passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #25 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 25

24: Decyzja króla

Gdy Edward wracał ze spotkania z radą dotyczącego projektu Capital 3, otrzymał wiadomość, że król chce z nim porozmawiać. Chociaż nie podano, czego rozmowa miała dotyczyć, Edward potrafił wyczuć, że nie będzie ona daleka od kwestii jego lojalności wobec niego jako króla alfy.

Rozmawiali już więcej niż raz, odkąd Mia wróciła, ale Xavier jeszcze nie wezwał go do swojego gabinetu. Coś w dzisiejszej rozmowie miało być inne, Edward to czuł.

Od powrotu królowej Edward nie widział, by Xavier stracił panowanie nad sobą. Zaskoczyło go, gdy Mia powiedziała mu, że Xavier jej tamtej nocy nie skrzywdził, ale gdy zobaczył pierścień powściągliwości, wiedział już dlaczego. Jego brat nie nosił pierścienia od czasu, gdy dostał go od ich matki. Pierścień był zarówno ochroną, jak i odwracał jego wściekłość. Królowa Layla wiedziała, że nie zawsze będzie przy nim, by go uspokajać, i to było jej rozwiązanie.

Z powodu magicznych właściwości, Xavierowi wiele kosztowało noszenie go na palcu, jednak nie zdejmował go od ponad tygodnia. Normalnie Xavier wybuchałby z byle powodu, ale magia pierścienia trzymała go w ryzach. Im bardziej się złościł, tym większy ból odczuwał przez pierścień, dlatego musiał pracować nad opanowaniem swojego gniewu. Edward jednak wykorzystał to w zeszłym tygodniu, kiedy przedstawił sprawę Mii i otrzymał pozytywną odpowiedź od Xaviera.

Wchodząc do cichego gabinetu, Edward zastanawiał się, do jakich gierek posuwa się jego brat. Część niego nie chciała wiedzieć, ale nie mógł już tego uniknąć.

Edward wiedział, że próba Xaviera, by poskromić swój gniew, miała wiele wspólnego z przebudzeniem ich ojca, Robba Ainswortha, który teraz był alfą alfy. Choć przebudzony, Robb wciąż był w stanie nieświadomości, z której wyjście zajmowało kilka dni. Jeszcze kilka dni i alfa alfy odzyska pełnię zmysłów. Jego nowa rola i władza wyniosą go ponad samego króla alfę, co oczywiście przerażało Xaviera.

Robb nigdy nie był po stronie Xaviera, gdy dorastał. Nazywał go uprzywilejowanym i nic, co Xavier robił, nigdy go nie zadowalało. Za to upodobał sobie i zaakceptował syna swojego zmarłego brata, Elliotta Ainswortha. Edward obserwował, jak uczucia jego brata do ojca ewoluowały od dziecięcej miłości i uwielbienia po nienawiść i czystą niechęć w dorosłości.

Nawet teraz Xavier go nienawidził. Gdy Robb zapadł w sen kilka lat temu, Xavier życzył sobie, by nigdy się nie obudził.

Drzwi gabinetu otworzyły się i Xavier, odziany w szkarłatną szatę, wszedł do środka. Ręce miał splecione za plecami, podszedł do swojego miejsca i usiadł, nie spuszczając wzroku z Edwarda.

Zauważył, że pierścień powściągliwości zniknął z jego palca i wiedział, że Xavier nie zamierza się powstrzymywać. Przełknął ślinę i czekał. „Bracie, wezwałeś mnie.”

„Tak.” – potwierdził i skinął głową.

„Ciekawe, o co chodzi?”

„Chodzi o twoją sympatię i przyjaźń z moją żoną.”

„Ona nie jest przyjaciółką, bracie, jest rodziną.”

Spojrzenie, które Xavier mu rzucił, jasno dawało do zrozumienia, że nie docenił tej odzywki. Zacisnął usta i wysłuchał, co miał do powiedzenia.

„Nie podoba mi się to i nie chcę, by to trwało dalej” – powiedział, a Edward wiedział, że chodzi o całą złość, którą Xavier tłumił przez ostatni tydzień.

Xavier podniósł leżący na biurku list, opatrzony dwoma królewskimi pieczęciami, i wręczył go Edwardowi. „Ten list ma zostać dostarczony Alfie Kozowi. Według naszych ostatnich raportów, jest on w trakcie negocjacji pokojowych z królestwem Klean, naszymi sąsiadami. Pojedziesz tam z królewską eskortą i wyruszysz po śniadaniu.”

Podróż z królewską eskortą trwałaby dłużej, niż gdyby Edward udał się tam sam.

„Mój królu, podróż do sąsiedniego królestwa zajmie miesiące, jeśli zabiorę królewską eskortę. Sam dotrę tam szybciej, w ciągu miesiąca i wrócę najdalej w dwa.”

„Pojedziesz z królewską eskortą i to wszystko.” – zakończył rozmowę Xavier, jego ton był stanowczy, zanim zajął miejsce.

„Wypędzasz mnie” – powiedział Edward głosem wypalonym do środka. Wzrok opadł mu na list z królewską pieczęcią w dłoni. „To nie jest wiadomość. To kara.”

Ukarałby go w ten sposób tylko wtedy, gdyby wiedział, jaką rolę odegrał w ucieczce żony.

Oczy Edwarda powróciły do Xaviera i zobaczył w nich wściekłość i ból. Wiedział, że Xavier zna jego udział i w ten sposób go karze.

„Przepraszam, bracie, że pomogłem twojej żonie uciec. Ale robienie tego jako formy kary..."

„Zdradziłeś własnego brata i króla. Wybrałeś kobietę, której nie znałeś, ponad brata, którego znałeś całe życie. Robb Ainsworth jest przytomny i w ciągu kilku dni odzyska pełnię zmysłów. Nadchodzące miesiące będą trudne i bardziej niż kiedykolwiek potrzebuję lojalności. Nie mogę ci ufać, nie teraz.”

Edward podszedł do stołu. „Zrobiłem to, co uważałem za słuszne. Widziałem, jak ją traktowałeś.”

Wstał gwałtownie, uderzając dłonią w stół. „Zapominasz o jednym – ona jest moją żoną i mogę robić z nią, co chcę.”

„Może i jest twoją żoną, ale jest też królową”, odparł Edward, jego głos się podniósł.

„Nie będę tego słuchał—”

Edward mu przerwał. „Musisz słuchać. Jesteś królem. Nasz ojciec uczynił twoje życie piekłem i nienawidzisz go do dziś. A jednak udało ci się stać dokładnie takim jak on, nie dostrzegając błędów swoich czynów. Wymierzasz karę ponad rozsądek, tak jak on. Przez tygodnie karałeś królową za coś, na co nie miała wpływu, za wybór, do którego została zmuszona. Tak, pomogłem jej uciec, by mogła znaleźć lepsze życie, w którym nie płakałaby co noc do snu ani nie musiała oglądać się za siebie za każdym cholernym razem. I gdybym mógł cofnąć czas, zrobiłbym to wszystko jeszcze raz!”

„Przestaniesz mówić, albo każę odciąć ci głowę!”

Edward zamilkł, a jego uścisk wokół listu w dłoni się wzmocnił. „Dostarczy ten list do alfy Koza, tak jak rozkazałeś, królu. Jesteś moim bratem i cię kocham, ale nienawiść w twoim sercu uczyni cię człowiekiem, którego nienawidzisz.” Edward pochylił głowę i odszedł.

.

Następnego ranka, gdy Mia i Toni weszły do sali jadalnej, zobaczyła, że Xavier już siedzi i na nią czeka, ale rozglądając się, nie dostrzegła Edwarda.

Edward nie mógł dołączyć do śniadania – jego polecenia kazały mu wyjechać wcześnie. To wykluczało możliwość wspólnego śniadania przed wyjazdem.

Przywitała się skinieniem głowy, a Xavier natychmiast odpowiedział. Toni odsunął dla niej krzesło, na którym usiadła, czekając na przybycie Edwarda, podczas gdy Toni się oddalił.

„Jesteś, więc jedzmy”, powiedział Xavier, sięgając po sztućce.

Zmrużyła oczy w dezorientacji. „Jest o jedną osobę mniej przy stole. Mamy zaczynać bez niego?”

„Mój brat przez pewien czas nie będzie z nami. Wysłałem go z królewską eskortą na misję. Wyjeżdża dziś rano.”

Jak to możliwe, że dowiaduje się o tym dopiero teraz? Kiedy zapadła ta decyzja i dlaczego Edward jej nic nie powiedział?

Skrzywiła się. „Jak długo to potrwa?”

„Kilka miesięcy”, odpowiedział szybko.

Ścisnęło ją w żołądku.

Wysyłał wszystkich. Najpierw była Lydia, teraz Edward. To byli ludzie, którzy tak wiele dla niej znaczyli, a on się ich pozbywał.

Dlaczego mu uwierzyła, gdy mówił, że wszystko się zmieni? Dlaczego przyjęła jego propozycję? Zrobiła wszystko, czego od niej wymagał, a mimo to wciąż ją karał.

„To był twój plan od początku, prawda? Odizolować mnie od tych, którzy sprawiali, że czułam się zauważona.” wycedziła przez zęby. Jej uścisk na metalowych sztućcach wzmocnił się tak, że zaczęły się wyginać w jej dłoniach.

„Za każdy bunt jest kara, moja królowo. To jest jedna z nich.”

On spokojnie jadł śniadanie, podczas gdy ona kipiała ze złości i zaciskała zęby.

Mia stała niedaleko, patrząc jak Edward zapina klamry swoich brązowych, skórzanych botków przy powozie. Pozostali eskortujący już siedzieli na koniach i czekali na niego w tym momencie.

Skończył, wstał i otrzepał niebieski wełniany płaszcz, po czym obrócił się i zobaczył Mię niedaleko.

Na jego twarzy pojawił się uśmiech, który przygasił nieco błękit jego oczu. „Moja królowo, widzę, że masz się dobrze.” Podszedł do niej.

„Tak, książę Edwardzie. Ale nie jestem szczęśliwa. Król powiedział mi o twojej misji.”

„Tak, wielka wiadomość dla królestwa Klean, ale wrócę.” zażartował lekko.

„Nie będzie cię zbyt długo. Kto pomoże mi poskromić króla na moją korzyść?” – miała to powiedzieć żartem, ale jej głos nie oddał tego wcale.

Zaśmiał się cicho. „Ty. Król jest twoim mężem.”

„Bądź ostrożny, dobrze?”

Ujął jej dłonie w rękawiczkach, gdy mu je podała. „Będę, moja królowo. Ty też uważaj na siebie i proszę, dbaj o króla. W końcu to twój mąż.”

Mia przyciągnęła go do siebie i mocno objęła, po czym puściła.

Edward zobaczył Xaviera, stojącego daleko, który patrzył na nich, jak okazują sobie czułość. Wyraz jego twarzy był nieczytelny, ale Edward nie zawracał sobie tym głowy. Oderwał wzrok od brata i spojrzał z ciepłem na Mię.

Odszedł od niej, kierując się w stronę powozu. „Nie zapomnij do mnie pisać, moja królowo.”

„Nie zapomnę,” po jej policzku spłynęła łza.

Chciałby ją otrzeć, ale nie mógł, więc tylko skłonił się i wszedł do powozu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

25: Miłość

Mia przybyła na spotkanie punktualnie, a Toni podążała za nią, trzymając w rękach dużą księgę. Minął tydzień, odkąd zaczęła uczęszczać na spotkania.

Pierwszy dzień był oszałamiający i oświecający, i od razu wiedziała, że pokocha to miejsce. Poruszano tak wiele tematów, od małżeństwa po związek, a tyle spraw zostało rozwiązanych, zanim spotkanie zakończyło się w zeszłym tygodniu.

Gdy przybyła, większość panien i głów rady obdarzyła ją dziwnym spojrzeniem, ale zignorowała to i powiedziała sobie, że zasługuje, by tu być. Była królową. Tak, była młodsza od większości z nich i niezbyt urodziwa, ale to nie zmieniało faktów. Była ich królową – i nie można było tego zmienić.

Mia zauważyła kilka rzeczy wymagających poprawy, a inne potrzebowały zapewnienia. Nie było księgi rachunkowej dla spotkania ani księgi zapisów dyskusji, które się odbyły. Bez tych zapisów nie wiedzieliby, które sprawy zostały rozpatrzone, a które nie.

Gdy zapytała o powód, Margaret, przywódczyni rady, oznajmiła, że ma doskonałą pamięć i potrafi odtworzyć wszystko, co działo się podczas spotkania. Była Luną, żoną alfy wschodniego regionu stolicy. Jej rodzina również była potężna i miała wielkie wpływy, więc mimo że panny miały różne opinie, nikt nie kwestionował jej zdolności.

Mia nie zwracała na to uwagi. Wiedziała, że potrzebna jest oficjalna i formalna dokumentacja. Spotkanie rady panien było ważnym wydarzeniem i powinno być traktowane poważnie. Zapytała, która z nich najlepiej pisze, i młoda beta podniosła rękę. Zwróciła na to uwagę i obiecała, że na kolejne spotkanie przyniesie księgę zapisów.

Na sali było już kilka twarzy, gdy przybyła. Te osoby musiały przyjść wcześniej, by przygotować wszystko przed przybyciem reszty.

Gdy tylko zauważyli jej obecność, wstali i skłonili głowy w geście szacunku. Nie chciała, by to robili, ale nie mogła im tego zabronić. Była królową i członkiem rodziny królewskiej, a jej obecność wymagała szacunku.

Nawet jeśli tylko przez chwilę.

To było coś, co zajmie jej myśli podczas nieobecności Edwarda. Minął dzień, odkąd Edward wyjechał, i z każdym mijającym godziną odczuwała jego brak. Nie miała pewności, czy przetrwa bez niego, ale musiała spróbować.

– Moja królowo, jesteś tak wcześnie – powiedziała Aneer, starsza kobieta, beta i starsza rady, podchodząc do niej.

– Lubię być punktualna, Aneer – uśmiechnęła się. Poza tym chciała być z dala od pałacu i wykorzystywała każdą okazję.

– Jeszcze chwila i spotkanie się zacznie.

Jej wzrok przeskanował salę, aż zatrzymał się na Cynthii, młodej becie, którą wybrała do prowadzenia zapisów. Podeszła do niej. – Przyniosłam księgę zapisów, tak jak obiecałam – poinformowała, a Toni podeszła i wręczyła księgę Cynthii, która skinęła głową i przyjęła ją.

– Czy mogę jakoś pomóc? – zwróciła się do Aneer, chętna, by się zaangażować.

– Nie, jesteś królową. O wszystko zadbaliśmy. Ty usiądź i bądź pełna gracji – odparła z uśmiechem, który uwydatnił zmarszczki pod jej oczami.

Zgodnie z oczekiwaniami, panny zaczęły wchodzić i wkrótce sala wypełniła się ludźmi; ich liczba była dwukrotnie większa niż w zeszłym tygodniu.

Spotkanie rozpoczęło się od tego, że każda z głów Lun przedstawiła swoje problemy, podczas gdy Mia słuchała i udzielała odpowiedzi. Zrobiła coś innego, coś wyjątkowego. Prosiła o rozwiązania i odpowiedzi na problemy od zgromadzonych, angażując wielu w dyskusję. Dzięki temu nie tylko ona i starsze kobiety wyrażali opinie i podawali rozwiązania. Zwykli obywatele również. Ich opinia była dla niej ważna i powiedziała im to.

– Cóż, jestem związana z betą i omegą! – odezwała się młoda panna z tyłu, wstając. Na jej twarzy malowało się wielkie rozdarcie, ale mimo przerwania, Mia dała jej głos.

– Do kogo coś czujesz?

– Na początku do obojga, ale z czasem zrozumiałam, że kocham bardziej omegę.

– Jakiej rady oczekujesz od nas?

– Boję się, że będę pośmiewiskiem w całym królestwie, jeśli wybiorę omegę na towarzysza zamiast bety.

– Czy naprawdę ważne jest, co myślą inni? Czy nie najważniejsze powinno być twoje szczęście? – młoda panna zamilkła, zastanawiając się nad słowami Mii.

– Wiem, że to trudne, ale znienawidzisz siebie, jeśli pozwolisz, by strach decydował o twoim życiu i o tym, z kim powinnaś być.

Uśmiech rozlał się na jej oliwkowej twarzy, a szare oczy zalśniły. – Chcę być z omegą! – zadeklarowała dumnie, a panny w sali jej przyklasnęły.

Mia cieszyła się z jej odwagi. Panna dążyła do tego, czego pragnęła – do miłości. I to było odważne.

Ona sama od dziecka nie zaznała czułości albo przynajmniej nie wiedziała, czym ona jest. Jedynymi osobami, które naprawdę ją kochały, byli rodzice i siostra. Ale po śmierci matki osiem lat temu, ojciec Jobe przestał okazywać uczucia swoim dzieciom. Utrata żony go zmieniła. Później próbował wskrzesić dawny ogień i życie, które mieli, ale to już nie wróciło. Jedyną prawdziwą pociechę znalazła u siostry Ariel, zawsze oddanej i bezinteresownej.

Wychodząc na ulicę, czuła na sobie wzrok ludzi, bo jej skóra – w przeciwieństwie do siostry i większości panien w królestwie – była opalona.

Wiedziała, że ojciec musiał mieć wątpliwości pierwszego dnia, gdy ją zobaczył i ujrzał dziecko niepodobne ani do siebie, ani do żony. Ale kochał ją mimo wszystko i nigdy nie sprawił, by czuła się niechciana. Inaczej było z ludźmi w królestwie.

Słyszała, jak za jej plecami nazywają ją brzydką i dziwaczką, i nienawidziła tego. Była inna.

Może to był powód, dla którego żaden chłopak w jej wieku nigdy się do niej nie zbliżył – to i fakt, że przestała się uśmiechać po trzynastych urodzinach. Było wiele rzeczy, których nie doświadczyła: pierwszy pocałunek, pierwszy czuły dotyk, czy usłyszenie, że jest piękna, choćby to było kłamstwo.

Miłość nie miała miejsca w jej życiu, a teraz, jako żona alfa-króla, wiedziała, że być może już jej nie zazna.

Może nie było jej dane doświadczyć miłości. Może jej przeznaczeniem było pomagać innym, by jej doświadczyli.

– Powoli zdobywasz ich serca! – powiedziała Aneer, z dumą i radością na twarzy.

– Po prostu angażuję wszystkich.

– Prowadzenie zapisów, angażowanie opinii kobiet, wysłuchiwanie niepopularnych przypadków. Żadna królowa nigdy tego nie robiła.

– Cieszę się. Kładę więc fundamenty – zażartowała lekko.

– Budujesz coś więcej niż fundamenty, budujesz cały dom. Masz już serca czterech z sześciu starszych kobiet. Ja jestem pierwsza z tej czwórki.

Komplementy Aneer wydawały się przesadne, ale nie miała jej tego za złe. Miło było to usłyszeć.

Przerwała im Margaret, a Aneer się oddaliła.

– Widzę, że wszystkich porwałaś do śpiewu, moja królowo – powiedziała Margaret z figlarnym uśmiechem.

Mia nie ufała temu uśmiechowi. Widziała zawiść w jej spojrzeniu podczas spotkania. Miało to wiele wspólnego z jej decyzją o księdze zapisów.

– Nie słyszałam, by ktoś śpiewał od czasu zakończenia spotkania.

– Usłyszysz. W tym tygodniu twoje imię będzie rozbrzmiewać w całym królestwie. Przyjacielska rada: nie wszyscy, którzy ci przyklaskują, naprawdę cię lubią, więc uważaj. Jesteśmy kobietami i powinnyśmy się wspierać, ale często tak nie jest – i to jest bolesna prawda. – Skinęła głową i odeszła, a Mia została, rozważając, co miała na myśli.

Przesuń w górę, aby kontynuować

26: Okrucieństwo Piekła

Widząc, że dobrze wykorzystała czas w sądzie, postanowiła się oddalić. Podeszła do drzwi wyjściowych, ale zatrzymała się, gdy zobaczyła Zarę Michel stojącą przy drzwiach.

Nie powinna być zaskoczona jej obecnością. Każda panna w Wahali była zaproszona na spotkanie, wliczając ją. Jednak widok Zary wywołał w Mii negatywne uczucia.

Zara stała z założonymi rękami w czerwonej, postrzępionej sukni, która podkreślała jej promienną skórę, mocno trzymając się za środek ciała. Jej blond włosy były spięte w kucyk, a końcówki zaplecione w warkoczyki. Wyglądała elegancko, mimo że niewiele wysiłku wkładała w swój wygląd. Mia rozumiała, dlaczego alfa król się nią zainteresował. Z zewnątrz była piękna, a w środku... była jak on, potworem.

– Gratuluję pierwszego czynu jako królowa – powiedziała Zara, odważnie podchodząc do niej.

Tym razem, inaczej niż za pierwszym i ostatnim razem, Mia wiedziała, kim jest. Przygotowała się na wszelkie gry, które Zara mogła chcieć rozegrać.

Po tym, jak Lydia powiedziała jej podczas bankietu, kim jest Zara, czuła się onieśmielona i niepewna. Teraz już nie. Zara i alfa król chcieli jej śmierci i planowali to osiągnąć. To czyniło ją wrogiem, nie przyjaciółką. Nadal musiała radzić sobie z alfa królem, bo był jej mężem i miał nad nią władzę. Była też z nim w układzie, ale nie z Zarą.

– To nie jest mój pierwszy czyn jako królowa, Zaro. Często doradzałam i prowadziłam króla. Po prostu o tym nie wiedziałaś, bo to nie była twoja sprawa – odparła z przekąsem.

Oczy Zary stały się zimne, a zęby zacisnęły się na słowa Mii. Trafiła w czuły punkt, dokładnie tak, jak chciała, i poczuła satysfakcję.

Zara zrobiła krok w jej stronę, naruszając niebezpiecznie osobistą przestrzeń. – Nie pochlebiaj sobie. Król może i jest twój z tytułu, ale wiemy, w czyich ramionach śpi lepiej.

– Lepiej uważaj, kogo wyzywasz – Mia zrobiła krok do przodu, zostawiając między nimi ledwie centymetr. Była niższa od Zary, ale nie zamierzała się wycofać. – Może masz króla owiniętego wokół palca, ale ja wciąż jestem królową. Mogę cię wsadzić do lochu, bo akurat pada deszcz. Nie zadzieraj ze mną – warknęła na Zarę, a ta się cofnęła. Zobaczyła strach w jej oczach po groźbie i uśmiechnęła się.

Zara odsunęła się, wiedząc, że królowa ją przewyższyła. Rzuciwszy ostatnie spojrzenie, opuściła sąd.

Mia nigdy nie czuła się dobrze jako królowa, ale świadomość, że może wykorzystać swoją władzę, by ustawić takie osoby jak Zara na właściwym miejscu, choćby na chwilę, dawała jej satysfakcję.

.

Mia czytała "Kroniki podróżnika", gdy nagle drzwi się otworzyły i podskoczyła na krześle. Jej wzrok powędrował w stronę drzwi, gdzie zobaczyła alfa króla. Opierał dłoń o framugę, a całym ciałem spoczywał na niej.

Nie widziała go przez cały dzień; nie było go nawet na śniadaniu i od tamtej pory się nie spotkali.

Nie obchodziło jej to; jej dusza cieszyła się z jego nieobecności. Im rzadziej go widywała, tym lepiej się czuła, ale teraz był tutaj.

Chciała wmówić sobie, że tęsknił, dlatego przyszedł, ale wiedziała lepiej. Nikt nie ma złota i nie tęskni za brązem. Nie chciała też siebie deprecjonować; na wiele sposobów była złotem, ale jej złoto niekoniecznie było złotem dla niego i nie było.

Jego kochanka pewnie opowiedziała mu o ich wcześniejszym starciu i przyszedł teraz, by się za nią zemścić. Znała go – zwykle na nią krzyczał, a jeśli sprawy się zaogniały, sięgał po jej szyję. Od jej powrotu nie wybuchnął na nią przez pierścień powstrzymujący – nie wiedziała, czy dzisiaj będzie ten dzień.

– Mio – wszedł do pokoju, nawet nie zamykając za sobą drzwi.

– Mój Królu – zerwała się na równe nogi, przygotowując się na najgorsze.

Podszedł bliżej, przez chwilę patrząc jej w oczy, po czym wzrok zsunął mu się na jej szyję i piersi, gdzie uwydatniał się ich kształt. Poczuła niepokój.

– Podobno świetnie sobie radzisz w sądzie z pannami królestwa. – Gdyby nie wiedziała lepiej, uznałaby, że brzmiał na podziwiającego.

– Po prostu zrobiłam to, co uważałam za słuszne. To jeden z moich obowiązków jako królowej.

– Jesteś bardzo bystrą dziewczyną. Czuję, że wielu ludzi tego długo nie dostrzegało, w tym ja sam – podchodził coraz bliżej, dzieliły ich już tylko stopy. Teraz wyczuła od niego ciepło ciała i zapach alkoholu, który osłabił jej zmysły.

Dłonie jej się spociły, przetarła je o szlafrok. Serce biło coraz szybciej, a ona zadrżała w środku. Nie wiedziała, dlaczego tak na niego reaguje, mimo że był taki zimny i okrutny.

Edward kazał jej opiekować się królem pod jego nieobecność. To znaczyło, że brat dostrzegł coś, czego ona nie widziała – jak i wielu innych nie widziało. Nadal nie lubiła swoich reakcji w jego obecności. To nie był typ mężczyzny, przy którym chciała tak się czuć.

Był jego przeciwieństwem.

– Inteligencja niewiele daje w tym królestwie. Liczy się uroda – powiedziała ostatnie zdanie bardziej do siebie.

– Jesteś tutaj – zrobił kolejny krok i ich ciała się zetknęły.

Jej oddech stał się ciężki. – Jestem tylko zastępstwem – przypomniała mu z ostrym wydechem.

Wyglądało, jakby o tym zapomniał.

– I to bardzo dobrym – jego dłoń powędrowała po jedwabnym szlafroku z brzucha na piersi, potem na klatkę i szyję.

Zadrżała na ten dotyk, jej ciało ożyło, a oczy niemal się zamknęły. Przypomniała sobie jednak o Zarze, jego kochance, i chwila stała się gorzka. Przypomniała sobie także, jak wczoraj wysłał Edwarda, by nauczyć ją lekcji – niemal znienawidziła siebie za reakcję na jego dotyk.

Ostrożnie odsunęła się od niego i skrzyżowała ramiona na piersi. Nie spodziewał się jej wycofania, jakby okazywanie czułości było dla nich czymś powszednim.

– Po co tu przyszedłeś? – zapytała, patrząc na niego.

– Przyszedłem do mojej żony i królowej – odrzekł. – To jeden z obowiązków męża według naszej umowy.

Dziwnie było słyszeć od niego słowo "żona". Nigdy nie czuła się żoną. Czuła się jak ktoś, do kogo przychodził tylko wtedy, gdy czegoś potrzebował. Bardziej była osobą do załatwiania spraw niż żoną. Kimś, kto robi to, o co go poproszono, a którego opinia rzadko się liczyła.

Nie wiedziała, do czego on zmierza, ale jej się to nie podobało.

– Nie musimy udawać, gdy nikogo nie ma w pobliżu, mój królu. Więc po co tu naprawdę jesteś?

– Potrzebuję powodu?

– Tak, zwłaszcza że twoja kochanka dziś mnie zaczepiła na sądzie panien.

Jego oczy się rozszerzyły, zaskoczony tą informacją, po czym przemknęły przez nie lekkie emocje. Okazało się, że nawet nie wiedział, że przyszła na spotkanie. To znaczyło, że jego kochanka, w przeciwieństwie do niej, miała własne zdanie i robiła, co chciała.

– Zara przyszła na sąd panien?

To, że nie był choć w połowie tak zły, jak byłby na odwrót, wyprowadziło ją z równowagi.

On miał kochankę na wyciągnięcie ręki i królową w domu. Ona nie miała nikogo i uważała to za niesprawiedliwe. A gdyby ona znalazła sobie kochanka, zostałaby bez litości wygnana z królestwa.

– Rozumiem, że społeczeństwo okrutnie was potraktowało i odwróciło się od was, ale ja nie mam z tym nic wspólnego. Chcę być od tego wolna, nie wciągana w wasze sprawy. Przekaż swojej kochance, że nie stanę wam na drodze, ale niech trzyma się z dala od mojej ścieżki. Nie znam twojego piekła, ale mam swoje.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa