Mia już się nie opierała. Zatrzymała się, gdy dotarła do bramy Pałacu i wiedziała, że wróciła. Wiedziała, że to tutaj umrze. Nie miała już siły, żeby się sprzeciwiać, więc pozwoliła się poprowadzić do środka. Przeprowadzili ją przez cichy korytarz prowadzący do jej pokoju, a potem na górę do komnat. Dwaj strażnicy trzymali ją między sobą, żeby nie uciekła. Nie ufali jej i nie miała im tego za złe. Nikt nie mógł czytać jej myśli.
Zachowała resztki energii, by z podniesioną głową stawić czoła temu, co ją czeka. Chciała przejść na drugą stronę z odwagą na twarzy.
Gdy strażnicy przyprowadzali ją do Pałacu, nie widziała żadnej służby, żadnej pokojówki, nikogo—tylko ona i strażnicy.
Drzwi do jej komnat otworzyły się, strażnik wepchnął ją do środka i zamknął drzwi.
Jej oczy uważnie omiotły pokój, ale zatrzymały się, gdy dostrzegła alfa króla. Stał przed jej regałem z książkami, odwrócony do niej plecami. W słabym świetle nie mogła zobaczyć zbyt wiele, ale miał na sobie czarną szatę, a jego długie włosy były zebrane w schludny kok.
To już koniec. Tak właśnie umrze Mia z domu Asika. Powiedziała sobie w duchu i przygotowała się na najgorsze.
Wyciągając rękę, wyjął książkę z półki. Przekartkował jej strony szybko, po czym zatrzasnął ją z hukiem. Odłożył ją z powrotem, upewniając się, że stoi dokładnie tam, skąd ją wyjął.
Mia nie wiedziała, w jaką grę grał, przeglądając jej zbiory książek, ale nie chciała wiedzieć. Odliczała swoją zagładę do tej chwili. Chciała, żeby wszystko skończyło się szybko i nie miała czasu na przeciąganie. "Nie musimy już tracić czasu. Oboje wiemy, po co tu jestem, więc czemu po prostu tego nie zrobisz?"
Nie pozwoliła mu zobaczyć swoich łez. Już wystarczająco dużo płakała. Jej oczy były opuchnięte i czerwone, a gdyby światło nie było tak przygaszone, mógłby to zauważyć. Obiecała sobie, że nie będzie błagać o życie ani o przebaczenie i zamierzała dotrzymać słowa.
Xavier wsunął ręce do kieszeni czarnych spodni i obrócił się, by na nią spojrzeć. Na jego twarzy nie było gniewu ani wybuchu, którego się spodziewała, i to ją zaniepokoiło. "Dlaczego tu jestem?" zapytał, unosząc brew z zainteresowaniem, chcąc poznać jej teorię.
Prychnęła. Wypłakała się już do granic i odliczała czas do śmierci. Teraz musiała się dostosować, bo on chciał się bawić? To nie było w porządku.
"Zabić mnie. Doskonała kara za ucieczkę i tak możesz się pozbyć swojej brzydkiej narzeczonej." Nienawidziła mu mówić to, co już doskonale wiedział.
"W tym królestwie nie ma prawa, które przewiduje śmierć jako karę za ucieczkę," odparł dość spokojnie. "Myślałem, że jesteś na tyle bystra, żeby to wiedzieć."
Mia zaczynała tracić zmysły i chciała tylko uwolnić się od cierpienia. Nienawidziła tej gry na zwłokę. "Zamierzasz mnie zabić czy nie, Xavier?"
Odkąd tu była, nie słyszała, by ktoś wypowiadał jego imię, nawet jego brat, który złamał mu najwięcej zasad. Ale ona właśnie to zrobiła. Wypowiedziała jego imię. Nigdy wcześniej tego nie zrobiła. Był dla niej zawsze "moim królem", ale teraz płonął w niej ogień, który wypierał strach i potrzebę ostrożności. Nie chciała umrzeć jako tchórz, który nie stawił czoła temu, kto ją skrzywdził. Jeśli to miało go sprowokować do tego, co powinien zrobić, zamierzała to powtarzać.
Podszedł do niej bliżej. Jego wyraz twarzy był nie do odczytania. Jej serce podskoczyło, a ona zadrżała w środku, zimna i bezbronna. Jednak głowę trzymała wysoko.
To był jej moment. Już widziała światło.
"Nie," odpowiedział.
Jej serce się ścisnęło.
To musiał być podstęp. W ten sposób zamierzał ją trzymać przy życiu i dręczyć psychicznie. Dzięki temu nigdy nie przestanie oczekiwać, kiedy w końcu się wścieknie i ją zabije. Tak pomyślała.
Odwrócił się do jej biurka, gdzie stała butelka wina i dwa kieliszki. "Ale chciałbym wiedzieć, dlaczego uciekłaś. Jeśli to w porządku, moja królowo."
Gdyby wzrok mógł zabijać, już by płonął. Zęby zacisnęła tak mocno, że aż zgrzytnęły.
Nie przyprowadził jej tu dla tej rozmowy, prawda?
"Co do diabła z tobą nie tak?!" wybuchła, ruszając przed siebie. To była niebezpieczna gra, ale nie wiedziała, że tak trudno jest umrzeć.
"Dlaczego jesteś taki spokojny? To ja, twoja brzydka narzeczona przemawia. Ta, którą musiałeś poślubić, by uratować królestwo. Ta, której chciałeś się pozbyć przez tyle czasu. Ta, której nie posiadłeś w noc poślubną, bo byłaś zbyt brzydka, by cię podniecić! To Mia Asika, nie Zara Michel." miała nadzieję, że jej tyrada zdejmie mu zasłonę z twarzy. Może zapomniał.
Jeszcze bardziej ją zszokował, gdy przemówił. "Wiem, kim jesteś, Mia, napijesz się?" wyciągnął w jej stronę kieliszek wina.
Szczęka niemal opadła jej do podłogi, ale się opanowała. Wściekłość, która w niej kipiała, musiała znaleźć ujście lub zostać stłumiona. Ponieważ alfa król nie przyniósł ze sobą rękawic do walki, musiała ją stłumić.
Z zaciśniętymi zębami i wciąż płonącymi żółtymi oczami wyrwała mu kieliszek z ręki.
Może było tam trucizny albo tyle wilczej jagody, by ją udusić.
Opróżniła kieliszek do dna, nie tracąc czasu. Zawartość paliła gardło, ale nie tak jak wilcza jagoda.
Nie otruł jej.
Xavier sięgnął po butelkę i chciał dolać do jej kieliszka, ale wyrwała mu ją z ręki i sama sobie nalała.
Upił mały łyk. "Cieszę się, że przynajmniej mi ufasz."
Zmarszczyła brwi, wiedząc, co miał na myśli. "Nie. Miałam nadzieję, że będzie tam trucizna."
Na jego twarzy przemknął cień bólu i to zauważyła. Przez chwilę zastanawiała się, czy mężczyzna w jej sypialni to ten bezwzględny i okrutny alfa król, którego zawsze znała. Jeśli tak, to która jego twarz była kłamstwem?
Ta spokojna czy ta bezwzględna.
Podeszła do łóżka, które dalej wyglądało tak, jak je zostawiła, i usiadła na nim. Czuła na sobie wzrok alfa króla przy każdym ruchu.
"Nie odpowiedziałaś na moje pytanie," przypomniał jej. "Dlaczego uciekłaś?"
"Po tym wszystkim, twoje pytanie powinno brzmieć: dlaczego nie uciec?!"
Zacisnął zęby i wziął głęboki oddech. Tracił ostatki cierpliwości i to było widać. Dobrze, ta rozmowa i tak trwała zbyt długo jak na jej gust.
Wypiła kolejny kieliszek wina.
"Słyszałam ciebie i twoją kochankę na bankiecie. Słyszałam wasze plany, żeby się mnie pozbyć i uczynić ją królową. Oboje chcieliście, żebym zniknęła, więc postanowiłam odejść. Chciałam odejść już od dawna i to mi dało odwagę. Nie żałuję. Żałuję tylko, że mnie złapano i przywleczono tutaj."
"Większość dziewcząt dałaby się zabić za życie, którego chcesz," powiedział, a to były słowa, których użył dzień po ślubie, zanim prawie ją udusił.
"Większość dziewcząt jest głupia!"
To go rozbawiło i pokiwał głową z uznaniem. W jednym się zgodzili.
"Wypiję za to."
"Czy umrę dziś w nocy?" wypaliła, to pytanie krążyło jej w myślach.
"Wiem, że chcesz umrzeć i część mnie też tego chce, ale to nie może się wydarzyć. Jesteś moją królową, a twoje miejsce nie jest ani w grobie, ani na dnie oceanu. Jest przy moim boku."
"Dlaczego?"
Ta zmiana w nim nie mogła być nagła. Coś musiało ją wywołać i wiedziała, że to nie była ona.
Podszedł do niej, zabrał jej butelkę wina i dolał jej. Oddał jej butelkę i wypił wino ze swojego kieliszka.
"Bo mój ojciec, alfa alf, się przebudził."
Na te słowa Mia natychmiast przypomniała sobie Kaia, szamana, którego poznała na statku. Wspominał o przebudzeniu alfy, ale nie rozumiała, o czym mówi, i nie przykładała do tego wagi.
"Nie rozumiem, co przebudzenie twojego ojca ma do tego wszystkiego." Wyraziła swoje zdezorientowanie.
"To znaczy, że wiele rzeczy się zmieni."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ważna uwaga: Dla każdego dwóch lat, które mijają, królewska krew starzeje się o jeden rok. Tak więc dla reszty Wahali. Robb Ainsworth rządził przez sto lat według obliczeń, lecz postarzał się jedynie o pięćdziesiąt od momentu objęcia władzy...
Robb Ainsworth, ojciec króla alfy, spał u boku bogini księżyca przez ostatnie trzy lata po stu latach rządów jako król alfa. Taki był zwyczaj królestwa Wahala. Każdy król, który zdołał dopełnić stu lat panowania, zapadał w sen. Ci królowie albo przechodzili do życia poza tym światem, albo budzili się jako alfa alf. Większość byłych królów zasypiała i odchodziła do życia poza tym światem. Tylko nieliczni budzili się z tego snu. Sen trwał od jednego do dziesięciu lat, a kiedy król alfa budził się z takiego snu, jego tytuł stawał się tytułem alfa alf. To czyniło go ojcem wszystkich alf.
Przebudzenie Robba Ainswortha, ojca Xaviera, sprawiło, że stał się najsilniejszym alfą i żyjącą istotą nadprzyrodzoną w królestwie i poza nim. Dało mu to również najwyższą władzę. Jego dominacja i kontrola byłyby dwukrotnie większe niż króla alfy. Znając Robba, Xavier był pewien, że będzie go teraz poddawał jeszcze większej kontroli niż dotychczas.
Wieść o przebudzeniu ojca sprawiła, że Xavier zrozumiał, jak bardzo stał się bezbronny. "Bezbronny" to za mało powiedziane, ale nie było innego słowa, by to opisać. Odkrycie, że jego żona uciekła tej samej nocy, niemal doprowadziło go do szału. Teraz, bardziej niż kiedykolwiek, potrzebował żony przy sobie, jeśli nie z innego powodu, to przynajmniej na pokaz.
Robb zawsze naciskał, by znalazł sobie żonę, zanim zapadnie w sen. Jeśli odkryje, że Xavier to zrobił, to może zmienić jego nastawienie wobec niego.
Musiał ją sprowadzić z powrotem. Nie mógł ryzykować jej utraty, zwłaszcza teraz.
Był wściekły, że uciekła. Ten mały diabeł, którego nazywał żoną. Do diabła z nią.
Każdego innego dnia zastanowiłby się nad najbardziej bolesnym sposobem odebrania jej życia, ale nie dziś. Musiał pomyśleć, gdzie mogła się udać, a nie byłby w stanie tego zrobić z głową pełną myśli.
Zastanowił się. Mia była mądrą kobietą, zdecydowanie zbyt mądrą, powiedziałby. Jednak miała jedną obsesję i było nią: oświecenie. To pomogło mu zawęzić możliwości, gdzie mogła się udać.
Przypomniał sobie, że otrzymał informację o statku odpływającym do południowego królestwa kilka dni temu. Odkrył też jej podziw dla Reading niedawno. Ale nigdy nie połączył tych dwóch faktów aż do dzisiejszej nocy. To sprawiło, że uwierzył, iż jeśli miała nadzieję uciec w miejsce, gdzie jej nie znajdą, musiałaby być na tym statku.
Kazał wszystkim strażnikom przysiąc, że zachowają sprawę w największej tajemnicy. Ostatnią rzeczą, jakiej chciał, było to, by ktokolwiek dowiedział się o ucieczce jego żony, zwłaszcza starszyzna. To rodziłoby pytania, na które nie był gotowy odpowiedzieć. Więc wysłał kilku z nich na dok załadunkowy statku płynącego do południowego królestwa. Pozostałych skierował do innych regionów stolicy, gdzie również uważał, że mogłaby być.
Jej bicie serca było pierwszą rzeczą, którą wyczuł, gdy bramy pałacu otworzyły się jakiś czas temu. Jego rytm nie brzmiał jak u kogoś przestraszonego. Może dlatego, że nie była. I wiedział, że ta jej strona mogła wywołać w nim wybuch szybciej niż błyskawica, a potrzebował wsparcia.
— Ty nie chcesz być moją żoną, a ja nie chcę być twoim mężem. Nie winię cię za ucieczkę. Sam zrobiłbym to samo. Ale to wszystko przeszłość, musimy myśleć o przyszłości.
— My? Nie ma żadnego "my". Nigdy nie było i nigdy nie będzie.
Usiadł na jej biurku, spłaszczył na nim dłonie i pochylił się na nich ciężarem ciała. Jego przymrużone, zielone oczy obserwowały ją. — Będzie, jeśli kiedyś będziesz chciała spełnić swoje marzenie o wypłynięciu do królestwa Reading w poszukiwaniu wiedzy i oświecenia.
Jej uścisk na butelce wina w dłoni się wzmocnił. Przy takim nacisku wiedziała, że ją rozbije, jeśli tak dalej będzie trzymać.
Edward był jedynym, który znał jej pragnienie oświecenia w pałacu. Niewiele wiedziała, ale była pewna, że jej nie zdradzi. Nie zrobiłby tego.
— Skąd wiesz?
— Jestem królem alfą. Jestem też twoim mężem, a gdy kapłan połączył nas węzłem małżeńskim, związał również cząstkę nas razem. Należysz do mnie.
Zazgrzytała zębami. — Więc zawsze miałeś dostęp do moich myśli?!
— Nie zawsze. Ponieważ nigdy nie skonsumowaliśmy naszego związku, słyszę je tylko, gdy bardzo się skoncentruję, a najczęściej nie było warto.
Cholerny drań! zaklęła w myślach.
— Słyszałem to! — powiedział, patrząc z dezaprobatą na jej niecenzuralne myśli.
— I co teraz? Należę do ciebie jak jakaś własność?
— Tak.
Jego odpowiedź rozzłościła Mię i prawie rzuciła w niego trzymaną butelką. Jednak gdy spojrzała na dłoń, butelki już w niej nie było. Jej wzrok powędrował na Xaviera i zobaczyła, że wyciągnął ręce do przodu i miał butelkę w dłoni. Wtedy uświadomiła sobie, że w złości już ją w niego rzuciła, a on ją złapał.
— Tak, należysz do mnie, tak samo jak ja należę do ciebie — odpowiedział i rzucił jej butelkę z powrotem. Jej ręka automatycznie wystrzeliła do przodu i złapała ją odruchowo.
Opuściła butelkę i spojrzała na niego. Wypowiadał słowa, które w tej chwili przerastały jej możliwości pojmowania. — Co masz na myśli?
Nie zawahał się, by wyjaśnić, o co chodzi. — Jestem twój, tak jak ty jesteś moja. To były przysięgi, które złożyliśmy, i nie były to puste słowa. Bogini księżyca słyszała i zapisała je i tak już będzie, aż do dnia naszej śmierci.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Jeśli posiadam cię tak, jak ty mnie, czy to znaczy, że mam też dostęp do twoich myśli?”
„Nie masz. Jestem alfa królem. Wejście do mojej głowy, zwłaszcza że nasze zjednoczenie nigdy nie zostało skonsumowane, byłoby dla ciebie niemożliwe. Nawet gdyby zostało, i tak byłoby to niezwykle trudne.”
„Ale da się to zrobić.” Chwytała się tej drobnej nadziei.
Kiwnął głową.
„Wciąż nie rozumiem, dlaczego jesteś taki spokojny przez to wszystko. Wcześniej wybuchałeś z dużo mniejszego powodu.” Nie wierzyła, że przebudzenie jego ojca mogło go aż tak poskromić. Nic nie mogło poskromić mężczyzny takiego jak alfa król.
Podniósł lewą rękę i na jego środkowym palcu lśnił czerwienią pierścień.
Nie zauważyła go, odkąd weszła do pokoju. Myśli miała skupione na czymś innym. Zastanawiała się, czy to było to, o czym myślała.
„To pierścień powściągliwości”, powiedział, potwierdzając jej domysły. „Moja matka go zrobiła i podarowała mi w prezencie.”
Layla Ainsworth była nie tylko królową w swoich czasach, ale także białą czarownicą. Jej magia często utrzymywała Xaviera w ryzach. Używała jej też, by go uspokoić, gdy wpadał w złość. Podarowała Xavierowi pierścień na jego osiemnaste urodziny, kiedy zrozumiała, że nie potrafi już ukoić jego gniewu. Nigdy go jednak nie nosił i od tamtej pory zamknięty był w szufladzie. Uważał, że to kolejny sposób, by go poskromić. Od śmierci matki nikt nie użył na nim magii. Edward miał krew czarownicy i te same moce co ich matka, ale Xavier zabronił Edwardowi używać na sobie magii, bo ten nie był ich matką.
Gdy Mia wróciła wcześniej, Xavier wiedział, że musi go założyć. Nigdy nie panował dobrze nad swoim temperamentem. Wiedział, że mógłby zgasić w niej życie, gdyby okazała bunt. Pierścień był jedyną alternatywą, bo nie mógł jej zabić ani stracić kontroli. Noszenie pierścienia tłumiło jego wściekłość i jednocześnie sprawiało mu ból, ale było to konieczne.
„To poskramia twój gniew?” Jej ciekawska brew uniosła się.
Kiwnął głową.
Teraz wszystko miało sens.
„Jak mówiłem, jestem tu, żeby złożyć ci propozycję. Taką, która przyniesie korzyści tobie i mnie.”
Milczała, nie przerywając mu, chcąc usłyszeć, co zamierza zaproponować.
„Jesteśmy różni, a jednak mamy kilka wspólnych cech. Pragniemy odzyskać wolność, którą straciliśmy, gdy się pobraliśmy. Nie możesz mnie znieść, ja ciebie też nie. Nie odejdziesz, dopóki się na to nie zgodzę. Myślę, że już o tym wiesz, a zgodzę się tylko wtedy, jeśli zrobisz coś dla mnie w zamian.”
„A co to będzie?”
„Zostań ze mną, jako moja królowa, aż do upływu roku naszego związku. Będziesz spełniać obowiązki żony i królowej, a ja jako twój mąż i alfa król. Mój ojciec, jak już mówiłem, przebudził się i od czasu, gdy zasnął, wiele się zmieniło. Musi zobaczyć te zmiany i uwierzyć, że jestem doskonałym królem. Po upływie roku uwolnię cię z obfitym bogactwem w nagrodę za twoją współpracę i lojalność wobec sprawy. Ale w ramach swojej roli po odejściu zostawisz list, w którym opiszesz romans z wybranym przez siebie mężczyzną z tego królestwa.”
„Wyznanie zdrady wobec ciebie.”
„Tak.”
„Ale ja tego nie zrobię.”
„Tak, ale ludzie nie będą wiedzieć, a ty będziesz już daleko poza brzegami Wahali, zanim ktokolwiek w królestwie o tym usłyszy.”
Wypiła więcej wina. „Zrobisz ze mnie czarny charakter. Moje imię przejdzie do historii jako Królowa, która zdradziła męża i uciekła.”
„Mogę też sprawić, że zostaniesz wymazana z historii, jeśli tego sobie życzysz”, zaproponował.
„Nie mogę tego zrobić.” Wstaje na nogi, które ledwie ją utrzymują. Czuła zawroty głowy i drżenie.
On także wstał, ręce skrzyżowane. „To jedyny sposób, byś opuściła to królestwo, Królowo Mio.”
„Dlaczego mam ci ufać? Jaka jest gwarancja, że po roku nie każesz mnie zabić? Dlaczego mam ci wierzyć?”
„Bo daję ci słowo i przysięgam na prochy mojej matki, że nie stanie ci się żadna krzywda. Ani z mojej ręki, ani z mojego rozkazu, i będziesz wolna po upływie roku.”
„Jaka będzie nagroda?”
„Pięć tysięcy sztuk złota.”
Mia przełknęła ślinę i usiadła z powrotem na łóżku, jej nogi nie trzymały jej już dłużej. Nagroda brzmiała zbyt dobrze, by była prawdziwa, lecz dziewięć miesięcy wydawało się tak odległe.
„A jeśli odmówię, co wtedy?”
„Wtedy dopilnuję, by twój ojciec już nigdy nie ujrzał światła dziennego.” Jego głos był zbyt spokojny jak na groźbę.
Zobaczyła prawdę w jego oczach i wiedziała, że mimo opanowania, każde jego słowo jest prawdziwe. Miał już plan i prędzej czy później musiała się na niego zgodzić.
Przysiągł, że dotrzyma słowa i wypuści ją po roku. Odbierał jej też możliwość odrzucenia oferty.
To uczyniłoby ją najgorszą królową w historii. Ale pięć tysięcy sztuk złota sprawiło, że ludzie robili znacznie gorsze rzeczy.
„Co chcesz dzięki temu osiągnąć?”
„Władzę.” Jego odpowiedź zabrzmiała, jakby spodziewał się tego pytania. Przeszedł w jej stronę, wpatrując się w nią. „Znam Robba Ainswortha. Ten sprytny starzec będzie chciał mnie uważnie obserwować przez pierwsze miesiące po przebudzeniu. W ten sposób będzie mógł ocenić, czy nadaję się na władcę. Takie działanie da mi szacunek i kontrolę nad królestwem. Zyskanie jego aprobaty, która jest najwyższym błogosławieństwem, przypieczętuje mnie jako alfa króla na wieki.”
Stanął przy niej i wyciągnął do niej rękę. Spojrzała w nią i zobaczyła swoją ślubną bransoletę, tę, którą zostawiła. Podniosła ją i założyła z powrotem na nadgarstek.
„Teraz znasz mój plan, a twoją rolą jest pomóc mi go osiągnąć.”
Przesuń w górę, aby kontynuować