało przeszyły ciarki.
Na początku chciała przez całą noc zachowywać się nienagannie, ale teraz pragnęła tylko, by ta noc się skończyła.
„Oto ona!” ogłosił, zwracając się do alfy Chike i Luny Blair, stojących przed nim.
Mia ich rozpoznała. Byli alfą i Luną stolicy, a według doniesień – Chike był przedstawicielem alfy w stolicy Wahala.
Ostrożnie podeszła do nich, kłaniając się, gdy się zbliżyła.
„Miło cię dziś widzieć, moja królowo.” On i jego Luna ukłonili się.
„I ja was również, Alfa Chike.”
„Słyszałam, że jesteś zapaloną czytelniczką,” powiedziała Blair, z zainteresowaniem w oczach.
Mia skinęła głową. „Tak, to prawda.”
„To cudowne. Alfa-król właśnie opowiadał nam o swej żonie, która uwielbia książki.” dodała Blair.
Mia zerknęła na alfa-króla, lecz zauważyła, że jego wzrok uciekł gdzieś w kąt sali, zszokowany. Od razu wiedziała, co – a właściwie kogo – zobaczył, że aż tak oniemiał.
Już widziała Zarę i wiedziała, że jest piękna, ale widok tego, jak silnie alfa-król reaguje na jej widok, nie pomagał.
Oderwała od niego wzrok i wróciła do pary przed sobą, potwierdzając skinieniem głowy, „Książki są wspaniałe.” Zabrzmiała na bezdechu. „To jak zupełnie nowy świat i uwielbiam się w nim zatracać.”
„Może i my w końcu sprawimy sobie regał na książki.” Blair rozpromieniła się, zerkając na męża.
Xavier odsunął rękę z jej talii, a Mia spojrzała na niego i zobaczyła, że był rozkojarzony.
To było pierwszy raz.
Odchrząknął. „Czy moglibyście mnie na chwilę przeprosić?” Potem spojrzał w dół na Mię. Wpływ jego kochanki na niego wydawał się nierealny, a na jego twarzy malowały się prawdziwe emocje. „Muszę iść”, oznajmił i oddalił się od nich, szybko znikając w tłumie gości.
„Zostawimy cię, moja królowo, byś mogła się integrować z resztą gości, my zrobimy to samo,” powiedział Chike z lekkim uśmiechem, po czym odprowadził żonę.
Jej dłoń zacisnęła się w pięść, a mogłaby przysiąc, że jej oczy zabłysły, lecz miała nadzieję, że nikt tego nie zauważy. Całą noc zachowywała się najlepiej, jak umiała, na jego prośbę, a on nawet nie próbował!
Ignorując głos rozsądku, który kazał jej dalej być dobrą królową tej nocy, podążyła za zapachem alfa-króla. Wszyscy wydawali się pochłonięci własnymi rozmowami i nikt nie zwracał na nią większej uwagi, co wykorzystała. Pospiesznie podążyła tam, gdzie unosił się jego zapach, i wkrótce go zobaczyła. Zatrzymała się w ciszy i obserwowała, jak skręca w wąski korytarz pałacu, gdzie nikogo nie było. Mia ruszyła za nim, dbając o to, by pozostać niezauważoną.
Była lepsza niż to, ale chciała potwierdzić swoje podejrzenia, że przyszedł do swojej kochanki.
Niedługo potem Zara wyszła z cienia z uśmiechem na twarzy. On odwzajemnił uśmiech, a wyglądało to tak dobrze, że aż zabolało serce Mii. Sięgnął po nią i objął ją w pasie, przytulając ją czule do siebie. Jego dłoń pieściła jej twarz, z łatwością podążając za każdą delikatną linią.
„Tęskniłem za tobą,” wydusił, a w jego głosie pobrzmiewała szczerość słów.
„Ja też za tobą tęskniłam.” Pieczętowała ich usta pocałunkiem, przejmując je w posiadanie. Oderwali się od siebie, by złapać oddech, a ona pogładziła jego twarz, palce przesunęły się po brodzie, a uśmiech jej się poszerzył.
„Chciałbym cię tak trzymać na zawsze,” przysiągł. „Moja królowo.”
Zachichotała. „Królowa, tak?”
„Zawsze byłaś moją królową, a wkrótce będziesz królową.”
Niedowierzanie zatańczyło w jej błękitnych oczach. „Twój plan już gotowy? Pozbędziesz się jej?”
Uśmiechnął się szeroko, a zamiast odpowiedzi złożył na jej ustach namiętny pocałunek.
Ona oparła czoło o jego, zamykając oczy. „Nie mogę się doczekać dnia, kiedy będziesz tylko mój – przed całym światem, bez potrzeby ukrywania się w cieniu.”
„Wkrótce, kochanie, wkrótce,” przysiągł.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mia cofnęła się z korytarza i rzuciła się do ucieczki, biegnąc tak szybko, jak tylko pozwalały jej nogi uwięzione w ciężkich butach. Skręciła w inną stronę niż ta, z której przyszła, co miało zaprowadzić ją na drugą stronę Pałacu, ale nie obchodziło jej to – biegła dalej.
Nie mogła uwierzyć w słowa, które usłyszała – a jednocześnie mogła. Alfa Król nigdy jej nie chciał i groził jej życiem więcej razy, niż była w stanie zliczyć. Chciał się jej pozbyć, bo miał kogoś, kogo pragnął pewnego dnia uczynić królową. Kogoś, kogo pożądał, kogoś pięknego, kogoś, kogo kochał.
Wmawiała sobie, że jest szlachetny, trzymając się z daleka i nigdy nie próbując zbliżyć się do niej, lecz to, co właśnie usłyszała, pokazywało, że miał inne motywy. Nie skonsumowanie ich związku oznaczało, że nie dokończyli rytuału zaślubin i nie byli zjednoczeni jako jedno. To znaczyło, że nie są mężem i żoną, a ona nie była królową. Jeśli planował się jej pozbyć, to była jedna z dróg.
Przez ostatni miesiąc starała się być dobra, odważna i silna. Wykonywała wszystko, co kazał, i nigdy się nie sprzeciwiała, bo miała nadzieję, że to uchroni ją przed niebezpieczeństwem. Teraz wiedziała, że bezpieczeństwo jest dalej, niż myślała.
To nie było złamane serce, to był gniew. Gniew zbudowany na bólu i udręce, gniew. Nie mogła nic z tym zrobić, dopóki była w tym królestwie.
Przebiegła przez korytarz, zatrzymując się dopiero wtedy, gdy zderzyła się z czyimś ciałem. Straciła równowagę, ale ręka chwyciła ją w pasie i powstrzymała przed upadkiem. Jej rzęsy zamigotały, zobaczyła Edwarda, a na jego twarzy malowała się szczera troska. Był jednym z nielicznych, którzy spojrzeli na nią tej nocy w taki sposób – i naprawdę to czuli.
"Czy wszystko w porządku, moja królowo?" – zapytał, ostrożnie stawiając ją na nogi i puszczając jej talię.
Jej oczy były wilgotne i opuchnięte, ale skinęła głową. Bolesny uśmiech pojawił się na twarzy Edwarda, gdy na nią patrzył, a ona przygryzła wargę i spuściła wzrok. Miała nadzieję schować się w jakimś cichym miejscu, dopóki nie poczuje się lepiej, ale to było już niemożliwe, skoro spotkała Edwarda.
"Nie jesteś w porządku. Płakałaś. Co tym razem zrobił Alfa Król?" – Edward zapytał prosto z mostu, już wiedząc, kto mógł ją doprowadzić do łez.
Pokręciła głową. "Nie skrzywdził mnie, przysięgam" – powiedziała. Przynajmniej nie skrzywdził jej fizycznie. "Ma kochankę, o której wszyscy zdają się wiedzieć, tylko nie ja."
Edward westchnął z żalem, przecierając dłonią twarz. "Widziałaś Zarę?"
Kolejne łzy napłynęły jej do oczu, przygryzła wargę jeszcze mocniej i skinęła głową.
"Myślałam, że traktował mnie tak przez ostatnie tygodnie małżeństwa, bo nie byłam tą, którą chciał poślubić, bo nie byłam jasna ani piękna. Ale widziałam, jak na nią patrzył, jak ją obejmował. Teraz wiem, że nie zrobiłam nic złego. Po prostu kochał kogoś innego, a ja chciałabym wiedzieć to przez te wszystkie tygodnie, gdy winiłam siebie." Łzy nie płynęły przez kochankę, lecz przez jego plany pozbycia się jej – lecz nie potrafiła tego wypowiedzieć.
"Przepraszam" – powiedział Edward ze szczerym żalem.
Nie potrzebowała przeprosin ani pocieszenia, już nie. "Pomóż mi."
"Czego potrzebujesz?"
Pociągnęła nosem i otarła łzy z oczu. "Potrzebuję, żebyś pomógł mi uciec... z tego królestwa."
Edward cofnął się od niej o kilka kroków, a w jego oczach pojawiła się obawa. "Nie mogę tego zrobić i ty nie powinnaś nawet o tym myśleć."
"Nie mam innego wyboru. Król mnie nienawidzi i nie chce ze mną być, bo nie jestem kobietą, którą kocha, i nie przestanie, dopóki nie będę martwa."
"Nie wiesz tego. Xavier jest różny, ale––"
"Nie jest zabójcą?" zapytała. "Oboje znamy odpowiedź na to pytanie. Zara opowiadała mi, jak bardzo się kochali, a ja sama widziałam, jak się wobec niej zachowuje. To była miłość. Król Alfa może być dla mnie zimny, ale wobec swojej kochanki jest czuły i delikatny w sposób, w jaki nigdy nie będzie wobec mnie. Ma nadzieję uczynić ją swoją królową, kobietą, którą trzyma i pokazuje całemu światu. Nie wiem, jak zamierza to osiągnąć i nie chcę wiedzieć. Ale wiem, że planuje się mnie pozbyć, dlatego potrzebuję twojej pomocy."
"O co prosisz, to zdrada, moja królowo, a ja jestem bratem króla."
Upadła na kolana i chwyciła jego dłoń w swoje zimne ręce, jej oczy kurczowo trzymały się jego wzroku w desperacji. "Błagam cię o pomoc, mój księciu. Masz dobre serce i nie powinieneś go przede mną zamykać."
Wycofał swoją dłoń z jej uścisku. "Przepraszam. Nie mogę ci pomóc w tej szalonej sprawie. Proszę, wstań." Ujął ją za ramię i pomógł jej stanąć na nogi.
Jęknęła cicho i otarła łzy z twarzy. Jej serce skurczyło się, gdy straciła ostatnią nadzieję.
Mia wróciła do swoich komnat, poleciwszy Lydii, by powiedziała królowi alfie, że nagły i rozdzierający ból głowy ją dopadł. Dlatego wróciła do swoich komnat, by odpocząć, mimo że bankiet trwał.
Rzeczywiście miała potworny ból głowy, ale bardziej niż cokolwiek innego – nie chciała widzieć króla ani przebywać w jego obecności, nie po wszystkim, co dziś odkryła i zobaczyła. Skoro jego ręce i myśli skupiają się na Zarze, wątpiła, by zauważył jej nieobecność.
Podeszła do szuflady, otworzyła ją i wyjęła mapę królestwa Reading; miejsca, do którego chciała wyruszyć, zanim jej życie wywróciło się do góry nogami.
Edward, chcąc chronić ją przed niebezpieczeństwem, odrzucił jej prośbę, ale ona nie była gotowa się poddać i była pewna, że sama znajdzie sposób, albo umrze, próbując.
Do jej drzwi zapukał ktoś i zaraz potem rozległ się głos Edwarda: "Moja królowo, jeśli tam jesteś, otwórz."
Z bijącym niespokojnie sercem podeszła do drzwi i otworzyła je, wpuszczając go do środka.
Zamknęła drzwi i odwróciła się do niego, jej brwi ściągnęły się podejrzliwie. "Czego chcesz?"
"Twój plan jest szalony i lekkomyślny, a jeśli zawiedziesz, zostaniesz ukarana, a może i zabita przez króla Alfę."
Przełknęła ślinę i skinęła głową. "Tak, wiem o tym wszystkim, ale wolę umrzeć, próbując uciec, niż umrzeć, nie robiąc nic."
Przejechał dłonią po swoich krótkich, czarnych włosach. "Jesteś tak uparta, jak mówi mój brat, ale pomogę ci uciec, by znaleźć oświecenie."
Jej oczy rozszerzyły się ze zdziwienia, a serce znowu wypełniła nadzieja i radość. "Co sprawiło, że zmieniłeś zdanie?"
Odwrócił się od niej. "Xavier nie wie, jak wiele ma szczęścia, a może twoje odejście mu to uświadomi."
Nie obchodził jej powód. Liczyło się tylko to, że zgodził się jej pomóc.
Odwrócił się ponownie do niej. "Jakie są twoje plany?"
Podeszła do szuflady, gdzie była mapa, wyjęła ją i podała Edwardowi.
"Za kilka dni odpływa statek do południowego królestwa. Mam nadzieję być na tym statku. Potrzebuję twojej pomocy, by wydostać się z pałacu i dostać do portu. Tam już sobie poradzę. Gdy dotrę do południowych wybrzeży, ruszę do Reading."
"A Reading – co takiego tam jest, że chcesz zostawić wszystko za sobą?" zapytał z zaciekawieniem, wpatrując się w nią.
Jego pytanie wywołało uśmiech na jej twarzy i nie zwlekała z odpowiedzią. "Oświecenie i wolność." Potem spojrzała na niego. "Zawsze chciałam pojechać daleko. W tym królestwie piękno dawało szacunek, a ja go nie mam. Popatrz tylko na mnie."
Otworzył usta, by coś powiedzieć, ale je zamknął, a ona kontynuowała:
"Zakochałam się w książkach w bardzo młodym wieku, bo pozwalały mi oderwać się od rzeczywistości, a gdy skończyłam czternaście lat, zrozumiałam, że chcę więcej, niż to, co daje królestwo, i zaczęłam tęsknić za czymś dalszym. Według książek, Reading ma największą bibliotekę na świecie i chciałam ją zobaczyć. A jeśli jest tak niesamowita, jak w opowieściach, chciałabym tam zamieszkać na..."
Przerwała, gdy zauważyła, że Edward patrzy na nią z czystym podziwem.
"Co?" zwęziła na niego spojrzenie.
"Gdyby tylko mój brat wiedział, jakie ma szczęście, mając cię za narzeczoną."
Policzki jej się zarumieniły na jego pełen podziwu komplement, a serce zadrżało, lecz nie pozwoliła sobie na dłuższą refleksję. "Nie wie, a jeśli moje plany się powiodą, nigdy się nie dowie."
Przesuń w górę, aby kontynuować