passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #34 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 34

33: Cokolwiek będzie trzeba

Mia obudziła się wcześnie tego ranka i przygotowała się na nadchodzący dzień. Miała spotkać się z Robbem Ainsworthem o dziesiątej godzinie na miejscu i nie chciała przyjść później niż wyznaczony czas. Kiedy Toni weszła do jej pokoju, przygotowała dla niej kąpiel, a później pomogła jej się ubrać.

Nie chciała zbytnio przykładać się do wyglądu. Nie było do czego się stroić, ale chciała wyglądać schludnie.

Kilka razy udało jej się wyjść z cienia Xaviera, zwłaszcza podczas pełnienia obowiązków na dworze panien, ale to było coś innego. Miała stanąć samodzielnie przed alfą i alfami, i sprzedać mu kłamstwo.

Xavier miał swoje wątpliwości i lęki, jak powinien. Nie oczekiwała, że jej zaufa; sama sobie nie ufała.

Twarz, która patrzyła na nią z lustra, wyglądała śmiało. Prawie sprawiała wrażenie panowania nad sytuacją i gotowości do wszystkiego.

Była dziewiąta godzina, a ona już była ubrana i gotowa. Otrzymała informację o przyjeździe powozu, więc wstała i wyszła z pokoju do pałacowego korytarza. Zobaczyła Xaviera, który już stał w szmaragdowym szlafroku, pasującym do jego oczu, pod którymi widniała teraz ciemna linia. Żaden z jego strażników nie był przy nim i domyśliła się, że chciał z nią porozmawiać, nie chcąc, by słyszeli. Miał na twarzy nieodgadniony wyraz, gdy na nią patrzył, ale Mia zdążyła się do tego przyzwyczaić i dlatego mniej się go bała.

— Mój królu — ukłoniła się, gdy stanęła przed nim.

Objął ją spojrzeniem od stóp do głów, nie szczędząc wzroku na jej pełnych kształtach i delikatnych liniach. Jej włosy były upięte w niedbały kok, z kilkoma kosmykami opadającymi na twarz, co nadawało jej wykwintnego wyglądu. Suknia w kolorze szarym z odkrytymi ramionami podkreślała jej smukłą szyję i zgrabne ramiona. Chciał przesunąć po nich opuszkami palców.

Gdyby nie wiedział, jakiego jest rodzaju panną, pomyślałby, że stroi się, by zaimponować jego ojcu. Nie interesowała się jego ojcem, tak samo nie interesowała się nim. Jedyną sympatią darzyła jego brata, Edwarda. Dobrze, że go odesłał.

— Masz miarowy puls, jak na kogoś, kto idzie naprzeciw alfie alf — zauważył.

Uśmiechnęła się lekko, a jej oczy przygasły. — Nie boję się. — Z jej głosu biła pewność siebie.

— Dobrze.

Zauważyła przygaszone i zmęczone spojrzenie na jego twarzy i natychmiast poczuła niepokój o niego.

— Wyglądasz, jakbyś nie przespał nawet godziny tej nocy — powiedziała, spoglądając mu w oczy. — Co cię trzymało?

— Ty — mimo zmęczenia, jego oczy pociemniały od pożądania, gdy na nią patrzył, a na szerokiej twarzy pojawił się uśmieszek.

Oddech uwiązł jej w gardle, a usta rozchyliły się, by zaczerpnąć więcej powietrza. Oderwała od niego wzrok, by spojrzeć gdzie indziej, przerażona, że może dostrzec w nich tęsknotę. Nienawidziła reakcji swojego ciała na niego i nie chciała, żeby to widział.

Xavierowi podobało się, że wywiera na nią taki wpływ. Coraz bardziej upodobał sobie ten potrzebujący wyraz na jej twarzy. Ona mogła grać swoje gierki, ale on mógł rozgrywać ją i sprawić, że jej kolana zmiękną. Uwielbiał widzieć, jak jej ciało ją zdradza. To mu mówiło, że nie zawsze panuje nad sytuacją. Innym razem chciałby wykorzystać okazję i ją dręczyć, ale nie teraz.

Zrobił krok do przodu, a jej serce przyspieszyło. Czy to ze strachu, czy przez ostrożność — nie wiedział. Nie przestał się zbliżać, mimo co słyszał, aż stanął twarzą w twarz z nią.

Jej serce waliło głośno. Aż bolały go od tego uszy. — Słuchaj, jeśli...

— Jeśli cię zdradzę, każesz zabić mojego ojca. A potem wytropisz mnie i zapewnisz mi okrutny los.

Zmierzył ją wzrokiem, zirytowany, że mu przerwała. Mimo to odezwał się: — Jeśli uznasz, że nie potrafisz znaleźć odpowiedzi na jego pytania, nie odpowiadaj na nie.

Nie tego się spodziewała, więc była zaskoczona.

Zacisnęła usta i skinęła głową. — Dobrze. Nie odpowiem.

Jego ręka uniosła się do boku jej twarzy i powoli ją pogładził, wywołując dreszcze na jej ciele. Pochylił się i jego miękkie usta musnęły jej czoło czułym pocałunkiem.

Serce Mii zadrżało w piersi, choć nie powinno. Pragnęła czegoś, czego nie powinna, czegoś, czego nie było.

Oderwał się od niej i niezręcznie chrząknął. — Uważaj na siebie.

Ponieważ Robb przysłał powóz, który ją odebrał, nie martwiła się, że nie zna lokalizacji i po prostu wsiadła. Po godzinie jazdy powóz zatrzymał się przy instytucie rolniczym, gdzie wznoszono ogromny budynek. Według jej obliczeń miał mieć ponad pięć pięter. To miał być największy budynek, jaki kiedykolwiek widziała, i piękny widok.

Wysiadła, a strażnik, czekający już na jej przyjazd, poprowadził ją w stronę frontowej bramy budowy.

Słońce świeciło dziś jaśniej niż zwykle, a jednak było jej zimno. Na początku nie czuła sceptycyzmu wobec spotkania z Alfą alf, ale teraz już tak. Brak wiary Xaviera w nią do niej dotarł, a może to był jej nagły brak wiary w siebie.

Gdy się zbliżali, zobaczyła mężczyznę stojącego tyłem do niej i wpatrzonego w trwającą budowę. Nawet nie widząc jego twarzy, Mia wiedziała, że to Robb Ainsworth. Jego wzrost i postura, a nawet faktura siwych włosów przypominały jego syna i nie pozostawiały wątpliwości.

Jej dłonie zrobiły się spocone.

— Czasem się zastanawiam, o czym myślał Xavier, gdy zabierał się za Stolicę 3 — odezwał się Robb, gdy tylko Mia stanęła obok niego. Nadal koncentrował spojrzenie na gigantycznym budynku.

Budynek był w trakcie realizacji i przy takim nakładzie siły roboczej Mia wiedziała, że jego ukończenie nie zajmie długo. Nadal zaskakiwało ją, że Xavier dał zielone światło temu przedsięwzięciu. Ostatnio zaskakiwanie jej stało się jego nawykiem. Przez to trudno było wyrzucić go z głowy.

— Myślę, że liczył, iż to przyniesie wszystkim jakieś poczucie bezpieczeństwa.

— Jak to rozumiesz?

„Ta budowa, odkąd się rozpoczęła, wzbudzała rozmowy i fascynację. Wiem, że i mnie zafascynowała. Może nie wiesz jeszcze o tym, wasza łaskawość, ale kocham książki i kiedy usłyszałam o bibliotece i instytucji uczonych, moje serce się uradowało.”

„Kiedy ten projekt zostanie ukończony, położy kres wielu rzeczom. Nasi wojownicy, rolnicy i uczeni nie będą już musieli migrować z naszego królestwa do innych, by uczyć się umiejętności, zdobywać wiedzę i zasoby. Będą wdzięczni, że dożyli tego osiągnięcia w Wahali.”

„Jesteś młoda jak na mądrość, którą posiadasz. Gdyby Xavier był równie mądry, może nie martwiłbym się tak o przyszłość tego królestwa.” – westchnął.

„Masz rację, wasza łaskawość, król alfa nie jest najrozsądniejszy.” – zgodziła się, co sprawiło, że zwrócił na nią uwagę.

Zawahała się. Czuła, że powiedziała za dużo, ale on skinął głową, by mówiła dalej. „Widzicie, król alfa popełnił w życiu kilka błędów, ale jest na tyle mądry, żeby się na nich uczyć. Capital 3 nigdy nie zostałby wymyślony przez głupiego króla. Nawet przy tysiącu mądrych rad. Ale król uznał, że królestwo tego potrzebuje, nawet jeśli jego porażka może przynieść mu wstyd i hańbę. Ryzykuje, mając nadzieję dać swojemu ludowi to, co najlepsze.”

Uśmiech pojawił się w kąciku jego ust. „Masz rację i jesteś bystra, może nawet zbyt bystra, by mój syn potrafił sobie z tobą poradzić. Muszę zapytać – co się dzieje?”

Nerwowo się zaśmiała. „Co ma pan na myśli, wasza łaskawość?”

„Znam mojego syna i wiem, jak potrafi być buntowniczy. Wiem też, że nie jesteś typem dziewczyny, za którym zwykle się ogląda.”

Wzięła sobie do serca sugestię Xaviera i milczała.

„Czy twój król kazał ci to wszystko mówić, by zdobyć jakieś przychylne słowo?” – odwrócił się do niej całkowicie, promień zachodzącego słońca rozświetlił jego twarz, sprawiając, że pojawiły się na niej migotania.

Pokręciła głową. „Nie, wasza łaskawość. Król alfa nie mówi mi, co mam robić. Ufa moim decyzjom i osądowi, mimo że wie, iż jestem taka młoda.”

Zmrużył na nią oczy, jakby widział coś więcej, ale zachował milczenie.

Spotkali kilku pracowników na placu budowy. Wszyscy byli podekscytowani spotkaniem z Robbem i Mią, uścisnęli im dłonie. Robb zapytał, czy są entuzjastycznie nastawieni do projektu, a uśmiechy na ich twarzach mówiły, że tak.

Mia i Robb skierowali się w stronę powozu czekającego na nią po trzech godzinach pobytu tutaj i wtedy Robb przemówił.

„Otrzymałem w zeszłym tygodniu informację, że twoje małżeństwo z królem alfą było decyzją w ostatniej chwili.”

„Tak było, wasza łaskawość.”

„Czy był wobec ciebie czuły i łagodny?” – zapytał łagodnym tonem.

To była jego druga próba wydobycia prawdy. Czy coś zdradziło ich doskonałą przykrywkę? A może przejrzał ją na wylot, jak przewidział Xavier?

Zawahała się, a Robb mówił dalej.

„Xaviera nie da się do niczego zmusić, jeśli ktoś próbuje, reaguje bardzo źle, więc jeśli w jakikolwiek sposób cię rani albo zmusza do czegoś, czego nie chcesz...” – jego ciepłe dłonie ujęły jej zimne i ścisnęły w geście otuchy. „Możesz mi powiedzieć, a ja zrobię wszystko, by cię od niego odsunąć.”

Rozważała, czy powinna powiedzieć mu prawdę tu i teraz. Mogła mu opowiedzieć o swoim małżeństwie, ucieczce i umowie z królem alfą. Może miałby sposób, by jej pomóc i uwolnić ją, ale powstrzymała się.

Ryzykowałaby zbyt wiele. Alfa wszystkich alf może miał najwyższą władzę, ale król alfa wciąż miał największą moc. Królewska armia szybciej wykonałaby rozkaz Xaviera niż jego ojca.

„Sprawię, że twój ojciec już nigdy nie ujrzy światła dziennego.” – groźba Xaviera zabrzmiała jej w głowie.

Nie chciała wystawiać króla alfa na próbę. To byłoby nierozsądne. Nie mogła ryzykować życia ojca dla samego prawdopodobieństwa, więc zachowała milczenie.

Wyjęła dłonie z jego uścisku i potarła je o siebie. „Nie od razu, wasza łaskawość. Oboje nie znaliśmy się przed ślubem, więc porozumienie nie było łatwe. On też wierzył, że rada alf zdradziła go. Nie zdradziła. Los zagrał z nami obojgiem. Nasz związek rozwijał się powoli, ale każdego dnia pracowaliśmy, by znaleźć wspólny język. Coraz lepiej się rozumiemy, a on mnie codziennie zaskakuje.”

Uśmiechnął się do niej czule, jego szmaragdowe oczy pełne były czułości. „Jesteś w nim zauroczona. Widzę to teraz. Mam nadzieję, że mój syn jest godzien twoich uczuć, królowo Mio.”

Znów milczała, nie wiedząc, jak mu odpowiedzieć.

Nie była zauroczona królem alfą, nie do końca. Tak, jej emocje były wzmocnione i była spięta w jego obecności. Miała słabość, gdy się uśmiechał, i czuła dreszcze przy jego dotyku, ale to wszystko. To były tylko cielesne reakcje.

Nie żywiła do króla alfa uczuć.

Jeśli Robb coś takiego dostrzegał, był to tylko element gry, nic więcej.

Bramy Pałacu rozwarły się, a Xavier usłyszał to. Wstał z tronu i pośpieszył z pałacu.

Stanął na chodniku i patrzył, jak biały powóz się zatrzymuje. Strażnik, który siedział obok powożącego, zszedł i otworzył drzwi przed nią. Podał jej rękę, którą przyjęła, schodząc z powozu z gracją.

Serce Xaviera waliło tak mocno, że był pewien, iż słychać je było na mile, czekając na swoją królową.

Mia wspięła się po kilku stopniach prowadzących do wejścia, gdzie stał jej mąż, i wkrótce stanęła przed nim.

W głowie dźwięczały jej słowa Robba, gdy patrzyła na twarz Xaviera pełną ulgi, i powiedziała sobie, że jego ojciec się mylił. Musiał się mylić.

Kilka rzeczy zmieniło się w jej mężu od tamtego czasu. Bała się go mniej, nie uciszał jej już tak często jak dawniej. Pokazał jej też kilka stron siebie, które były miłe i czułe, ale to wszystko. Część jej wciąż go nienawidziła i chciała, by cierpiał, ale inna część pragnęła po prostu wiedzieć więcej i dowiedzieć się wszystkiego o nim.

Czuła się uwięziona.

Było coś w widoku Mii, co sprawiło, że serce Xaviera wezbrało. Nie wierzył, że wróci. To była jej szansa na odejście. Mogła to zrobić i nikt by jej nie winił, a jednak wróciła. To go uszczęśliwiło.

Xavier podał jej rękę i, lekko się uśmiechając, ona ją przyjęła.

Przesuń w górę, aby kontynuować

34: Zakazane

Mia spacerowała po ogrodzie pałacowym, a przy jej boku stał strażnik, ponieważ alfa król był wyjątkowo ostrożny. W ostatnich kilku tygodniach zbliżyła się do Robba, co nie podobało się Xavierowi. W ten sposób odgrywał rolę dobrego męża i jednocześnie miał na nią oko. Złożyła obietnicę, że dotrzyma ich umowy do końca, i miała nadzieję, że jej się to uda. Nie zamierzała odejść, ale król o tym nie wiedział, a nawet jeśli, nie wierzył w to.

Niepokój Xaviera nie ustępował, zwłaszcza ten związany z ojcem. Mia widziała, jak bardzo go to dotykało, gdy wszyscy znikali, a maskarada dobiegała końca. Miewał szczęśliwe dni, ale te nie trwały długo.

Nie chciała mu współczuć, lecz patrzenie na to, ile wysiłku wkłada w zadowolenie ojca tylko po to, by zyskać jego aprobatę, było okropne. On jej również nie ufał. Miał trudności z zaufaniem komukolwiek, bo spodziewał się najgorszego po wszystkich i wierzył, że każdy jest przeciwko niemu. Nie każdy był taki jak jego ojciec i kuzyn, ale dla niego wszyscy tacy byli.

Wczoraj Mia napisała list, który chciała wysłać do Edwarda. Minął miesiąc, odkąd wyjechał, i chciała się dowiedzieć, czy wszystko u niego w porządku, tak jak obiecała. Pragnęła też poznać szczegóły jego podróży i spraw, i upewnić się, że bezpiecznie dotarł do celu. Był jej przyjacielem, a to było najmniej, co mogła dla niego zrobić.

Gdy skończyła, przekazała list strażnikom z instrukcjami, by zanieśli go podróżnym. Zrobiła to, ponieważ byli szybsi i bardziej godni zaufania. Dzięki ich szybkiemu tempu podróży, list miał dotrzeć do Edwarda w ciągu tygodnia.

Jednak gdy Xavier pojawił się w jej komnacie zeszłej nocy, trzymał w dłoniach jej list, z nienaruszoną pieczęcią. Zapytał wtedy, co napisała, i nawet gdy powiedziała mu prawdę o treści listu, oddał jej go i stwierdził, że nie może go wysłać.

Oświadczył, że słowa „dbaj o siebie i wracaj bezpiecznie” są niestosowne dla królowej, by kierować je do szwagra. Mia wiedziała, że to jego sposób na doprowadzenie jej do frustracji, i wściekło ją to, ale milczała i skinęła głową.

Rankiem wysłała list, korzystając z kruka. Złamała rozkaz króla, ale chciała być dobrą przyjaciółką dla jedynego mężczyzny w pałacu, który naprawdę się o nią troszczył.

Edward nie było już od pięciu tygodni, a każdego dnia odliczała do jego powrotu. Tymczasem, w razie potrzeby, odgrywała rolę dobrej królowej.

„Moja królowo, król wezwał cię do sali tronowej” – strażnik niosący te wieści skłonił głowę, a Mia podążyła za nim w milczeniu.

Weszli do Pałacu i zbliżyli się do sali tronowej, z której dobiegał głos króla.

To nie był pierwszy raz, gdy alfa król wzywał ją po radę, ale pierwszy raz została wezwana do sali tronowej.

Mia weszła do środka, wprowadzona przez strażnika i w towarzystwie swojej pokojówki. Jej wzrok padł na męża, siedzącego na tronie w czarnej szacie ze złotymi zdobieniami. Jego broda była gęstsza, lecz dbał o to, by była czysta i przystrzyżona, a czarne włosy spięte w schludny kok podkreślały wyrazistość jego twarzy. Jak zawsze wyglądał olśniewająco, nawet bez uśmiechu.

I właśnie pomyślała, że jest olśniewający.

Przed tronem stało trzech mężczyzn, mających nadzieję, że ich sprawa zostanie wysłuchana, i według oceny Mii wyglądali na szlachciców.

Jej wzrok ponownie spoczął na Xavierze, który teraz siedział spokojnie na tronie z zaciśniętymi ustami, a lewy kciuk pocierał brodatą szczękę. Wyglądał na opanowanego, powściągliwego i pogrążonego w myślach. Prawa ręka stukała palcami o poręcz tronu, a ona zauważyła, że w przeciwieństwie do wczoraj, nie miał na sobie pierścienia.

„Wezwałeś mnie, mój królu?”

Na jej słowa skinął głową, a jego oczy natychmiast rozbłysły. Wyciągnął do niej prawą dłoń, a na jego twarzy pojawił się ciepły uśmiech. Z wdziękiem wspięła się po kilku schodkach prowadzących do tronu, na którym siedział, i ujęła jego dłoń. Przyciągnął jej rękę bliżej i złożył delikatny pocałunek na jej wierzchu.

Jej żołądek zadrżał, ale nie zwracała uwagi na to ani na jego gesty. Oboje wiedzieli, że to przedstawienie, choć wyglądało na perfekcyjne.

Poprowadził ją do tronu przeznaczonego dla królowych, na którym dotąd nie siedziała, i zajęła miejsce.

Czuła się dziwnie, ale była pewna, że mogłaby się do tego przyzwyczaić.

„Możesz odejść.” Odprawił strażnika, który ją przyprowadził, a ten posłusznie się ukłonił i wyszedł.

Wciąż nie puszczał jej dłoni, która ogrzewała się w jego uścisku. Zdecydowanie bardziej, niż Mia by sobie tego życzyła, ale wiedziała, że nie może jej cofnąć, więc pozwoliła mu na to i próbowała nie myśleć o tym prostym geście.

„Wezwałem cię tutaj, by omówić pewną sprawę, moja królowo” – w końcu wyjaśnił, ponownie przyciągając jej dłoń do ust i całując jej wierzch.

Zadrżała na nowo od dotyku jego warg, lecz nie chciała tak reagować. Miał Zarę, a ona była pewna, że odwiedzał ją tak często, jak tylko mógł. Nie dręczyła się wiedzą o szczegółach jego ruchów, lecz wiedziała, że wszystko, co do tej pory zrobił, miało na celu zapewnić im szczęśliwe zakończenie. Jej w tym nie było.

Wszystko, co zaplanował, zrobił dla siebie i swojej kochanki. Musiała znać swoje miejsce i odegrać swoją rolę, ale to było łatwiej powiedzieć niż zrobić.

Przygryzła wargę i oderwała wzrok od niego, skupiając się na mężczyznach obecnych w sali, którzy oczekiwali jakiegoś werdyktu.

"Teraz powiedz królowej to, co powiedziałeś mi," rozkazał, a starszy z dwóch mężczyzn o siwych włosach wystąpił naprzód.

Skłonił głowę. "Moja królowo, nazywam się Gerald Dele. Należę do klanu krwawego księżyca, ze środkowego szczepu."

Mia skinęła głową i wysłuchała raportu Geralda, który dotyczył zaginięcia jego córki na dzień przed jej ślubem. Brzmiało to bardzo podobnie do tego, co stało się w rodzinie Mii, gdy stracili Ariel dzień przed jej weselem. Jednak, w przeciwieństwie do ich historii, córka Geralda uciekła, bo nie zaakceptował jej wyboru partnera i wybrał dla niej kogoś z odpowiedniejszym pochodzeniem. Ślub był ustalony, ale córka zniknęła i teraz obwiniał rodzinę partnera córki.

"Dlaczego odrzuciłeś partnera, którego ona wybrała?" zapytała Mia, nie spuszczając z niego wzroku.

"Bo nie będzie w stanie się nią zająć, gdy mnie zabraknie," odpowiedział bez ogródek.

"A skąd wiesz, że twój wybór będzie dla niej najlepszy, skoro nie zamieszkasz z nimi?"

Xavier zaśmiał się obok niej i, rzuciwszy na niego spojrzenie, zauważyła, jak bardzo zaciekawiła go jej linia pytań.

"Nie zamieszkam, moja królowo, ale wydaje się, że ma to, czego potrzeba."

"Czasem rzeczy nie są takimi, na jakie wyglądają." Te słowa miały podwójne znaczenie i powtarzały się jej w głowie.

Mia i król przekonali wszystkich na dworze, że są idealną parą. W minionym tygodniu słyszała plotki służby, gdy przypadkiem weszła do kuchni po kawałek czerwonego mięsa po swojej godzinie snu. Nie wiedzieli, że tam jest, kiedy rozmawiali o tym, jak bardzo król i królowa są w sobie zakochani. Nie dała im znać o swojej obecności. Taki był ich cel: zdobyć serca ludzi i sprawić, by uwierzyli w ich miłość.

Król również podniósł poprzeczkę i w tym tygodniu przyniósł jej kwiaty, gdy była na dworze panien. Miała czerwone policzki, gdy strażnik przyniósł je i powiedział, że są od króla. Starała się ukryć uśmiech, który wypłynął na jej twarz, gdy jej policzki zapłonęły, lecz nie mogła. Wszystkie obecne panny spojrzały na nią wzrokiem, który mówił, że jego gest zrobił na nich ogromne wrażenie. Jej mąż osiągnął swój cel i dał ludziom temat do rozmów.

A jednak w tym wszystkim prawda była daleka.

"Masz rację, moja królowo. Co mam zrobić, by to naprawić?"

"Zapłać to, co jesteś winien partnerowi, którego wybrałeś, a król wyśle kilku strażników, by pomogli ci szukać córki."

Gerald skinął głową i wszyscy opuścili pałac, zostawiając Mię samą z królem Xavierem. On nadal trzymał jej dłoń, nawet po ich wyjściu, kreśląc na niej drobne kółka.

Mia nagle wstała, odchrząknęła i rozładowała napięcie w pokoju. Wycofała dłoń z jego uścisku, czego natychmiast pożałowała.

"Powinnam już iść," powiedziała, łapiąc oddech, gdy Xavier ponownie utkwił w niej spojrzenie.

Było coś w tym, jak patrzył jej w oczy, co sprawiało, że miękły jej kolana. Była to dziwna siła, którą posiadał i wykorzystywał za każdym razem, gdy ich spojrzenia się spotykały. Najczęściej odbierało jej to dech albo słowa, i nienawidziła tego.

"Mogłabyś zostać. Tutaj ze mną, sądzić ze mną," zaproponował, a jego oferta zabrzmiała kusząco.

Nie było już nikogo, co oznaczało, że nie musieli dłużej udawać, lecz wyglądało na to, że on jeszcze nie wyszedł z roli.

"Nie chciałbyś, żebym tu była. Ledwie mi ufasz. Poza tym będę ci przeszkadzać i będę sprzeciwiać się wszystkiemu, co powiesz, a to nie da ci obrazu, jaki chcesz przedstawić ludziom."

"Jakiego obrazu?" zapytał, przesuwając językiem po dolnej wardze.

Jej ciało przeszył dreszcz i niemal zanurzyła się w zakazanej części swego umysłu, gdzie widniał znak "zakaz wstępu".

Przełknęła ślinę. "Tego, że masz królową oczarowaną tobą, która jest też posłuszna i uległa? Potrzebujesz żony i królowej, która zgodzi się na każdą twoją decyzję, dobrą i złą, a to nie jestem ja."

"Może to też nie jest to, czego ja potrzebuję." Wstał i zrobił krok w jej stronę, ale ona natychmiast cofnęła się. Jeśli zauważył jej reakcję, nie dał tego po sobie poznać. "Może ludzie potrzebują królowej, która bez lęku udzieli rady, takiej, która pozostanie wierna swojej prawdzie. Wierzę, że to dostrzegł Robb i dlatego cię polubił. Ludzie też to zobaczą i docenią, bo ostatecznie jednoczymy siły, by podejmować słuszne decyzje. To jest najlepsze dla ludzi."

Uniosła na niego brew. "Najlepsze dla ludzi czy najlepsze dla ciebie?"

Na jego twarzy pojawił się zuchwały uśmiech, którego Mia nie wiedziała, czy powinna zetrzeć, czy pocałować. "Reprezentuję mój lud."

Przesuń w górę, aby kontynuować

35: Nienormalnie normalne

Ważna uwaga: Zaćmienie Księżyca, choć również jest pełnią, cieszy się większą czcią niż zwykła pełnia.

Jest potężniejsze i zdarza się bardzo rzadko. W odróżnieniu od pełni, kiedy wilkołaki mogą wybrać, czy się przemienić, podczas zaćmienia każdy wilkołak musi się przemienić.

***

Mia wzięła głęboki oddech, wpatrując się w swoje odbicie w lustrze po ostatnim muśnięciu pędzla na jej twarzy. Dzisiejszy wieczór miał być wielkim wydarzeniem, a król Xavier chciał, by wyglądała jak najlepiej, bo jej naturalna uroda nie była jej atutem. Król zatrudnił Juliet D’Souza, najlepszą makijażystkę w królestwie, by uczyniła cuda.

„Co sądzisz?” – zapytała starsza kobieta, odwracając się do niej. Mia miała na twarzy tyle warstw pudru, że wydawało się jej to dziwne.

„Wyglądam okej” – Mia próbowała być uprzejma.

Pewna siebie kobieta parsknęła: „Wyglądasz o wiele lepiej niż okej w porównaniu do...” – przerwała i uśmiechnęła się nerwowo, wiedząc, że prawie przekroczyła granicę.

„Nic więcej nie powiem” – odpowiedziała Mia, a jej ton wyraźnie stwardniał.

Toni podeszła do niej i zdjęła narzutę z jej szyi, odsłaniając czerwoną koronkową suknię, którą miała pod spodem. Suknia opinała jej ciało, podkreślając krągłości w odpowiednich miejscach, ale była też łatwa do zdjęcia. Podobnie jak makijaż, także suknię na dzisiejszy wieczór wybrał Xavier, bo chciał, by wszystko było idealne.

To był bankiet, by uczcić przebudzenie Robba Ainswortha jako alfy alf. Przygotowania trwały od dawna. To także pierwsza pełnia, jaką Mia miała przeżyć od czasu pobytu na zamku, a była to zaćmiona pełnia.

Przebudzenie królewskiego alfy odegrało ogromną rolę w zachodzących zmianach. Od czasu przebudzenia Robba Ainswortha, Wahala, w przeciwieństwie do innych królestw, nie doświadczyła pełni.

Było to nienormalne, ale i normalne.

Pełnia wypadała co dwadzieścia siedem do trzydziestu dni każdego miesiąca. Z tego wynikało, że w Wahali powinny być już dwie pełnie. To czyniło to nienormalnym.

Jednak według objawienia szamanów, przebudzenie alfy alf zawsze zwiastowało Zaćmienie Księżyca, znane też jako krwawy księżyc. W przeciwieństwie do pełni, powstanie zaćmienia zwykle wymagało przynajmniej dwóch miesięcy.

Minęły już ponad dwa miesiące od przebudzenia alfy alf. Tak więc dzisiejszy bankiet miał być nie tylko ucztą na cześć jego przebudzenia, ale i nocą przemiany podczas zaćmienia.

Na uroczystość mieli przybyć dostojnicy, royalsi i szlachta z całego Królestwa i spoza jego granic. Przybyli, by świętować i przemieniać się z dumą.

Jako król alfa i najstarszy syn Robba, Xavier odczuwał presję, by wszystko wypadło najlepiej. Przez ostatni tydzień dążył do perfekcji, wywierając presję na twórcach, by dali z siebie wszystko. Dlatego jej dzisiejszy wygląd jej nie zaskoczył.

„Jesteś gotowa?” – zapytała Toni, wyrywając Mię z zamyślenia.

Prawie powiedziała nie.

W przeciwieństwie do zwykłej pełni, zaćmienie oznaczało przymusową przemianę dla wszystkich wilkołaków, od najwyższej rangi po najniższą. Nie było wyjątków. Nikt nie miał pozostać w ludzkiej postaci, gdy księżyc osiągnie szczyt.

Mia słyszała opowieści o wilkołakach przemieniających się i biegających po lesie, wyjących do księżyca, ale nigdy tego nie przeżyła. Jobe nie przestrzegał zasad, a ona i Ariel nigdy nie przemieniły się poza terytorium ojca.

Dziś będzie inaczej.

Powiedziała Xavierowi, jak niekomfortowo czuje się na myśl o przemianie wśród obcych, a on odparł, że wie, co robi.

Bała się, ale nie mogła się wycofać, bez względu na wszystko. Musiała też zaufać Xavierowi.

Westchnęła i skinęła głową.

Mia opuściła pokój, a czekający strażnik poprowadził ją do Sali Pałacowej, ale tam nie zastała króla alfy.

„Nie ma go tutaj.” – zwróciła się do strażnika, który ją przyprowadził.

„Może wciąż jest w swoich komnatach, moja królowo. Powiadomię go, że jest pani gotowa.”

„Nie, pójdę sama” – odpowiedziała, ruszając w kierunku jego komnat.

Dotarła do drzwi i zapukała, ale nie otrzymała odpowiedzi. Zapukała ponownie. Gdy nadal nie uzyskała odzewu, otworzyła drzwi i weszła.

Zapach wypełnił ją natychmiast po zamknięciu drzwi. Czysty, bogaty i męski aromat króla alfy panował w każdym zakamarku tego pokoju, czyniąc go jego własnością. Nie mogła się nim nasycić.

Pokój był wyraźnie pusty, jeśli chodzi o obecność Xaviera. Rozejrzała się, wchodząc głębiej, kiedy drzwi po lewej stronie, które podejrzewała o łazienkę, otworzyły się. Xavier wszedł, ubrany w długi czerwony szlafrok z materiału pasującego do jej sukni.

Zwolnił, gdy ją zobaczył. Mały grymas na jego twarzy zniknął, a on westchnął z niedowierzaniem na jej niespodziewaną obecność w jego pokoju. Trafił z wyborem koloru i krawca. Chciał, by wyglądała olśniewająco i właśnie taka była.

„Wszystko w porządku?” – zapytała, zanim się powstrzymała. Troska wzięła nad nią górę.

„Tak” – ruszył w jej stronę, promieniując pewnością siebie. „Dlaczego miałoby być inaczej?”

„Miałeś grymas na twarzy.” – wskazała na wyraz twarzy, który dostrzegła, gdy wyszedł z łazienki. Teraz został zastąpiony przez pożądanie.

„To nieważne.” – podszedł do niej, a jego oczy nie kryły fascynacji tym, co zobaczył. „Ty natomiast wyglądasz jakbyś miała skraść całą noc.”

Byli tak blisko, że jej nozdrza wypełnił jego zapach. Miała ochotę przyciągnąć go do siebie i nigdy nie wypuścić.

Jej policzki zarumieniły się na te myśli, a ona spuściła głowę. „To twoja zasługa.” – zauważyła.

On uśmiechnął się lekko, a w jego pięknej twarzy pojawił się błysk pożądania. Jego dłoń uniosła się, by unieść jej brodę. „Tak, i podoba mi się to, co widzę.”

Chciała zapytać, dlaczego uznał, że potrzebuje makijażu tego wieczoru. Tak, dobrze wyglądać to jedno, ale zaćmienie polegało na byciu sobą. To nie była ona.

Puścił ją i cofnął się. „Daj mi chwilę, zaraz będę gotowy.” – przeszedł do szafy, poprawił rękaw, po czym sięgnął do szuflady i wyjął coś.

Wrócił do niej z uśmiechem, który czynił jego twarz niemal grzeszną, a ona spuściła wzrok i odchrząknęła.

„Możemy iść?”

Odwróciła się, by wyjść, ale on ujął ją za ramię i zatrzymał. Jego uścisk był delikatny. Nie musiał używać siły, a jednak została bez sprzeciwu. Nie wiedziała, co chce zrobić, ale bała się zapytać, obawiając się, że głos ją zdradzi.

„Jeszcze nie.” – puścił ją, ale nie ruszyła się. Rozluźnił prawą dłoń, w której miał diamentowy naszyjnik. Powoli przesunął się za nią. Lewą dłonią odgarnął jej włosy na bok, a opuszki palców musnęły jej skórę, wywołując w niej burzę. Jej skóra wyglądała kusząco, niemal zapomniał, co zamierzał zrobić. Ocknął się, założył naszyjnik na jej szyję i pozwolił włosom opaść.

Dłoń Mii powędrowała, by przesunąć się po szlachetnym krysztale, a serce zadrżało jej z dumy.

„Nie widzę go, ale pewnie jest piękny.”

Zaśmiał się i objął ją w talii. „Właśnie o to chodzi. To należało do mojej matki.”

Jej oddech stał się płytki na te słowa, spojrzała na niego, ale był zbyt poważny, by żartować. „W takim razie nie powinien być na mojej szyi.”

„Powinien. Jesteś królową i teraz należy do ciebie.”

W tych słowach jakby zapomniał o pakcie, który zawarli przed całą tą grą i Mia musiała mu przypomnieć.

„Nie jestem prawdziwą królową, Xavier, powinieneś zachować go, aż ona wróci.”

Wyraz jego twarzy był niemal nie do odczytania. „Oczywiście. Gdy nadejdzie czas twojego odejścia, nie zapomnij go wtedy zostawić.” – powiedział, po czym poprowadził ich z pokoju.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa