passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #22 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 22

21: Przysięga

Ważna uwaga: Dla każdego dwóch lat, które mijają, królewska krew starzeje się o jeden rok. Tak więc dla reszty Wahali. Robb Ainsworth rządził przez sto lat według obliczeń, lecz postarzał się jedynie o pięćdziesiąt od momentu objęcia władzy...

Robb Ainsworth, ojciec króla alfy, spał u boku bogini księżyca przez ostatnie trzy lata po stu latach rządów jako król alfa. Taki był zwyczaj królestwa Wahala. Każdy król, który zdołał dopełnić stu lat panowania, zapadał w sen. Ci królowie albo przechodzili do życia poza tym światem, albo budzili się jako alfa alf. Większość byłych królów zasypiała i odchodziła do życia poza tym światem. Tylko nieliczni budzili się z tego snu. Sen trwał od jednego do dziesięciu lat, a kiedy król alfa budził się z takiego snu, jego tytuł stawał się tytułem alfa alf. To czyniło go ojcem wszystkich alf.

Przebudzenie Robba Ainswortha, ojca Xaviera, sprawiło, że stał się najsilniejszym alfą i żyjącą istotą nadprzyrodzoną w królestwie i poza nim. Dało mu to również najwyższą władzę. Jego dominacja i kontrola byłyby dwukrotnie większe niż króla alfy. Znając Robba, Xavier był pewien, że będzie go teraz poddawał jeszcze większej kontroli niż dotychczas.

Wieść o przebudzeniu ojca sprawiła, że Xavier zrozumiał, jak bardzo stał się bezbronny. "Bezbronny" to za mało powiedziane, ale nie było innego słowa, by to opisać. Odkrycie, że jego żona uciekła tej samej nocy, niemal doprowadziło go do szału. Teraz, bardziej niż kiedykolwiek, potrzebował żony przy sobie, jeśli nie z innego powodu, to przynajmniej na pokaz.

Robb zawsze naciskał, by znalazł sobie żonę, zanim zapadnie w sen. Jeśli odkryje, że Xavier to zrobił, to może zmienić jego nastawienie wobec niego.

Musiał ją sprowadzić z powrotem. Nie mógł ryzykować jej utraty, zwłaszcza teraz.

Był wściekły, że uciekła. Ten mały diabeł, którego nazywał żoną. Do diabła z nią.

Każdego innego dnia zastanowiłby się nad najbardziej bolesnym sposobem odebrania jej życia, ale nie dziś. Musiał pomyśleć, gdzie mogła się udać, a nie byłby w stanie tego zrobić z głową pełną myśli.

Zastanowił się. Mia była mądrą kobietą, zdecydowanie zbyt mądrą, powiedziałby. Jednak miała jedną obsesję i było nią: oświecenie. To pomogło mu zawęzić możliwości, gdzie mogła się udać.

Przypomniał sobie, że otrzymał informację o statku odpływającym do południowego królestwa kilka dni temu. Odkrył też jej podziw dla Reading niedawno. Ale nigdy nie połączył tych dwóch faktów aż do dzisiejszej nocy. To sprawiło, że uwierzył, iż jeśli miała nadzieję uciec w miejsce, gdzie jej nie znajdą, musiałaby być na tym statku.

Kazał wszystkim strażnikom przysiąc, że zachowają sprawę w największej tajemnicy. Ostatnią rzeczą, jakiej chciał, było to, by ktokolwiek dowiedział się o ucieczce jego żony, zwłaszcza starszyzna. To rodziłoby pytania, na które nie był gotowy odpowiedzieć. Więc wysłał kilku z nich na dok załadunkowy statku płynącego do południowego królestwa. Pozostałych skierował do innych regionów stolicy, gdzie również uważał, że mogłaby być.

Jej bicie serca było pierwszą rzeczą, którą wyczuł, gdy bramy pałacu otworzyły się jakiś czas temu. Jego rytm nie brzmiał jak u kogoś przestraszonego. Może dlatego, że nie była. I wiedział, że ta jej strona mogła wywołać w nim wybuch szybciej niż błyskawica, a potrzebował wsparcia.

— Ty nie chcesz być moją żoną, a ja nie chcę być twoim mężem. Nie winię cię za ucieczkę. Sam zrobiłbym to samo. Ale to wszystko przeszłość, musimy myśleć o przyszłości.

— My? Nie ma żadnego "my". Nigdy nie było i nigdy nie będzie.

Usiadł na jej biurku, spłaszczył na nim dłonie i pochylił się na nich ciężarem ciała. Jego przymrużone, zielone oczy obserwowały ją. — Będzie, jeśli kiedyś będziesz chciała spełnić swoje marzenie o wypłynięciu do królestwa Reading w poszukiwaniu wiedzy i oświecenia.

Jej uścisk na butelce wina w dłoni się wzmocnił. Przy takim nacisku wiedziała, że ją rozbije, jeśli tak dalej będzie trzymać.

Edward był jedynym, który znał jej pragnienie oświecenia w pałacu. Niewiele wiedziała, ale była pewna, że jej nie zdradzi. Nie zrobiłby tego.

— Skąd wiesz?

— Jestem królem alfą. Jestem też twoim mężem, a gdy kapłan połączył nas węzłem małżeńskim, związał również cząstkę nas razem. Należysz do mnie.

Zazgrzytała zębami. — Więc zawsze miałeś dostęp do moich myśli?!

— Nie zawsze. Ponieważ nigdy nie skonsumowaliśmy naszego związku, słyszę je tylko, gdy bardzo się skoncentruję, a najczęściej nie było warto.

Cholerny drań! zaklęła w myślach.

— Słyszałem to! — powiedział, patrząc z dezaprobatą na jej niecenzuralne myśli.

— I co teraz? Należę do ciebie jak jakaś własność?

— Tak.

Jego odpowiedź rozzłościła Mię i prawie rzuciła w niego trzymaną butelką. Jednak gdy spojrzała na dłoń, butelki już w niej nie było. Jej wzrok powędrował na Xaviera i zobaczyła, że wyciągnął ręce do przodu i miał butelkę w dłoni. Wtedy uświadomiła sobie, że w złości już ją w niego rzuciła, a on ją złapał.

— Tak, należysz do mnie, tak samo jak ja należę do ciebie — odpowiedział i rzucił jej butelkę z powrotem. Jej ręka automatycznie wystrzeliła do przodu i złapała ją odruchowo.

Opuściła butelkę i spojrzała na niego. Wypowiadał słowa, które w tej chwili przerastały jej możliwości pojmowania. — Co masz na myśli?

Nie zawahał się, by wyjaśnić, o co chodzi. — Jestem twój, tak jak ty jesteś moja. To były przysięgi, które złożyliśmy, i nie były to puste słowa. Bogini księżyca słyszała i zapisała je i tak już będzie, aż do dnia naszej śmierci.

Przesuń w górę, aby kontynuować

22: Porozumienie

„Jeśli posiadam cię tak, jak ty mnie, czy to znaczy, że mam też dostęp do twoich myśli?”

„Nie masz. Jestem alfa królem. Wejście do mojej głowy, zwłaszcza że nasze zjednoczenie nigdy nie zostało skonsumowane, byłoby dla ciebie niemożliwe. Nawet gdyby zostało, i tak byłoby to niezwykle trudne.”

„Ale da się to zrobić.” Chwytała się tej drobnej nadziei.

Kiwnął głową.

„Wciąż nie rozumiem, dlaczego jesteś taki spokojny przez to wszystko. Wcześniej wybuchałeś z dużo mniejszego powodu.” Nie wierzyła, że przebudzenie jego ojca mogło go aż tak poskromić. Nic nie mogło poskromić mężczyzny takiego jak alfa król.

Podniósł lewą rękę i na jego środkowym palcu lśnił czerwienią pierścień.

Nie zauważyła go, odkąd weszła do pokoju. Myśli miała skupione na czymś innym. Zastanawiała się, czy to było to, o czym myślała.

„To pierścień powściągliwości”, powiedział, potwierdzając jej domysły. „Moja matka go zrobiła i podarowała mi w prezencie.”

Layla Ainsworth była nie tylko królową w swoich czasach, ale także białą czarownicą. Jej magia często utrzymywała Xaviera w ryzach. Używała jej też, by go uspokoić, gdy wpadał w złość. Podarowała Xavierowi pierścień na jego osiemnaste urodziny, kiedy zrozumiała, że nie potrafi już ukoić jego gniewu. Nigdy go jednak nie nosił i od tamtej pory zamknięty był w szufladzie. Uważał, że to kolejny sposób, by go poskromić. Od śmierci matki nikt nie użył na nim magii. Edward miał krew czarownicy i te same moce co ich matka, ale Xavier zabronił Edwardowi używać na sobie magii, bo ten nie był ich matką.

Gdy Mia wróciła wcześniej, Xavier wiedział, że musi go założyć. Nigdy nie panował dobrze nad swoim temperamentem. Wiedział, że mógłby zgasić w niej życie, gdyby okazała bunt. Pierścień był jedyną alternatywą, bo nie mógł jej zabić ani stracić kontroli. Noszenie pierścienia tłumiło jego wściekłość i jednocześnie sprawiało mu ból, ale było to konieczne.

„To poskramia twój gniew?” Jej ciekawska brew uniosła się.

Kiwnął głową.

Teraz wszystko miało sens.

„Jak mówiłem, jestem tu, żeby złożyć ci propozycję. Taką, która przyniesie korzyści tobie i mnie.”

Milczała, nie przerywając mu, chcąc usłyszeć, co zamierza zaproponować.

„Jesteśmy różni, a jednak mamy kilka wspólnych cech. Pragniemy odzyskać wolność, którą straciliśmy, gdy się pobraliśmy. Nie możesz mnie znieść, ja ciebie też nie. Nie odejdziesz, dopóki się na to nie zgodzę. Myślę, że już o tym wiesz, a zgodzę się tylko wtedy, jeśli zrobisz coś dla mnie w zamian.”

„A co to będzie?”

„Zostań ze mną, jako moja królowa, aż do upływu roku naszego związku. Będziesz spełniać obowiązki żony i królowej, a ja jako twój mąż i alfa król. Mój ojciec, jak już mówiłem, przebudził się i od czasu, gdy zasnął, wiele się zmieniło. Musi zobaczyć te zmiany i uwierzyć, że jestem doskonałym królem. Po upływie roku uwolnię cię z obfitym bogactwem w nagrodę za twoją współpracę i lojalność wobec sprawy. Ale w ramach swojej roli po odejściu zostawisz list, w którym opiszesz romans z wybranym przez siebie mężczyzną z tego królestwa.”

„Wyznanie zdrady wobec ciebie.”

„Tak.”

„Ale ja tego nie zrobię.”

„Tak, ale ludzie nie będą wiedzieć, a ty będziesz już daleko poza brzegami Wahali, zanim ktokolwiek w królestwie o tym usłyszy.”

Wypiła więcej wina. „Zrobisz ze mnie czarny charakter. Moje imię przejdzie do historii jako Królowa, która zdradziła męża i uciekła.”

„Mogę też sprawić, że zostaniesz wymazana z historii, jeśli tego sobie życzysz”, zaproponował.

„Nie mogę tego zrobić.” Wstaje na nogi, które ledwie ją utrzymują. Czuła zawroty głowy i drżenie.

On także wstał, ręce skrzyżowane. „To jedyny sposób, byś opuściła to królestwo, Królowo Mio.”

„Dlaczego mam ci ufać? Jaka jest gwarancja, że po roku nie każesz mnie zabić? Dlaczego mam ci wierzyć?”

„Bo daję ci słowo i przysięgam na prochy mojej matki, że nie stanie ci się żadna krzywda. Ani z mojej ręki, ani z mojego rozkazu, i będziesz wolna po upływie roku.”

„Jaka będzie nagroda?”

„Pięć tysięcy sztuk złota.”

Mia przełknęła ślinę i usiadła z powrotem na łóżku, jej nogi nie trzymały jej już dłużej. Nagroda brzmiała zbyt dobrze, by była prawdziwa, lecz dziewięć miesięcy wydawało się tak odległe.

„A jeśli odmówię, co wtedy?”

„Wtedy dopilnuję, by twój ojciec już nigdy nie ujrzał światła dziennego.” Jego głos był zbyt spokojny jak na groźbę.

Zobaczyła prawdę w jego oczach i wiedziała, że mimo opanowania, każde jego słowo jest prawdziwe. Miał już plan i prędzej czy później musiała się na niego zgodzić.

Przysiągł, że dotrzyma słowa i wypuści ją po roku. Odbierał jej też możliwość odrzucenia oferty.

To uczyniłoby ją najgorszą królową w historii. Ale pięć tysięcy sztuk złota sprawiło, że ludzie robili znacznie gorsze rzeczy.

„Co chcesz dzięki temu osiągnąć?”

„Władzę.” Jego odpowiedź zabrzmiała, jakby spodziewał się tego pytania. Przeszedł w jej stronę, wpatrując się w nią. „Znam Robba Ainswortha. Ten sprytny starzec będzie chciał mnie uważnie obserwować przez pierwsze miesiące po przebudzeniu. W ten sposób będzie mógł ocenić, czy nadaję się na władcę. Takie działanie da mi szacunek i kontrolę nad królestwem. Zyskanie jego aprobaty, która jest najwyższym błogosławieństwem, przypieczętuje mnie jako alfa króla na wieki.”

Stanął przy niej i wyciągnął do niej rękę. Spojrzała w nią i zobaczyła swoją ślubną bransoletę, tę, którą zostawiła. Podniosła ją i założyła z powrotem na nadgarstek.

„Teraz znasz mój plan, a twoją rolą jest pomóc mi go osiągnąć.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

23: Jego dobra królowa

Drzwi do komnat Mii otworzyły się i do pokoju weszła Toni, pokojówka znacznie starsza od Lydii.

Mia stała przed lustrem toaletkowym, zakładając szlafrok. Zawiązała go w pasie, zanim odwróciła się, by zauważyć obecność Toni. Od jej powrotu trzy dni temu parę rzeczy się zmieniło. Lydia nie była już jej pokojówką; została zwolniona z pałacu dzień po powrocie Mii. Kiedy Mia skonfrontowała się z Xavierem w tej sprawie, od razu powiedział jej, że Lydia jest nielojalna i nie można jej ufać.

Mia próbowała wstawić się za nią, twierdząc, że młoda pokojówka nie miała nic wspólnego z jej ucieczką, ani też o niej nie wiedziała. Ale on nie słuchał. Gdy nalegała, warknął, że potrzebuje ludzi, którym może ufać i którzy wykonają swoją pracę. Według niego Lydia do nich nie należała. Ze smutnym i złamanym sercem pożegnała się więc ze swoją pokojówką.

Nic więcej nie mogła zrobić. Nie chciała jeszcze bardziej rozgniewać alfa króla. Zawarli umowę i musiała być jego „dobrą” żoną i królową. Uległość była częścią bycia dobrą żoną.

Toni zastąpiła Lydię jako jej pokojówka i, tak jak Lydia, również była wilkołakiem omega. Mia jednak nie czuła z Toni takiej więzi jak z Lydią. W Lydii było coś bezpiecznego, coś, czemu mogła zaufać, i codziennie za nią tęskniła. Tego jeszcze nie odkryła w Toni.

Mimo że pragnęła powrotu Lydii, nie chciała przez to uczynić życia Toni nieznośnym. Ona sama była zastępstwem za Ariel i nie podobało jej się złe traktowanie, jakie ją z tego powodu spotkało. Robiła wszystko, by przystosować się do zmiany i jak najlepiej ją wykorzystać.

— Wasza łaskawość, śniadanie gotowe — oznajmiła blond pokojówka z delikatnym uśmiechem na twarzy.

To był pierwszy raz, gdy widziała uśmiech na twarzy pokojówki i dobrze jej z tym było.

Mia zeszła po schodach. Podniosła szlafrok, żeby się nie potknąć i nie spaść, gdy Toni prowadziła ją do sali jadalnej.

Zobaczyła Edwarda, który już siedział przy stole, przed nim stało śniadanie. Xavier siedział po jego lewej stronie, z wyraźnie zniecierpliwionym wyrazem twarzy. Może miał już dość czekania na jej przybycie.

Podniósł głowę i spojrzał na nią, a w jego oczach błysnęła czerwień, lecz szybko ją stłumił.

— W końcu do nas dołączasz, chodź, usiądź obok mnie — skinął. Przełknęła nerwowo ślinę i podeszła w jego stronę, gdzie czekała na nią pusta taca.

Usiadła i odchrząknęła cicho: — Dzień dobry, mój królu, dzień dobry, książę Edwardzie — przywitała się cichym głosem i obaj odpowiedzieli jej pozdrowieniem.

Starsza kobieta, kucharka, podeszła do jej miejsca z dużą miską w dłoniach. Postawiła ją przed Mią, która uniosła wzrok, by jej podziękować, lecz napotkała znajomą twarz. Miała jasną cerę, przymrużone szare oczy, wysokie kości policzkowe i brązowe włosy. Zmrużonymi oczami Mia próbowała sobie przypomnieć, gdzie ją wcześniej widziała. Wtedy ją olśniło. Kucharka wyglądała jak Kai, szaman, którego poznała na statku płynącym na południe kilka dni temu. Wspominał o swojej córce, która jest kucharką, i to musiała być ona.

Mia wyciągnęła rękę i ujęła ją za dłoń. — Jak się nazywasz?

— Julia.

— Jesteś córką Kaia.

Pokiwała głową, a jej oczy zmrużyły się, gdy przyglądała się Mii, zastanawiając się, skąd to wie.

Mia chciała powiedzieć jej, że widziała jej ojca na statku, lecz alfa król odchrząknął. Ocknęła się z zamyślenia i puściła rękę Julii. Kucharka szybko opuściła jadalnię, nie mówiąc ani słowa.

— Co to miało znaczyć? — zapytał Edward z zainteresowaniem, wlepiając w Mię wzrok.

Wzruszyła lekko ramionami. — Znałam jej ojca.

Minęły trzy dni, odkąd spotkała szamana, a widok Julii przypomniał jej, co wtedy usłyszała.

„Będziesz bezpieczna.” — głos Kaia zabrzmiał w jej głowie i uwierzyła.

Xavier wyciągnął dłoń i ujął jej zimne ręce, ogrzewając je. Jej serce zabiło mocniej przy tym kontakcie. Prawie odruchowo chciała zabrać rękę, ale uświadomiła sobie, że Edward jest razem z nimi przy stole i obserwuje każdy ich ruch.

'Zagraj rolę dobrej królowej', rozkazała sobie, odganiając nerwy i przybierając lepszą postawę.

„Wyspałaś się, moja królowo?”

Energicznie przytaknęła głową. „Było świetnie, dziękuję. A ty?”

„Cudownie, ale byłoby jeszcze lepiej, gdybyś była przy moim boku.”

Zauważyła, jak Edward przewraca oczami, nie wierząc w tę farsę, którą odgrywali, zanim się odezwał. „Możemy już jeść? Mam jeszcze spotkanie z radą w sprawie projektu Capital 3 i muszę się za to zabrać.”

Xavier rzucił Edwardowi ostre spojrzenie, ale ten go nie zauważył, bo jego wzrok spoczywał na jedzeniu przed nim. Potem Xavier puścił jej dłoń, by mogli zacząć jeść.

Po skończonym posiłku, zjedzonym w milczeniu, Edward sięgnął po serwetę, wytarł usta i odezwał się. „Twoja żona nie uczestniczyła jeszcze w spotkaniu rady panien od czasu, gdy została królową, bracie. Zamierzasz ją w końcu uwolnić?”

Xavier przełknął jajko, które miał w ustach, zanim odpowiedział. „Minęły dopiero dwa miesiące od naszego ślubu, Edwardzie. Nie chcę jej do niczego zmuszać. Musi mieć czas, by się wszystkiego nauczyć.”

„Nie ma pośpiechu. Wystarczy, że rozpatrzy kilka spraw, wysłucha, co mają do powiedzenia i wyda rozsądny wyrok. Wiem, że twoja żona jest bardzo młoda, ale wierzę, że stać ją na o wiele więcej. Może robić coś więcej, niż tylko siedzieć w tym olbrzymim pałacu całymi dniami, nie robiąc nic, poza odpowiadaniem na twoje wezwania.”

Po jej powrocie Edward zapytał, czy król alfa wyrządził jej krzywdę, a ona zapewniła, że nie. Nie mogła mu powiedzieć o umowie, jaką zawarła z jego bratem, choć bardzo chciała. Xavier zmusił ją, by przysięgła na prochach Arieli, że zachowa to w tajemnicy. Nikt nie miał się o tym dowiedzieć, a nawet jeśli, to nie z jej ust.

Przyznała się Edwardowi do próby odebrania sobie życia po tym, jak została złapana. Potem przeprosiła, że nie dotrzymała obietnicy. Edward powiedział, że rozumie i mimo, że boli go jej powrót, cieszy się, że żyje.

Zapytał ją, jakie ma plany na powrót, a ona odparła, że zamierza trzymać głowę nisko, dopóki nie pojawi się lepszy plan ucieczki.

Xavier odłożył sztućce i z hukiem uderzył dłońmi w stół, przez co Mia aż podskoczyła w panice.

Podniósł serwetę i również wytarł usta. „Sala śniadaniowa jest miejscem, gdzie się spokojnie je. To nie miejsce na pieprzone kłótnie o to, co i jak, ale ty tego nie rozumiesz. Nigdy nie rozumiałeś.”

„Nie próbuję zepsuć śniadania. Po prostu uważam, że to świetna okazja do rozmowy. Ludzie nie będą szanować swojej królowej, jeśli nigdy nie zobaczą, jak im pomaga. Co ty na to, Mio?” Na dźwięk swojego imienia podniosła głowę i spotkała badawcze spojrzenie Edwarda, który czekał na odpowiedź.

„Zrobię to, co mój król i mąż uzna za najlepsze.” – powiedziała nieśmiało.

„Dobrze, skoro jesteś głosem ludu, usłyszałem cię i jutro będzie z nimi na spotkaniu rady. W porządku? Czy teraz mogę zjeść śniadanie w spokoju?”

Na twarzy Edwarda pojawił się figlarny uśmiech – wiedział, że wygrał tę rundę.

Do drzwi Mii zapukał ktoś cicho, więc wstała z fotela i ruszyła w ich stronę, domyślając się już, kto to. Otworzyła je szeroko, a przed nią stał Edward.

Wszedł do pokoju, gdy tylko otworzyła drzwi, a ona je zamknęła. Odwróciła się i zobaczyła ten sam psotny uśmiech na jego twarzy, co przy śniadaniu.

„Udało się,” powiedział, jakby nie była tam, by sama się o tym przekonać.

Uśmiechnęła się – pierwszy raz od dłuższego czasu – i to wszystko dzięki niemu.

Był rzeczywiście przyjacielem, jakiego nigdy nie miała, gdy dorastała.

Wczoraj Edward poinformował Mię o konieczności włączenia się w sprawy rady panien w królestwie. To był niezbędny krok, skoro jej ucieczka mogła nie nastąpić szybko. Choć brzmiało to jak świetny pomysł i tęskniła za wyjściem z pałacu, nie wiedziała, czy Xavier na to pozwoli. Edward zapytał, czy chce wziąć w tym udział, a kiedy powiedziała „tak”, stwierdził, że to wszystko, czego mu trzeba.

Nie sądziła, że zasługuje na pomoc Edwarda, zwłaszcza po umowie z królem, ale on i tak jej pomagał.

„Dziękuję, Edwardzie.” Jej uśmiech był nieskazitelny, a ona znów rzuciła mu się w ramiona.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa