passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #32 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 32

31: Dwie przeciwstawne strony

Mia i Xavier wystąpili dziś razem jako królowa i król. To nie był ich pierwszy oficjalny występ jako para. Wcześniej zdarzyło im się już kilka takich okazji. Tym razem jednak starali się przedstawić siebie reszcie królestwa jako szczęśliwą parę.

Obecnie przebywali na arenie sportowej, gdzie ponad setka osób obserwowała, jak dwóch mężczyzn walczy ze sobą w ringu. Dwóch mężczyzn bijących się do nieprzytomności było formą rozrywki dla wiwatującego tłumu. Rozrywka w Wahalanie mogła przybierać formę sztuki, muzyki, dramatu, a czasem i spoconego zapasów.

Mia nie przepadała za brutalną walką tylko po to, by ktoś mógł popisać się siłą. Dorastając, jej pani nauczyła ją, że przemoc jest nieuniknioną cechą każdego wilkołaka. Jej ojciec jednak się z tym nie zgadzał. Był najbardziej pokojowo nastawionym człowiekiem, jakiego Mia kiedykolwiek znała, i łatwo było mu uwierzyć.

„Sami wybieramy swój los. Sami decydujemy, kim chcemy być.” – powtarzał zawsze.

Ludzie nazywali go słabym, ale on nigdy się tym nie przejmował. Był wierny sobie, a to właśnie się liczyło.

Podczas jej pierwszej przemiany w wilkołaka ponad rok temu, jej siostra i ojciec zadbali o to, by przemiana, choć bolesna, przebiegła bez ofiar. Od tego czasu potrafiła zachować kontrolę podczas pełni, najczęściej w zaciszu terenów Asika.

Przemoc była niepotrzebna i nie wynikała z czyjejś natury. Dlatego nie rozumiała, jak ktokolwiek mógł patrzeć i czerpać przyjemność z tego, co działo się na arenie.

Xavier z kolei nie wyglądał na zaniepokojonego. To była jedna z nielicznych chwil, gdy mógł siedzieć w ciszy i nie martwić się obowiązkami. Uwielbiał to, jak ludzie zgromadzeni na arenie skupiali uwagę na tych w ringu, a nie na nim. To nie zdarzało się często, więc gdy już się przydarzyło, chętnie z tego korzystał.

Cięższy zapaśnik w ringu uderzył pięścią drugiego w szczękę, powalając go z nóg. Mężczyzna upadł ciężko na ziemię, a z jego ust trysnęła krew.

Mia westchnęła z przerażeniem i zakryła usta dłonią. Xavier spojrzał na nią. Jego zielone oczy wyrażały ciekawość wobec przerażenia, jakie malowało się w jej spojrzeniu. Miała wyraz twarzy, który sprawiał, że wszyscy na arenie wyglądali jak bezwzględne potwory.

„Nie podoba ci się ta walka.” To nie było pytanie. Widział po jej twarzy, że tak właśnie jest.

„Nigdy nie rozumiałam bezsensownej przemocy w imię rozrywki. On może skończyć w strasznym stanie.” – powiedziała.

„On na pewno skończy w strasznym stanie.” poprawił ją. „To właśnie sprawia, że jest to takie ekscytujące i przyciąga tyle ludzi.” Na jego twarzy pojawił się zuchwały uśmiech.

„Nie dziwi mnie taka odpowiedź z twojej strony,” mruknęła, jej głos ledwo przebijający się przez hałas panujący na arenie.

Usłyszał ją, ale jeśli poczuł się urażony jej słowami, nie dał tego po sobie poznać. „Nie sądzisz, że stawianie czoła losowi i nielekceważenie siebie to coś dobrego?”

Odwróciła się i spojrzała mu prosto w oczy, a przez chwilę zapomniała oddychać.

Zaciskając pazury wokół resztek zdrowego rozsądku, wróciła do rzeczywistości. „Wybacz, nie zrozumiałam tej lekcji, którą ty wyciągnąłeś.” Oderwała wzrok od niego. Nie chciała zatracić się w jego urzekającym spojrzeniu bardziej, niż już była.

„Jaka byłaby więc twoja wymarzona rozrywka? Mężczyzna czytający książkę?” zapytał, w jego głosie pobrzmiewała lekka kpina.

„Mężczyzna lub kobieta na przygodzie, stawiający czoła przeciwnościom i wychodzący z podniesioną głową – to byłby pokaz, który chciałabym obejrzeć.”

„O to właśnie chodzi w tej walce, z tym że większy zawsze wygrywa.”

Mia już chciała odpowiedzieć na jego ostatnie słowa, gdy zauważyła zbliżającego się strażnika.

Miał na sobie mundur strażnika, ale długa biała peleryna na zbroi wyróżniała go spośród innych. To nie był strażnik króla i Mia była pewna, że już wcześniej widziała ten mundur. Zastanawiała się gdzie.

„Przyszła wiadomość do ciebie, moja królowo. Jest od naszego ojca, alfy alf.” – ogłosił strażnik, stając przed Mią i królem alf, pochylając głowę w oznace szacunku.

Xavier wyciągnął rękę, by przyjąć list, który strażnik trzymał w dłoni. Słyszał, gdy strażnik powiedział, że list jest do królowej, ale byłby głupcem, gdyby pozwolił Robbowi go przechytrzyć. Strażnik wręczył mu list, mimo że przez chwilę na jego twarzy przemknął sceptyczny wyraz. Strażnik, który przyniósł wiadomość, ukłonił się i natychmiast odszedł.

Przybycie listu było dla Xaviera sygnałem do odejścia. Jego chwila szczęścia skończyła się szybciej, niż powinna, szybciej, niż by chciał. Robb miał na niego taki wpływ. Wziął Mię za rękę, pomógł jej wstać i wyprowadził ją z areny. Strażnicy króla podążali za nimi.

List wyglądał na ważny, a hałas tłumu utrudniałby mu skupienie się.

Mia nie była zadowolona, że przejął list w jej imieniu, ale nie wyglądał na kogoś, kto by jej go oddał, nawet gdyby ładnie poprosiła. Niechęć Xaviera do ojca często brała górę nad jego rozsądkiem. Zdarzało się, że przez to stawał się dupkiem, który chciał kontrolować wszystko wokół, nawet nie zdając sobie z tego sprawy.

Gdy tylko wyszli, Xavier złamał pieczęć i przeczytał list. To, co przeczytał, musiało go poruszyć, bo jego prawa dłoń zacisnęła się w pięść, a lewa ścisnęła list tak mocno, że ten zwinął się w kulę.

„Co tam jest napisane?” zapytała Mia. Kiedy nie odpowiedział, sięgnęła i wyrwała list z jego uścisku.

Przejrzała go pobieżnie.

Pozdrowienia, Królowo Mio,

To oficjalne zaproszenie dla Ciebie od alfy alf, naszego ojca. Jutro wyrusza on, by odwiedzić jedno z trzech miejsc stolicy 3. Ten list jest zaproszeniem, byś dołączyła do niego podczas tej wizyty. Wyruszamy o dziesiątej godzinie.

Podpisano

AOA, Robb Ainsworth.

Przesuń w górę, aby kontynuować

32: Ufanie królowej

Skończyła czytać i spojrzała na Xaviera, który niewiele zrobił, by wydostać się ze swojego wkurzonego stanu.

— Twój ojciec chce odwiedzić Stolicę 3 i chce, żebym pojechała z nim. — Zwinęła list w dłoni i wrócił do pierwotnej postaci, poza złamaną pieczęcią.

— Tak, czytałem to — powiedział jej, jego głos wciąż pełen urazy.

Ujął jej dłoń i w milczeniu wsiedli do powozu, który zawiózł ich do domu. Po przybyciu do Pałacu Xavier podał Mii rękę, a ona ją przyjęła. Pomógł jej wysiąść i razem ruszyli w stronę wejścia z powozu.

Byli już na ostatnim stopniu przed wejściem, gdy Mia przerwała ciszę, która panowała od ponad godziny.

Powoli wysunęła dłoń z jego ochronnego uścisku. — Chciałabym przyjąć zaproszenie i pojechać z twoim ojcem, by zobaczyć zabytki Stolicy 3 — poinformowała go o swojej decyzji.

Jego głowa gwałtownie zwróciła się ku niej, jej odpowiedź była ostatnią, jaką chciał usłyszeć. Jednak go to nie zaskoczyło. Robiła całkiem przyzwoitą robotę jako posłuszna żona.

Jej zuchwałość czasami go imponowała, a czasami doprowadzała do szału.

Zmroził ją wzrokiem. — Nie zrobisz tego. To rozkaz. — Powiedział i wszedł do pałacu. Nie obejrzał się za siebie ani nie upewnił, że idzie za nim, gdy odchodził.

Czuł się zbyt wściekły, zbyt zraniony, by to zrobić.

Mii dźwięczało w uszach od jego słów i podążyła za nim. Przyspieszył kroku i nie mogła go dogonić, dopóki nie weszli głębiej do Pałacu.

Pobiegła naprzód i stanęła przed nim. Wciągnął powietrze przez zaciśnięte usta i zacisnął wargi.

— Twój ojciec, alfa alf, chce mnie mieć przy sobie jutro.

Między ojcem a żoną nie wiedział, kto denerwował go bardziej. Ojciec, bez wątpienia, byłby odpowiedzią, ale ona brała z niego przykład. Nic dziwnego, że tak dobrze się dogadywali.

Od czasu przybycia Robba do Pałacu ponad tydzień temu, Xavier starał się być o krok przed wszystkim. Miał szpiegów rozrzuconych po całej stolicy, którzy dostarczali mu informacji o alfie alf. Chciał znać każdy jego ruch i plan. Bycie zaskoczonym byłoby jego winą, a tego nie chciał.

Nowym miejscem zamieszkania Robba był dom ojców. Wybudował rezydencję dla swojego ojca, Kade’a Ainswortha, po tym jak został królem alf. Mógłby zostać w Pałacu, ale wybrał inaczej. Xavier był zadowolony, że trzymał się z daleka. Nie chciał dzielić dachu. Jego dystans dawał mu prywatność i kontrolę nad własnym domem i Pałacem.

To była jedna dobra rzecz, którą zrobił, jedyna, którą Xavier pamiętał.

W jakiś sposób mądrość i dobra reputacja Mii sprawiły, że zyskała przychylność Robba. Xavier zauważył, jak bardzo ojciec był pod wrażeniem jego żony i jej wiedzy o sprawach. Część niego pragnęła, by był taki wobec niego, gdy był młodszy, choćby przez kilka minut. Robb nigdy nie uważał, że jest tego wart, nawet do dziś.

— On nie chce cię przy sobie. Jedynym powodem, dla którego cię zaprasza, jest to, by mi dopiec — warknął do niej.

Jej zęby się zacisnęły. — Jest mnóstwo powodów, dla których mógłby mnie zaprosić, ale skoro tego nie widzisz, nie będę się starać cię przekonać.

Pod jej tonem usłyszał odrobinę bólu i może by odpuścił, gdyby chodziło o coś innego.

— Gdyby nie chodziło o zrobienie mi na złość, Robb wysłałby do mnie list z prośbą o pozwolenie.

— Nie musi tego robić. Jestem królową, przynajmniej według powiedzenia, a twój ojciec pewnie wierzy, że nie mam za męża nadmiernie kontrolującego wariata. — Warknęła na niego.

— Uważaj na słowa, kobieto, chciałbym myśleć, że jesteś po mojej stronie, nawet jeśli to tylko na pokaz — syknął do niej. Był o krok od chwycenia jej i solidnego potrząśnięcia. Kilka jej śrubek już się poluzowało, był pewien. Może mocne potrząśnięcie by je przywróciło.

— Czy kiedykolwiek pomyślałeś, że twój ojciec może nie nienawidzi cię aż tak, jak myślisz? Że może też ma wobec ciebie dobre intencje?

To musiało być najgłupsze, co kiedykolwiek usłyszał. Ojciec dręczył go od dzieciństwa i przestał dopiero, gdy się zbuntował. Wszyscy wiedzieli, że go nienawidzi.

Okazało się, że nie jest tak mądra, jak myślał. — Urodziłaś się dziewiętnaście lat temu. Jesteś młoda i masz małą wiedzę o świecie. Znam go dłużej. Robb jest podstępny, a to jego fortel, by uznać mnie za niegodnego. Razem trudniej mu cię przełamać, ale sama byłabyś wobec niego bezbronna.

— Jestem mądrzejsza, niż myślisz.

— Jesteś najmądrzejszą panną, jaką znam w całym królestwie — przyznał, i to był największy komplement, jaki jej kiedykolwiek dał.

— Mimo to Robb rozszarpałby cię na strzępy i czytał cię jak książkę — ujął ją za ramiona, ale jego dotyk nie był mocny. — Musisz odmówić jego zaproszeniu.

Przez chwilę widziała desperację w jego oczach i chciała ustąpić, ale nie mogła. — Chcę pojechać.

Opuścił ręce z jej ramion i cofnął się. — A ja ci tego zabraniam.

— Nie możesz mi zabronić. Jestem królową, a Nasz Ojciec mnie zaprosił. Jak myślisz, co powie, gdy dowie się, że rozkazałeś mi zostać w Pałacu wbrew mojej woli? Miałby kolejny powód, by uznać cię za niegodnego tronu. Jeśli pozwolisz mi wyjechać, okażesz mu, że się go nie boisz, a także że ufasz swojej żonie i królowej.

— To także może być dla ciebie pretekst, by przebywać z moim ojcem i opowiadać mu rzeczy, których nie powinnaś. A przynajmniej tak to wygląda z mojej perspektywy.

Nie obraziła się na jego słowa. Miał rację. — Chyba będziesz musiał mi zaufać i uwierzyć — odparła.

Przesuń w górę, aby kontynuować

33: Cokolwiek będzie trzeba

Mia obudziła się wcześnie tego ranka i przygotowała się na nadchodzący dzień. Miała spotkać się z Robbem Ainsworthem o dziesiątej godzinie na miejscu i nie chciała przyjść później niż wyznaczony czas. Kiedy Toni weszła do jej pokoju, przygotowała dla niej kąpiel, a później pomogła jej się ubrać.

Nie chciała zbytnio przykładać się do wyglądu. Nie było do czego się stroić, ale chciała wyglądać schludnie.

Kilka razy udało jej się wyjść z cienia Xaviera, zwłaszcza podczas pełnienia obowiązków na dworze panien, ale to było coś innego. Miała stanąć samodzielnie przed alfą i alfami, i sprzedać mu kłamstwo.

Xavier miał swoje wątpliwości i lęki, jak powinien. Nie oczekiwała, że jej zaufa; sama sobie nie ufała.

Twarz, która patrzyła na nią z lustra, wyglądała śmiało. Prawie sprawiała wrażenie panowania nad sytuacją i gotowości do wszystkiego.

Była dziewiąta godzina, a ona już była ubrana i gotowa. Otrzymała informację o przyjeździe powozu, więc wstała i wyszła z pokoju do pałacowego korytarza. Zobaczyła Xaviera, który już stał w szmaragdowym szlafroku, pasującym do jego oczu, pod którymi widniała teraz ciemna linia. Żaden z jego strażników nie był przy nim i domyśliła się, że chciał z nią porozmawiać, nie chcąc, by słyszeli. Miał na twarzy nieodgadniony wyraz, gdy na nią patrzył, ale Mia zdążyła się do tego przyzwyczaić i dlatego mniej się go bała.

— Mój królu — ukłoniła się, gdy stanęła przed nim.

Objął ją spojrzeniem od stóp do głów, nie szczędząc wzroku na jej pełnych kształtach i delikatnych liniach. Jej włosy były upięte w niedbały kok, z kilkoma kosmykami opadającymi na twarz, co nadawało jej wykwintnego wyglądu. Suknia w kolorze szarym z odkrytymi ramionami podkreślała jej smukłą szyję i zgrabne ramiona. Chciał przesunąć po nich opuszkami palców.

Gdyby nie wiedział, jakiego jest rodzaju panną, pomyślałby, że stroi się, by zaimponować jego ojcu. Nie interesowała się jego ojcem, tak samo nie interesowała się nim. Jedyną sympatią darzyła jego brata, Edwarda. Dobrze, że go odesłał.

— Masz miarowy puls, jak na kogoś, kto idzie naprzeciw alfie alf — zauważył.

Uśmiechnęła się lekko, a jej oczy przygasły. — Nie boję się. — Z jej głosu biła pewność siebie.

— Dobrze.

Zauważyła przygaszone i zmęczone spojrzenie na jego twarzy i natychmiast poczuła niepokój o niego.

— Wyglądasz, jakbyś nie przespał nawet godziny tej nocy — powiedziała, spoglądając mu w oczy. — Co cię trzymało?

— Ty — mimo zmęczenia, jego oczy pociemniały od pożądania, gdy na nią patrzył, a na szerokiej twarzy pojawił się uśmieszek.

Oddech uwiązł jej w gardle, a usta rozchyliły się, by zaczerpnąć więcej powietrza. Oderwała od niego wzrok, by spojrzeć gdzie indziej, przerażona, że może dostrzec w nich tęsknotę. Nienawidziła reakcji swojego ciała na niego i nie chciała, żeby to widział.

Xavierowi podobało się, że wywiera na nią taki wpływ. Coraz bardziej upodobał sobie ten potrzebujący wyraz na jej twarzy. Ona mogła grać swoje gierki, ale on mógł rozgrywać ją i sprawić, że jej kolana zmiękną. Uwielbiał widzieć, jak jej ciało ją zdradza. To mu mówiło, że nie zawsze panuje nad sytuacją. Innym razem chciałby wykorzystać okazję i ją dręczyć, ale nie teraz.

Zrobił krok do przodu, a jej serce przyspieszyło. Czy to ze strachu, czy przez ostrożność — nie wiedział. Nie przestał się zbliżać, mimo co słyszał, aż stanął twarzą w twarz z nią.

Jej serce waliło głośno. Aż bolały go od tego uszy. — Słuchaj, jeśli...

— Jeśli cię zdradzę, każesz zabić mojego ojca. A potem wytropisz mnie i zapewnisz mi okrutny los.

Zmierzył ją wzrokiem, zirytowany, że mu przerwała. Mimo to odezwał się: — Jeśli uznasz, że nie potrafisz znaleźć odpowiedzi na jego pytania, nie odpowiadaj na nie.

Nie tego się spodziewała, więc była zaskoczona.

Zacisnęła usta i skinęła głową. — Dobrze. Nie odpowiem.

Jego ręka uniosła się do boku jej twarzy i powoli ją pogładził, wywołując dreszcze na jej ciele. Pochylił się i jego miękkie usta musnęły jej czoło czułym pocałunkiem.

Serce Mii zadrżało w piersi, choć nie powinno. Pragnęła czegoś, czego nie powinna, czegoś, czego nie było.

Oderwał się od niej i niezręcznie chrząknął. — Uważaj na siebie.

Ponieważ Robb przysłał powóz, który ją odebrał, nie martwiła się, że nie zna lokalizacji i po prostu wsiadła. Po godzinie jazdy powóz zatrzymał się przy instytucie rolniczym, gdzie wznoszono ogromny budynek. Według jej obliczeń miał mieć ponad pięć pięter. To miał być największy budynek, jaki kiedykolwiek widziała, i piękny widok.

Wysiadła, a strażnik, czekający już na jej przyjazd, poprowadził ją w stronę frontowej bramy budowy.

Słońce świeciło dziś jaśniej niż zwykle, a jednak było jej zimno. Na początku nie czuła sceptycyzmu wobec spotkania z Alfą alf, ale teraz już tak. Brak wiary Xaviera w nią do niej dotarł, a może to był jej nagły brak wiary w siebie.

Gdy się zbliżali, zobaczyła mężczyznę stojącego tyłem do niej i wpatrzonego w trwającą budowę. Nawet nie widząc jego twarzy, Mia wiedziała, że to Robb Ainsworth. Jego wzrost i postura, a nawet faktura siwych włosów przypominały jego syna i nie pozostawiały wątpliwości.

Jej dłonie zrobiły się spocone.

— Czasem się zastanawiam, o czym myślał Xavier, gdy zabierał się za Stolicę 3 — odezwał się Robb, gdy tylko Mia stanęła obok niego. Nadal koncentrował spojrzenie na gigantycznym budynku.

Budynek był w trakcie realizacji i przy takim nakładzie siły roboczej Mia wiedziała, że jego ukończenie nie zajmie długo. Nadal zaskakiwało ją, że Xavier dał zielone światło temu przedsięwzięciu. Ostatnio zaskakiwanie jej stało się jego nawykiem. Przez to trudno było wyrzucić go z głowy.

— Myślę, że liczył, iż to przyniesie wszystkim jakieś poczucie bezpieczeństwa.

— Jak to rozumiesz?

„Ta budowa, odkąd się rozpoczęła, wzbudzała rozmowy i fascynację. Wiem, że i mnie zafascynowała. Może nie wiesz jeszcze o tym, wasza łaskawość, ale kocham książki i kiedy usłyszałam o bibliotece i instytucji uczonych, moje serce się uradowało.”

„Kiedy ten projekt zostanie ukończony, położy kres wielu rzeczom. Nasi wojownicy, rolnicy i uczeni nie będą już musieli migrować z naszego królestwa do innych, by uczyć się umiejętności, zdobywać wiedzę i zasoby. Będą wdzięczni, że dożyli tego osiągnięcia w Wahali.”

„Jesteś młoda jak na mądrość, którą posiadasz. Gdyby Xavier był równie mądry, może nie martwiłbym się tak o przyszłość tego królestwa.” – westchnął.

„Masz rację, wasza łaskawość, król alfa nie jest najrozsądniejszy.” – zgodziła się, co sprawiło, że zwrócił na nią uwagę.

Zawahała się. Czuła, że powiedziała za dużo, ale on skinął głową, by mówiła dalej. „Widzicie, król alfa popełnił w życiu kilka błędów, ale jest na tyle mądry, żeby się na nich uczyć. Capital 3 nigdy nie zostałby wymyślony przez głupiego króla. Nawet przy tysiącu mądrych rad. Ale król uznał, że królestwo tego potrzebuje, nawet jeśli jego porażka może przynieść mu wstyd i hańbę. Ryzykuje, mając nadzieję dać swojemu ludowi to, co najlepsze.”

Uśmiech pojawił się w kąciku jego ust. „Masz rację i jesteś bystra, może nawet zbyt bystra, by mój syn potrafił sobie z tobą poradzić. Muszę zapytać – co się dzieje?”

Nerwowo się zaśmiała. „Co ma pan na myśli, wasza łaskawość?”

„Znam mojego syna i wiem, jak potrafi być buntowniczy. Wiem też, że nie jesteś typem dziewczyny, za którym zwykle się ogląda.”

Wzięła sobie do serca sugestię Xaviera i milczała.

„Czy twój król kazał ci to wszystko mówić, by zdobyć jakieś przychylne słowo?” – odwrócił się do niej całkowicie, promień zachodzącego słońca rozświetlił jego twarz, sprawiając, że pojawiły się na niej migotania.

Pokręciła głową. „Nie, wasza łaskawość. Król alfa nie mówi mi, co mam robić. Ufa moim decyzjom i osądowi, mimo że wie, iż jestem taka młoda.”

Zmrużył na nią oczy, jakby widział coś więcej, ale zachował milczenie.

Spotkali kilku pracowników na placu budowy. Wszyscy byli podekscytowani spotkaniem z Robbem i Mią, uścisnęli im dłonie. Robb zapytał, czy są entuzjastycznie nastawieni do projektu, a uśmiechy na ich twarzach mówiły, że tak.

Mia i Robb skierowali się w stronę powozu czekającego na nią po trzech godzinach pobytu tutaj i wtedy Robb przemówił.

„Otrzymałem w zeszłym tygodniu informację, że twoje małżeństwo z królem alfą było decyzją w ostatniej chwili.”

„Tak było, wasza łaskawość.”

„Czy był wobec ciebie czuły i łagodny?” – zapytał łagodnym tonem.

To była jego druga próba wydobycia prawdy. Czy coś zdradziło ich doskonałą przykrywkę? A może przejrzał ją na wylot, jak przewidział Xavier?

Zawahała się, a Robb mówił dalej.

„Xaviera nie da się do niczego zmusić, jeśli ktoś próbuje, reaguje bardzo źle, więc jeśli w jakikolwiek sposób cię rani albo zmusza do czegoś, czego nie chcesz...” – jego ciepłe dłonie ujęły jej zimne i ścisnęły w geście otuchy. „Możesz mi powiedzieć, a ja zrobię wszystko, by cię od niego odsunąć.”

Rozważała, czy powinna powiedzieć mu prawdę tu i teraz. Mogła mu opowiedzieć o swoim małżeństwie, ucieczce i umowie z królem alfą. Może miałby sposób, by jej pomóc i uwolnić ją, ale powstrzymała się.

Ryzykowałaby zbyt wiele. Alfa wszystkich alf może miał najwyższą władzę, ale król alfa wciąż miał największą moc. Królewska armia szybciej wykonałaby rozkaz Xaviera niż jego ojca.

„Sprawię, że twój ojciec już nigdy nie ujrzy światła dziennego.” – groźba Xaviera zabrzmiała jej w głowie.

Nie chciała wystawiać króla alfa na próbę. To byłoby nierozsądne. Nie mogła ryzykować życia ojca dla samego prawdopodobieństwa, więc zachowała milczenie.

Wyjęła dłonie z jego uścisku i potarła je o siebie. „Nie od razu, wasza łaskawość. Oboje nie znaliśmy się przed ślubem, więc porozumienie nie było łatwe. On też wierzył, że rada alf zdradziła go. Nie zdradziła. Los zagrał z nami obojgiem. Nasz związek rozwijał się powoli, ale każdego dnia pracowaliśmy, by znaleźć wspólny język. Coraz lepiej się rozumiemy, a on mnie codziennie zaskakuje.”

Uśmiechnął się do niej czule, jego szmaragdowe oczy pełne były czułości. „Jesteś w nim zauroczona. Widzę to teraz. Mam nadzieję, że mój syn jest godzien twoich uczuć, królowo Mio.”

Znów milczała, nie wiedząc, jak mu odpowiedzieć.

Nie była zauroczona królem alfą, nie do końca. Tak, jej emocje były wzmocnione i była spięta w jego obecności. Miała słabość, gdy się uśmiechał, i czuła dreszcze przy jego dotyku, ale to wszystko. To były tylko cielesne reakcje.

Nie żywiła do króla alfa uczuć.

Jeśli Robb coś takiego dostrzegał, był to tylko element gry, nic więcej.

Bramy Pałacu rozwarły się, a Xavier usłyszał to. Wstał z tronu i pośpieszył z pałacu.

Stanął na chodniku i patrzył, jak biały powóz się zatrzymuje. Strażnik, który siedział obok powożącego, zszedł i otworzył drzwi przed nią. Podał jej rękę, którą przyjęła, schodząc z powozu z gracją.

Serce Xaviera waliło tak mocno, że był pewien, iż słychać je było na mile, czekając na swoją królową.

Mia wspięła się po kilku stopniach prowadzących do wejścia, gdzie stał jej mąż, i wkrótce stanęła przed nim.

W głowie dźwięczały jej słowa Robba, gdy patrzyła na twarz Xaviera pełną ulgi, i powiedziała sobie, że jego ojciec się mylił. Musiał się mylić.

Kilka rzeczy zmieniło się w jej mężu od tamtego czasu. Bała się go mniej, nie uciszał jej już tak często jak dawniej. Pokazał jej też kilka stron siebie, które były miłe i czułe, ale to wszystko. Część jej wciąż go nienawidziła i chciała, by cierpiał, ale inna część pragnęła po prostu wiedzieć więcej i dowiedzieć się wszystkiego o nim.

Czuła się uwięziona.

Było coś w widoku Mii, co sprawiło, że serce Xaviera wezbrało. Nie wierzył, że wróci. To była jej szansa na odejście. Mogła to zrobić i nikt by jej nie winił, a jednak wróciła. To go uszczęśliwiło.

Xavier podał jej rękę i, lekko się uśmiechając, ona ją przyjęła.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa