Dom Asika.
Północ Stolicy.
Do drzwi domu Jobe Asiki zapukał ktoś, a po chwili młoda służąca sięgnęła po klamkę i otworzyła je.
"Czy twój pan jest w domu?" — zapytał mężczyzna niosący królewską wiadomość, jego głos był dumny i wyniosły.
"Tak, jest," odpowiedziała nieco nieśmiało.
Sięgnął do wnętrza swojej marynarki i wręczył jej starannie złożony kawałek papieru.
"To dla niego. Powiedz mu, że to z Pałacu Królewskiego," polecił i odszedł.
Młoda służąca zamknęła drzwi i poszła do ogrodu, gdzie pan Jobe z rodu Asika i jego najstarsza córka, Ariel Asika, siedzieli rozmawiając, a Jobe niemal co chwilę wybuchał śmiechem.
Ariel była pierwszą z dwóch córek w rodzinie Asika. Była obdarzona urodą, promienną i jasną cerą, i było oczywiste, że bogini księżyca ma swoją faworytkę. Jej uroda sprawiała, że wiele dziewcząt w królestwie czuło się niepewnie, ale w przeciwieństwie do wielu z nich, uroda Ariel nie była jedynym powodem, dla którego ją kochano. Miała także szlachetny charakter. To sprawiało, że ludzie czuli się przy niej swobodnie, co przynosiło nie tylko szacunek Jobe'owi, ale uczyniło go znanym wśród innych ojców w królestwie jako człowieka o charakterze.
"Panie, przepraszam, że przerywam, ale przyszła ta wiadomość z Pałacu Królewskiego."
Uśmiech na twarzy Jobe'a zgasł, jakby przeczuwał, że zaraz wydarzy się coś złego.
Podniósł rękę, a młoda służąca podała mu list. "Dziękuję, Riley," skinął głową, a ona oddaliła się.
Złamał królewską pieczęć na liście i przeczytał jego treść. Jego spojrzenie stwardniało, a brwi ściągnęły się.
"Co się stało, ojcze?" — zapytała Ariel, zaniepokojona nastrojem ojca, który zmienił się po przeczytaniu listu.
"Pamiętasz, że karą dla króla alfy było znalezienie mu żony?"
Gdy pokiwała głową, westchnął: "Cóż, los padł na mój dom. Rada alf wybrała ciebie na przyszłą żonę króla alfy," ogłosił z goryczą w głosie.
Kto mógłby mu się dziwić? Prawie wszyscy znali króla alfę, który był bezwzględny, zimny i kłopotliwy, przez co wszyscy go unikali za wszelką cenę.
To był królewski dekret i choć Jobe tego nienawidził, wiedział, że nic nie może zrobić.
Królewscy twórcy panien młodych, czyli grupa ponad sześciu kobiet i dwóch mężczyzn, przybyli do domu Asika i wszyscy zostali przyjęci do środka.
Ślub, choć powiadomienie o nim nadeszło tego ranka, miał się odbyć jutro w centralnej świątyni, zgodnie z dekretem rady alf. A królewscy twórcy panien młodych przyszli, by upewnić się, że panna młoda będzie gotowa na swój wielki dzień zostania królową.
Mia Asika, najmłodsza i najbardziej buntownicza z rodu Asika, która opuściła dom o świcie w poszukiwaniu lepszego nauczyciela, wraca do domu, by zastać go pełnym obcych twarzy, których nigdy wcześniej nie widziała.
Przechodziła wzrokiem po każdej z nich, idąc do gabinetu, gdzie wiedziała, że znajdzie ojca. Gdy dotarła do drzwi, otworzyła je i weszła do środka, a zgodnie z przewidywaniami, ojciec siedział przy swoim ulubionym stole, czytając książkę.
"Co ci wszyscy ludzie robią w naszym domu?" — zapytała, jej głos zabrzmiał głośniej, niż powinien.
Jobe westchnął i przywołał Mię, by usiadła, a gdy to zrobiła, wyjaśnił jej wszystko. "Widzisz, twoja siostra jutro zostanie królową i dlatego oni tu są."
..
Mia stała w drzwiach, patrząc, jak twórcy panien młodych próbują wcisnąć Ariel w białą suknię, która wydawała się dla niej za mała.
"Ona w tym nie będzie mogła oddychać!" — wybuchnęła, dając znać o swojej obecności.
Ariel czuła dyskomfort w sukni, którą miała na sobie, ale będąc zbyt miłą, by zranić czyjeś uczucia, milczała.
"Kim ty jesteś?" — zapytała starsza kobieta z brązowymi, kręconymi włosami, mrużąc oczy.
"Jestem Mia Asika, jestem jej siostrą! I ona nie może w tym oddychać."
Poprawili tkaninę i szaty, a gdy założyli jej je po raz drugi, pasowały idealnie.
"Wrócimy przed pierwszym pianiem koguta jutro, więc proszę, odpocznijcie jak najwięcej." — oznajmiła Ariel kobieta o kręconych włosach, po czym wyszła z resztą załogi.
Gdy tylko drzwi zamknęły się za nimi, twarz Ariel rozjaśnił szeroki uśmiech i skinęła na Mię, która podbiegła i mocno ją przytuliła.
„Dziękuję ci, że się odezwałaś, kiedy to zrobiłaś, Mio.” powiedziała.
„Nie ma za co. Ojciec powiedział mi wszystko. Jutro zostaniesz królową. Jak się z tym czujesz?”
Ariel wzruszyła ramionami i wspięła się na swoje łóżko. „Nie jestem ani szczęśliwa, ani smutna. Po prostu będę płynęła z prądem i oczekiwała tylko najlepszego.”
„Ja jestem szczęśliwa, jeśli ty jesteś szczęśliwa. Przynajmniej jedna z nas uczyni ojca dumnym.” Zachichotała.
Ariel podniosła się na łokciach, żeby lepiej przyjrzeć się Mii. „A twój plan? Jak ci idzie?”
„Jak dotąd, wszystko dobrze. Po miesiącach poszukiwań miałam szczęście znaleźć uczonego, który wyjedzie do południowego świata w ciągu najbliższych kilku tygodni.”
Oczy Ariel rozszerzyły się, a jej radość dorównała tej, którą czuła jej siostra. „Świetnie!”
Mia skinęła głową i usiadła obok Ariel na łóżku. „Chciałam dziś powiedzieć ojcu o wszystkim i o moich innych planach, ale wieść o twoim ślubie mnie powstrzymała. Zrobię to, gdy już wyjdziesz za mąż.”
Mia marzyła o tym, by opuścić królestwo, odkąd skończyła czternaście lat. Właśnie wtedy zrozumiała, że nic jej tu nie trzyma, i nabrała odwagi, by szukać czegoś więcej. Wiedziała, że zawsze będzie żyła w cieniu siostry i, mimo że kochała Ariel i stawiała ją na piedestale, nie mogła znieść takiego życia.
Ariel była definicją doskonałości. Jej długie, złote włosy opadały idealnie na plecy i podkreślały diamentowy kształt twarzy. A jej niebieskie jak niebo oczy sprawiały, że wielu czuło się przy niej jak w domu. Jej idealnie ukształtowane, pełne czerwone usta, aż po długą szyję, krzyczały doskonałość ucieleśnioną. Miała też idealną sylwetkę i wzrost pięciu stóp i siedmiu cali, który wyróżniał ją z tłumu, przez co mężczyźni nie mogli oderwać od niej wzroku.
Mia miała opaloną skórę, która czasem wyglądała, jakby była spalona słońcem. Miała także bursztynowe oczy, które wydawały się bardziej złote niż miedziane, i dotąd nie spotkała w królestwie nikogo, kto miałby taki sam kolor oczu jak ona. Jej nos był długi i spiczasty, a usta blade i małe. Włosy miała kręcone i czerwone jak róża, podczas gdy cała jej rodzina miała włosy złote. Była niskiego wzrostu, mierzyła pięć stóp i dwa cale, a jej sylwetka była krągła.
Podczas gdy obraz Ariel krzyczał doskonałość od stóp do głów, jej własny był zupełnie odwrotny, za każdym razem, gdy patrzyła w lustro. Za każdym razem, gdy wychodziła z domu, spotykała ludzi, którzy jej o tym przypominali.
Wiedząc, że jej szanse na piękno były ograniczone od urodzenia, Mia zrezygnowała z tego powozu i postawiła na oświecenie, zwłaszcza po czternastych urodzinach. Rozpoczęła swoją misję opuszczenia królestwa i poszukiwania wiedzy nawet na krańcu świata, a jej siostra była jej największą orędowniczką.
Ariel ujęła dłoń Mii i ścisnęła ją pocieszająco. „Oczywiście i będę cię wspierać najlepiej, jak potrafię, ale obiecaj, że podzielisz się ze mną wiedzą, którą zdobędziesz w innym zakątku świata.”
Mia skinęła głową, szeroko się uśmiechając. „Obiecuję, a jeśli twoje małżeństwo z królem alfą nie potoczy się tak, jak planujesz, możesz do mnie napisać, a przyjdę po ciebie i cię zabiorę.”
Ariel pokręciła głową, ale roześmiała się. „Wątpię, żebym chciała opuścić to miejsce. Tu się urodziłam i tu umrę.”
„Wiem, i będziesz wspaniałą królową.”
Znów się przytuliły, a Ariel pocałowała ją w czoło.
...
Głośne pukanie do drzwi Mii wyrwało ją ze snu i sprawiło, że szeroko otworzyła oczy. Kogut jeszcze nie zapiał, a ona wiedziała, bo zawsze budziła się o tej porze.
„Mio, proszę, otwórz.” Głos ojca dotarł przez drzwi, a jego złamany ton sprawił, że włosy stanęły jej dęba, przeczuwając złą wiadomość.
Szybko wyskoczyła z łóżka i pobiegła do drzwi, otwierając je na oścież, gdy tylko tam dotarła. Jobe wszedł do pokoju, a jego oczy były pełne smutku i łez.
„Ojcze, co się stało?”
„To Ariel, Mio.”
Żołądek ścisnął jej się nieprzyjemnie, nawet gdy czekała, aż dokończy myśl.
Usta mu drżały i jak na człowieka, który prawie nie okazywał słabości nawet po śmierci żony, teraz radził sobie z tym bardzo słabo. Chwyciła jego drżące dłonie, niemal krzywiąc się na to, jak były zimne.
„Co się stało z Ariel? Gdzie ona jest?”
„Nie żyje, Mio, Ariel nie żyje.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dzień był już jasny, a kogut zapiał już dwa razy, jednak alfa-król nadal nie opuścił swoich komnat. Jego służący i dwórki nie odważyli się wejść bez jego pozwolenia, mimo że dziś miał być jego dzień ślubu.
Edward, odziany w czerwoną królewską szatę na królewski ślub, zauważył służących stojących bez celu i zbliżył się do nich. Gdy go zobaczyli, wszyscy stanęli na baczność.
„Dlaczego stoicie tu bezczynnie w dzień ślubu Króla?”
„Jeszcze nas nie wezwał.” — odpowiedział służący trzymający złotą szatę alfa-króla.
Edward zmarszczył brwi na ich odpowiedź i ruszył do drzwi, pchnął je i wszedł do środka.
Sypialnia z grubymi zasłonami w oknach była równie ciemna jak zawsze i nic dziwnego, że jego głupi brat, alfa-król, jeszcze nie wstał. Kierując się do okna, rozsunął zasłony i światło słońca wpadło do pokoju; powtórzył to samo przy dwóch pozostałych oknach. Wkrótce światło rozświetliło pokój, wypierając ciemność.
Czując satysfakcję, Edward odwrócił się w stronę łóżka, na którym leżał jego brat, i zobaczył go w pełni rozbudzonego. Jego spojrzenie było mordercze, gdy patrzył na niego, lecz dwie nagie kobiety leżące po każdej stronie jego ramion spały spokojnie dalej, ledwie zaniepokojone wtargnięciem światła.
Nie były to pierwsze dziwki, które Xavier przyjmował w Pałacu, ale były to pierwsze dziewki o tak twardym śnie, jakie kiedykolwiek miał. Edward to zauważył.
„Myślę, że czas już wstać.”
„A kim ty, do diabła, jesteś, żeby za mnie myśleć?” — jak na kogoś budzącego się, ton Xaviera był pełen energii.
„Jestem twoim bratem, następcą tronu i twoim drużbą na dzisiejszą uroczystość.” Edward wtedy gromko klasnął w dłonie, gwałtownie wyrywając kobiety obok niego z ich pięknego snu. „Proszę, zabierzcie swoje ubrania i wyjdźcie. Dziękuję.”
Nagie kobiety wykonały polecenie, a Edward patrzył za nimi, upewniając się, że wyszły, zanim ponownie spojrzał na łóżko. Jednak Xaviera już tam nie było, a zanim Edward zdołał się zastanowić, gdzie się podział, Xavier złapał go za szyję i rzucił nim o ścianę sypialni, powodując pęknięcie w murze.
„Który z nas jest królem?” — zażądał odpowiedzi, szepcząc z pogardą do ucha Edwarda.
„Ty,” — wychrypiał Edward, próbując uwolnić się z uścisku, ale Xavier nie puszczał.
„To kto dał ci śmiałość, by wchodzić do moich komnat i wyrzucać moich gości?”
„Nikt, ale wydaje się, że zapomniałeś, że dziś jest twój ślub i nie powinieneś już być w łóżku.”
Na te słowa Xavier go puścił i odwrócił się w stronę łóżka. „To już dziś? Myślałem, że za dwa dni?”
„Czy to dlatego Zara zesłała mi wczoraj dziewczyny jako miły prezent? Nie wiedziałem i nie pytałem, ale teraz to ma sens.” — mamrotał do siebie, a Edward to usłyszał.
Edward przyłożył rękę do szyi, próbując złagodzić ból, jaki Xavier zadał mu swoim potężnym uściskiem. Westchnął, zirytowany widokiem nagiego tyłka brata, który będzie go prześladował do końca dnia.
„To dziś, mój królu, a twoja narzeczona już wkrótce przybędzie. Powinieneś być w świątyni, zanim ona się pojawi.”
Edward podszedł do drzwi i otworzył je szeroko, aby służący mogli wejść do środka. Gdy ostatni służący wszedł do pokoju, zamknął drzwi.
Godzinę później alfa-król stał już w długiej, złotej, królewskiej szacie, starannie uszytej, z każdym detalem przemyślanym od szyi aż po stopy. Służący zebrali jego długie, jedwabiste, czarne włosy w schludny kucyk, po czym przyozdobili go białym, koronkowym płaszczem. Królewscy nosili taki płaszcz zawsze podczas ślubu — był symbolem zawarcia małżeństwa.
Gdy wszystko było gotowe, alfa-król z gracją wstał, a jego cała postawa emanowała szacunkiem.
„Wyglądasz jak marzenie każdej panny.” — zachwycał się Edward, mamrocząc pod nosem — „ale jesteś ich koszmarem.”
Xavier rzucił mu groźne spojrzenie, usłyszawszy to, lecz nie przejął się.
„To twój wielki dzień, bracie. Żałujesz, że ojciec nie mógł tu być?” — zapytał Edward, pomagając Xavierowi poprawić kołnierz.
Xavier patrzył w lustro, kochając twarz, która patrzyła na niego z odbicia. „Nie, cieszę się, że śpi i mam nadzieję, że będzie spał bardzo długo.”
Gdy alfa sprawował rządy przez sto lat, zapadał w głęboki sen, który mógł trwać dwa lata, a czasem nawet dekadę. Gdy się obudzi, jeśli się obudzi, otrzymywał tytuł Alfy Alf. Do tej pory Robb Ainsworth, ich ojciec, spał już od trzech lat i nikt nie wiedział, kiedy się obudzi, ale medyk i czarodziej wyliczyli, że nastąpi to przed zimą, czyli za dwa miesiące.
Xavier nie chciał, by jego ojciec się obudził, chciał, by przeszedł przez swój sen. Tak bardzo go nienawidził, a jego brat o tym wiedział.
„Nie mów tak.”
Xavier odwrócił się i spojrzał na Edwarda wzrokiem, w którym mieszały się ból, gniew i uraza. „Wszystko, co robił, to porównywał mnie do tamtego drania Elliotta i mówił mi, jaki byłby lepszy jako alfa-król, więc tak, mówię to i mam nadzieję, że wyśni się na śmierć.”
Edward współczuł mu. To był jeden z nielicznych razów, kiedy rozmawiali bez rzucania się o ściany czy rozszarpywania siebie nawzajem, i ujrzał, co kryje się za tarczą brata.
„Może obudzi się, zobaczy, że się ożeniłeś i zmieni o tobie zdanie.”
„A może lepiej, żeby wcale się nie obudził.”
Do drzwi zapukało delikatnie i Edward pospieszył, by je otworzyć.
„Czy król jest gotowy, mój książę?” — odezwał się głos męskiego strażnika, gdy tylko drzwi się uchyliły.
„Tak. Czy powóz już czeka?”
„Tak, mój książę.”
Edward odwrócił się do Xaviera z radosnym uśmiechem na twarzy, jakby to on się żenił. „To już, bracie.”
Xavier przewrócił oczami. „Jasne. Byleś tylko nie wchodził mi w drogę, a wszystko będzie dobrze.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Xavier wraz z Edwardem przybyli do świątyni i zobaczyli, że zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz tłoczy się mnóstwo ludzi, co sprawiło, że Xavier mruknął z niezadowoleniem.
Wysiedli z powozu i ruszyli do środka świątyni, w której teraz wąska ścieżka prowadziła do ołtarza. Organizatorzy ślubu zmienili układ miejsc, by pomieścić spodziewany tłum, lecz mimo to wciąż było za mało miejsca, choć był to ślub zupełnie niespodziewany.
Tak, królewski ślub, niezależnie od tego, jak nagły by nie był, zawsze przyciągał tłumy, ale sądził, że w jego przypadku będzie inaczej. Wiedział, że niemal wszyscy obecni w świątyni go nienawidzą, a on nienawidzi ich równie mocno. Oni znali jego uczucia wobec nich, więc nie rozumiał, dlaczego wciąż jest ich aż tylu.
Może przyszli zobaczyć jego przyszłą żonę. Była jasna, łagodna, piękna i kochana, a oni przyszli ujrzeć potwora w ciele alfa-króla, którego miała poślubić.
— Musisz się uśmiechać! — wyszeptał do niego Edward z tyłu, gdy zbliżali się do pierwszego rzędu w świątyni.
— Złamię ci twoją chudą szyję, jeśli choćby pomyślisz, że możesz mówić mi, co robić w dniu mojego ślubu — warknął ostro.
Edward posłuchał ostrzeżenia i zamilkł. Podeszli, by stanąć przed ołtarzem, gdzie stał kapłan prowadzący ceremonię, ubrany w szarą szatę z purpurowym płaszczem.
Kiedy tylko dotarli do ołtarza, rozległ się łagodny dźwięk trąb, obwieszczający pojawienie się panny młodej w świątyni, a radosny okrzyk przeszedł przez tłum.
Xavier nigdy w życiu nie był niczym zdenerwowany, ale tu i teraz, słysząc wiwatujący tłum, gdy czekał na swoją przyszłą żonę, poczuł dreszcz ekscytacji przebiegający przez ciało. A wraz z ekscytacją pojawiła się nerwowość.
Panna młoda stanęła obok niego, odziana w złotą szatę pasującą do tej, którą miał na sobie, a welon zasłaniał jej twarz.
Ariel od dziś miała stać się jego jasną i piękną żoną oraz królową królestwa. Nienawidził całej idei aranżowanych małżeństw, ale jak na razie nie było tak źle, jak się spodziewał.
Nie zamierzał zmieniać swojego postępowania i stawać się nową osobą, ale może tym razem dostanie żonę, której nie będzie chciał pozbyć się tak szybko.
Kapłan odchrząknął, a Xavier wyrwał się z zamyślenia i skupił uwagę na średnim wieku mężczyźnie.
— Przed boginią księżyca i ludem tego wielkiego królestwa zgromadziliśmy się tu, by połączyć tych dwoje w świętym związku małżeńskim jako męża i żonę — donośny głos kapłana rozbrzmiał w świątyni, a Xavier w myślach odliczał czas do końca jego przemowy.
Xavier zerknął na swoją cichą narzeczoną, której twarz skrywał welon, i poczuł coś na kształt szczęścia. Jasna i uległa kobieta byłaby odpowiedzią na jego modlitwy, gdyby kiedykolwiek miał czas, by się modlić.
Po odczytaniu fragmentu poświęconego relacjom małżeńskim z ksiąg świętych, młody chłopiec ze świątyni przyniósł złote bransolety symbolizujące związek małżeński, podając je kapłanowi, który kontynuował ceremonię.
— Czy przysięgasz wziąć tę kobietę przed tobą za żonę i królową od dziś i na zawsze?
— Tak, przysięgam — odpowiedział Xavier i wziął bransoletę z dłoni kapłana. Ujął raczej zimną dłoń swojej narzeczonej i nałożył jej bransoletę.
Kapłan zwrócił się do panny młodej. — Czy przysięgasz wziąć tego mężczyznę za męża, swojego alfę i króla?
— Tak — skinęła głową, jej głos był cichy.
Jej delikatne i kruche dłonie ujęły dłoń Xaviera, a on zaczął rozważać, co mogą uczynić i ile przyjemności mogą mu przynieść. Ona założyła bransoletę na jego nadgarstek, a wśród zgromadzonych rozległy się gromkie brawa i wiwaty świętujące ich związek. Chwilę trwało, zanim wszystko ucichło.
— Mocą mi daną ogłaszam was mężem i żoną. Możesz teraz odsłonić i pocałować swoją żonę — oznajmił kapłan.
Xavier uniósł ręce, odsunął welon z twarzy nowo poślubionej żony i pochylił się, by ją pocałować, a wszyscy wstrzymali oddech, czekając na ten moment. Zatrzymał się jednak i odsunął, gdy zrozumiał, że twarz pod welonem nie jest tą, jakiej się spodziewał. Ta twarz nie była ani jasna, ani piękna. To była brzydka twarz.
Oczywiście, nigdy nie znał Arieli, ale widział jej twarz kilka razy, by wiedzieć, jak wygląda. Ariel była jasna, czarująca i piękna, a ta brzydka obok niego była jej zupełnym przeciwieństwem.
Jego oczy zwęziły się na chwilę, a gdy dotarło do niego, co się dzieje, cofnął się od niej. Z oczami pełnymi rozmaitych emocji, odwrócił się do ośmiu starszych rady alf, siedzących w pierwszym rzędzie świątyni, i w milczeniu zażądał wyjaśnienia.
Tłum, który do tej pory śledził każdy jego ruch, wydał jęk przerażenia, widząc jego płonące czerwone oczy.
Edward podszedł do ołtarza, gdzie stał Xavier, ignorując mordercze spojrzenia, jakie posyłał mu brat, i odezwał się subtelnym głosem: „Jeśli zrobisz scenę, przejdziesz do historii jako król alfa, z którego wszyscy się śmiali!”. Oczy alfy płonęły gniewem, ale zacisnął zęby i opanował się.
Xavier niechętnie musiał przyznać, że Edward miał rację. Stracić panowanie nad sobą tutaj i teraz i skręcić manipulacyjne gardła starszych oraz tej brzydkiej panny młodej za nim – to byłby jego koniec. Dlatego odszedł od ołtarza do wewnętrznego dziedzińca świątyni.
Ośmiu starszych, którzy tworzyli radę alf, wraz z Edwardem i Xavierem stało na wewnętrznym dziedzińcu świątyni, obserwując w milczeniu, jak Xavier krąży nerwowo, przeczesując ręką włosy.
„Mówcie i wyjaśnijcie mi, co się tam, do cholery, wydarzyło! Dlaczego poślubiłem tę brzydką dziewczynę zamiast wybranej panny młodej, Arieli? Powiedzcie mi, dlaczego właśnie zostałem związany świętym węzłem małżeńskim z kimś innym niż ta, którą rada starszych wybrała wczoraj?” – wybuchnął, a jego oczy płonęły krwistą czerwienią, przenosząc wzrok z jednego starszego na drugiego.
Gniew Xaviera przerażał wszystkich i właśnie o to mu w tej chwili chodziło. Razem rada alf mogła zjednoczyć się i rzucić na niego klątwę starszych, jeśli uznaliby go za zagrożenie, ale był pewien, że furia płynąca w jego żyłach dałaby mu siłę, by wyrwać im serca, zanim wypowiedzieliby pierwsze zaklęcie.
„Czy to był wasz plan od początku? Ośmieszyć mnie przed ludem tego królestwa? Mówcie, albo wyrwę każdemu z was serce i poniosę tego konsekwencje!” – zaryczał jak zraniona bestia.
„Królu Alfo, musisz zachować spokój!” – odezwał się Koz, alfa z rady, podchodząc do Xaviera.
„Zachować spokój?” – zaśmiał się przez zaciśnięte zęby. – „Chyba kpisz sobie ze mnie! Właśnie wziąłem ślub i miałem pocałować niewłaściwą pannę młodą, na dodatek brzydką, a ty każesz mi być spokojnym? Powinienem odciąć wam głowy!” – rzucił się naprzód, wysuwając długie, ostre pazury, by wbić je w pierś Koza.
Edward, jako jedyny zdolny powstrzymać brata, rzucił się do przodu, stając przed Kozem jak tarcza i to w jego pierś wbiły się pazury Xaviera, przebijając szatę i pierwszą warstwę skóry. Edward jęknął i chwycił dłoń Xaviera, powstrzymując ją tuż przed żebrami.
Xavier zrozumiał, co się stało, i cofnął pazury, opuszczając rękę wzdłuż ciała.
Edward cofnął się o kilka kroków, lecz opanował się, a Xavier odwrócił się i wściekły przewrócił stół do czytania stojący na środku dziedzińca wraz z leżącymi na nim księgami i papierami.
Po dłuższej chwili milczenia Xavier odwrócił się do Edwarda. „Wiedziałeś o tym?” W jego oczach pojawił się ból, lecz szybko zniknął.
„Nie wiedziałem, ale stało się i musimy wymyślić, co dalej.”
„Mój królu, nic z tego, co wydarzyło się dzisiaj, nie miało cię ośmieszyć,” Chike, który wczoraj przyniósł mu zwój, wystąpił naprzód z odwagą.
„Twoją wybraną panną młodą była Ariel z rodu Asika, ale z powodu nieznanych jeszcze okoliczności zmarła we śnie zeszłej nocy. Zgodnie ze zwyczajem, młodsza siostra zajmuje miejsce wybranej panny młodej, jeśli przed ślubem wydarzy się tragedia, taka jak śmierć – to samo dotyczy także pana młodego.” Pozostali alfa za nim skinęli głowami, a pięść Xaviera zacisnęła się mocniej.
Chike kontynuował: „Taki jest zwyczaj i nie możemy go zmienić, nawet dla ciebie, mój królu. Więź została już zawarta i nie może zostać zerwana aż do śmierci. Jeśli nadal chcesz ją oddalić, będziesz musiał zrezygnować z tronu króla alfy.”
Przesuń w górę, aby kontynuować