passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #31 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 31

30: Dobry zespół

„Możemy już iść?” zapytał zrzędliwie, wyrywając ją z zamyślenia.

Uśmiechnęła się szeroko i z gracją podniosła się na nogi, podchodząc do niego i idąc z nim ramię w ramię.

„Jestem pewien, że Robb miałby mi za złe, gdybym zbyt długo zwlekał z przedstawieniem mu swojej żony.”

„Możesz mu powiedzieć, że pomagałeś swojej żonie, jak przystało na troskliwego męża.” Odwrócił się i rzucił jej groźne spojrzenie, ale ona je zignorowała i mówiła dalej. „Dzięki za włosy. Nie sądziłam, że dasz sobie radę.” Przyznała.

Spodziewała się, że odpowie jakimś głupim usprawiedliwieniem, żeby podreperować swoje zranione ego, ale nic z tych rzeczy się nie wydarzyło.

„Ja też nie. Włosy mojej matki były gładsze i proste, więc łatwiejsze do ujarzmienia. Twoje były trochę inne.”

Słysząc, jak mówi o swojej matce, byłej królowej, przypomniała sobie, że miał z nią zdrową relację, w przeciwieństwie do swojego ojca.

„Poradziłeś sobie, lepiej niż ja bym to zrobiła.”

Jego dłoń opadła, obejmując jej talię i przyciągając ją do swojego silnego ciała. „Cóż, dobrze, że mnie poślubiłaś.” Zażartował z odzyskaną pewnością siebie.

„Dobrze, że to zrobiłam,” odpowiedziała.

Xavier i Mia weszli razem do Pałacowej Sali, przytuleni do siebie. Robb i Elliott, a także kilku innych starszych i lordów, mieli na twarzach niecierpliwe wyrazy, ale gdy tylko ich zobaczyli, niecierpliwość zniknęła. Ich oczy spoczęły na królu i królowej z zachwytem, a ich wspólna aura zdominowała salę tronową.

„Przepraszam.” Xavier przeprosił, gdy zbliżył się do ojca. „Nie chciałem was wszystkich tak długo zatrzymywać. Musiałem jednak pomóc żonie. Dziękuję za cierpliwość.”

Elliot parsknął śmiechem, rzucając Xavierowi szydercze spojrzenie. „Jesteś wszystkim, tylko nie troskliwą osobą, Xavierze, ta rola do ciebie nie pasuje.”

„Ale taki właśnie był. Był również czuły i cierpliwy.” Mia stanęła w obronie męża, po raz drugi tego dnia przyciągając uwagę Elliota. Zmarszczył na nią brwi z dezaprobatą, patrząc na nią z góry.

Ach, bycie dupkiem musi być dziedziczne w rodzinie Ainsworthów.

Mia oderwała od niego wzrok i spojrzała na Robba, który wyglądał na częściowo niezadowolonego, częściowo zasmuconego. „Wasza łaskawość, to dla mnie zaszczyt móc być w waszej obecności i oglądać waszą twarz.” Ukłoniła się, po czym wyprostowała, a Xavier objął ją ramieniem, jakby miała uciec, gdyby tego nie zrobił. „Dziękuję za cierpliwość.”

„Nie ma za co.” z jego twarzy zniknął wyraz niezadowolenia i pojawił się czuły uśmiech. „Poinformowano mnie o nagłej śmierci twojej siostry, Ariel. Przykro mi. Była naprawdę piękna.”

Ponownie się ukłoniła. „Dziękuję, wasza łaskawość.”

Zmarszczone spojrzenie Robba przeniosło się z niej na Xaviera i zapytał: „Gdzie jest twój brat, Edward?”

„Wysłałem go na królewską misję do królestwa Klean.”

Robb zmarszczył brwi. „Co było tak ważne, że nie mogłeś posłać straży i posłańców?”

„Ufam mu bardziej niż komukolwiek innemu.”

Robb nie wyglądał na przekonanego, ale nie drążył dalej. „Dajcie nam trochę przestrzeni.” Rozkazał, a mężczyźni w pałacu natychmiast się oddalili, lecz Elliot pozostał przy nim.

„Kiedy powiedział, ‘dajcie nam przestrzeń’, myślę, że chodziło też o ciebie,” Xavier rzucił do Elliota z pogardą w głosie.

Elliott go zignorował i zwrócił się do Robba, który kiwnął głową, zgadzając się z synem. Elliot ukłonił się przed alfą alf i wyszedł z sali tronowej. Xavier patrzył za nim spode łba, aż ten zniknął za drzwiami.

„Powinnam też wyjść.” Mia już się odwróciła, by odejść, ale Xavier chwycił ją za rękę. Gdy spojrzała na niego, zauważyła desperację w jego zielonych oczach. Albo był już zbyt przyzwyczajony do jej obecności, albo bał się zostać sam na sam z ojcem.

To mogło być też na pokaz – by pokazać ojcu, że nie jest już tym samym człowiekiem, którego znał trzy lata temu.

„Zostań!” to jedno słowo zabrzmiało jak rozkaz i prośba jednocześnie. Przygryzła wargę i skinęła głową.

Objął ją w talii i zwracając się do Robba, zauważyli jego zmrużone spojrzenie skierowane na nich.

Xavier przygotował się na wszystko, co Robb miał teraz powiedzieć, gdy już wszyscy inni opuścili salę tronową. Z pewnością nie będzie to nic przyjemnego. Może obecność królowej u jego boku złagodzi efekt. A może jeszcze go spotęguje, ale nie chciał jej puścić z powodów, których sam nie rozumiał.

„Słyszałem, że po koronacji na alfę króla trzy lata temu, natychmiast dałeś zgodę na budowę Stolicy 3 na skraju La Ville Royale.”

Xavier skinął głową, „Tak, wasza łaskawość. Instytucje dla rolników, wojowników i uczonych.”

„Czyjej rady posłuchałeś, zanim rozpocząłeś ten ogromny projekt? Prawie każdy członek rady alf, z którym rozmawiałem, zaprzeczał, by był poinformowany przed rozpoczęciem.”

„Brata, księcia Edwarda i Alfy Koza. Ich radzie ufam bardziej niż jakiejkolwiek innej w królestwie.” Choć w innym wypadku nigdy by się do tego nie przyznał.

Mia spojrzała na niego z niedowierzaniem słysząc jego słowa.

Widziała budowę instytucji uczonych, w tym biblioteki niedaleko jej domu. Gdy dopytywała, nadzorcy budowy mówili, że projekt zatwierdził alfa król. Od razu założyła, że zatwierdził go były alfa król, Robb Ainsworth, zanim zasnął, a jego syn realizuje jego wolę. Krążące plotki też to potwierdzały, więc była wdzięczna za wykonaną pracę. Teraz, wiedząc, że to Xavier wydał zgodę, poczuła się inaczej. Tak wiele o nim nie wiedziała. Tylko dziś zaskoczył ją już dwa razy.

Robb nie wyglądał na pod wrażeniem, „Zgodziłbym się na instytucje wojowników i rolników, ale instytucję uczonych należałoby wstrzymać. Czytanie i książki nie były sekretem wielkości królestwa Wahala i wątpię, by to się miało zmienić.”

„Może nie były, ale badania i raporty szpiegów pokazują, że Królestwo Readingu z południa wyprzedziło wiele innych królestw w ostatnich stu latach, wasza łaskawość. Powitali też podróżników z różnych stron świata, ciekawych ich ogromnej wiedzy. To znacznie zwiększyło bogactwo królestwa. Instytucja uczonych może być błogosławieństwem, jeśli dobrze ją poprowadzić.”

Robb wciąż wyglądał na nieprzekonanego, a Xavier tracił już zapał do tej walki.

„On ma rację, wasza łaskawość.” cichy głos Mii odezwał się, przyciągając uwagę Robba i zaskakując Xaviera.

„Inwestycja w instytucję uczonych nie jest stratą czasu i środków. Uważam, że to jedna z najmądrzejszych rzeczy, jakie zrobił król od początku panowania. Jako dziecko kochałam czytać. Gdy dowiedziałam się, że królestwo Readingu ma największą bibliotekę na świecie, zapragnęłam ją zobaczyć. Miałam do niej niewielki dostęp, bo byłam córką lorda Asiki. Wiem, że wiele innych osób też by chciało, ale ograniczone zasoby Wahali im na to nie pozwalają. Czytanie to nie tylko przewracanie nowych stron, to zdobywanie wiedzy, a wiedza to potęga.”

Xavier niemal rozdziawił usta na jej słowa. W przeciwieństwie do wcześniejszego nastawienia, Robb tym razem wyglądał na pod wrażeniem.

„Twoja królowa przedstawiła lepsze argumenty niż ty. Przyjrzymy się temu i zobaczymy, jak się rozwinie.”

Dłoń Xaviera na jej talii zacisnęła się, zmuszając ją do spojrzenia na niego. Ich spojrzenia się spotkały. W jego zielonych oczach pojawiła się ulga i wdzięczność. Po jego szerokiej twarzy rozbiegł się zniewalający uśmiech, przez co wyglądał wręcz grzesznie przystojnie. Widok ten rozgrzał ją od środka i odwzajemniła uśmiech.

Dlaczego ten widok był taki piękny? Zdała sobie sprawę, że to pierwszy raz, kiedy widziała go uśmiechniętego.

Przesuń w górę, aby kontynuować

31: Dwie przeciwstawne strony

Mia i Xavier wystąpili dziś razem jako królowa i król. To nie był ich pierwszy oficjalny występ jako para. Wcześniej zdarzyło im się już kilka takich okazji. Tym razem jednak starali się przedstawić siebie reszcie królestwa jako szczęśliwą parę.

Obecnie przebywali na arenie sportowej, gdzie ponad setka osób obserwowała, jak dwóch mężczyzn walczy ze sobą w ringu. Dwóch mężczyzn bijących się do nieprzytomności było formą rozrywki dla wiwatującego tłumu. Rozrywka w Wahalanie mogła przybierać formę sztuki, muzyki, dramatu, a czasem i spoconego zapasów.

Mia nie przepadała za brutalną walką tylko po to, by ktoś mógł popisać się siłą. Dorastając, jej pani nauczyła ją, że przemoc jest nieuniknioną cechą każdego wilkołaka. Jej ojciec jednak się z tym nie zgadzał. Był najbardziej pokojowo nastawionym człowiekiem, jakiego Mia kiedykolwiek znała, i łatwo było mu uwierzyć.

„Sami wybieramy swój los. Sami decydujemy, kim chcemy być.” – powtarzał zawsze.

Ludzie nazywali go słabym, ale on nigdy się tym nie przejmował. Był wierny sobie, a to właśnie się liczyło.

Podczas jej pierwszej przemiany w wilkołaka ponad rok temu, jej siostra i ojciec zadbali o to, by przemiana, choć bolesna, przebiegła bez ofiar. Od tego czasu potrafiła zachować kontrolę podczas pełni, najczęściej w zaciszu terenów Asika.

Przemoc była niepotrzebna i nie wynikała z czyjejś natury. Dlatego nie rozumiała, jak ktokolwiek mógł patrzeć i czerpać przyjemność z tego, co działo się na arenie.

Xavier z kolei nie wyglądał na zaniepokojonego. To była jedna z nielicznych chwil, gdy mógł siedzieć w ciszy i nie martwić się obowiązkami. Uwielbiał to, jak ludzie zgromadzeni na arenie skupiali uwagę na tych w ringu, a nie na nim. To nie zdarzało się często, więc gdy już się przydarzyło, chętnie z tego korzystał.

Cięższy zapaśnik w ringu uderzył pięścią drugiego w szczękę, powalając go z nóg. Mężczyzna upadł ciężko na ziemię, a z jego ust trysnęła krew.

Mia westchnęła z przerażeniem i zakryła usta dłonią. Xavier spojrzał na nią. Jego zielone oczy wyrażały ciekawość wobec przerażenia, jakie malowało się w jej spojrzeniu. Miała wyraz twarzy, który sprawiał, że wszyscy na arenie wyglądali jak bezwzględne potwory.

„Nie podoba ci się ta walka.” To nie było pytanie. Widział po jej twarzy, że tak właśnie jest.

„Nigdy nie rozumiałam bezsensownej przemocy w imię rozrywki. On może skończyć w strasznym stanie.” – powiedziała.

„On na pewno skończy w strasznym stanie.” poprawił ją. „To właśnie sprawia, że jest to takie ekscytujące i przyciąga tyle ludzi.” Na jego twarzy pojawił się zuchwały uśmiech.

„Nie dziwi mnie taka odpowiedź z twojej strony,” mruknęła, jej głos ledwo przebijający się przez hałas panujący na arenie.

Usłyszał ją, ale jeśli poczuł się urażony jej słowami, nie dał tego po sobie poznać. „Nie sądzisz, że stawianie czoła losowi i nielekceważenie siebie to coś dobrego?”

Odwróciła się i spojrzała mu prosto w oczy, a przez chwilę zapomniała oddychać.

Zaciskając pazury wokół resztek zdrowego rozsądku, wróciła do rzeczywistości. „Wybacz, nie zrozumiałam tej lekcji, którą ty wyciągnąłeś.” Oderwała wzrok od niego. Nie chciała zatracić się w jego urzekającym spojrzeniu bardziej, niż już była.

„Jaka byłaby więc twoja wymarzona rozrywka? Mężczyzna czytający książkę?” zapytał, w jego głosie pobrzmiewała lekka kpina.

„Mężczyzna lub kobieta na przygodzie, stawiający czoła przeciwnościom i wychodzący z podniesioną głową – to byłby pokaz, który chciałabym obejrzeć.”

„O to właśnie chodzi w tej walce, z tym że większy zawsze wygrywa.”

Mia już chciała odpowiedzieć na jego ostatnie słowa, gdy zauważyła zbliżającego się strażnika.

Miał na sobie mundur strażnika, ale długa biała peleryna na zbroi wyróżniała go spośród innych. To nie był strażnik króla i Mia była pewna, że już wcześniej widziała ten mundur. Zastanawiała się gdzie.

„Przyszła wiadomość do ciebie, moja królowo. Jest od naszego ojca, alfy alf.” – ogłosił strażnik, stając przed Mią i królem alf, pochylając głowę w oznace szacunku.

Xavier wyciągnął rękę, by przyjąć list, który strażnik trzymał w dłoni. Słyszał, gdy strażnik powiedział, że list jest do królowej, ale byłby głupcem, gdyby pozwolił Robbowi go przechytrzyć. Strażnik wręczył mu list, mimo że przez chwilę na jego twarzy przemknął sceptyczny wyraz. Strażnik, który przyniósł wiadomość, ukłonił się i natychmiast odszedł.

Przybycie listu było dla Xaviera sygnałem do odejścia. Jego chwila szczęścia skończyła się szybciej, niż powinna, szybciej, niż by chciał. Robb miał na niego taki wpływ. Wziął Mię za rękę, pomógł jej wstać i wyprowadził ją z areny. Strażnicy króla podążali za nimi.

List wyglądał na ważny, a hałas tłumu utrudniałby mu skupienie się.

Mia nie była zadowolona, że przejął list w jej imieniu, ale nie wyglądał na kogoś, kto by jej go oddał, nawet gdyby ładnie poprosiła. Niechęć Xaviera do ojca często brała górę nad jego rozsądkiem. Zdarzało się, że przez to stawał się dupkiem, który chciał kontrolować wszystko wokół, nawet nie zdając sobie z tego sprawy.

Gdy tylko wyszli, Xavier złamał pieczęć i przeczytał list. To, co przeczytał, musiało go poruszyć, bo jego prawa dłoń zacisnęła się w pięść, a lewa ścisnęła list tak mocno, że ten zwinął się w kulę.

„Co tam jest napisane?” zapytała Mia. Kiedy nie odpowiedział, sięgnęła i wyrwała list z jego uścisku.

Przejrzała go pobieżnie.

Pozdrowienia, Królowo Mio,

To oficjalne zaproszenie dla Ciebie od alfy alf, naszego ojca. Jutro wyrusza on, by odwiedzić jedno z trzech miejsc stolicy 3. Ten list jest zaproszeniem, byś dołączyła do niego podczas tej wizyty. Wyruszamy o dziesiątej godzinie.

Podpisano

AOA, Robb Ainsworth.

Przesuń w górę, aby kontynuować

32: Ufanie królowej

Skończyła czytać i spojrzała na Xaviera, który niewiele zrobił, by wydostać się ze swojego wkurzonego stanu.

— Twój ojciec chce odwiedzić Stolicę 3 i chce, żebym pojechała z nim. — Zwinęła list w dłoni i wrócił do pierwotnej postaci, poza złamaną pieczęcią.

— Tak, czytałem to — powiedział jej, jego głos wciąż pełen urazy.

Ujął jej dłoń i w milczeniu wsiedli do powozu, który zawiózł ich do domu. Po przybyciu do Pałacu Xavier podał Mii rękę, a ona ją przyjęła. Pomógł jej wysiąść i razem ruszyli w stronę wejścia z powozu.

Byli już na ostatnim stopniu przed wejściem, gdy Mia przerwała ciszę, która panowała od ponad godziny.

Powoli wysunęła dłoń z jego ochronnego uścisku. — Chciałabym przyjąć zaproszenie i pojechać z twoim ojcem, by zobaczyć zabytki Stolicy 3 — poinformowała go o swojej decyzji.

Jego głowa gwałtownie zwróciła się ku niej, jej odpowiedź była ostatnią, jaką chciał usłyszeć. Jednak go to nie zaskoczyło. Robiła całkiem przyzwoitą robotę jako posłuszna żona.

Jej zuchwałość czasami go imponowała, a czasami doprowadzała do szału.

Zmroził ją wzrokiem. — Nie zrobisz tego. To rozkaz. — Powiedział i wszedł do pałacu. Nie obejrzał się za siebie ani nie upewnił, że idzie za nim, gdy odchodził.

Czuł się zbyt wściekły, zbyt zraniony, by to zrobić.

Mii dźwięczało w uszach od jego słów i podążyła za nim. Przyspieszył kroku i nie mogła go dogonić, dopóki nie weszli głębiej do Pałacu.

Pobiegła naprzód i stanęła przed nim. Wciągnął powietrze przez zaciśnięte usta i zacisnął wargi.

— Twój ojciec, alfa alf, chce mnie mieć przy sobie jutro.

Między ojcem a żoną nie wiedział, kto denerwował go bardziej. Ojciec, bez wątpienia, byłby odpowiedzią, ale ona brała z niego przykład. Nic dziwnego, że tak dobrze się dogadywali.

Od czasu przybycia Robba do Pałacu ponad tydzień temu, Xavier starał się być o krok przed wszystkim. Miał szpiegów rozrzuconych po całej stolicy, którzy dostarczali mu informacji o alfie alf. Chciał znać każdy jego ruch i plan. Bycie zaskoczonym byłoby jego winą, a tego nie chciał.

Nowym miejscem zamieszkania Robba był dom ojców. Wybudował rezydencję dla swojego ojca, Kade’a Ainswortha, po tym jak został królem alf. Mógłby zostać w Pałacu, ale wybrał inaczej. Xavier był zadowolony, że trzymał się z daleka. Nie chciał dzielić dachu. Jego dystans dawał mu prywatność i kontrolę nad własnym domem i Pałacem.

To była jedna dobra rzecz, którą zrobił, jedyna, którą Xavier pamiętał.

W jakiś sposób mądrość i dobra reputacja Mii sprawiły, że zyskała przychylność Robba. Xavier zauważył, jak bardzo ojciec był pod wrażeniem jego żony i jej wiedzy o sprawach. Część niego pragnęła, by był taki wobec niego, gdy był młodszy, choćby przez kilka minut. Robb nigdy nie uważał, że jest tego wart, nawet do dziś.

— On nie chce cię przy sobie. Jedynym powodem, dla którego cię zaprasza, jest to, by mi dopiec — warknął do niej.

Jej zęby się zacisnęły. — Jest mnóstwo powodów, dla których mógłby mnie zaprosić, ale skoro tego nie widzisz, nie będę się starać cię przekonać.

Pod jej tonem usłyszał odrobinę bólu i może by odpuścił, gdyby chodziło o coś innego.

— Gdyby nie chodziło o zrobienie mi na złość, Robb wysłałby do mnie list z prośbą o pozwolenie.

— Nie musi tego robić. Jestem królową, przynajmniej według powiedzenia, a twój ojciec pewnie wierzy, że nie mam za męża nadmiernie kontrolującego wariata. — Warknęła na niego.

— Uważaj na słowa, kobieto, chciałbym myśleć, że jesteś po mojej stronie, nawet jeśli to tylko na pokaz — syknął do niej. Był o krok od chwycenia jej i solidnego potrząśnięcia. Kilka jej śrubek już się poluzowało, był pewien. Może mocne potrząśnięcie by je przywróciło.

— Czy kiedykolwiek pomyślałeś, że twój ojciec może nie nienawidzi cię aż tak, jak myślisz? Że może też ma wobec ciebie dobre intencje?

To musiało być najgłupsze, co kiedykolwiek usłyszał. Ojciec dręczył go od dzieciństwa i przestał dopiero, gdy się zbuntował. Wszyscy wiedzieli, że go nienawidzi.

Okazało się, że nie jest tak mądra, jak myślał. — Urodziłaś się dziewiętnaście lat temu. Jesteś młoda i masz małą wiedzę o świecie. Znam go dłużej. Robb jest podstępny, a to jego fortel, by uznać mnie za niegodnego. Razem trudniej mu cię przełamać, ale sama byłabyś wobec niego bezbronna.

— Jestem mądrzejsza, niż myślisz.

— Jesteś najmądrzejszą panną, jaką znam w całym królestwie — przyznał, i to był największy komplement, jaki jej kiedykolwiek dał.

— Mimo to Robb rozszarpałby cię na strzępy i czytał cię jak książkę — ujął ją za ramiona, ale jego dotyk nie był mocny. — Musisz odmówić jego zaproszeniu.

Przez chwilę widziała desperację w jego oczach i chciała ustąpić, ale nie mogła. — Chcę pojechać.

Opuścił ręce z jej ramion i cofnął się. — A ja ci tego zabraniam.

— Nie możesz mi zabronić. Jestem królową, a Nasz Ojciec mnie zaprosił. Jak myślisz, co powie, gdy dowie się, że rozkazałeś mi zostać w Pałacu wbrew mojej woli? Miałby kolejny powód, by uznać cię za niegodnego tronu. Jeśli pozwolisz mi wyjechać, okażesz mu, że się go nie boisz, a także że ufasz swojej żonie i królowej.

— To także może być dla ciebie pretekst, by przebywać z moim ojcem i opowiadać mu rzeczy, których nie powinnaś. A przynajmniej tak to wygląda z mojej perspektywy.

Nie obraziła się na jego słowa. Miał rację. — Chyba będziesz musiał mi zaufać i uwierzyć — odparła.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa