passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #28 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 28

27: Akt buntu

„Byłem w świątyni” – odezwał się Xavier, gdy Mia weszła do sali tronowej po wezwaniu.

Wezwanie oznaczało reprymendę. Nie zawsze tak było, przynajmniej jeszcze nie. Znała swoją rolę i odgrywała ją dobrze. Za każdym razem, gdy opuszczała swój pokój, była uprzejma i pełna gracji. I chociaż często miała ochotę udusić swojego męża, alfa-króla, tylko za to, że oddychał w jej pobliżu, nie robiła tego. Trzymała serce na wodzy i panowała nad sobą, nawet jeśli wydawało się to niemożliwe. Edward chciałby, żeby tak postępowała.

Ostatnie dni między nimi były spokojne, jednak ona nie zapomniała, co zrobił Edwardowi.

Nie wiedziała, dlaczego została wezwana, ale nie było to z powodu jej czynów. Odprawił też strażników, więc cokolwiek chciał poruszyć, dotyczyło wyłącznie ich dwojga. Zastanawiała się, o co chodzi.

„Alfa alfów obudził się już ponad tydzień temu, ale wróci do stanu rozsądku dopiero dziś po południu. Znam go dobrze i wiem, że Pałac będzie pierwszym miejscem, do którego przyjdzie, gdy odzyska zmysły.” Nie umknęło jej niezadowolenie w jego głosie.

„Nie chcesz, żeby tu był.” Skrzyżowała ramiona na piersi, podchodząc bliżej tronu, na którym siedział Xavier.

„Jest alfą Alfów i moim ojcem. Przyjdzie zobaczyć, jak sobie radziłem.”

„Dlatego odesłałeś Edwarda, bo nie chcesz, żeby był świadkiem tego, co twój ojciec ci powie, gdy przyjedzie?”

Mia zebrała kilka informacji, podsłuchując rozmowy starszych pokojówek i pracowników Pałacu w ostatnim miesiącu. Mówili, że Xavier i jego ojciec nigdy się nie dogadywali i wielokrotnie popadali w konflikty – czasem gorsze, czasem lepsze. Spokój wrócił do pałacu dopiero, gdy Robb zapadł w sen, a Xavier został alfa-królem. Przebudzenie ojca oznaczało, że wszystko może wrócić do dawnego stanu. Tym razem Xavier mógłby doznać jeszcze większego upokorzenia z jego ręki.

Edward był dla nich mostem pojednania podczas tych kłótni. Robb zawsze mówił Xavierowi, żeby był bardziej podobny do swojego dalekiego kuzyna, Elliotta Ainswortha, lub młodszego brata, co zwykle przynosiło więcej szkody niż pożytku.

„To nie to.”

„To oczywiste, że o to chodzi. Myślałam, że mnie karzesz, wysyłając go, ale teraz widzę, że to nie była kara. Po prostu unikałeś kolejnego upokorzenia przed swoim młodszym bratem.”

Powód, dla którego Xavier odesłał Edwarda, nurtował Mię przez ostatnie dwa dni. Najpierw myślała, że chciał ukarać brata za rolę, jaką odegrał w jej ucieczce. Jednak odesłał go ponad tydzień po jej powrocie i to miało mało sensu.

Po wysłuchaniu plotek zrozumiała, że nie wyrzucił brata, by ją ukarać. Odesłał go, by chronić samego siebie.

„Przestaniesz mówić” – wysyczał, walcząc z narastającą wściekłością.

Uderzyła w czuły punkt, więc kontynuowała: „Chcesz, żebym przestała mówić, bo to kłamstwo czy dlatego, że to prawda?”

Raptownie wstał i ruszył w jej stronę, a jego oczy migotały między czerwienią a zielenią. „Nie twoją rolą jest mnie kwestionować. Twoją rolą jest wykonywać rozkazy. Zrozumiano?!”

Górował nad nią, próbując zastraszyć ją gabarytami, ale dziś, z jakiegoś powodu, nie bała się go. Gniew przepędził jej strach.

Była królową, a on wciąż rzucał jej rozkazy jak służącej. Chciał okazać władzę, której nie miał nad swoją kochanką – na niej.

„Ach tak, mój królu!” – skłoniła się z ironią i cofnęła się o krok. „Jak zawsze będę posłuszną żoną króla, który udaje bezwzględnego i zimnego, a pod spodem jest tylko słabym chłopcem bojącym się stawić czoła ojcu!”

Uniósł rękę, by ją uderzyć w twarz, a ona wstrzymała oddech i zamrugała rzęsami. Nie poczuła jednak uderzenia, a gdy znów otworzyła oczy, zobaczyła, że opuszcza rękę.

Nie wierzyła w większość słów, które wypowiedziała. Rozpoczęła ten bunt kilka minut temu, chcąc się na nim odegrać za odesłanie Edwarda. Podkręciły ją jego brutalne rozkazy, ale nie sądziła, że opisuje go tymi słowami. Jednak ich siła zdradziła, że tak właśnie jest.

Prawie zrobiło jej się go żal, gdy przemówił.

„Nakazuję ci wrócić do swoich komnat i rozkazuję zostać tam, dopóki nie powiem inaczej” – zagrzmiał, a jej ciało lekko zadrżało. Wróciło poczucie strachu.

Oddaliła się od niego, nie okazując żalu w oczach, kiedy opuszczała salę tronową.

On został sam ze swoimi myślami – jednym z nich było, czy dobrze zrobił, że pozwolił jej żyć.

Drzwi do jej komnat otworzyły się i Toni wbiegła z srebrzystym płaszczem w dłoniach i szerokim uśmiechem na twarzy. Otwierające się drzwi obudziły Mię, która spała. Przeciągnęła się krótko na łóżku, a jej powieki wydawały się lekkie, gdy je otworzyła.

„Moja królowo, spałaś” – zauważyła Toni i zwolniła kroku.

Mia przyłożyła dłoń do ust, tłumiąc głośne ziewnięcie. „Tak. Nie miałam nic do roboty.”

Nie opuszczała pokoju od czasu wyjścia z sali tronowej, a bezczynność sprawiła, że zasnęła.

Przetarła oczy. „Co to za okazja? Co świętujemy?”

„Przyjazd ojca alfa-króla. To od królewskich krawców. Zaraz napuszczę pani kąpiel.”

„Wezmę kąpiel, ale tego nie założę” – powiedziała, wstając z łóżka.

Toni zmarszczyła brwi i położyła płaszcz na łóżku. „Dlaczego nie?”

„Bo mój mąż rozkazał mi zostać w komnatach, dopóki nie powie inaczej i muszę być posłuszna.”

„Ojciec króla wkrótce będzie tutaj i musisz być gotowa na spotkanie z nim.”

Obie wyszły z łazienki po długiej kąpieli Mii w pachnącej, ciepłej wodzie.

Ubierała się, ale ani razu nie spojrzała na srebrną suknię przyniesioną przez służącą. Zamiast tego, wybrała z szafy szkarłatną, która podkreślała jej włosy i nałożyła ją.

Mia usiadła przed toaletką, a Toni szczotkowała jej kręcone, rude włosy, gdy do drzwi rozległo się szybkie, mocne pukanie.

Toni puściła jej włosy i pospieszyła do drzwi. Była spięta, odkąd Mia oznajmiła, że nie włoży srebrnej sukni, i bała się.

Uchyliła drzwi, a przed nimi stał strażnik króla – w srebrnej zbroi opiętej na masywnym ciele. Jego obecność wywołała u niej dreszcze, ale nieprzyjemne.

„Jestem tu, by odprowadzić królową do sali tronowej. Czy jest gotowa?” – zapytał szorstkim głosem, siejąc większy zamęt, niż powinien. „Alfa alfów właśnie wszedł do Pałacu, a król potrzebuje swojej królowej.”

Mia wstała od toaletki i podeszła do drzwi, gdzie stały jej służąca i strażnik.

„Nie, nie jest gotowa” – odpowiedziała Mia. „Powiedz królowi, że dziś rano rozkazał mi iść do moich komnat i zostać tam, dopóki nie powie inaczej. Nie mogę więc wyjść z tobą. Powiedz mu, że wykonuję jego rozkaz i nie mogę ufać słowom sługi. Jeśli chce mnie wystrojonej i poza komnatami, musi przyjść i powiedzieć to osobiście.”

W jego oczach mignęła panika, ale skinął głową i odszedł od drzwi. Mia podeszła do półki, nie przejmując się tym, że jej służąca patrzyła na nią z rozdziawionymi ustami.

Wzięła książkę Williama Szekspira i przeszła do fotela, by usiąść z gracją.

„Możesz już iść” – odprawiła Toni, która ukłoniła się i pospiesznie wyszła z pokoju, nie chcąc być świadkiem nadciągającej burzy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

28: Chaos z rodziną królewską

Dźwięk trąbki poinformował Xaviera o przybyciu ojca. Wstał ze swojego tronu i zszedł po schodach, kierując się w stronę szerokiego okna, przez które mógł wszystko widzieć.

Zgodnie z oczekiwaniami, Robb wysiadł ze swojej karocy eskortowany przez kilku strażników świątynnych i kapłanów, zmierzając w stronę Pałacu. Był odziany w długą, białą szatę ze złotymi pasami, znak rozpoznawczy jego tytułu – alfy alf. Xavier nienawidził miażdżącego uczucia, które zawsze towarzyszyło mu na myśl o bliskości Robba. Miał je od dziecka i sądził, że z czasem wyrośnie z tego.

To był strach, że ojciec w mgnieniu oka mógłby odebrać mu wszystko, na co tak ciężko pracował. Bał się tego od dzieciństwa i nawet teraz to uczucie nie znikało.

Minęły już ponad trzy lata, odkąd Robb Ainsworth postawił stopę w Pałacu. Trzy lata bez sprzeciwu, ponad trzy lata bez konieczności udowadniania swojej wartości ojcu, który na nic nie zasługiwał. Czas minął tak szybko, a może nawet zbyt szybko.

Odwrócił się w stronę drzwi prowadzących do wewnętrznych komnat, gdzie królowa już dawno powinna była się pojawić, ale było pusto. Zwrócił się do strażnika stojącego obok tronu:

— Wezwij królową, powiedz jej, że jej obecność jest wymagana. — Strażnik skłonił się i odszedł, a w tej samej chwili drzwi się otworzyły.

Robb, w towarzystwie około tuzina mężczyzn, wszedł do sali tronowej, a wokół niego roztaczała się aura dominacji. Xavier wymusił uśmiech, który nie sięgał jego oczu na widok ojca.

— Ojcze!

— Synu! — odparł ten łagodnie zadowolony. — A może powinienem powiedzieć: królu alf?

— Zawsze jestem twoim synem. — Xavier zaśmiał się i podszedł bliżej ojca, nie potrafiąc opanować nagle spoconych dłoni.

— Królu alf — odezwał się głos, który sprawiał, że jego skóra cierpła, a żołądek ściskał się w nieprzyjemny sposób. Xavier oderwał wzrok od Robba i spojrzał na Elliotta – kuzyna i zaprzysięgłego wroga. Stał w długiej szacie koloru królewskiego fioletu ze srebrnymi zdobieniami, niemal identycznej jak ta, którą miał na sobie Robb, poza kolorem.

Dziś był ten dzień, w którym los na pewno postanowił go dobić.

Sukinsyn szczerzył się do niego, jego niebieskie oczy błyszczały. Xavier natychmiast się skrzywił. Zacisnął dłoń w pięść. Nie było w tym spotkaniu nic przyjemnego i nagle miał ochotę coś uderzyć.

Pierścień na jego palcu wstrzyknął do krwi bolesne i osłabiające trucizny. Te trucizny wędrowały żyłami do reszty ciała, wszystko po to, by go uspokoić. Mimo to niewiele to dało, by powstrzymać jego wściekłość.

Robb był tym, który sprawiał, że dorastając czuł się gorszy, a Elliott mu w tym pomagał. Elliott był hipokrytą – robił właściwe rzeczy tylko wtedy, kiedy Robb był obecny, wślizgnął się do serca Robba i sprawił, że ten uwierzył, iż byłby lepszym królem niż Xavier.

„Może nie był hipokrytą, może był szczery” — podpowiadał jeden głos w jego głowie.

„Nie, Edward był naprawdę dobry. Elliot nie. On był żmiją i nadal nią jest. Przyczynił się do uczynienia życia trudniejszym, niż musiało być.” — sprzeciwiał się inny głos.

Elliot pogorszył wszystko po śmierci królowej Layli i Xavier nigdy mu tego nie wybaczy.

— Elliott — warknął cicho.

— Już nie Elliott, lecz Lord Elliott, tytuł, który otrzymałem w regionie Idah — poprawił się dumnie, z głową uniesioną wysoko. — To na wschodzie królestwa, tam mnie wysłałeś, gdy twój ojciec zasnął. Uczynili mnie tam panem ziemi.

— To dobrze dla ciebie — uśmiech Xaviera pojawił się sztucznie na jego twarzy.

— Rzeczywiście.

— Jeśli wschodnie wybrzeże jest takie wspaniałe, to czemu wróciłeś do stolicy?

— Usłyszałem o przebudzeniu alf alf ponad tydzień temu i wiedziałem, że muszę wrócić. Podróżowałem dniem i nocą, by być przy nim, gdy wrócił do stanu rozumu. Cieszę się, że zdążyłem.

Xavier wydał zirytowany odgłos i przewrócił oczami. Gdyby w królestwie istniał tytuł dla podlizywania się, przyznałby go kuzynowi, bo w tym był najlepszy.

Nie zdążył odpowiedzieć ciętą ripostą, bo Robb mu przerwał. — Dostałem informację, że się ożeniłeś. Gdzie jest twoja królowa? — Robb zażądał, rozglądając się po sali tronowej w poszukiwaniu nowej królowej.

Na to pytanie Xavier przypomniał sobie, że królowa, po którą wysłał już jakiś czas temu, nadal się nie pojawiła. Wciąż zastanawiał się, co mogło się stać, gdy strażnik wysłany po królową wrócił bez niej.

Zbliżył się do niego, z niepewnym wyrazem twarzy, a oczy Xaviera zwęziły się.

— Mów!

— Królowa wzywa cię — powiedział. — Nie opuści swoich komnat, póki sam po nią nie przyjdziesz.

Xavier nie spodziewał się takiej odpowiedzi. Co mogło dać diablicy, którą nazywa żoną, odwagę do wygłaszania tak niedorzecznych żądań?

— Ktoś tu chyba nie rządzi swoim domem — Elliott pokręcił głową z dezaprobatą. Jego kuzyn był mistrzem w sypaniu słowami, które jak zwykle sprawiały, że Robb zaczynał wątpić w Xaviera.

Xavier niemal rzuciłby się na niego i sprawił, by pożałował tych słów, ale powstrzymał swoją zwierzęcą stronę w ostatniej chwili. Robb właśnie na niego patrzył, gotów dojść do wniosku, że jest tylko marnym królem, a on nie chciał mu dawać kolejnych powodów do tego.

Wycofał się:

— Moja królowa mnie wzywa, wasza łasko. Elliott może błaznować i cię zabawiać podczas mojej nieobecności. Obiecuję, że nie zajmie mi to długo.

Czerwień błysnęła w oczach Elliotta na słowa Xaviera, ale nie mógł, jak zwykle, wyładować swojej złości.

Xavier skłonił głowę i opuścił salę tronową, czując satysfakcję.

Teraz czas zmierzyć się z małym diabłem, którego nazywał żoną, a która pragnęła tylko jego upadku.

Przesuń w górę, aby kontynuować

29: Pośpiech i powściągliwość

Mia przerzuciła książkę w dłoni na stronę siedemnastą i prawie zaczęła czytać, gdy jej drzwi otworzyły się gwałtownie, a do środka wkroczył diabeł z twarzą tak czerwoną, że Mia prawie bała się, że zaraz eksploduje.

Pierścień wciąż był na jego palcu, ale mimo to wyglądał na wściekłego jak nigdy. Może nie był tak potężny, jak wszyscy sądzili, albo furia Xaviera była aż tak intensywna.

Rzucił się w jej stronę, ale Mia pozostała niewzruszona. „Co ty, na imię wszystkich mistycznych stworzeń, sobie wyobrażasz?” warknął na nią.

„Czytam”, odpowiedziała po prostu, a jej bezczelna odwaga zatrzymała go w miejscu, kilka kroków od niej.

Zaśmiał się, ale nie był to wesoły śmiech. Był pełen furii, która wrzała w jego wnętrzu, i teraz wychodziła na zewnątrz.

„Powinienem cię zabić. Powinienem rozkazać tym strażnikom cię zabić i wyrzucić twoje żałosne ciało do oceanu”. Przejechał futrzastą, drżącą ręką po włosach, szarpiąc je mocno — próbował w ten sposób rozładować wściekłość. „Powinienem wszystkim powiedzieć, że uciekłaś ze swoim kochankiem, jak kiedyś już rozważałem. Myślałem, że twoje żałosne życie jest warte ocalenia. Okazuje się, że kurwa — nie jest!”

Upuściła książkę i skrzyżowała ramiona, wyglądając na niewzruszoną. „Chcesz coś powiedzieć? Czy zamierzasz tylko stać i się wywnętrzać?”

Zgrzytnął zębami, a jego powieki zamigotały. Z tą ilością furii płynącej w żyłach, zmieniłby się w wilkołaka i zaatakował ją, gdyby nie pierścień, który go hamował. Utrzymywał go w ludzkiej formie, a część niego nienawidziła tego. Był o włos od złapania jej za szyję i zgaszenia światła w jej oczach, ale nie mógł. Jego ojciec czekał na nią w Sali Pałacowej i musiała wyglądać perfekcyjnie i godnie.

„Dlaczego nie jesteś w sali tronowej?” zapytał.

„Kazałeś mi zostać w pokoju, dopóki nie powiesz inaczej dziś rano, więc właśnie to robię.” Sama była zaskoczona, że jej głos pozostaje tak spokojny.

„I ze wszystkich dni, akurat dzisiaj postanowiłaś religijnie stosować się do mojego rozkazu?”

„Obowiązkiem dobrej królowej jest słuchać króla.” Bawiła się lepiej, niż się spodziewała, a wszystko to kosztem króla alf.

W mgnieniu oka Xavier stanął przed nią, sięgnął i złapał ją za ramię. Szarpnął ją na nogi, ciągnąc w stronę łóżka, na którym leżała srebrna suknia.

„Boli mnie!” syknęła z bólu od jego nieznośnego uścisku.

„A ty właśnie mnie upokorzyłaś przed Robbem Ainsworthem, alfą alf. Myślę, że jesteśmy kwita. Podnieś tę pieprzoną suknię.”

Skrzywiła się i rzuciła mu gniewne spojrzenie, ale zrobiła, jak kazał, sięgając po srebrną suknię.

„Załóż ją,” rozkazał, puszczając ją i robiąc krok w tył. Nie odwrócił się jednak i wciąż patrzył.

Mia mocno zacisnęła dłoń na ramieniu i delikatnie je masowała, by przynieść sobie ulgę.

Cała ta sytuacja nie podobała się Xavierowi, który niecierpliwie przeczesywał włosy palcami.

„Nie dasz mi chociaż pokoju albo nie odwrócisz się, żebym mogła się przebrać?”

„Nie!” warknął.

Jej dłoń zacisnęła się w pięść na jego odpowiedź, ale może dziś wieczorem zagrała za ostro i teraz przyszła jego kolej.

Odwróciła się od niego i sięgnęła, by poluzować sznury sukni, którą miała na sobie, ale nie sięgnęła. Próbowała obiema rękami, ale niestety, jej ręce były za krótkie. To oznaczało, że potrzebuje pomocy, a Xavier był tu z nią sam. Wiedziała, że musi poprosić o pomoc, bo próba poradzenia sobie samodzielnie była żałosna, ale była zbyt dumna i uparta, by to zrobić.

Już miała otworzyć usta, gdy poczuła dłonie Xaviera na swoich plecach, tam gdzie były sznury sukni, a on je rozwiązał. Gdy skończył, wyciągnął sznury z każdej małej dziurki, uwalniając ją.

Przygryzła wargi, gdy jego dłoń zsunęła się niżej na jej plecy, a jego nieuważne, lecz miękkie dotknięcia wywołały ciarki na jej skórze. Rozwiązywał suknię z łatwością, jego wprawa w tej czynności była oczywista.

Sznury opadły na podłogę obok niej, co oznaczało, że skończył, ale żadne z nich nie ruszyło się natychmiast. Przez chwilę Mia miała wrażenie, że poczuła delikatny dotyk alfa króla na swoich plecach, zanim odchrząknął i odsunął się.

Pozwoliła szkarłatnemu szlafrokowi opaść i wyszła z niego naga, stając twarzą do alfy króla, który nie potrafił oderwać od niej wzroku.

Xavier nie odwrócił wzroku, bo chciał się upewnić, że jego buntownicza żona i królowa zrobi to, co kazał, ale teraz już nie mógł oderwać wzroku. Uwięziła go swoim gładkim, opalonym ciałem i teraz była ciekawa jego reakcji. To nie był pierwszy raz, gdy widział ją nagą, ale czuł się tak, jakby był.

Mia zignorowała gorący wzrok alfa króla na swoim ciele, gdy zakładała srebrną suknię przez głowę i przeciągnęła przez nią ręce. Tak jak szkarłatna, srebrna suknia miała sznury, które trzeba było zawiązać, by nadać jej elegancki i dopasowany wygląd. I znów Xavier pomógł jej bez pytania.

„Teraz włosy,” poinformowała go cichym głosem.

Xavier nie wiedział, czy była złośliwa, czy nerwowa. Próba odkrycia, co dokładnie czuje, byłaby stratą czasu. Nie miał go — nie, gdy czekał go los. Spojrzał na jej kręcone rude włosy i zobaczył, że rzeczywiście są splątane i nieprezentujące się, a to wymagało poprawy. Powoli poprowadził ją do toaletki, swoją dłonią płasko przyciśniętą do jej pleców.

„Siadaj,” polecił, a ona usiadła natychmiast.

Sięgnął po gumkę i szczotkę stojące przy toaletce i podniósł je.

Mia prawie zapytała, co on sobie wyobraża, ale zacisnęła usta, tłumiąc pytanie. Obserwowała, jak kilka razy przeczesuje jej włosy szczotką, znając się na nich lepiej niż ona sama. Jednym szybkim ruchem zebrał je w swoje duże dłonie i upiął w zgrabny kok.

Odłożył szczotkę na toaletkę i odsunął się od niej. Mia gapiła się na swoje włosy w lustrze, nie mogąc uwierzyć, że to alfa król, stojący za nią, to zrobił.

Jakiej magii użył?

Z pewnością nie tak wyobrażała sobie ten wieczór i właśnie ją zaskoczył.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa