passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #29 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 29

28: Chaos z rodziną królewską

Dźwięk trąbki poinformował Xaviera o przybyciu ojca. Wstał ze swojego tronu i zszedł po schodach, kierując się w stronę szerokiego okna, przez które mógł wszystko widzieć.

Zgodnie z oczekiwaniami, Robb wysiadł ze swojej karocy eskortowany przez kilku strażników świątynnych i kapłanów, zmierzając w stronę Pałacu. Był odziany w długą, białą szatę ze złotymi pasami, znak rozpoznawczy jego tytułu – alfy alf. Xavier nienawidził miażdżącego uczucia, które zawsze towarzyszyło mu na myśl o bliskości Robba. Miał je od dziecka i sądził, że z czasem wyrośnie z tego.

To był strach, że ojciec w mgnieniu oka mógłby odebrać mu wszystko, na co tak ciężko pracował. Bał się tego od dzieciństwa i nawet teraz to uczucie nie znikało.

Minęły już ponad trzy lata, odkąd Robb Ainsworth postawił stopę w Pałacu. Trzy lata bez sprzeciwu, ponad trzy lata bez konieczności udowadniania swojej wartości ojcu, który na nic nie zasługiwał. Czas minął tak szybko, a może nawet zbyt szybko.

Odwrócił się w stronę drzwi prowadzących do wewnętrznych komnat, gdzie królowa już dawno powinna była się pojawić, ale było pusto. Zwrócił się do strażnika stojącego obok tronu:

— Wezwij królową, powiedz jej, że jej obecność jest wymagana. — Strażnik skłonił się i odszedł, a w tej samej chwili drzwi się otworzyły.

Robb, w towarzystwie około tuzina mężczyzn, wszedł do sali tronowej, a wokół niego roztaczała się aura dominacji. Xavier wymusił uśmiech, który nie sięgał jego oczu na widok ojca.

— Ojcze!

— Synu! — odparł ten łagodnie zadowolony. — A może powinienem powiedzieć: królu alf?

— Zawsze jestem twoim synem. — Xavier zaśmiał się i podszedł bliżej ojca, nie potrafiąc opanować nagle spoconych dłoni.

— Królu alf — odezwał się głos, który sprawiał, że jego skóra cierpła, a żołądek ściskał się w nieprzyjemny sposób. Xavier oderwał wzrok od Robba i spojrzał na Elliotta – kuzyna i zaprzysięgłego wroga. Stał w długiej szacie koloru królewskiego fioletu ze srebrnymi zdobieniami, niemal identycznej jak ta, którą miał na sobie Robb, poza kolorem.

Dziś był ten dzień, w którym los na pewno postanowił go dobić.

Sukinsyn szczerzył się do niego, jego niebieskie oczy błyszczały. Xavier natychmiast się skrzywił. Zacisnął dłoń w pięść. Nie było w tym spotkaniu nic przyjemnego i nagle miał ochotę coś uderzyć.

Pierścień na jego palcu wstrzyknął do krwi bolesne i osłabiające trucizny. Te trucizny wędrowały żyłami do reszty ciała, wszystko po to, by go uspokoić. Mimo to niewiele to dało, by powstrzymać jego wściekłość.

Robb był tym, który sprawiał, że dorastając czuł się gorszy, a Elliott mu w tym pomagał. Elliott był hipokrytą – robił właściwe rzeczy tylko wtedy, kiedy Robb był obecny, wślizgnął się do serca Robba i sprawił, że ten uwierzył, iż byłby lepszym królem niż Xavier.

„Może nie był hipokrytą, może był szczery” — podpowiadał jeden głos w jego głowie.

„Nie, Edward był naprawdę dobry. Elliot nie. On był żmiją i nadal nią jest. Przyczynił się do uczynienia życia trudniejszym, niż musiało być.” — sprzeciwiał się inny głos.

Elliot pogorszył wszystko po śmierci królowej Layli i Xavier nigdy mu tego nie wybaczy.

— Elliott — warknął cicho.

— Już nie Elliott, lecz Lord Elliott, tytuł, który otrzymałem w regionie Idah — poprawił się dumnie, z głową uniesioną wysoko. — To na wschodzie królestwa, tam mnie wysłałeś, gdy twój ojciec zasnął. Uczynili mnie tam panem ziemi.

— To dobrze dla ciebie — uśmiech Xaviera pojawił się sztucznie na jego twarzy.

— Rzeczywiście.

— Jeśli wschodnie wybrzeże jest takie wspaniałe, to czemu wróciłeś do stolicy?

— Usłyszałem o przebudzeniu alf alf ponad tydzień temu i wiedziałem, że muszę wrócić. Podróżowałem dniem i nocą, by być przy nim, gdy wrócił do stanu rozumu. Cieszę się, że zdążyłem.

Xavier wydał zirytowany odgłos i przewrócił oczami. Gdyby w królestwie istniał tytuł dla podlizywania się, przyznałby go kuzynowi, bo w tym był najlepszy.

Nie zdążył odpowiedzieć ciętą ripostą, bo Robb mu przerwał. — Dostałem informację, że się ożeniłeś. Gdzie jest twoja królowa? — Robb zażądał, rozglądając się po sali tronowej w poszukiwaniu nowej królowej.

Na to pytanie Xavier przypomniał sobie, że królowa, po którą wysłał już jakiś czas temu, nadal się nie pojawiła. Wciąż zastanawiał się, co mogło się stać, gdy strażnik wysłany po królową wrócił bez niej.

Zbliżył się do niego, z niepewnym wyrazem twarzy, a oczy Xaviera zwęziły się.

— Mów!

— Królowa wzywa cię — powiedział. — Nie opuści swoich komnat, póki sam po nią nie przyjdziesz.

Xavier nie spodziewał się takiej odpowiedzi. Co mogło dać diablicy, którą nazywa żoną, odwagę do wygłaszania tak niedorzecznych żądań?

— Ktoś tu chyba nie rządzi swoim domem — Elliott pokręcił głową z dezaprobatą. Jego kuzyn był mistrzem w sypaniu słowami, które jak zwykle sprawiały, że Robb zaczynał wątpić w Xaviera.

Xavier niemal rzuciłby się na niego i sprawił, by pożałował tych słów, ale powstrzymał swoją zwierzęcą stronę w ostatniej chwili. Robb właśnie na niego patrzył, gotów dojść do wniosku, że jest tylko marnym królem, a on nie chciał mu dawać kolejnych powodów do tego.

Wycofał się:

— Moja królowa mnie wzywa, wasza łasko. Elliott może błaznować i cię zabawiać podczas mojej nieobecności. Obiecuję, że nie zajmie mi to długo.

Czerwień błysnęła w oczach Elliotta na słowa Xaviera, ale nie mógł, jak zwykle, wyładować swojej złości.

Xavier skłonił głowę i opuścił salę tronową, czując satysfakcję.

Teraz czas zmierzyć się z małym diabłem, którego nazywał żoną, a która pragnęła tylko jego upadku.

Przesuń w górę, aby kontynuować

29: Pośpiech i powściągliwość

Mia przerzuciła książkę w dłoni na stronę siedemnastą i prawie zaczęła czytać, gdy jej drzwi otworzyły się gwałtownie, a do środka wkroczył diabeł z twarzą tak czerwoną, że Mia prawie bała się, że zaraz eksploduje.

Pierścień wciąż był na jego palcu, ale mimo to wyglądał na wściekłego jak nigdy. Może nie był tak potężny, jak wszyscy sądzili, albo furia Xaviera była aż tak intensywna.

Rzucił się w jej stronę, ale Mia pozostała niewzruszona. „Co ty, na imię wszystkich mistycznych stworzeń, sobie wyobrażasz?” warknął na nią.

„Czytam”, odpowiedziała po prostu, a jej bezczelna odwaga zatrzymała go w miejscu, kilka kroków od niej.

Zaśmiał się, ale nie był to wesoły śmiech. Był pełen furii, która wrzała w jego wnętrzu, i teraz wychodziła na zewnątrz.

„Powinienem cię zabić. Powinienem rozkazać tym strażnikom cię zabić i wyrzucić twoje żałosne ciało do oceanu”. Przejechał futrzastą, drżącą ręką po włosach, szarpiąc je mocno — próbował w ten sposób rozładować wściekłość. „Powinienem wszystkim powiedzieć, że uciekłaś ze swoim kochankiem, jak kiedyś już rozważałem. Myślałem, że twoje żałosne życie jest warte ocalenia. Okazuje się, że kurwa — nie jest!”

Upuściła książkę i skrzyżowała ramiona, wyglądając na niewzruszoną. „Chcesz coś powiedzieć? Czy zamierzasz tylko stać i się wywnętrzać?”

Zgrzytnął zębami, a jego powieki zamigotały. Z tą ilością furii płynącej w żyłach, zmieniłby się w wilkołaka i zaatakował ją, gdyby nie pierścień, który go hamował. Utrzymywał go w ludzkiej formie, a część niego nienawidziła tego. Był o włos od złapania jej za szyję i zgaszenia światła w jej oczach, ale nie mógł. Jego ojciec czekał na nią w Sali Pałacowej i musiała wyglądać perfekcyjnie i godnie.

„Dlaczego nie jesteś w sali tronowej?” zapytał.

„Kazałeś mi zostać w pokoju, dopóki nie powiesz inaczej dziś rano, więc właśnie to robię.” Sama była zaskoczona, że jej głos pozostaje tak spokojny.

„I ze wszystkich dni, akurat dzisiaj postanowiłaś religijnie stosować się do mojego rozkazu?”

„Obowiązkiem dobrej królowej jest słuchać króla.” Bawiła się lepiej, niż się spodziewała, a wszystko to kosztem króla alf.

W mgnieniu oka Xavier stanął przed nią, sięgnął i złapał ją za ramię. Szarpnął ją na nogi, ciągnąc w stronę łóżka, na którym leżała srebrna suknia.

„Boli mnie!” syknęła z bólu od jego nieznośnego uścisku.

„A ty właśnie mnie upokorzyłaś przed Robbem Ainsworthem, alfą alf. Myślę, że jesteśmy kwita. Podnieś tę pieprzoną suknię.”

Skrzywiła się i rzuciła mu gniewne spojrzenie, ale zrobiła, jak kazał, sięgając po srebrną suknię.

„Załóż ją,” rozkazał, puszczając ją i robiąc krok w tył. Nie odwrócił się jednak i wciąż patrzył.

Mia mocno zacisnęła dłoń na ramieniu i delikatnie je masowała, by przynieść sobie ulgę.

Cała ta sytuacja nie podobała się Xavierowi, który niecierpliwie przeczesywał włosy palcami.

„Nie dasz mi chociaż pokoju albo nie odwrócisz się, żebym mogła się przebrać?”

„Nie!” warknął.

Jej dłoń zacisnęła się w pięść na jego odpowiedź, ale może dziś wieczorem zagrała za ostro i teraz przyszła jego kolej.

Odwróciła się od niego i sięgnęła, by poluzować sznury sukni, którą miała na sobie, ale nie sięgnęła. Próbowała obiema rękami, ale niestety, jej ręce były za krótkie. To oznaczało, że potrzebuje pomocy, a Xavier był tu z nią sam. Wiedziała, że musi poprosić o pomoc, bo próba poradzenia sobie samodzielnie była żałosna, ale była zbyt dumna i uparta, by to zrobić.

Już miała otworzyć usta, gdy poczuła dłonie Xaviera na swoich plecach, tam gdzie były sznury sukni, a on je rozwiązał. Gdy skończył, wyciągnął sznury z każdej małej dziurki, uwalniając ją.

Przygryzła wargi, gdy jego dłoń zsunęła się niżej na jej plecy, a jego nieuważne, lecz miękkie dotknięcia wywołały ciarki na jej skórze. Rozwiązywał suknię z łatwością, jego wprawa w tej czynności była oczywista.

Sznury opadły na podłogę obok niej, co oznaczało, że skończył, ale żadne z nich nie ruszyło się natychmiast. Przez chwilę Mia miała wrażenie, że poczuła delikatny dotyk alfa króla na swoich plecach, zanim odchrząknął i odsunął się.

Pozwoliła szkarłatnemu szlafrokowi opaść i wyszła z niego naga, stając twarzą do alfy króla, który nie potrafił oderwać od niej wzroku.

Xavier nie odwrócił wzroku, bo chciał się upewnić, że jego buntownicza żona i królowa zrobi to, co kazał, ale teraz już nie mógł oderwać wzroku. Uwięziła go swoim gładkim, opalonym ciałem i teraz była ciekawa jego reakcji. To nie był pierwszy raz, gdy widział ją nagą, ale czuł się tak, jakby był.

Mia zignorowała gorący wzrok alfa króla na swoim ciele, gdy zakładała srebrną suknię przez głowę i przeciągnęła przez nią ręce. Tak jak szkarłatna, srebrna suknia miała sznury, które trzeba było zawiązać, by nadać jej elegancki i dopasowany wygląd. I znów Xavier pomógł jej bez pytania.

„Teraz włosy,” poinformowała go cichym głosem.

Xavier nie wiedział, czy była złośliwa, czy nerwowa. Próba odkrycia, co dokładnie czuje, byłaby stratą czasu. Nie miał go — nie, gdy czekał go los. Spojrzał na jej kręcone rude włosy i zobaczył, że rzeczywiście są splątane i nieprezentujące się, a to wymagało poprawy. Powoli poprowadził ją do toaletki, swoją dłonią płasko przyciśniętą do jej pleców.

„Siadaj,” polecił, a ona usiadła natychmiast.

Sięgnął po gumkę i szczotkę stojące przy toaletce i podniósł je.

Mia prawie zapytała, co on sobie wyobraża, ale zacisnęła usta, tłumiąc pytanie. Obserwowała, jak kilka razy przeczesuje jej włosy szczotką, znając się na nich lepiej niż ona sama. Jednym szybkim ruchem zebrał je w swoje duże dłonie i upiął w zgrabny kok.

Odłożył szczotkę na toaletkę i odsunął się od niej. Mia gapiła się na swoje włosy w lustrze, nie mogąc uwierzyć, że to alfa król, stojący za nią, to zrobił.

Jakiej magii użył?

Z pewnością nie tak wyobrażała sobie ten wieczór i właśnie ją zaskoczył.

Przesuń w górę, aby kontynuować

30: Dobry zespół

„Możemy już iść?” zapytał zrzędliwie, wyrywając ją z zamyślenia.

Uśmiechnęła się szeroko i z gracją podniosła się na nogi, podchodząc do niego i idąc z nim ramię w ramię.

„Jestem pewien, że Robb miałby mi za złe, gdybym zbyt długo zwlekał z przedstawieniem mu swojej żony.”

„Możesz mu powiedzieć, że pomagałeś swojej żonie, jak przystało na troskliwego męża.” Odwrócił się i rzucił jej groźne spojrzenie, ale ona je zignorowała i mówiła dalej. „Dzięki za włosy. Nie sądziłam, że dasz sobie radę.” Przyznała.

Spodziewała się, że odpowie jakimś głupim usprawiedliwieniem, żeby podreperować swoje zranione ego, ale nic z tych rzeczy się nie wydarzyło.

„Ja też nie. Włosy mojej matki były gładsze i proste, więc łatwiejsze do ujarzmienia. Twoje były trochę inne.”

Słysząc, jak mówi o swojej matce, byłej królowej, przypomniała sobie, że miał z nią zdrową relację, w przeciwieństwie do swojego ojca.

„Poradziłeś sobie, lepiej niż ja bym to zrobiła.”

Jego dłoń opadła, obejmując jej talię i przyciągając ją do swojego silnego ciała. „Cóż, dobrze, że mnie poślubiłaś.” Zażartował z odzyskaną pewnością siebie.

„Dobrze, że to zrobiłam,” odpowiedziała.

Xavier i Mia weszli razem do Pałacowej Sali, przytuleni do siebie. Robb i Elliott, a także kilku innych starszych i lordów, mieli na twarzach niecierpliwe wyrazy, ale gdy tylko ich zobaczyli, niecierpliwość zniknęła. Ich oczy spoczęły na królu i królowej z zachwytem, a ich wspólna aura zdominowała salę tronową.

„Przepraszam.” Xavier przeprosił, gdy zbliżył się do ojca. „Nie chciałem was wszystkich tak długo zatrzymywać. Musiałem jednak pomóc żonie. Dziękuję za cierpliwość.”

Elliot parsknął śmiechem, rzucając Xavierowi szydercze spojrzenie. „Jesteś wszystkim, tylko nie troskliwą osobą, Xavierze, ta rola do ciebie nie pasuje.”

„Ale taki właśnie był. Był również czuły i cierpliwy.” Mia stanęła w obronie męża, po raz drugi tego dnia przyciągając uwagę Elliota. Zmarszczył na nią brwi z dezaprobatą, patrząc na nią z góry.

Ach, bycie dupkiem musi być dziedziczne w rodzinie Ainsworthów.

Mia oderwała od niego wzrok i spojrzała na Robba, który wyglądał na częściowo niezadowolonego, częściowo zasmuconego. „Wasza łaskawość, to dla mnie zaszczyt móc być w waszej obecności i oglądać waszą twarz.” Ukłoniła się, po czym wyprostowała, a Xavier objął ją ramieniem, jakby miała uciec, gdyby tego nie zrobił. „Dziękuję za cierpliwość.”

„Nie ma za co.” z jego twarzy zniknął wyraz niezadowolenia i pojawił się czuły uśmiech. „Poinformowano mnie o nagłej śmierci twojej siostry, Ariel. Przykro mi. Była naprawdę piękna.”

Ponownie się ukłoniła. „Dziękuję, wasza łaskawość.”

Zmarszczone spojrzenie Robba przeniosło się z niej na Xaviera i zapytał: „Gdzie jest twój brat, Edward?”

„Wysłałem go na królewską misję do królestwa Klean.”

Robb zmarszczył brwi. „Co było tak ważne, że nie mogłeś posłać straży i posłańców?”

„Ufam mu bardziej niż komukolwiek innemu.”

Robb nie wyglądał na przekonanego, ale nie drążył dalej. „Dajcie nam trochę przestrzeni.” Rozkazał, a mężczyźni w pałacu natychmiast się oddalili, lecz Elliot pozostał przy nim.

„Kiedy powiedział, ‘dajcie nam przestrzeń’, myślę, że chodziło też o ciebie,” Xavier rzucił do Elliota z pogardą w głosie.

Elliott go zignorował i zwrócił się do Robba, który kiwnął głową, zgadzając się z synem. Elliot ukłonił się przed alfą alf i wyszedł z sali tronowej. Xavier patrzył za nim spode łba, aż ten zniknął za drzwiami.

„Powinnam też wyjść.” Mia już się odwróciła, by odejść, ale Xavier chwycił ją za rękę. Gdy spojrzała na niego, zauważyła desperację w jego zielonych oczach. Albo był już zbyt przyzwyczajony do jej obecności, albo bał się zostać sam na sam z ojcem.

To mogło być też na pokaz – by pokazać ojcu, że nie jest już tym samym człowiekiem, którego znał trzy lata temu.

„Zostań!” to jedno słowo zabrzmiało jak rozkaz i prośba jednocześnie. Przygryzła wargę i skinęła głową.

Objął ją w talii i zwracając się do Robba, zauważyli jego zmrużone spojrzenie skierowane na nich.

Xavier przygotował się na wszystko, co Robb miał teraz powiedzieć, gdy już wszyscy inni opuścili salę tronową. Z pewnością nie będzie to nic przyjemnego. Może obecność królowej u jego boku złagodzi efekt. A może jeszcze go spotęguje, ale nie chciał jej puścić z powodów, których sam nie rozumiał.

„Słyszałem, że po koronacji na alfę króla trzy lata temu, natychmiast dałeś zgodę na budowę Stolicy 3 na skraju La Ville Royale.”

Xavier skinął głową, „Tak, wasza łaskawość. Instytucje dla rolników, wojowników i uczonych.”

„Czyjej rady posłuchałeś, zanim rozpocząłeś ten ogromny projekt? Prawie każdy członek rady alf, z którym rozmawiałem, zaprzeczał, by był poinformowany przed rozpoczęciem.”

„Brata, księcia Edwarda i Alfy Koza. Ich radzie ufam bardziej niż jakiejkolwiek innej w królestwie.” Choć w innym wypadku nigdy by się do tego nie przyznał.

Mia spojrzała na niego z niedowierzaniem słysząc jego słowa.

Widziała budowę instytucji uczonych, w tym biblioteki niedaleko jej domu. Gdy dopytywała, nadzorcy budowy mówili, że projekt zatwierdził alfa król. Od razu założyła, że zatwierdził go były alfa król, Robb Ainsworth, zanim zasnął, a jego syn realizuje jego wolę. Krążące plotki też to potwierdzały, więc była wdzięczna za wykonaną pracę. Teraz, wiedząc, że to Xavier wydał zgodę, poczuła się inaczej. Tak wiele o nim nie wiedziała. Tylko dziś zaskoczył ją już dwa razy.

Robb nie wyglądał na pod wrażeniem, „Zgodziłbym się na instytucje wojowników i rolników, ale instytucję uczonych należałoby wstrzymać. Czytanie i książki nie były sekretem wielkości królestwa Wahala i wątpię, by to się miało zmienić.”

„Może nie były, ale badania i raporty szpiegów pokazują, że Królestwo Readingu z południa wyprzedziło wiele innych królestw w ostatnich stu latach, wasza łaskawość. Powitali też podróżników z różnych stron świata, ciekawych ich ogromnej wiedzy. To znacznie zwiększyło bogactwo królestwa. Instytucja uczonych może być błogosławieństwem, jeśli dobrze ją poprowadzić.”

Robb wciąż wyglądał na nieprzekonanego, a Xavier tracił już zapał do tej walki.

„On ma rację, wasza łaskawość.” cichy głos Mii odezwał się, przyciągając uwagę Robba i zaskakując Xaviera.

„Inwestycja w instytucję uczonych nie jest stratą czasu i środków. Uważam, że to jedna z najmądrzejszych rzeczy, jakie zrobił król od początku panowania. Jako dziecko kochałam czytać. Gdy dowiedziałam się, że królestwo Readingu ma największą bibliotekę na świecie, zapragnęłam ją zobaczyć. Miałam do niej niewielki dostęp, bo byłam córką lorda Asiki. Wiem, że wiele innych osób też by chciało, ale ograniczone zasoby Wahali im na to nie pozwalają. Czytanie to nie tylko przewracanie nowych stron, to zdobywanie wiedzy, a wiedza to potęga.”

Xavier niemal rozdziawił usta na jej słowa. W przeciwieństwie do wcześniejszego nastawienia, Robb tym razem wyglądał na pod wrażeniem.

„Twoja królowa przedstawiła lepsze argumenty niż ty. Przyjrzymy się temu i zobaczymy, jak się rozwinie.”

Dłoń Xaviera na jej talii zacisnęła się, zmuszając ją do spojrzenia na niego. Ich spojrzenia się spotkały. W jego zielonych oczach pojawiła się ulga i wdzięczność. Po jego szerokiej twarzy rozbiegł się zniewalający uśmiech, przez co wyglądał wręcz grzesznie przystojnie. Widok ten rozgrzał ją od środka i odwzajemniła uśmiech.

Dlaczego ten widok był taki piękny? Zdała sobie sprawę, że to pierwszy raz, kiedy widziała go uśmiechniętego.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa