passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #2 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 2

1: Jego kara

W pałacu La Ville Royale (Miasto Królewskich)

Stolica królestwa Wahala

Alfa Król, Xavier Ainsworth, przechadzał się po pałacu, niespokojny i wściekły. Krew buzowała mu w żyłach, a każda minuta ciszy wywoływała w nim przekleństwa. Odesłał wszystkich strażników; nie potrzebował ich obecności. Ich obecność jedynie go dusiła. Wiedział, że złamałby im chude szyje albo wyrwał serce, gdyby choćby źle oddychali obok niego.

Miał temperament; wiedział o tym od dnia, kiedy zaczął samodzielnie myśleć, a panowanie nad emocjami, zwłaszcza gniewem, nigdy nie było łatwe – szczególnie dla kogoś takiego jak on. Matka ostrzegała go przed niebezpieczeństwami wybuchowego charakteru na łożu śmierci. Jej ostatnie słowa brzmiały: „opanować go, albo on opanuje ciebie”, ale co ona mogła wiedzieć? Dorastała bez presji bycia władczynią i została wybrana dopiero w wieku osiemnastu lat, kiedy alfa król Robb, ojciec Xaviera, wybrał ją na swoją partnerkę. On natomiast już jako dziecko dźwigał brzemię króla. Nic dziwnego, że wzrastał w nim taki gniew i złość – jak jeden człowiek może nieść tyle odpowiedzialności, a ludzie wciąż oczekują od niego perfekcji? To nie miało sensu. To było głupie i właśnie to go wściekało.

Kto mógłby go winić? Rządzenie królestwem wystarczy, by doprowadzić każdego do obłędu, a on był już blisko szaleństwa.

Czerwień rozbłysła mu przed oczami, gdy drzwi się uchyliły, a do pałacu wszedł nikt inny jak jego żałosny i bezwartościowy młodszy brat, Edward Ainsworth, koronowany książę, ubrany w słynny królewski niebieski strój pasujący do jego niebieskich oczu. Wkroczył głębiej do Sali Pałacowej i zamknął za sobą drzwi.

"Czy rada alf już podjęła decyzję?"

"Ja... no, nie wiem... chyba... nie sprawdzałem."

"Przypomnij mi, po co jesteś mi potrzebny w tym królestwie?"

Otworzył usta, zapewne by przypomnieć bratu, że wciąż jest księciem, ale spojrzenie Xaviera powstrzymało go przed słowem – jak przystało na głupca, nie odważył się odezwać. Przełknął ślinę i zamilkł.

Dokładnie tak, jak oczekiwał Xavier.

"Rada alf przynosi mi wstyd i chce mnie doprowadzić do furii, każą mi się żenić, zapominając, że to ja jestem alfa królem i nikt nie mówi mi, co mam robić!" – zaryczał Xavier, jego oczy płonęły wściekłą czerwienią, a Edward zadrżał przerażony.

"To rada starszych stoi za każdym alfa królem na tronie, bracie." Śmiałość Edwarda zaskoczyła Xaviera, który odwrócił głowę, by upewnić się, że głupiec naprawdę to powiedział. Kontynuował: „Zabiłeś dwoje swoich ludzi, i to za co? Za podziwianie kobiety, która ci się podoba? Czy to wystarczający powód, by odebrać życie dwóm osobom? Może ci się to nie spodoba, ale taka jest prawda. Nawet królowie muszą odpowiadać za swoje czyny. Masz dwie opcje – żenić się albo ustąpić z tronu alfa króla, a te dwie opcje to i tak hojne propozycje.”

Xavier w mgnieniu oka przemierzył pałac, stając nad Edwardem i onieśmielając młodszego brata zarówno imponującym wzrostem, jak i potężną posturą. Pazury przesunął po jego policzku, pozostawiając głęboką ranę aż do żuchwy. Twarz Edwarda zagoiła się niemal natychmiast, ale ból pozostał – dokładnie tak, jak chciał Xavier.

"Jedynym powodem, dla którego twoja głowa jeszcze nie spadła za te brednie, które wygłosiłeś, jest to, że jesteś synem mojego ojca, a matce obiecałem, że nie stanie ci się krzywda. Ale powiedz jeszcze jedno słowo, a niech ta obietnica będzie przeklęta!" – warknął przez zaciśnięte zęby.

Drzwi otworzyły się natychmiast, a do Sali Pałacowej wszedł alfa Chike Smith, ubrany w brązowy strój i białe bawełniane spodnie, z pergaminem w dłoni.

Dotarł na środek sali i skłonił się. „Mój królu!”

„Co?” – warknął Xavier, rzucając mu gniewne spojrzenie za to, że przeszkodził, gdy właśnie wpajał „strach przed Xavierem” swojemu bezużytecznemu bratu.

„Rada alf podjęła decyzję i wybrała dla ciebie narzeczoną.”

Brew Xaviera uniosła się, lecz złość nie znikła z jego twarzy. „A zatem kto to?”

„Uważam, że najlepiej, byś zobaczył to sam, mój królu.” Alfa Chike podszedł bliżej, wyciągnął rękę i wręczył pergamin alfa królowi, po czym wycofał się i wyszedł z pałacu.

Dłonie Xaviera zacisnęły się na zwoju i miał już go otworzyć, po czym przypomniał sobie, że Edward może się do czegoś przydać choć raz w życiu, więc podał mu zwój.

Bez słowa sprzeciwu przyjął zwój od brata i powoli rozwinął go, by przeczytać, podczas gdy Xavier podszedł do tronu i usiadł.

Edward odchrząknął i przeczytał donośnie i wyraźnie: „Jak postanowiła rada alf, wybrana narzeczona to Ariel z rodu Asika i ślub odbędzie się jutro.”

„Ariel?” – powtórzył Xavier, to imię brzmiało mu dziwnie znajomo, a wyraz złości na jego twarzy zmienił się w zaciekawienie.

„Tak tu napisano.”

„Znasz Ariel, prawda?”

„Tak, to najstarsza córka Jobe Asiki. Z tego, co słyszałem przez lata, to piękna młoda kobieta o jasnej cerze i szlachetnym charakterze. Jest uległa, zawsze robi, co jej każą i nie wchodzi w drogę. Poza tym jest już po wieku rozrodczym, więc jest gotowa do wzięcia. Ale krążyły plotki, że kiedyś walczyła z ostrą—”

„Powinieneś był przestać mówić po tym, jak powiedziałeś 'gotowa do wzięcia', ale nigdy nie nauczyłeś się zamykać ust.” – syknął, zirytowany, ale nie zamierzał pozwolić, by popsuło mu to humor. „Znam Ariel, rzeczywiście jest piękna i miła dla oka, wygląda na to, że kara starszych była błogosławieństwem, a jeśli jest tak uległa, jak twierdzisz, to jeszcze lepiej” – dodał zadowolony.

Zara była jego kochanką od lat i dawała mu wszystko, czego pragnął od kobiety, jeśli chodzi o rozkosz. Po latach bycia z kimś, uczucia są nieuniknione i tak, bardzo ją lubił – bardziej niż tylko kogoś do spania. Ale ojciec rzucił na niego dożywotnią klątwę, która miała się aktywować, jeśli kiedykolwiek by się z nią ożenił. Więc mimo że pragnął jej, wiedział, że nie może sprzeciwić się złośliwemu starcowi. Mimo to postanowił zatrzymać ją przy sobie i opiekować się nią, dopóki nie znajdą sposobu na obejście klątwy.

Stracił panowanie, gdy powiedziała mu, że ci mężczyźni nazwali ją dziwką, skrzywdzili i zostawili na pewną śmierć. Przysiągł odnaleźć każdego z nich i odpłacić im za to, co jej zrobili. Gdy w końcu ich znalazł, mógł ich torturować i puścić wolno, ale śmierć wydała mu się lepsza. To jednak nie była historia, która obiegła królestwo – i szczerze mówiąc, nie obchodziło go to.

„Czy to znaczy, że akceptujesz wybór rady alf?”

„Gdybym nie akceptował, sądzisz, że byłbym taki spokojny?” – uniósł brew, znów wątpiąc, czy Edward naprawdę jest jego bratem. „Idź powiedz starszym, że akceptuję wybraną narzeczoną i niech zaczynają przygotowania.”

„Nie sądzę, żeby twoja akceptacja lub odmowa cokolwiek zmieniły w tej decyzji” – zauważył, ignorując mordercze spojrzenie Xaviera – „ale i tak im przekażę, mój królu.” Skłonił lekko głowę, po czym odwrócił się i wyszedł z pałacu.

Xavier patrzył, jak Edward odchodzi, przekonując się, że sprzedanie go w niewolę nie byłoby wcale takie złe.

Przesuń w górę, aby kontynuować

2: Cudowna królowa

Dom Asika.

Północ Stolicy.

Do drzwi domu Jobe Asiki zapukał ktoś, a po chwili młoda służąca sięgnęła po klamkę i otworzyła je.

"Czy twój pan jest w domu?" — zapytał mężczyzna niosący królewską wiadomość, jego głos był dumny i wyniosły.

"Tak, jest," odpowiedziała nieco nieśmiało.

Sięgnął do wnętrza swojej marynarki i wręczył jej starannie złożony kawałek papieru.

"To dla niego. Powiedz mu, że to z Pałacu Królewskiego," polecił i odszedł.

Młoda służąca zamknęła drzwi i poszła do ogrodu, gdzie pan Jobe z rodu Asika i jego najstarsza córka, Ariel Asika, siedzieli rozmawiając, a Jobe niemal co chwilę wybuchał śmiechem.

Ariel była pierwszą z dwóch córek w rodzinie Asika. Była obdarzona urodą, promienną i jasną cerą, i było oczywiste, że bogini księżyca ma swoją faworytkę. Jej uroda sprawiała, że wiele dziewcząt w królestwie czuło się niepewnie, ale w przeciwieństwie do wielu z nich, uroda Ariel nie była jedynym powodem, dla którego ją kochano. Miała także szlachetny charakter. To sprawiało, że ludzie czuli się przy niej swobodnie, co przynosiło nie tylko szacunek Jobe'owi, ale uczyniło go znanym wśród innych ojców w królestwie jako człowieka o charakterze.

"Panie, przepraszam, że przerywam, ale przyszła ta wiadomość z Pałacu Królewskiego."

Uśmiech na twarzy Jobe'a zgasł, jakby przeczuwał, że zaraz wydarzy się coś złego.

Podniósł rękę, a młoda służąca podała mu list. "Dziękuję, Riley," skinął głową, a ona oddaliła się.

Złamał królewską pieczęć na liście i przeczytał jego treść. Jego spojrzenie stwardniało, a brwi ściągnęły się.

"Co się stało, ojcze?" — zapytała Ariel, zaniepokojona nastrojem ojca, który zmienił się po przeczytaniu listu.

"Pamiętasz, że karą dla króla alfy było znalezienie mu żony?"

Gdy pokiwała głową, westchnął: "Cóż, los padł na mój dom. Rada alf wybrała ciebie na przyszłą żonę króla alfy," ogłosił z goryczą w głosie.

Kto mógłby mu się dziwić? Prawie wszyscy znali króla alfę, który był bezwzględny, zimny i kłopotliwy, przez co wszyscy go unikali za wszelką cenę.

To był królewski dekret i choć Jobe tego nienawidził, wiedział, że nic nie może zrobić.

Królewscy twórcy panien młodych, czyli grupa ponad sześciu kobiet i dwóch mężczyzn, przybyli do domu Asika i wszyscy zostali przyjęci do środka.

Ślub, choć powiadomienie o nim nadeszło tego ranka, miał się odbyć jutro w centralnej świątyni, zgodnie z dekretem rady alf. A królewscy twórcy panien młodych przyszli, by upewnić się, że panna młoda będzie gotowa na swój wielki dzień zostania królową.

Mia Asika, najmłodsza i najbardziej buntownicza z rodu Asika, która opuściła dom o świcie w poszukiwaniu lepszego nauczyciela, wraca do domu, by zastać go pełnym obcych twarzy, których nigdy wcześniej nie widziała.

Przechodziła wzrokiem po każdej z nich, idąc do gabinetu, gdzie wiedziała, że znajdzie ojca. Gdy dotarła do drzwi, otworzyła je i weszła do środka, a zgodnie z przewidywaniami, ojciec siedział przy swoim ulubionym stole, czytając książkę.

"Co ci wszyscy ludzie robią w naszym domu?" — zapytała, jej głos zabrzmiał głośniej, niż powinien.

Jobe westchnął i przywołał Mię, by usiadła, a gdy to zrobiła, wyjaśnił jej wszystko. "Widzisz, twoja siostra jutro zostanie królową i dlatego oni tu są."

..

Mia stała w drzwiach, patrząc, jak twórcy panien młodych próbują wcisnąć Ariel w białą suknię, która wydawała się dla niej za mała.

"Ona w tym nie będzie mogła oddychać!" — wybuchnęła, dając znać o swojej obecności.

Ariel czuła dyskomfort w sukni, którą miała na sobie, ale będąc zbyt miłą, by zranić czyjeś uczucia, milczała.

"Kim ty jesteś?" — zapytała starsza kobieta z brązowymi, kręconymi włosami, mrużąc oczy.

"Jestem Mia Asika, jestem jej siostrą! I ona nie może w tym oddychać."

Poprawili tkaninę i szaty, a gdy założyli jej je po raz drugi, pasowały idealnie.

"Wrócimy przed pierwszym pianiem koguta jutro, więc proszę, odpocznijcie jak najwięcej." — oznajmiła Ariel kobieta o kręconych włosach, po czym wyszła z resztą załogi.

Gdy tylko drzwi zamknęły się za nimi, twarz Ariel rozjaśnił szeroki uśmiech i skinęła na Mię, która podbiegła i mocno ją przytuliła.

„Dziękuję ci, że się odezwałaś, kiedy to zrobiłaś, Mio.” powiedziała.

„Nie ma za co. Ojciec powiedział mi wszystko. Jutro zostaniesz królową. Jak się z tym czujesz?”

Ariel wzruszyła ramionami i wspięła się na swoje łóżko. „Nie jestem ani szczęśliwa, ani smutna. Po prostu będę płynęła z prądem i oczekiwała tylko najlepszego.”

„Ja jestem szczęśliwa, jeśli ty jesteś szczęśliwa. Przynajmniej jedna z nas uczyni ojca dumnym.” Zachichotała.

Ariel podniosła się na łokciach, żeby lepiej przyjrzeć się Mii. „A twój plan? Jak ci idzie?”

„Jak dotąd, wszystko dobrze. Po miesiącach poszukiwań miałam szczęście znaleźć uczonego, który wyjedzie do południowego świata w ciągu najbliższych kilku tygodni.”

Oczy Ariel rozszerzyły się, a jej radość dorównała tej, którą czuła jej siostra. „Świetnie!”

Mia skinęła głową i usiadła obok Ariel na łóżku. „Chciałam dziś powiedzieć ojcu o wszystkim i o moich innych planach, ale wieść o twoim ślubie mnie powstrzymała. Zrobię to, gdy już wyjdziesz za mąż.”

Mia marzyła o tym, by opuścić królestwo, odkąd skończyła czternaście lat. Właśnie wtedy zrozumiała, że nic jej tu nie trzyma, i nabrała odwagi, by szukać czegoś więcej. Wiedziała, że zawsze będzie żyła w cieniu siostry i, mimo że kochała Ariel i stawiała ją na piedestale, nie mogła znieść takiego życia.

Ariel była definicją doskonałości. Jej długie, złote włosy opadały idealnie na plecy i podkreślały diamentowy kształt twarzy. A jej niebieskie jak niebo oczy sprawiały, że wielu czuło się przy niej jak w domu. Jej idealnie ukształtowane, pełne czerwone usta, aż po długą szyję, krzyczały doskonałość ucieleśnioną. Miała też idealną sylwetkę i wzrost pięciu stóp i siedmiu cali, który wyróżniał ją z tłumu, przez co mężczyźni nie mogli oderwać od niej wzroku.

Mia miała opaloną skórę, która czasem wyglądała, jakby była spalona słońcem. Miała także bursztynowe oczy, które wydawały się bardziej złote niż miedziane, i dotąd nie spotkała w królestwie nikogo, kto miałby taki sam kolor oczu jak ona. Jej nos był długi i spiczasty, a usta blade i małe. Włosy miała kręcone i czerwone jak róża, podczas gdy cała jej rodzina miała włosy złote. Była niskiego wzrostu, mierzyła pięć stóp i dwa cale, a jej sylwetka była krągła.

Podczas gdy obraz Ariel krzyczał doskonałość od stóp do głów, jej własny był zupełnie odwrotny, za każdym razem, gdy patrzyła w lustro. Za każdym razem, gdy wychodziła z domu, spotykała ludzi, którzy jej o tym przypominali.

Wiedząc, że jej szanse na piękno były ograniczone od urodzenia, Mia zrezygnowała z tego powozu i postawiła na oświecenie, zwłaszcza po czternastych urodzinach. Rozpoczęła swoją misję opuszczenia królestwa i poszukiwania wiedzy nawet na krańcu świata, a jej siostra była jej największą orędowniczką.

Ariel ujęła dłoń Mii i ścisnęła ją pocieszająco. „Oczywiście i będę cię wspierać najlepiej, jak potrafię, ale obiecaj, że podzielisz się ze mną wiedzą, którą zdobędziesz w innym zakątku świata.”

Mia skinęła głową, szeroko się uśmiechając. „Obiecuję, a jeśli twoje małżeństwo z królem alfą nie potoczy się tak, jak planujesz, możesz do mnie napisać, a przyjdę po ciebie i cię zabiorę.”

Ariel pokręciła głową, ale roześmiała się. „Wątpię, żebym chciała opuścić to miejsce. Tu się urodziłam i tu umrę.”

„Wiem, i będziesz wspaniałą królową.”

Znów się przytuliły, a Ariel pocałowała ją w czoło.

...

Głośne pukanie do drzwi Mii wyrwało ją ze snu i sprawiło, że szeroko otworzyła oczy. Kogut jeszcze nie zapiał, a ona wiedziała, bo zawsze budziła się o tej porze.

„Mio, proszę, otwórz.” Głos ojca dotarł przez drzwi, a jego złamany ton sprawił, że włosy stanęły jej dęba, przeczuwając złą wiadomość.

Szybko wyskoczyła z łóżka i pobiegła do drzwi, otwierając je na oścież, gdy tylko tam dotarła. Jobe wszedł do pokoju, a jego oczy były pełne smutku i łez.

„Ojcze, co się stało?”

„To Ariel, Mio.”

Żołądek ścisnął jej się nieprzyjemnie, nawet gdy czekała, aż dokończy myśl.

Usta mu drżały i jak na człowieka, który prawie nie okazywał słabości nawet po śmierci żony, teraz radził sobie z tym bardzo słabo. Chwyciła jego drżące dłonie, niemal krzywiąc się na to, jak były zimne.

„Co się stało z Ariel? Gdzie ona jest?”

„Nie żyje, Mio, Ariel nie żyje.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

3: Królewskie wesele

Dzień był już jasny, a kogut zapiał już dwa razy, jednak alfa-król nadal nie opuścił swoich komnat. Jego służący i dwórki nie odważyli się wejść bez jego pozwolenia, mimo że dziś miał być jego dzień ślubu.

Edward, odziany w czerwoną królewską szatę na królewski ślub, zauważył służących stojących bez celu i zbliżył się do nich. Gdy go zobaczyli, wszyscy stanęli na baczność.

„Dlaczego stoicie tu bezczynnie w dzień ślubu Króla?”

„Jeszcze nas nie wezwał.” — odpowiedział służący trzymający złotą szatę alfa-króla.

Edward zmarszczył brwi na ich odpowiedź i ruszył do drzwi, pchnął je i wszedł do środka.

Sypialnia z grubymi zasłonami w oknach była równie ciemna jak zawsze i nic dziwnego, że jego głupi brat, alfa-król, jeszcze nie wstał. Kierując się do okna, rozsunął zasłony i światło słońca wpadło do pokoju; powtórzył to samo przy dwóch pozostałych oknach. Wkrótce światło rozświetliło pokój, wypierając ciemność.

Czując satysfakcję, Edward odwrócił się w stronę łóżka, na którym leżał jego brat, i zobaczył go w pełni rozbudzonego. Jego spojrzenie było mordercze, gdy patrzył na niego, lecz dwie nagie kobiety leżące po każdej stronie jego ramion spały spokojnie dalej, ledwie zaniepokojone wtargnięciem światła.

Nie były to pierwsze dziwki, które Xavier przyjmował w Pałacu, ale były to pierwsze dziewki o tak twardym śnie, jakie kiedykolwiek miał. Edward to zauważył.

„Myślę, że czas już wstać.”

„A kim ty, do diabła, jesteś, żeby za mnie myśleć?” — jak na kogoś budzącego się, ton Xaviera był pełen energii.

„Jestem twoim bratem, następcą tronu i twoim drużbą na dzisiejszą uroczystość.” Edward wtedy gromko klasnął w dłonie, gwałtownie wyrywając kobiety obok niego z ich pięknego snu. „Proszę, zabierzcie swoje ubrania i wyjdźcie. Dziękuję.”

Nagie kobiety wykonały polecenie, a Edward patrzył za nimi, upewniając się, że wyszły, zanim ponownie spojrzał na łóżko. Jednak Xaviera już tam nie było, a zanim Edward zdołał się zastanowić, gdzie się podział, Xavier złapał go za szyję i rzucił nim o ścianę sypialni, powodując pęknięcie w murze.

„Który z nas jest królem?” — zażądał odpowiedzi, szepcząc z pogardą do ucha Edwarda.

„Ty,” — wychrypiał Edward, próbując uwolnić się z uścisku, ale Xavier nie puszczał.

„To kto dał ci śmiałość, by wchodzić do moich komnat i wyrzucać moich gości?”

„Nikt, ale wydaje się, że zapomniałeś, że dziś jest twój ślub i nie powinieneś już być w łóżku.”

Na te słowa Xavier go puścił i odwrócił się w stronę łóżka. „To już dziś? Myślałem, że za dwa dni?”

„Czy to dlatego Zara zesłała mi wczoraj dziewczyny jako miły prezent? Nie wiedziałem i nie pytałem, ale teraz to ma sens.” — mamrotał do siebie, a Edward to usłyszał.

Edward przyłożył rękę do szyi, próbując złagodzić ból, jaki Xavier zadał mu swoim potężnym uściskiem. Westchnął, zirytowany widokiem nagiego tyłka brata, który będzie go prześladował do końca dnia.

„To dziś, mój królu, a twoja narzeczona już wkrótce przybędzie. Powinieneś być w świątyni, zanim ona się pojawi.”

Edward podszedł do drzwi i otworzył je szeroko, aby służący mogli wejść do środka. Gdy ostatni służący wszedł do pokoju, zamknął drzwi.

Godzinę później alfa-król stał już w długiej, złotej, królewskiej szacie, starannie uszytej, z każdym detalem przemyślanym od szyi aż po stopy. Służący zebrali jego długie, jedwabiste, czarne włosy w schludny kucyk, po czym przyozdobili go białym, koronkowym płaszczem. Królewscy nosili taki płaszcz zawsze podczas ślubu — był symbolem zawarcia małżeństwa.

Gdy wszystko było gotowe, alfa-król z gracją wstał, a jego cała postawa emanowała szacunkiem.

„Wyglądasz jak marzenie każdej panny.” — zachwycał się Edward, mamrocząc pod nosem — „ale jesteś ich koszmarem.”

Xavier rzucił mu groźne spojrzenie, usłyszawszy to, lecz nie przejął się.

„To twój wielki dzień, bracie. Żałujesz, że ojciec nie mógł tu być?” — zapytał Edward, pomagając Xavierowi poprawić kołnierz.

Xavier patrzył w lustro, kochając twarz, która patrzyła na niego z odbicia. „Nie, cieszę się, że śpi i mam nadzieję, że będzie spał bardzo długo.”

Gdy alfa sprawował rządy przez sto lat, zapadał w głęboki sen, który mógł trwać dwa lata, a czasem nawet dekadę. Gdy się obudzi, jeśli się obudzi, otrzymywał tytuł Alfy Alf. Do tej pory Robb Ainsworth, ich ojciec, spał już od trzech lat i nikt nie wiedział, kiedy się obudzi, ale medyk i czarodziej wyliczyli, że nastąpi to przed zimą, czyli za dwa miesiące.

Xavier nie chciał, by jego ojciec się obudził, chciał, by przeszedł przez swój sen. Tak bardzo go nienawidził, a jego brat o tym wiedział.

„Nie mów tak.”

Xavier odwrócił się i spojrzał na Edwarda wzrokiem, w którym mieszały się ból, gniew i uraza. „Wszystko, co robił, to porównywał mnie do tamtego drania Elliotta i mówił mi, jaki byłby lepszy jako alfa-król, więc tak, mówię to i mam nadzieję, że wyśni się na śmierć.”

Edward współczuł mu. To był jeden z nielicznych razów, kiedy rozmawiali bez rzucania się o ściany czy rozszarpywania siebie nawzajem, i ujrzał, co kryje się za tarczą brata.

„Może obudzi się, zobaczy, że się ożeniłeś i zmieni o tobie zdanie.”

„A może lepiej, żeby wcale się nie obudził.”

Do drzwi zapukało delikatnie i Edward pospieszył, by je otworzyć.

„Czy król jest gotowy, mój książę?” — odezwał się głos męskiego strażnika, gdy tylko drzwi się uchyliły.

„Tak. Czy powóz już czeka?”

„Tak, mój książę.”

Edward odwrócił się do Xaviera z radosnym uśmiechem na twarzy, jakby to on się żenił. „To już, bracie.”

Xavier przewrócił oczami. „Jasne. Byleś tylko nie wchodził mi w drogę, a wszystko będzie dobrze.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa