Drzwi do komnat Mii otworzyły się i do pokoju weszła Toni, pokojówka znacznie starsza od Lydii.
Mia stała przed lustrem toaletkowym, zakładając szlafrok. Zawiązała go w pasie, zanim odwróciła się, by zauważyć obecność Toni. Od jej powrotu trzy dni temu parę rzeczy się zmieniło. Lydia nie była już jej pokojówką; została zwolniona z pałacu dzień po powrocie Mii. Kiedy Mia skonfrontowała się z Xavierem w tej sprawie, od razu powiedział jej, że Lydia jest nielojalna i nie można jej ufać.
Mia próbowała wstawić się za nią, twierdząc, że młoda pokojówka nie miała nic wspólnego z jej ucieczką, ani też o niej nie wiedziała. Ale on nie słuchał. Gdy nalegała, warknął, że potrzebuje ludzi, którym może ufać i którzy wykonają swoją pracę. Według niego Lydia do nich nie należała. Ze smutnym i złamanym sercem pożegnała się więc ze swoją pokojówką.
Nic więcej nie mogła zrobić. Nie chciała jeszcze bardziej rozgniewać alfa króla. Zawarli umowę i musiała być jego „dobrą” żoną i królową. Uległość była częścią bycia dobrą żoną.
Toni zastąpiła Lydię jako jej pokojówka i, tak jak Lydia, również była wilkołakiem omega. Mia jednak nie czuła z Toni takiej więzi jak z Lydią. W Lydii było coś bezpiecznego, coś, czemu mogła zaufać, i codziennie za nią tęskniła. Tego jeszcze nie odkryła w Toni.
Mimo że pragnęła powrotu Lydii, nie chciała przez to uczynić życia Toni nieznośnym. Ona sama była zastępstwem za Ariel i nie podobało jej się złe traktowanie, jakie ją z tego powodu spotkało. Robiła wszystko, by przystosować się do zmiany i jak najlepiej ją wykorzystać.
— Wasza łaskawość, śniadanie gotowe — oznajmiła blond pokojówka z delikatnym uśmiechem na twarzy.
To był pierwszy raz, gdy widziała uśmiech na twarzy pokojówki i dobrze jej z tym było.
Mia zeszła po schodach. Podniosła szlafrok, żeby się nie potknąć i nie spaść, gdy Toni prowadziła ją do sali jadalnej.
Zobaczyła Edwarda, który już siedział przy stole, przed nim stało śniadanie. Xavier siedział po jego lewej stronie, z wyraźnie zniecierpliwionym wyrazem twarzy. Może miał już dość czekania na jej przybycie.
Podniósł głowę i spojrzał na nią, a w jego oczach błysnęła czerwień, lecz szybko ją stłumił.
— W końcu do nas dołączasz, chodź, usiądź obok mnie — skinął. Przełknęła nerwowo ślinę i podeszła w jego stronę, gdzie czekała na nią pusta taca.
Usiadła i odchrząknęła cicho: — Dzień dobry, mój królu, dzień dobry, książę Edwardzie — przywitała się cichym głosem i obaj odpowiedzieli jej pozdrowieniem.
Starsza kobieta, kucharka, podeszła do jej miejsca z dużą miską w dłoniach. Postawiła ją przed Mią, która uniosła wzrok, by jej podziękować, lecz napotkała znajomą twarz. Miała jasną cerę, przymrużone szare oczy, wysokie kości policzkowe i brązowe włosy. Zmrużonymi oczami Mia próbowała sobie przypomnieć, gdzie ją wcześniej widziała. Wtedy ją olśniło. Kucharka wyglądała jak Kai, szaman, którego poznała na statku płynącym na południe kilka dni temu. Wspominał o swojej córce, która jest kucharką, i to musiała być ona.
Mia wyciągnęła rękę i ujęła ją za dłoń. — Jak się nazywasz?
— Julia.
— Jesteś córką Kaia.
Pokiwała głową, a jej oczy zmrużyły się, gdy przyglądała się Mii, zastanawiając się, skąd to wie.
Mia chciała powiedzieć jej, że widziała jej ojca na statku, lecz alfa król odchrząknął. Ocknęła się z zamyślenia i puściła rękę Julii. Kucharka szybko opuściła jadalnię, nie mówiąc ani słowa.
— Co to miało znaczyć? — zapytał Edward z zainteresowaniem, wlepiając w Mię wzrok.
Wzruszyła lekko ramionami. — Znałam jej ojca.
Minęły trzy dni, odkąd spotkała szamana, a widok Julii przypomniał jej, co wtedy usłyszała.
„Będziesz bezpieczna.” — głos Kaia zabrzmiał w jej głowie i uwierzyła.
Xavier wyciągnął dłoń i ujął jej zimne ręce, ogrzewając je. Jej serce zabiło mocniej przy tym kontakcie. Prawie odruchowo chciała zabrać rękę, ale uświadomiła sobie, że Edward jest razem z nimi przy stole i obserwuje każdy ich ruch.
'Zagraj rolę dobrej królowej', rozkazała sobie, odganiając nerwy i przybierając lepszą postawę.
„Wyspałaś się, moja królowo?”
Energicznie przytaknęła głową. „Było świetnie, dziękuję. A ty?”
„Cudownie, ale byłoby jeszcze lepiej, gdybyś była przy moim boku.”
Zauważyła, jak Edward przewraca oczami, nie wierząc w tę farsę, którą odgrywali, zanim się odezwał. „Możemy już jeść? Mam jeszcze spotkanie z radą w sprawie projektu Capital 3 i muszę się za to zabrać.”
Xavier rzucił Edwardowi ostre spojrzenie, ale ten go nie zauważył, bo jego wzrok spoczywał na jedzeniu przed nim. Potem Xavier puścił jej dłoń, by mogli zacząć jeść.
Po skończonym posiłku, zjedzonym w milczeniu, Edward sięgnął po serwetę, wytarł usta i odezwał się. „Twoja żona nie uczestniczyła jeszcze w spotkaniu rady panien od czasu, gdy została królową, bracie. Zamierzasz ją w końcu uwolnić?”
Xavier przełknął jajko, które miał w ustach, zanim odpowiedział. „Minęły dopiero dwa miesiące od naszego ślubu, Edwardzie. Nie chcę jej do niczego zmuszać. Musi mieć czas, by się wszystkiego nauczyć.”
„Nie ma pośpiechu. Wystarczy, że rozpatrzy kilka spraw, wysłucha, co mają do powiedzenia i wyda rozsądny wyrok. Wiem, że twoja żona jest bardzo młoda, ale wierzę, że stać ją na o wiele więcej. Może robić coś więcej, niż tylko siedzieć w tym olbrzymim pałacu całymi dniami, nie robiąc nic, poza odpowiadaniem na twoje wezwania.”
Po jej powrocie Edward zapytał, czy król alfa wyrządził jej krzywdę, a ona zapewniła, że nie. Nie mogła mu powiedzieć o umowie, jaką zawarła z jego bratem, choć bardzo chciała. Xavier zmusił ją, by przysięgła na prochach Arieli, że zachowa to w tajemnicy. Nikt nie miał się o tym dowiedzieć, a nawet jeśli, to nie z jej ust.
Przyznała się Edwardowi do próby odebrania sobie życia po tym, jak została złapana. Potem przeprosiła, że nie dotrzymała obietnicy. Edward powiedział, że rozumie i mimo, że boli go jej powrót, cieszy się, że żyje.
Zapytał ją, jakie ma plany na powrót, a ona odparła, że zamierza trzymać głowę nisko, dopóki nie pojawi się lepszy plan ucieczki.
Xavier odłożył sztućce i z hukiem uderzył dłońmi w stół, przez co Mia aż podskoczyła w panice.
Podniósł serwetę i również wytarł usta. „Sala śniadaniowa jest miejscem, gdzie się spokojnie je. To nie miejsce na pieprzone kłótnie o to, co i jak, ale ty tego nie rozumiesz. Nigdy nie rozumiałeś.”
„Nie próbuję zepsuć śniadania. Po prostu uważam, że to świetna okazja do rozmowy. Ludzie nie będą szanować swojej królowej, jeśli nigdy nie zobaczą, jak im pomaga. Co ty na to, Mio?” Na dźwięk swojego imienia podniosła głowę i spotkała badawcze spojrzenie Edwarda, który czekał na odpowiedź.
„Zrobię to, co mój król i mąż uzna za najlepsze.” – powiedziała nieśmiało.
„Dobrze, skoro jesteś głosem ludu, usłyszałem cię i jutro będzie z nimi na spotkaniu rady. W porządku? Czy teraz mogę zjeść śniadanie w spokoju?”
Na twarzy Edwarda pojawił się figlarny uśmiech – wiedział, że wygrał tę rundę.
Do drzwi Mii zapukał ktoś cicho, więc wstała z fotela i ruszyła w ich stronę, domyślając się już, kto to. Otworzyła je szeroko, a przed nią stał Edward.
Wszedł do pokoju, gdy tylko otworzyła drzwi, a ona je zamknęła. Odwróciła się i zobaczyła ten sam psotny uśmiech na jego twarzy, co przy śniadaniu.
„Udało się,” powiedział, jakby nie była tam, by sama się o tym przekonać.
Uśmiechnęła się – pierwszy raz od dłuższego czasu – i to wszystko dzięki niemu.
Był rzeczywiście przyjacielem, jakiego nigdy nie miała, gdy dorastała.
Wczoraj Edward poinformował Mię o konieczności włączenia się w sprawy rady panien w królestwie. To był niezbędny krok, skoro jej ucieczka mogła nie nastąpić szybko. Choć brzmiało to jak świetny pomysł i tęskniła za wyjściem z pałacu, nie wiedziała, czy Xavier na to pozwoli. Edward zapytał, czy chce wziąć w tym udział, a kiedy powiedziała „tak”, stwierdził, że to wszystko, czego mu trzeba.
Nie sądziła, że zasługuje na pomoc Edwarda, zwłaszcza po umowie z królem, ale on i tak jej pomagał.
„Dziękuję, Edwardzie.” Jej uśmiech był nieskazitelny, a ona znów rzuciła mu się w ramiona.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Gdy Edward wracał ze spotkania z radą dotyczącego projektu Capital 3, otrzymał wiadomość, że król chce z nim porozmawiać. Chociaż nie podano, czego rozmowa miała dotyczyć, Edward potrafił wyczuć, że nie będzie ona daleka od kwestii jego lojalności wobec niego jako króla alfy.
Rozmawiali już więcej niż raz, odkąd Mia wróciła, ale Xavier jeszcze nie wezwał go do swojego gabinetu. Coś w dzisiejszej rozmowie miało być inne, Edward to czuł.
Od powrotu królowej Edward nie widział, by Xavier stracił panowanie nad sobą. Zaskoczyło go, gdy Mia powiedziała mu, że Xavier jej tamtej nocy nie skrzywdził, ale gdy zobaczył pierścień powściągliwości, wiedział już dlaczego. Jego brat nie nosił pierścienia od czasu, gdy dostał go od ich matki. Pierścień był zarówno ochroną, jak i odwracał jego wściekłość. Królowa Layla wiedziała, że nie zawsze będzie przy nim, by go uspokajać, i to było jej rozwiązanie.
Z powodu magicznych właściwości, Xavierowi wiele kosztowało noszenie go na palcu, jednak nie zdejmował go od ponad tygodnia. Normalnie Xavier wybuchałby z byle powodu, ale magia pierścienia trzymała go w ryzach. Im bardziej się złościł, tym większy ból odczuwał przez pierścień, dlatego musiał pracować nad opanowaniem swojego gniewu. Edward jednak wykorzystał to w zeszłym tygodniu, kiedy przedstawił sprawę Mii i otrzymał pozytywną odpowiedź od Xaviera.
Wchodząc do cichego gabinetu, Edward zastanawiał się, do jakich gierek posuwa się jego brat. Część niego nie chciała wiedzieć, ale nie mógł już tego uniknąć.
Edward wiedział, że próba Xaviera, by poskromić swój gniew, miała wiele wspólnego z przebudzeniem ich ojca, Robba Ainswortha, który teraz był alfą alfy. Choć przebudzony, Robb wciąż był w stanie nieświadomości, z której wyjście zajmowało kilka dni. Jeszcze kilka dni i alfa alfy odzyska pełnię zmysłów. Jego nowa rola i władza wyniosą go ponad samego króla alfę, co oczywiście przerażało Xaviera.
Robb nigdy nie był po stronie Xaviera, gdy dorastał. Nazywał go uprzywilejowanym i nic, co Xavier robił, nigdy go nie zadowalało. Za to upodobał sobie i zaakceptował syna swojego zmarłego brata, Elliotta Ainswortha. Edward obserwował, jak uczucia jego brata do ojca ewoluowały od dziecięcej miłości i uwielbienia po nienawiść i czystą niechęć w dorosłości.
Nawet teraz Xavier go nienawidził. Gdy Robb zapadł w sen kilka lat temu, Xavier życzył sobie, by nigdy się nie obudził.
Drzwi gabinetu otworzyły się i Xavier, odziany w szkarłatną szatę, wszedł do środka. Ręce miał splecione za plecami, podszedł do swojego miejsca i usiadł, nie spuszczając wzroku z Edwarda.
Zauważył, że pierścień powściągliwości zniknął z jego palca i wiedział, że Xavier nie zamierza się powstrzymywać. Przełknął ślinę i czekał. „Bracie, wezwałeś mnie.”
„Tak.” – potwierdził i skinął głową.
„Ciekawe, o co chodzi?”
„Chodzi o twoją sympatię i przyjaźń z moją żoną.”
„Ona nie jest przyjaciółką, bracie, jest rodziną.”
Spojrzenie, które Xavier mu rzucił, jasno dawało do zrozumienia, że nie docenił tej odzywki. Zacisnął usta i wysłuchał, co miał do powiedzenia.
„Nie podoba mi się to i nie chcę, by to trwało dalej” – powiedział, a Edward wiedział, że chodzi o całą złość, którą Xavier tłumił przez ostatni tydzień.
Xavier podniósł leżący na biurku list, opatrzony dwoma królewskimi pieczęciami, i wręczył go Edwardowi. „Ten list ma zostać dostarczony Alfie Kozowi. Według naszych ostatnich raportów, jest on w trakcie negocjacji pokojowych z królestwem Klean, naszymi sąsiadami. Pojedziesz tam z królewską eskortą i wyruszysz po śniadaniu.”
Podróż z królewską eskortą trwałaby dłużej, niż gdyby Edward udał się tam sam.
„Mój królu, podróż do sąsiedniego królestwa zajmie miesiące, jeśli zabiorę królewską eskortę. Sam dotrę tam szybciej, w ciągu miesiąca i wrócę najdalej w dwa.”
„Pojedziesz z królewską eskortą i to wszystko.” – zakończył rozmowę Xavier, jego ton był stanowczy, zanim zajął miejsce.
„Wypędzasz mnie” – powiedział Edward głosem wypalonym do środka. Wzrok opadł mu na list z królewską pieczęcią w dłoni. „To nie jest wiadomość. To kara.”
Ukarałby go w ten sposób tylko wtedy, gdyby wiedział, jaką rolę odegrał w ucieczce żony.
Oczy Edwarda powróciły do Xaviera i zobaczył w nich wściekłość i ból. Wiedział, że Xavier zna jego udział i w ten sposób go karze.
„Przepraszam, bracie, że pomogłem twojej żonie uciec. Ale robienie tego jako formy kary..."
„Zdradziłeś własnego brata i króla. Wybrałeś kobietę, której nie znałeś, ponad brata, którego znałeś całe życie. Robb Ainsworth jest przytomny i w ciągu kilku dni odzyska pełnię zmysłów. Nadchodzące miesiące będą trudne i bardziej niż kiedykolwiek potrzebuję lojalności. Nie mogę ci ufać, nie teraz.”
Edward podszedł do stołu. „Zrobiłem to, co uważałem za słuszne. Widziałem, jak ją traktowałeś.”
Wstał gwałtownie, uderzając dłonią w stół. „Zapominasz o jednym – ona jest moją żoną i mogę robić z nią, co chcę.”
„Może i jest twoją żoną, ale jest też królową”, odparł Edward, jego głos się podniósł.
„Nie będę tego słuchał—”
Edward mu przerwał. „Musisz słuchać. Jesteś królem. Nasz ojciec uczynił twoje życie piekłem i nienawidzisz go do dziś. A jednak udało ci się stać dokładnie takim jak on, nie dostrzegając błędów swoich czynów. Wymierzasz karę ponad rozsądek, tak jak on. Przez tygodnie karałeś królową za coś, na co nie miała wpływu, za wybór, do którego została zmuszona. Tak, pomogłem jej uciec, by mogła znaleźć lepsze życie, w którym nie płakałaby co noc do snu ani nie musiała oglądać się za siebie za każdym cholernym razem. I gdybym mógł cofnąć czas, zrobiłbym to wszystko jeszcze raz!”
„Przestaniesz mówić, albo każę odciąć ci głowę!”
Edward zamilkł, a jego uścisk wokół listu w dłoni się wzmocnił. „Dostarczy ten list do alfy Koza, tak jak rozkazałeś, królu. Jesteś moim bratem i cię kocham, ale nienawiść w twoim sercu uczyni cię człowiekiem, którego nienawidzisz.” Edward pochylił głowę i odszedł.
.
Następnego ranka, gdy Mia i Toni weszły do sali jadalnej, zobaczyła, że Xavier już siedzi i na nią czeka, ale rozglądając się, nie dostrzegła Edwarda.
Edward nie mógł dołączyć do śniadania – jego polecenia kazały mu wyjechać wcześnie. To wykluczało możliwość wspólnego śniadania przed wyjazdem.
Przywitała się skinieniem głowy, a Xavier natychmiast odpowiedział. Toni odsunął dla niej krzesło, na którym usiadła, czekając na przybycie Edwarda, podczas gdy Toni się oddalił.
„Jesteś, więc jedzmy”, powiedział Xavier, sięgając po sztućce.
Zmrużyła oczy w dezorientacji. „Jest o jedną osobę mniej przy stole. Mamy zaczynać bez niego?”
„Mój brat przez pewien czas nie będzie z nami. Wysłałem go z królewską eskortą na misję. Wyjeżdża dziś rano.”
Jak to możliwe, że dowiaduje się o tym dopiero teraz? Kiedy zapadła ta decyzja i dlaczego Edward jej nic nie powiedział?
Skrzywiła się. „Jak długo to potrwa?”
„Kilka miesięcy”, odpowiedział szybko.
Ścisnęło ją w żołądku.
Wysyłał wszystkich. Najpierw była Lydia, teraz Edward. To byli ludzie, którzy tak wiele dla niej znaczyli, a on się ich pozbywał.
Dlaczego mu uwierzyła, gdy mówił, że wszystko się zmieni? Dlaczego przyjęła jego propozycję? Zrobiła wszystko, czego od niej wymagał, a mimo to wciąż ją karał.
„To był twój plan od początku, prawda? Odizolować mnie od tych, którzy sprawiali, że czułam się zauważona.” wycedziła przez zęby. Jej uścisk na metalowych sztućcach wzmocnił się tak, że zaczęły się wyginać w jej dłoniach.
„Za każdy bunt jest kara, moja królowo. To jest jedna z nich.”
On spokojnie jadł śniadanie, podczas gdy ona kipiała ze złości i zaciskała zęby.
Mia stała niedaleko, patrząc jak Edward zapina klamry swoich brązowych, skórzanych botków przy powozie. Pozostali eskortujący już siedzieli na koniach i czekali na niego w tym momencie.
Skończył, wstał i otrzepał niebieski wełniany płaszcz, po czym obrócił się i zobaczył Mię niedaleko.
Na jego twarzy pojawił się uśmiech, który przygasił nieco błękit jego oczu. „Moja królowo, widzę, że masz się dobrze.” Podszedł do niej.
„Tak, książę Edwardzie. Ale nie jestem szczęśliwa. Król powiedział mi o twojej misji.”
„Tak, wielka wiadomość dla królestwa Klean, ale wrócę.” zażartował lekko.
„Nie będzie cię zbyt długo. Kto pomoże mi poskromić króla na moją korzyść?” – miała to powiedzieć żartem, ale jej głos nie oddał tego wcale.
Zaśmiał się cicho. „Ty. Król jest twoim mężem.”
„Bądź ostrożny, dobrze?”
Ujął jej dłonie w rękawiczkach, gdy mu je podała. „Będę, moja królowo. Ty też uważaj na siebie i proszę, dbaj o króla. W końcu to twój mąż.”
Mia przyciągnęła go do siebie i mocno objęła, po czym puściła.
Edward zobaczył Xaviera, stojącego daleko, który patrzył na nich, jak okazują sobie czułość. Wyraz jego twarzy był nieczytelny, ale Edward nie zawracał sobie tym głowy. Oderwał wzrok od brata i spojrzał z ciepłem na Mię.
Odszedł od niej, kierując się w stronę powozu. „Nie zapomnij do mnie pisać, moja królowo.”
„Nie zapomnę,” po jej policzku spłynęła łza.
Chciałby ją otrzeć, ale nie mógł, więc tylko skłonił się i wszedł do powozu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mia przybyła na spotkanie punktualnie, a Toni podążała za nią, trzymając w rękach dużą księgę. Minął tydzień, odkąd zaczęła uczęszczać na spotkania.
Pierwszy dzień był oszałamiający i oświecający, i od razu wiedziała, że pokocha to miejsce. Poruszano tak wiele tematów, od małżeństwa po związek, a tyle spraw zostało rozwiązanych, zanim spotkanie zakończyło się w zeszłym tygodniu.
Gdy przybyła, większość panien i głów rady obdarzyła ją dziwnym spojrzeniem, ale zignorowała to i powiedziała sobie, że zasługuje, by tu być. Była królową. Tak, była młodsza od większości z nich i niezbyt urodziwa, ale to nie zmieniało faktów. Była ich królową – i nie można było tego zmienić.
Mia zauważyła kilka rzeczy wymagających poprawy, a inne potrzebowały zapewnienia. Nie było księgi rachunkowej dla spotkania ani księgi zapisów dyskusji, które się odbyły. Bez tych zapisów nie wiedzieliby, które sprawy zostały rozpatrzone, a które nie.
Gdy zapytała o powód, Margaret, przywódczyni rady, oznajmiła, że ma doskonałą pamięć i potrafi odtworzyć wszystko, co działo się podczas spotkania. Była Luną, żoną alfy wschodniego regionu stolicy. Jej rodzina również była potężna i miała wielkie wpływy, więc mimo że panny miały różne opinie, nikt nie kwestionował jej zdolności.
Mia nie zwracała na to uwagi. Wiedziała, że potrzebna jest oficjalna i formalna dokumentacja. Spotkanie rady panien było ważnym wydarzeniem i powinno być traktowane poważnie. Zapytała, która z nich najlepiej pisze, i młoda beta podniosła rękę. Zwróciła na to uwagę i obiecała, że na kolejne spotkanie przyniesie księgę zapisów.
Na sali było już kilka twarzy, gdy przybyła. Te osoby musiały przyjść wcześniej, by przygotować wszystko przed przybyciem reszty.
Gdy tylko zauważyli jej obecność, wstali i skłonili głowy w geście szacunku. Nie chciała, by to robili, ale nie mogła im tego zabronić. Była królową i członkiem rodziny królewskiej, a jej obecność wymagała szacunku.
Nawet jeśli tylko przez chwilę.
To było coś, co zajmie jej myśli podczas nieobecności Edwarda. Minął dzień, odkąd Edward wyjechał, i z każdym mijającym godziną odczuwała jego brak. Nie miała pewności, czy przetrwa bez niego, ale musiała spróbować.
– Moja królowo, jesteś tak wcześnie – powiedziała Aneer, starsza kobieta, beta i starsza rady, podchodząc do niej.
– Lubię być punktualna, Aneer – uśmiechnęła się. Poza tym chciała być z dala od pałacu i wykorzystywała każdą okazję.
– Jeszcze chwila i spotkanie się zacznie.
Jej wzrok przeskanował salę, aż zatrzymał się na Cynthii, młodej becie, którą wybrała do prowadzenia zapisów. Podeszła do niej. – Przyniosłam księgę zapisów, tak jak obiecałam – poinformowała, a Toni podeszła i wręczyła księgę Cynthii, która skinęła głową i przyjęła ją.
– Czy mogę jakoś pomóc? – zwróciła się do Aneer, chętna, by się zaangażować.
– Nie, jesteś królową. O wszystko zadbaliśmy. Ty usiądź i bądź pełna gracji – odparła z uśmiechem, który uwydatnił zmarszczki pod jej oczami.
Zgodnie z oczekiwaniami, panny zaczęły wchodzić i wkrótce sala wypełniła się ludźmi; ich liczba była dwukrotnie większa niż w zeszłym tygodniu.
Spotkanie rozpoczęło się od tego, że każda z głów Lun przedstawiła swoje problemy, podczas gdy Mia słuchała i udzielała odpowiedzi. Zrobiła coś innego, coś wyjątkowego. Prosiła o rozwiązania i odpowiedzi na problemy od zgromadzonych, angażując wielu w dyskusję. Dzięki temu nie tylko ona i starsze kobiety wyrażali opinie i podawali rozwiązania. Zwykli obywatele również. Ich opinia była dla niej ważna i powiedziała im to.
– Cóż, jestem związana z betą i omegą! – odezwała się młoda panna z tyłu, wstając. Na jej twarzy malowało się wielkie rozdarcie, ale mimo przerwania, Mia dała jej głos.
– Do kogo coś czujesz?
– Na początku do obojga, ale z czasem zrozumiałam, że kocham bardziej omegę.
– Jakiej rady oczekujesz od nas?
– Boję się, że będę pośmiewiskiem w całym królestwie, jeśli wybiorę omegę na towarzysza zamiast bety.
– Czy naprawdę ważne jest, co myślą inni? Czy nie najważniejsze powinno być twoje szczęście? – młoda panna zamilkła, zastanawiając się nad słowami Mii.
– Wiem, że to trudne, ale znienawidzisz siebie, jeśli pozwolisz, by strach decydował o twoim życiu i o tym, z kim powinnaś być.
Uśmiech rozlał się na jej oliwkowej twarzy, a szare oczy zalśniły. – Chcę być z omegą! – zadeklarowała dumnie, a panny w sali jej przyklasnęły.
Mia cieszyła się z jej odwagi. Panna dążyła do tego, czego pragnęła – do miłości. I to było odważne.
Ona sama od dziecka nie zaznała czułości albo przynajmniej nie wiedziała, czym ona jest. Jedynymi osobami, które naprawdę ją kochały, byli rodzice i siostra. Ale po śmierci matki osiem lat temu, ojciec Jobe przestał okazywać uczucia swoim dzieciom. Utrata żony go zmieniła. Później próbował wskrzesić dawny ogień i życie, które mieli, ale to już nie wróciło. Jedyną prawdziwą pociechę znalazła u siostry Ariel, zawsze oddanej i bezinteresownej.
Wychodząc na ulicę, czuła na sobie wzrok ludzi, bo jej skóra – w przeciwieństwie do siostry i większości panien w królestwie – była opalona.
Wiedziała, że ojciec musiał mieć wątpliwości pierwszego dnia, gdy ją zobaczył i ujrzał dziecko niepodobne ani do siebie, ani do żony. Ale kochał ją mimo wszystko i nigdy nie sprawił, by czuła się niechciana. Inaczej było z ludźmi w królestwie.
Słyszała, jak za jej plecami nazywają ją brzydką i dziwaczką, i nienawidziła tego. Była inna.
Może to był powód, dla którego żaden chłopak w jej wieku nigdy się do niej nie zbliżył – to i fakt, że przestała się uśmiechać po trzynastych urodzinach. Było wiele rzeczy, których nie doświadczyła: pierwszy pocałunek, pierwszy czuły dotyk, czy usłyszenie, że jest piękna, choćby to było kłamstwo.
Miłość nie miała miejsca w jej życiu, a teraz, jako żona alfa-króla, wiedziała, że być może już jej nie zazna.
Może nie było jej dane doświadczyć miłości. Może jej przeznaczeniem było pomagać innym, by jej doświadczyli.
– Powoli zdobywasz ich serca! – powiedziała Aneer, z dumą i radością na twarzy.
– Po prostu angażuję wszystkich.
– Prowadzenie zapisów, angażowanie opinii kobiet, wysłuchiwanie niepopularnych przypadków. Żadna królowa nigdy tego nie robiła.
– Cieszę się. Kładę więc fundamenty – zażartowała lekko.
– Budujesz coś więcej niż fundamenty, budujesz cały dom. Masz już serca czterech z sześciu starszych kobiet. Ja jestem pierwsza z tej czwórki.
Komplementy Aneer wydawały się przesadne, ale nie miała jej tego za złe. Miło było to usłyszeć.
Przerwała im Margaret, a Aneer się oddaliła.
– Widzę, że wszystkich porwałaś do śpiewu, moja królowo – powiedziała Margaret z figlarnym uśmiechem.
Mia nie ufała temu uśmiechowi. Widziała zawiść w jej spojrzeniu podczas spotkania. Miało to wiele wspólnego z jej decyzją o księdze zapisów.
– Nie słyszałam, by ktoś śpiewał od czasu zakończenia spotkania.
– Usłyszysz. W tym tygodniu twoje imię będzie rozbrzmiewać w całym królestwie. Przyjacielska rada: nie wszyscy, którzy ci przyklaskują, naprawdę cię lubią, więc uważaj. Jesteśmy kobietami i powinnyśmy się wspierać, ale często tak nie jest – i to jest bolesna prawda. – Skinęła głową i odeszła, a Mia została, rozważając, co miała na myśli.
Przesuń w górę, aby kontynuować